Khapra beetle (Trogoderma granarium)

Mikho Mosulishvili

Simulation modeling for games:
Khapra beetle and Mouse

(Tragicomic nightmare in one act and seven scenes, with of music ‘Goran Bregović and The Wedding and Funeral Orchestra’)

მიხო მოსულიშვილი

სიმულაციური მოდელირება თამაშისათვის:
“ხაპრა-თაგვობანა”

(ტრაგიკომიკური კოშმარი ერთ მოქმედებად და შვიდ სცენად, “გორან ბრეგოვიჩი და საქორწილო და დამკრძალავი ორკესტრის” მუსიკის თანხლებით)

მოქმედებენ:

1. გოგლიკო – წისქვილკომბინატ “დაფიონის” დირექტორი, დიდი ქოჩრის გამო ბავშვობიდანვე შერქმეული მეტსახელით “ჩუპ-ჩიკა”, ჰგავს დედამისს. ამისი მუსიკალური თემაა “გორან ბრეგოვიჩი და საქორწილო და დამკრძალავი ორკესტრის” კომპოზიცია Chupchik, რომლის მოსმენაც ინტერნეტში შეიძლება ამ მისამართზე – http://www.youtube.com/watch?v=rnlPLYKart8&NR=1
2. ელეონორა – გოგლიკოს პენსიონერი დედა, თაგვი.
3. მიაკო – წისქვილკომბინატ “დაფიონის” პი-არ ჯგუფის უფროსი, შეთავსებით მდივანი, ისე კი ღამურა.
4. ხაპ რა – კერძოდ, ჩინელი ბიზნესმენი, საერთოდ კი ხაპრა ხოჭო (ინგლისურად – Khapra beetle; ლათინურად – Trogoderma granarium).
5. ნურბუბუ – ხაპ რას ყირგიზი ცოლი, ესეც ხაპრა ხოჭო.
6. ლარვა – ხაპ რას და ნურბუბუს შვილი, ხაპრა ხოჭოს მუხლუხი.
7. ციცი – არასამთავრობო ორგანიზაცია “წადი”-ს ხელმძღვანელი, ციცინათელა, რომელიც “ანათებს და კარგია, მაგრამ ვის რად არგია?..”

დარგის მინისტრი, ბატონი შალვა ტელეფონიდან, მეტსახელით “მიაუ-შალა” და მარადიულად მომიტინგე ჭიანჭველები.

მოქმედების ადგილი – დირექტორის კაბინეტი.

მოქმედების დრო – 2010 წელი.

დეკორაცია – სცენა წარმოადგენს წისქვილკომბინატ “დაფიონის” დირექტორის თანამედროვე დიზაინით შექმნილ კაბინეტს, რომელსაც უკანა მხარეს აქვს გასასვლელი კარი, საიდანაც სტუმრები შედი-გამოდიან.
დირექტორის სავარძლის უკან დარგის მინისტრის, მიაუ შალას სურათი ჰკიდია, ხოლო მარჯვენა ყრუ კედელზე კი ჩარჩოში ჩასმული პლაკატი, სადაც გამოსახულია ხაპრა ხოჭოების სქემატური ნახატები და ზემოთ აქვს წარწერა: “ხაპრა-თაგვობანა”. მარცხენა კედელზე ორი ფარდებჩამოფარებული ფანჯარა და დირექტორის დასასვენებელ ოთახში გამავალი კარია.

პირველი სცენა

(გოგლიკო თავის კაბინეტში, საწერ მაგიდასთან ზის, ფეხები მაგიდაზე შემოუწყვია, ერთმანეთზე გადაუჯვარედინებია და ახალ ფეხსაცმელებს, “ინსპექტორებს” ერთმანეთს შემოჰკრავს ხოლმე, თან ჩიბუხს აბოლებს.
ტელეფონის ზარი.
გოგლიკო მაგიდიდან ფეხებს ჩამოიღებს და თავისი გორგოლაჭებიანი სავარძლით მიგორდება საწერი მაგიდის მარჯვნივ მდგარ პატარა მაგიდასთან და ტელეფონის ხმამაღლა მოლაპარაკეს ჩართავს).

მიაკოს ხმა – მთხოვნელია, ბატონო გოგლიკო, და შემოვუშვა?.. მოიცადეთ, ქალბატონო…
გოგლიკო – დამაცადეთ რა, ჯერ ხომ უნდა შევიდე პროფესიაში!..

(შემოსასვლელი კარი შემოიხსნება და შემოდის ქალბატონი ელეონორა).

ელეონორა – პროფესიაში უნდა შეხვიდე, არა? რა იცი შენ ამ საქმის, გარდა იმისა, რაც ჩემი და მამაშენი ლაპარაკისას გსმენია?
გოგლიკო – კარგი რა, დე! კარგი რა!.. ვერ დაგაბრუნებ! ვერაფრით ვერ აღგადგენ! ისედაც ამდენი ხალხი გავუშვი! და ნახევარი ქალაქი გადავიკიდე!
ელეონორა – გოგლიკო, დედა, შენ ისე ადვილად ამბობ ამ “პროფესიაში შესვლას”, რომ რესტორანში შესვლა და გამოსვლა გგონია!..
გოგლიკო – მე სოლიდური კაცი ვარ და…
ელეონორა – სოლიდური კაცები ისე არ თვრებიან, რომ ციცინათელებს დასდევდნენ, სიგარეტზე მომიკიდეთო… და ის სიგარეტები ფინთი სიგარეტებია!
გოგლიკო – ეგ აღარსად თქვა, ძალიან გთხოვ, დე…
ელეონორა _ დამაბრუნე წარმოების უფროსად, გოგლიკო, დამაბრუნე და ყველაფერში დაგეხმარები, დედა… ან ელევატორის უფროსად მაინც დამნიშნე, დედა…
გოგლიკო – შენ ეს ელევატორი ის ძველებური არ გეგონოს, აქ ყველაფერი ავტომატიზირებულია და კომპიუტერულად იმართება. თანაც საპენსიო ასაკმა მოგიწია და დასვენება გეკუთვნის უკვე!.. წადი და დაისვენე რა…
ელეონორა – სამკურნალო ფაკულტეტი გაქვს, დედა, დამთავრებული…
გოგლიკო – ვიცი, დე…
ელეონორა _ უროლოგი ხარ, უ-რო-ლო-გი…
გოგლიკო _ ეგეც ვიცი…
ელეონორა _ და მეშინია, გოგლიკო, მაინც…
გოგლიკო – შენ ხომ იცი, რამდენი კანდიდატურა იყო ამ თანამდებობაზე? თანაც ყველა ერთმანეთზე ღირსეული! იმათთან პატიოსან კონკურენციაში რომ გავიმარჯვე და მე დამნიშნეს ამ წისქვილკომბინატის დირექტორად, როგორ გგონია, მარტო ლამაზი თვალებისთვის?
ელეონორა – არა, რასაკვირველია. იმ მოსაზრებით დაგნიშნეს, რომ მშობლები ამ საქმეში გყავდა. მე ხომ წარმოების უფროსი ვიყავი აქ და ცხონებული მამაშენი კიდევ ელევატორის ექსპლუატაციის უფროსი იყო.
გოგლიკო – ჰოდა, ახლა იმაზე ვალაპარაკო ის დამარცხებული კანდიდატები, რომ გოგლიკომ თანამდებობა იშოვნა და ნათესავებით გაავსო წისქვილკომბინატიო?
ელეონორა – მაგრამ მე ამ საქმის პროფესიონალი ვარ, დედა.
გოგლიკო – ისედაც ლამის ყველა გავუშვი საკადრო ცვლილებების გამო. როგორ, ჩვენ აქ შვეიცარიელებმა აგვიშენონ თანამედროვე, ევროპული ტიპის წისქვილკომბინატი, რომელიც თხუთმეტი მილიონი დაჯდა! თხუთმეტი და…
ელეონორა – ასეთი წისქვილკომბინატები, ოღონდ რუსული დანადგარებით, ორი მილიონი ღირს.
გოგლიკო – სამაგიეროდ, იმ წისქვილკომბინატებმა რომ ათი წელი უნდა იმუშაონ, ამას ორმოცდაათი წელიწადი აქვს ექსპლუატაციის ვადა!.. სხვას რომ ორმოცი კაცი მუშახელი სჭირდება, ამას ხუთი ჰყოფნის, სულ ხუთი! ამიტომაც გამიხდა უზომოდ გაბერილი შტატები შესამცირებელი… თანაც კანონირების ფარგლებში, რადგან ყველამ მიიღო შესაბამისი კომპენსაცია… რას ვიზამთ, ყველა ჩემნაირი რეფორმატორის მოტავაცია ამგვარი არაპოპულარული გადაწყვეტილებების მიღებაშიც არის, მაგრამ ამაზე აღარ გავივრცობი, თუმცა იმას კი დავსძენ, რომ მე და ჩემი შემოქმედებითი კოლექტივი, ყველა უკვებლივ, მოტივირებულნი ვართ დარგის ინფრასტრუქტურის ახალ-ახალი სიმაღლეების დაპყრობის რეალიზაციის მცდელობისათვის!
ელეონორა – ვაიმე, ვაიმე, ისევ ტელევიზორის საშინელ ენაზე ლაპარკობ, დედა…
გოგლიკო – ასეა საჭირო…
ელეონორა _ გოგლიკო, დედა…
გოგლიკო – ბატონო?..
ელეონორა _ ესე იგი, მაინც არ დამაბრუნებ, დედა?
გოგლიკო – კარგი რა, დე, მერამდენედ უნდა გავიაროთ მე და შენ ეს საკითხი? ხომ გითხარი? და კიდევ ერთხელ გავმეორდები და კიდევ გეტყვი, რომ, მე მინდა, მოსმენილი ვიყო და, მე მინდა, გაგებული ვიყო! გაგებული! გესმის?
მიაკო – (კარს შემოხსნის და თავს შემოჰყოფს) ბატონო გოგლიკო, ჩინელი ბიზნესმენი მოვიდა!..
გოგლიკო – ჯერ ყავა შესთავაზე და რამდენიმე წუთში მივიღებ.
მიაკო – ეკოლოგიურად სუფთა წვენზეც გავაკეთო აქცენტი?
გოგლიკო – დიდი!
მიაკო – რა დიდი?
გოგლიკო – დიდი აქცენტი.
ელეონორა – ჰო, უაქცენტოდ არაფერი გამოვა…
გოგლიკო – (გასასვლელ კარამდე მიაცილებს ელეონორას) წადი, დე, შინ წადი და საღამოსთვის მე რომ კაი ნიგვზიანი ბადრიჯანი მიყვარს, ის გამიკეთე რა… (კარს გამოხსნის) მიაკო!
მიაკო – გისმენთ, ბატონო გოგლიკო!
გოგლიკო – ჩემი მანქანა გამოვიდეს და შინ წაიყვანონ ჩემი დედიკო!
ელეონორა – ნიგოზი რომ არა მაქვს?
გოგლიკო – ბაზარში გაიარე რა, დე… აბა, საღამომდე… და საღამოს ყველაფერს მოგიყვები…
ელეონორა – დაწვრილებით, დედა?
გოგლიკო – დაწვრილებით და აქცენტებით და თავისი მოტივაციებით… აბა, გკოცნი!

(ელეონორა გადის).

მეორე სცენა

გოგლიკო – (ტელეფონის ხმამაღლა სალაპარაკოს ჩართავს) მიაკო, შემოდი.
მიაკო – (შემოდის და ისე მოაბიჯებს, როგორც პოდიუმზე მანეკენი) იმათ ყავა და ნატურალური წვენი მივართვი…
გოგლიკო – ვის?
მიაკო – ვის და, იმ ჩინელს…
გოგლიკო – ეგღა მაკლდა… (საწყლად გაიღიმებს) არ გეცოდები?
მიაკო _ აი, ჩუპ-ჩიკ, იმენა ძაან მეცოდები რა, იმენა ძაან! შენს მაგიერ მე ამტკივდა თავი დედაშენის გასტუმრებაში… (იცინის) აბა, ჩვენი მინისტრი როგორ სადღეგრძელოს გეტყოდა ამაზე?
გოგლიკო – მიაუ შალა როგორ მეტყოდა? (დარგის მინისტრ შალვას გამოჯავრებით ამბობს სადღეგრძელოს) აუუ, შენ გაგიმარჯოს რა, გოგლიკო! ქალაქელი კაცი ხარ, თაგვური კი არა და, კაცური კაცი! მეობა იცი! გაგება იცი! სიყვარული იცი!
მიაკო – სიყვარული ხო ძაან და… ნამდვილი ქალაქელი ოქრო რაა…
გოგლიკო – შენ გენაცვალე, ჩუპ-ჩიკ, ცხოვრებაში არაფერი შეგშლია, არც დედაშენის გასტუმრება არ შეგშლია, და არც შეგეშლება, ნაღდი კაცი ხარ და იმიტომ!..
მიაკო – და, ხოლმე-ხოლმე, ციცინათელებს რომ ფინთი სიგარეტების მოსაკიდებლად დასდევ, თურმე? კასიაკები და ტარიანები და პიტაკები და რამე?
გოგლიკო – რაღა დროს ჩემი კასიაკები და ტარიანები და პიტაკებია, სადა ბანაობ, ღამურ, სადა?
მიაკო – მიდი რა… და “პერშინგი” საიდან მოდის?
გოგლიკო – რა “პერშინგი”, რაღა დროს ჩემი პლანია მეთქი, ქალო!…
მიაკო – ჰო, ჰო, ერთი-ორი თეთრი უნდა იშოვნო აქ და, აბა, შენ იცი, სუ ვენებში გაუშვი!
გოგლიკო – ეგ იშვიათად… თანაც ღამღამობით…
მიაკო _ როცა სუფთას მოგიტანენ ხოლმე, არა?..
გოგლიკო – კარგი რა, ცუნცულ, ჩემო ანგელოზო, შენ მაინც არ დამიწყო ეხლა ნოტაციების კითხვა, რო აღარ აგიდგებაო და ეგეთები… (ხელს წაატანებს უკანალზე).
მიაკო – (გოგლიკოს ხელზე ჩაარტყამს) ძალიან გაცელქებული ხარ, ჩუპ-ჩიკ, ძალიან…
გოგლიკო – ცოტა ხო უნდა დაისვენო კიდეც ამდენი მოტივაციისგან ხანდახან… გინდა, გაგაცინო?
მიაკო – მინდა, მაგრამ ის ბიზნესმენი რომ გელოდება?
გოგლიკო – დაიცა რა, იმ იაპონელს ჯერ ხომ წვენიც არ ექნება დალეული, ანეგდოტი უნდა გითხრა…
მიაკო – ჩინელია, შანხაიდან, და თავისი ცოლი და…
გოგლიკო – თაგვი იმ ამბავშია რა…
მიაკო _ ანუ?
გოგლიკო – აი, რომ გაიჩხირავენ და მერე ციცინათელებს რომ დასდევენ ხოლმე ფინთი სიგარეტის მოსაკიდებლად…
მიაკო – ანუ, მაგარ კაეფშია!.. მერე?
გოგლიკო – და თავზე ღამურა გადაუფრენს.
მიაკო – აი, ასე? (დატრიალდება) ჩემსავით?
გოგლიკო – ჰო… ჰოდა, აესე ახედავს და, – (თაგვის სახეს მიიღებს და ნარკომანის ხმით) ვახ, ჩემი, ანგელოზი გაიჩითა, ტო!..
მიაკო – (გადაიკისკისებს) მაგარია!
გოგლიკო – ძაან!..
მიაკო – არ მაკოცებ?!
გოგლიკო – აღარ!
მიაკო – რატომ, მოტივაცია არ გყოფნის?!
გოგლიკო – მყოფნის და საკმარისზე მეტიც მაქვს, მაგრამ უკვე ვმუშაობთ!
მიაკო – კეთილი, ბატონო გოგლიკო! (მოიმარჯვებს ბლოკნოტს და კალამს).
გოგლიკო – ჰოდა, სანამ ახლა ეს ანეგდოტი გაცივდება, ის ინდოელი შემოუშვი.
მიაკო – ჩინელი ბიზნებსმენია, ჩი-ნე-ლი! ხაპ რა! ხაპ რა ჰქვია.
გოგლიკო – იყოს ჩინელი…
მიაკო – ჰო… და ანუ… ცოლს ჰქვია (ბლოკნოტს გადაშლის, ჩაიხედავს) ნურბუბუ…
გოგლიკო – იმისი ცოლი მე რაში მაინტერესებს?
მიაკო – ისიც თან წამოუყვანია!
გოგლიკო – ცოლით მოვიდა?
მიაკო – ჰო.
გოგლიკო – ისიც ჩინელია?
მიაკო – არა, ყირგიზი!
გოგლიკო – ვინა?
მიაკო – ყირგიზი მეთქი! ყირგიზი ქალბატონია!
გოგლიკო – ვა! ეგ რა კაი “პასაჟირი” ყოფილა, ტო!
მიაკო – ეტყობა, ცოლის ჯუჯულაა!
გოგლიკო – შენ გინახავს ყირგიზი ქალბატონი? მე – არა!..
მიაკო – არც მე!
გოგლიკო – ჰოდა, ვნახოთ!
მიაკო – ვნახე, ბატონო, ვნახე… (ხელებს გასავსავებს).
გოგლიკო – ჰოო?
მიაკო _ და, თან ერთი მხოხავი არსება ახლავთ, კინაღამ პომადა შემიჭამა!.. ანუ, ყველგან ცხვირს ჰყოფს… და ჩვენი შვილიაო, სახელად ჰქვია… (ბლოკნოტს გადაშლის) ლარვა.
გოგლიკო – დაიცა, ეგ როგორ? დო – ერთი, რე – ორი, მი – სამი, ფა – ოთხი, სოლ – ხუთი, ლა – ექვსი, სი – შვიდი… ესე იგი, შვიდი ნოტია სულ და ლა არის მეექვსე, ანუ, ლა-რვა შეცდომით ჰქვია.
მიაკო – ანუ, ლა-ექვსი უნდა დაერქმიათ, ხო?
გოგლიკო – თავისთავად, მაგრამ… კარგი რა, მიაკო, კარგი რა! შენ გგონია ისევ ციცინათელებს დავსდევ სიგარეტის მოსაკიდებლად?
მიაკო – არა, რატო…
გოგლიკო – აბა, რას დამცინი?! რაის ლავრა და ის კიდევ, უზბეკი ქალი?..
მიაკო – აი, ახლა შემოვუშვებ და ნახავ!
გოგლიკო – და მე რომელ ენაზე უნდა ველაპარაკო?
მიაკო – იციან ჩვენი ენა, უკვე მეორე წელია აქეთ ვატარებთ ბაზრის სადაზვერვო სამუშაებსო…
გოგლიკო – ყველა გიჟი და არანორმალური მე როგორ უნდა გადამეკიდოს რაა!..
მიაკო – დაგინახეს, ელეონორა რომ გააცილე, თორემ დაგმალავდი…
გოგლიკო – არა, არა, მაგისთანებს სად დაემალები… მიდი, მიდი, შემოუშვი!

(მიაკო გადის).

მესამე სცენა

(გოგლიკო სამუშაო მაგიდას მიუჯდება, ლეპტოპს გახსნის და ჩართავს. წინ ფურცლებს დაიწყობს, კალამს მოიმარჯვებს და წერას იწყებს.
ჯერ მუხლუხოსავით ხოხვით შემოდის ლარვა, რომელსაც შემოჰყვებიან ხაპ რა ცალ ხელში დიპლომატით და მეორე ხელში ჩილიმით; და ჭრელა-ჭრულა კაბიანი ნურბუბუ – ორივეს უცნაურბუსუსებიანი, მოწითალო-მოყავისფრო ტანსაცმელი აცვია და საცეცეებიანი ქუდები ახურავთ.
გოგლიკო წამოდგება, სტუმრებს შეეგებება, ხელს ჩამოართმევს).

გოგლიკო – კეთილი იყოს თქვენი აქ მობრძანება.
ნურბუბუ – სალამ ალეიქუმ, ჯიგიტ!
ხაპრა – სალამი, ბატონო გოგლიკო! (ჩილიმს უჩვენებს) ეს სად დავდგათ?
გოგლიკო – გამარჯობა!.. ერთი წუთით… (კარს მიღმა გასძახებს) ქალბატონო მიაკო!
მიაკო – (შემოდის) გისმენთ, ბატონო გოგლიკო!
გოგლიკო – (ხაპ რას ჩილიმზე მიუთითებს) ეს სად დავდგათ?
მიაკო – საჩუქარია?
ხაპ რა – არა, ჩემია!
მიაკო – მაშინ არ ვიცი… ჩვენთან სტუმრები ჩილიმებით არ მოდიან ხოლმე და…
ნურბუბუ – რად უნდა ამას ამდენი ფიქრი? (ხაპ რას ჩილიმს გამოართმევს) სად დავდგათ და… (კაბინეტს მოათვალიერებს) იყოს ჯერ-ჯერობით საწერ მაგიდაზე! (შუა მაგიდაზე დადგამს) აი, ასე!
ხაპ რა – ძალიან მოუხდა!
ნურბუბუ _ ხომ ლამაზია?
მიაკო – ძალიან.
ნურბუბუ – ჩემი მზითევია!
გოგლიკო – (სტუმრებს) ჩაის ხომ არ გაიმეორებდით? ან ყავას? ნატურალურ წვენებზე აქცენტით?
ნურბუბუ – (მიაკოს შეუბღვერს) მე – ჰალვა, ცუნცულ!
მიაკო – (იწერს) ჰალვა…
ნურბუბუ – ხორბლის ბევრი მარცვლებით!
გოგლიკო – უცნაური, მაგრამ ორიგინალური კერძია!
მიაკო – ყირგიზულია, ხო?
ნურბუბუ – არა, ოჯახური რეცეპტია.
ხაპ რა – მე არაფერი მინდა.
გოგლიკო – არც ჩაი, ჩინური მწვანე ჩაი?
ხაპ რა – ოო, ჩინურ მწვანე ჩაიზე თავს ვერ შევიკავებ!
მიაკო – ჩინური მწვანე ჩაი!
გოგლიკო – (ლარვასკენ იყურება) და თქვენ?
ლარვა – (მაგიდაზე ახოხებულა და ფურცლების ჭამას ამთავრებს) მე ლარვა ვარ, ბიძია დირექტორო!
გოგლიკო – მთელი ჩემი ამდილანდელი ნამუშევარი მაგ ფურცლებზე მეწერა!
ხაპ რა – ბოდიშს ვიხდით…
ნურბუბუ – ხომ იცი, ჯიგიტ, პატარები რა ცელქები არიან ხოლმე! აბა, ლარვა, საყვარელო, ჩამოდი მაქედან ახლავე!
ლარვა – ბარემ ამასაც შევჭამ და ახლავე, დეე… (ლეპტოპს ჩაეჭიდება კბილებით).
გოგლიკო – არა, ოღონგ ეგ არა!
ნურბუბუ – (ხაპ რას) ჩამოიყვანე ბავშვი მაგიდიდან!
ხაპ რა – (მოკიდებს ხელს და აიყვანს) ეგ არ გინდა, ლარვიკო!.. წამოდი, დედიკოსთან მივიდეთ…
ლარვა – არა, მინდაა!.. (აბღავლდება) ამისი შეჭმაც მინდა!
გოგლიკო – არ იტირო!.. (ატირებულ ლარვას აწყნარებს) ჭუკლი, ჭუკლი, ჭუკლი… არ იტირო და ბევრ ფურცლებს მოგცემ!
ლარვა – და იმ ლეპტოპსაც?
ხაპ რა – (ჩილიმს აანთებს და ეწევა) ის ბიძია დირექტორისაა და შენ ხომ გაქვს შენი?
ნურბუბუ – გუშინ შეჭამა ისიც… მოდი, მოდი, ჩემო მუხლუხო!.. ჩემო მატლო!
მიაკო – თქვენ რას ინებებთ, ბატონო გოგლიკო?
გოგლიკო – მე მინდა, ბრაზილიური ყავა…
მიაკო – (იწერს) ნალექიანი თუ ხსნადი?
გოგლიკო – თურქულად.
ლარვა – მეც მინდაა!
მიაკო – (იწერს) თურქულად.
გოგლიკო – და ფილიპ მორისის ინდური თამბაქო! (თავის ჩიბუხს დაანახვებს).
მიაკო – ესეც იქნება (გადის).
ლარვა – თამბაქო და ჩიბუხი მინდააა!
გოგლიკო – რა ჭკვიანი ბავშვია, უჰ! (ხელს გასწევს, რომ ლარვას მოეფეროს) ჭუკლი, ჭუკლი, ჭუკლი… (ლარვა ხელზე დაუპირებს კბენას და სასწრაფოდ უკან გამოსწევს ხელს. ხაპ რას) ისე, ბატონო… ეეე…
ხაპ რა – ხაპ რა. (ჩილიმის მუნშტუკს აჩვენებს) ხომ არ გასინჯავდით?
გოგლიკო – (ბოლს შეიყნოსავს) რას ეწევით?
ხაპ რა – ჩვენი ეროვნული მოსაწევია, როგორც თქვენი ღვინო…
გოგლიკო – მე ჯერ არა, გმადლობთ…
ხაპ რა – არ მოგერიდოთ…
გოგლიკო _ ისე, ბატონო ხაპ, როგორი ამინდებია თქვენსკენ?
ხაპ რა – ისეთი კარგი ამინდები იყო, რომ ჩემმა ფირმამ…
ლარვა – Trogoderma granarium! Trogoderma granarium!
ნურბუბუ – ჰო, “ტროგოდერმა გრანარიუმი” ჰქვია ჩვენს ფირმას!
ხაპ რა – არნახული მოსავალი მოიწია!
ნურბუბუ – მთელი ყაზახეთი გადარეულია! მთელი ყაზახეთი გულზე სკდება ჩვენი შურით!
ხაპ რა – შარშან თუ ერთ ჰექტარზე მხოლოდ სამი ტონა ხორბალი ავიღეთ, წელს ამ მაჩვენებელმა ბევრად გადააჭარბა ხუთტონიან ნიშნულს!
გოგლიკო – ეს ყაზახეთში თუ ყირგიზეთში? თქვენ ხომ ყირგიზეთიდან ბრძანდებით, ქალბატონო ბუბუ?
ნურბუბუ – მე ნურბუბუ მქვია!
გოგლიკო – უკაცრავად, შემეშალა.
ნურბუბუ _ მე ყირგიზეთში დავიბადე, მაგრამ ყაზახეთში გავიზარდე.
ხაპ რა – მეც სწორედ ყაზახეთში გავიცანი.
გოგლიკო – გასაგებია, გასაგები…
ხაპ რა – ჰოდა, რაზე გეახელით, ბატონო გოგლიკო. მე გამოვიკვლიე თქვენი ბაზარი და დავადგინე, რომ ადგილობრივი ხორბალი ბაზრის ოც-ოცდახუთ პროცენტს იკავებს, დანარჩენი კი შემოტანილია.
გოგლიკო – (მიაკოს ეძებს) მართლა?
ნურბუბუ _ (მიაკოს ბლოკნოტს გადაშლის, ჩანაწერს ეძებს) ჰო, აი! თქვენ სამოცდაათ-ოთხმოც პროცენტს ყიდულობთ. მთელი წლის მანძილზე შვიდას ორმოცდაათი ათასი ტონა ხორბალი გჭირდებათ.

(შემოდის მიაკო, საგორავებელი მაგიდით შემოაქვს შეკვეთილი ყავა, ჩაი და თამბაქო. გახარებული ლარვა შემოტანას არ აცლის, მაგიდასთან მიხოხდება და ყველაფრის ჭამა-ხვრას იწყებს).

ხაპ რა – მე ისიც ვიცი, რომ თქვენი ახალი წისქვილკომბინატის წარმადობა დიდია…
ნურბუბუ _ (კითხულობს მიაკოს ბლოკნოტში) დღეში სამას ორმოცდაათი ტონა!
ხაპ რა _ და ადგილობრივი ხორბალი თქვენი წისქვილკომბინატის მოთხოვნილებას ვერ დააკმაყოფილებს.
ლარვა – ვერაფრით!
მიაკო – (თავის ბლოკნოტს წაართმევს ნურბუბუს, გადაშლის) სამწუხაროდ, ვერა…
გოგლიკო – გაიცანით, ჩემი პიარ ჯგუფის ხელმძღვანელი, ქალბატონი მიაკო.
ნურბუბუ – ცუნცულ?! (ამრეზით ათვალიერებს მიაკოს და გოგლიკოს მიმართავს) თქვენ ხორბალს ყიდულობთ ორმოცდაერთ თეთრად, ხომ?
გოგლიკო – მიაკო, რამდენს ვიხდით?
მიაკო – (ბლოკნოტში იყურება) აი, ჰო, კი! ორმოცდაერთ თეთრს ერთ კილო ხორბალში!
ნურბუბუ – გასაგებია…
გოგლიკო _ და თქვენი ხორბალი კარგია?
ხაპ რა – უმაღლესი ხარისხის, “უფხო აიგული”!
ნურბუბუ – უმაღლესი ხარისხის უფხო ხორბალი “აიგული” მთელ მსოფლიოშია ცნობილი!
მიაკო – თქვენ რამდენად გვთავაზობთ?
ნურბუბუ – ოც თეთრად კილოს!
ლარვა – მხოლოდ ოც თეთრად!
გოგლიკო – ოც თეთრად ერთი კილოგრამი უმაღლესი ხარისხის ხორბალი?
მიაკო – მაშინ, როცა ბაზარზე ორმოცდაერთი თეთრი ღირს?
ხაპ რა – დიახ!
ნურბუბუ – ფასს დაბლა ვწევთ, მაგრამ რაოდენობაში და დროში ვიგებთ!
ლარვა – დრო ფულია, ბიძია-დეიდა! ფული!
ხაპ რა _ მაგრამ ორასი ათასი ტონა ხორბალი უნდა იყიდოთ!
ნურბუბუ – მთელი პარტია.
გოგლიკო – (პაუზის შემდეგ) ხელსაყრელი წინადადებაც ამას ჰქვია!
მიაკო – ანუ, ამაზე დიდი დაფიქრება და მოტივაციების ძებნაც არ არის საჭირო!
ლარვა – რასაკვირველია!
გოგლიკო – თქვენი წინადადება მიღებულია!
მიაკო – ოღონდ, ხელშეკრულებაში უნდა ჩაიდოს, რომ თანხის დაფარვა ნაწილ-ნაწილ მოხდება, ტრანშების სახით.
ლარვა – ასევე ნაწილ-ნაწილ შემოვა ის ორასი ათასი ტონა ხორბალიც.
ხაპ რა – (გახსნის თავის დიპლომატს, იქიდან ერთ ფაილს ამოიღებს) აი, ხელშეკრულების პროექტი, ჩემმა საბჭომ უკვე განიხილა და მოიწონა კიდეც.
ნურბუბუ – ამას დაგიტოვებთ…
ლარვა – გადახედონ თქვენმა იურისტებმაც, შესწორებებზე შევთანხმდეთ და…
გოგლიკო – რა თქმა უნდა, ჩემი სპეციალისტები ამას სათანადოდ და რამდენჯერმე გაივლიან, შეჯერდებიან და თავიანთ წინადადებებს წარმოადგენენ.
ხაპ რა – რამდენ ხანში გამოვიაროთ?
მიაკო – ორი-სამი დღე საკმარისი იქნება, მე მგონი…
გოგლიკო – ორ დღეში მობრძანდით და ხელი მოვაწეროთ!
მიაკო – ოღონდ, ხელშეკრულებაში ოცის ნაცვლად ოცდაათი თეთრი ჩაიწერება! ხელზე კი ოც თეთრის მიიღებთ კილოზე.
გოგლიკო – ეს სხვადახვა ხარჯების დასაფარად იქნება საჭირო, როგორიცაა…
ნურბუბუ – არ უნდა ჩამოთვლა, ჩვენც მაგ დღეში ვართ ხოლმე…
ხაპ რა – კარგი, ჩვენ ორი დღე დავიცდით და სხვა წისქვილკომბინატებს ჯერ არ მივმართავთ ამ წინადადებით.
ნურბუბუ – ნახვამდის და ორ დღეში შემოგივლით.
ლარვა – კარგად, ბიძია-დეიდებო!

(მოსულები გასასვლელისკენ მიდიან).

გოგლიკო – ბატონო ხაპ!
ხაპ რა – (შემობრუნდება) დიახ!
გოგლიკო – ეს ჩილიმი გრჩებათ!
ნურბუბუ – არა, რატომ რჩება, ორ დღეში აქ არ მოვალთ ისევ?
გოგლიკო – ორ დღეში კი!
ლარვა – შეხვედრამდე!
გოგლიკო – კარგად, კარგად…

(მოსულები გადიან, პაუზა).

მიაკო – ორასი ათას ტონაზე გაამრავლე ათი თეთრი და მაგდენი დაგვრჩება.
გოგლიკო – მაიცა, მაიცა… (ლეპტოპთან მიდის, რაღაცას ანგარიშობს კალკულატორზე).
მიაკო – რამდენი გამოვიდა?
გოგლიკო – ოცი ათასი!
მიაკო – თეთრი?
გოგლიკო – ლარი!
მიაკო – (ხელებს ფრთებივით იქნევს, გარშემო “შემოუფრენს”) ბედნიერების ფრინველმა მოგვაკითხა!
გოგლიკო – ვახ, ჩემი! ანგელოზი გაიჩითა, ტო!

(ერთმანეთს გადაეხვევიან).

მეოთხე სცენა

(გოგლიკო ნერვიულად მიმოდის კაბინეტში, მაგიდაზე გაშლილ გაზეთებს კი მიაკო მისჯდომია).

მიაკო – ესენიც ჩვენზე წერენ! (ერთ გაზეთს დადებს და ახლა სხვას გადაფურცლავს) და ესენიც!
გოგლიკო – აბა, წამიკითხე.
მიაკო – (კითხულობს) არასამთავრობო ორგანიზაცია “წადის” ლიდერმა, ციცი ნათელამ განაცხადა, რომ…
ციცი _ (შემოდის მანათობელი ტანსაცმელით, შემოყვება კორესპონდენტი და ოპერატორი, ასევე ჟურნალისტები) ორასი ათასი ტონა ფქვილი, რომელიც ყირგიზეთში ჩინეთიდან შეიტანეს, დასნებოვნებულია განსაკუთრებით საშიში მავნებლით – კაპროვის ხოჭოთი.
გოგლიკო – კაპროვი… კაპროვი… ჰმ…
მიაკო – (თავის ბლოკნოტში იწერს) კაპროვის ხოჭო…
ციცი _ კაპროვის ხოჭო ძალიან საშიშია, ასნებოვნებს ასზე მეტი სახის მარცვლეულ კულტურას. გამძლეა პესტიციდების მიმართ. კაპროვის ხოჭოს ბაქტერიოლოგიური და ვირუსული დაავდებების გამომწვევი ბუნებრივი რეგულიატორი აღმოჩენილი არ არის.
გოგლიკო – რაო, რაო?
მიაკო – ანუ, კაპროვის ხოჭოები ავად არ ხდებიანო… (ისევ იწერს).
ციცი _ ხოლო ამ ხოჭოების ულვაშებმა და ექსკრემენტებმა შეიძლება ადამიანის დაავადება გამოიწვიონ.
გოგლიკო – ფუჰ!..
ციცი – თანახმად წინასწარი ანალიზის შედეგებისა, დადგენილია, რომ კაპროვის ხოჭოთი სავსე ფქვილი სინამდვილეში ფქვილი კი აღარ არის, არამედ გლიუტამინისა და მელამინის ნაერთია.
გოგლიკო – მიაკო, ესეც ჩაიწერე!
მიაკო _ (იწერს) გლიუტამინი და მელამინი!..
ციცი – მელამინი ადამიანის ორგანიზმში მოხვედრისას იწვევს ქვების წარმოქმნას თირკმელებში და საშარდე ბუშტში…
გოგლიკო – ვა, ეგ ხომ ჩემი პროფილია!
მიაკო _ აფსუს, რა უროლოგი დაკარგა შენი სახით ჩვენმა ჯანმრთელობის დაცვამ?
გოგლიკო _ მოვუსმინოთ, მოვუსმინოთ!..
ციცი _ და ყოფილი უნიჭო უროლოგები რომ წისქვილკომბინატის დირეტორები ხდებიან, იმიტომ არის ჩვენი საქმე კარგად!
გოგლიკო – მე რა შუაში ვარ?..
ციცინათელია _ სწორედ ეს დასნებოვნებული ფქვილი შეიძინა წისქვილკომბინატ “დაფიონის” ხელმძღვანელობამ იმ უნიჭო უროლოგის არაკვალიფიციური გადაწყვეტილებით და, როგორც სანდო წყაროებიდან გახდა ცნობილი, მთელი ის ორასი ათასი ტონა კაპროვის ხოჭოთი დასნებოვნებული ფქვილი შეიძინა საეჭვო ფინანსური მაქინაციებით. ერთ კილოგრამზე ათი თეთრი დარჩა, ანუ ოცი ათასი ლარი ჩაიჯიბა!
გოგლიკო – ერთი ეგ შენი “სანდო წყარო” მაპოვნინა და მერე მე ვიცი!
ციცი – ცნობილი ანდაზა, – “ვინც რა უნდა თქვასო, წისქვილმა კი ფქვასო” – ამ შემთხვევაში მწარედ სცდება! მე გეკითხებით, როდემდე უნდა ფქვან წისქვილკომბინატ “დაფიონში” სიცრუე? როდემდე უნდა გამოაცხონ თავიანთ საფირმო პურის საცხობებში ტყუილები? სადამდე უნდა გაავსონ ჩვენი თირკმელები და საშარდე ბუშტები თვალთმაქცობის კენჭებით? როდემდე უნდა მდიდრდებოდნენ ვიღაც მძორიკო გოგლიკოები შენი, ჩემი და ჩვენი ფულით? ნუთუ მხოლოდ იმიტომ, რომ ეს ყოფილი უნიჭო უროლოგი დარგის მინისტრის საბავშვო ბაღის ამხანაგია? როდემდე უნდა დასდევდნენ ნარკოტიკებით გაბრუებული გოგლიკოსნაირი თაგვები ციცინათელებს, სიგარეტზე მომიკიდეო? და ის სიგარეტები – ყველა ფინთია!
გოგლიკო – (გააფთრებულია, მიაკოს გაზეთს გამოსტაცებს, ნაკუწებად აქცევს, მერე ზედ ფეხებით შედგება და ტკეპნის) ესეც თქვენ!
მიაკო – (ისიც ეხმარება) ესეც შენ, ციცი! და ესეც შენ!
გოგლიკო – (ერთბაშად შედგება) შენ იცი, ახლა რა მოხდება?
მიაკო – რა?
გოგლიკო – მინისტრი დამიბარებს და ტყავს გამაძრობს!
მიაკო – კარგი რა, რატო უნდა ამოგიღოს ოთხში? ამ სულელი ციცის ნატქვამზე?
გოგლიკო _ აი, გეუბნები, მიაუ შალა ტყავს გამაძრობს! ტყავს გამაძრობს ბოლომდე! ტყავს გამაძრობს ადგილობრივი გაფართხალებით!.. აი, ეს მოხდება! (დაინახავს, რომ უკანა კედელზე მინისტრის სურათის ნაცვლად კაპრა ხოჭოების სქემაა გამოკრული). მიაუ შალას სურათი რა იქნა?
მიაკო – ეგ მე არ ვიცი, ბატონო გოგლიკო, მაგრამ თქვენი პიარ ჯგუფი რომ კარგად მუშაობს, ამას ახლავე დაგიმტკიცებთ.
გოგლიკო _ ეს აქ ვინ ჩამოკიდა მეთქი?
ლარვა – (იხსნება დასასვენებლი სათავსოს კარი, შემოხოხდება ლარვა). გამარჯობათ!.. თქვენი მინისტრის, მიაუ შალას სურათი იქით კედელზე გადავიტანეთ და აქ ჩვენი მინისტრის და მისი ოჯახის სურათი დავკიდეთ! (უფრო სწრაფად დახოხავს და მალე დაიწყებს გოგლიკოს თამბაქოს ქისიდან თამბაქოს ღრღნას).
მიაკო – გაგიმარჯოს!
გოგლიკო – სალამი ღვთისაა, მაგრამ აქ საიდან გაჩნდი?..

(ამ დროს დასასვენებლი ოთახიდან მოისმის ხაპ რას ხვნეშა და ხაპრა ხათუნის კვნესა).

მიაკო – რა არის, გოგლიკო, ამ ლეპტოპზე პორნოფილმებს ისევ უჩემოდ უყურებ?
გოგლიკო – არა, არც კი ჩამირთავს!
მიაკო – აბა, ეს რა ხმებია?
გოგლიკო – ყურადღებას ნუ მიაქცევ, ცუნცულ, და მიდი, აბა, შენი მოსაზრებები გადმოალაგე!
მიაკო – ჯერ ერთი, ჩვენს წისქვილკომბინატს ყიგიზეთში დასნებოვნებული ფქვილი რად უნდოდა, ჩვენ ხომ ხორბალს ვყიდულობთ!
გოგლიკო – ჰო, ჩვენ იქით ვყიდით ფქვილს! ის ორასი ათასი ტონა ყაზახეთიდან იყო შემოტანილი და ძალიან ხელსაყრელ ფასად! კილო ოც თეთრად!
მიაკო – ოც თეთრად კი არა! დაიმახსოვრე, კილო – ოცდაათ თეთრად!
გოგლიკო – ჰო, ჰო, ოცდაათ თეთრად!
მიაკო – ასე რომ, პრესა და პრესის ფეხის ხმას აყოლილი ზოგიერთი ტელევიზია ჭორებს გვივრცელებენ!
გოგლიკო – ძალიან!
მიაკო – და ბოლოს კი, ისიც მოახსენე ბატონ მიაუ შალას, რომ “კაპროვის ხოჭო” როგორც ასეთი, – არ არსებობს!
გოგლიკო – სულ არ არსებობს?
ლარვა – ანუ, სულ, სულ არ არსებობს?!
მიაკო – (ისევ ისმის ხაპ რას ხმამაღალი ხვნეშისა და ნურბუბუს კივილნარევი კვნესის ხმები) ეს რაღაც იმნაირი რა… აი, იმენნა – რაღაც იმნაირი ხმებია! შენ არ გესმის, ჩუპ-ჩიკ?
გოგლიკო – ჰო, ნაწილობრივ…
მიაკო – ანუ? ესე იგი?
გოგლიკო – მე შენ გისმენ!
მიაკო – დაიცა!.. (დასასვენებელ ოთახში შეიხედავს, დაიჯღანება) ფუჰ! გოგლიკო, მოდი, შეხედე რაა!.. ფუუჰ!
გოგლიკო – (ისიც ოთახში შეიხედავს) აუუუ, რაღა ჩვენ ტახტზე რაა!..
მიაკო – აიღე და გადააგდე!
გოგლიკო – რატო უნდა გადავაგდო, არაბული ტახტია!
მიაკო – არის და იყოს!
გოგლიკო – ჰოდა, იქნება!
მიაკო – იყოს, მე მანდ მაინც აღარ დავწვები!..

(გოგლიკო და მიაკო ერთმანეთს უყურებენ).

მეხუთე სცენა

(დასასვენებელი ოთახიდან ამაყი და კმაყოფლი სახეებით შემოდიან ჯერ მორცხვად მოღიმარე ხაპ რა და მერე გაბადრული ნურბუბუ).

გოგლიკო – საიდან მოხვდნენ ესენი იმ ჩემ არაბულ ტახტზე?
მიაკო – აბა, მე რა ვიცი?
ნურბუბუ – (ხაპრას მიუთითებს კედელზე ჩამოკიდებულ სურათზე) ჩვენი მინისტრის, მინისტრის ცოლის და იმათი ლარვის სურათი უკვე გვაქვს!
ხაპ რა – (ჩილიმს გამართავს და ეწევა) ჩვენს მინისტრს ჩემი სალამი!
ლარვა _ ჩემგანაც, არა, მამიკო?
ხაპ რა _ ჰო!
ნურბუბუ – ახლა ეს ტელეფონების მაგიდა… გადმოვიტანოთ… აი, აქეთ!
ხაპ რა – მიდი, ჩუპ-ჩიკ, მიდი და გადაიტანე!
გოგლიკო – მე რატომ?
ლარვა – რა შენი საქმეა, რატომ?
ნურბუბუ – შენ რომ გეუბნებიან, მოკიდე ხელი და გადაიტანე!
გოგლიკო _ (მითითებულ ადგილზე გადაიტანს ტელეფონების მაგიდას) ასე?
ხაპ რა _ (ნურბუბუს) ასე, საყვარელო?
ნურბუბუ – ჰო!.. ხოლო ეს საწერი მაგიდა კედლისკენ მივაცუროთ!
ხაპ რა – (გოგლიკოს) აბა, მიაცურე!
გოგლიკო – (საწერ მაგიდას მიაცურებს) კარგია?
ხაპ რა – (ნურბუბუს) კარგია?
ნურბუბუ _ რასაკვირველია! და (გოგლიკოზე და მიაკოზე მიუთითებს) აი, ეს ორი კიდევ მიბრძანდნენ აქედან!
გოგლიკო – როგორ თუ მივბრძანდეთ?
მიაკო – ჩვენ?
ნურბუბუ – დიახ, თქვენ! და ისიც, დასასვენებლი ოთახიდან!
გოგლიკო – იქ კიდევ არის ვინმე?
მიაკო _ (მიირბენს და დასასვენებელ ოთახის კარს გამოხსნის) გამარჯობა, ქალბატონო ელეონორა!
ელეონორა – (გამოდის ამაყად) საღამო მშვიდობისა და ნახვამდის! (გასასვლელისკენ მიდის).
გოგლიკო – იქ რას აკეთებდი, ქალო?
ელეონორა – სადამკვირვებლო მისიით ვიყავი მოვლინებული!
გოგილიკო – ვინ მოგავლინა?
ელეონორა – არასამთარობო ორგანიზაციამ “წადი”!
მიაკო _ ციციმ?!
გოგლიკო – ვაი, შენს გოგლიკოს… (შუბლზე შემოირტყამს ხელს) ვაი…
ელეონორა – კარგად იყავით და მალე გნახავთ! (გადის).
ხაპ რა – (მხრებს აიჩეჩავს) მე რა ვიცოდი, თუ “წადიდან” იყო?
ნურბუბუ -შენ არაფერი იცი ხოლმე!.. (მიაკოს და გოგლიკოს) ახლა თქვენც იმას მიჰყევით!
მიაკო – რატომ გვაგდებთ?
ნურბუბუ _ რატომ და, იმიტომ, ცუნცულიკო, რომ მე ჩემი გემოვნებით უნდა მოვაწყო ეს კაბინეტი! და აქ თქვენს ადგილს ვერ ვხედავ!
ხაპ რა – სრულიად ვერა!
გოგლიკო – მაგრამ, ჩვენ ხომ…
ლარვა – (შეაწყვეტინებს) თქვენი აზრები არ გვაინტერესებს!
ნურბუბუ _ ლარვა, შენ შემოგევლოს შენი ნურბუბუ, აბა, რად გინდა, ჩემო მატლო, მაგ ფარდას რომ ხრავ, ორასი ათასი ტონა ხორბალია საწყობებში!
ლარვა – მე ეს ფარდა მინდა! ფარდაა!
ხაპ რა – ლავრიკო, შვილო, მაგ ფარდას რომ ჭამ, მერე აღარ გაიზრდები და ჩვენნაირი ვეღარ გახდები!
ლავრა _ (აბღავლდება) არა, უნდა გავიზარდო!
ნურბუბუ – (ხაპ რას, წყენით) შენც ხარ რა?! (ჩილიმს წაართმევს, თვითონაც დაარტყამს ნაფაზებს და ლარვას მიმართავს) გაიზრდები, ნურბუბუ გენაცვალოს, აბა, არ გაიზრდები?
ლარვა – ჰო, გავიზრდები და აგერ, (ხაპრა ხოჭოს სურათისკენ იშვერს ხელს) ისეთი მინისტრი გავხდები! ხომ გავხდები?
ხაპ რა – გახდები, თუ ფარდას აღარ შეჭ…
ნურბუბუ – (ხაპ რას უბრწკენს) აუცილებლად გახდები!
გოგლიკო – გამაგებინეთ, რა გინდათ ჩემ კაბინეტში?
მიაკო – ახლავე მიბრძანდით აქედან ამ თქვენი ჩილიმიანად!
გოგლიკო – მე თქვენთან ყველა ანგარიში გასწორებული მაქვს! ყველა!
ნურბუბუ – (ხაპ რას) რა სასაცილოები არიან, არა, საყვარელო?
ხაპ რა – ჰო.
ნურბუბუ _ ჩვენ კი არა, თქვენ უნდა მიბრძანდეთ აქედან!
მიაკო – ჩვენ რატომ?
ხაპ რა _ იმ სურათს ხომ ხედავთ?
მიაკო – კი.
ხაპ რა _ ჩვენი მინისტრია!
ნურბუბუ – დიახ!
ლარვა – თვითონ ის!
გოგლიკო – მერე რა?
ხაპ რა _ ჰოდა, შეიძლება, თავად ჩვენი მინისტრი გვეწვიოს დათვალიერებაზე…
გოგილიკო – მერე?
ნურბუბუ – უნდა წახვიდეთ!
გოგლიკო – (ნურბუბუს) არ გამაგიჟო, სიმონ, ეხლა! (ხაპ რას) და დავაი რა, დროზე დაახვიე აქედან, შე ცოლის ჯუჯულა!
მიაკო – და ისიც საკითხავია, რას ეწევი ამ ჩილიმით? (ჩილიმს თავს ახდის, თეთრ ფხვნილს ამოიღებს, ენას აუსვამს) ოპიუმს ეწევი, შე ნარკომანო?
გოგლიკო – (მიაკოსთან მივა და ისიც ფხვნილიან ხელს აულოკავს) ეს ოპიუმი კი არა, ფქვილია!..
ნურბუბუ – (ეცინება) ათი თეთრი რომ გავამრავლოთ ორასი ათას ტონა ხორბალზე, რამდენია, საყვარელო?
ხაპ რა – რამდენია, არ ვიცი, მაგრამ დასასვენებელ ოთახში, არაბულ ტახტთან რომ სეიფი დგას, იქ უდევს ეგ ფული…
ლარვა – ათჯერ ორასი ათასი არის ოცი ათასი!
ნურბუბუ – (თავში ჩილიმის მუნშტუკს ჩაურაკუნებს) ორი მილიონია, ორი!
ლარვა – ეგ – თეთრებში და ლარში რო გადავიყვანო, სამი ნული არ უნდა მოვაკლო?
ნურბუბუ – (ისევ ჩილიმის მინშტულს ჩაურაკეუნებს თავში) სამი კი არა, ორი! ორი!
ხაპ რა – ჰო, ორი ნული და ოცი ათასი ლარი გამოდის!
ლარვა – (გოგილიკოს და მიაკოს) ჰოდა, ბიძია-დეიდა, თუ თქვენ აქედან არ წაეთრევით, სადაც საჭიროა, იქ მოვყვებით მაგ ოცი ათას ლარზე!..
ხაპ რა – (გადაიხარხარებს) რა ჭკვიანი ბავშვია, უკვე ისწავლა, შანტაჟი როგორ უნდა! მამიკო ენაცვალოს!
ნურბუბუ – ეგეც არ იყოს, ამ წისქვილკომბინატის საწყობებში, ყოველ კილოგრამ ხორბალზე უკვე ორიათასი ხაპრა ხოჭოს მუხლუხი ხრავს ხორბალს… და გამრავლება კარგი გცოდინაით და, ორიათასი რომ ორასი ათასზე გავამრავლოთ, რამდენი ხაპრა ხოჭოს ლარვა იქნება ამ წისქვილკომბინატში?
გოგლიკო – (ლეპტოპზე კალკულატორს ჩართავს და ნაგარიშობს) ორი ათასი ხაპრა ხოჭო გავამრავლოთ ორასი ათას ტონა ხობალზე… ეს იქნება… აუჰ, ოთხი მილიონი!
მიაკო – ვაიმე, დედა!
ხაპ რა – ოთხი მილიონი კი არა, ოთხასი მილიონი!
მიაკო – ოთხასი მილიონი?
ხაპ რა – დიახ! ეს კომბინატი უკვე ჩვენია და “დაფიონი” აღარც კი ჰქვია, რა დავარქვით, ლარვიკო?
ლარვა _ ამასაც იგივე – Trogoderma granarium!

(პაუზა. მიაკოს ვითომ გული შეუღონდება, ჩაიკეცება, მაგრამ გოგლიკო დაიჭერს და კედელზე მიაყუდებს).

გოგლიკო – კი, მაგრამ, ბატონო ხაპ რა, გაზეთები წერდნენ (გადმოვარდნილ მიაკოს ისევ კედელზე მიაყუდებს), რომ ჩინეთიდან ყირგიზეთში შეიტანეს კაპროვის ხოჭოებით დაავადებული ფქვილიო…
ნურბუბუ – გაზეთები ათას რაღაცას მიედ-მოედებიან…
ლარვა _ ხოლმე-ხოლმე, კი და ხოლმე-ხოლმე, არა…
გოგლიკო – თქვენ ხართ ის კაპროვის ხოჭოები?
მიაკო – ანუ, ესე იგი?! (გამოცოცხლდება) ხაპ რა ჩინელია და ნურბუბუ კი… (თავის ბლოკნოტში ჩაიხედავს) ყირგიზია! ყირგიზი! და მაშინ ყაზახეთი რა შუაშია?
ნურბუბუ – მერე, ყირგიზეთიდან ყაზახეთში გადასვლას რა უნდოდა?..
ხაპ რა – ჰო, ჩვენ ყაზახეთში გავიცანით ერთმაენთი!
ნურბუბუ – და იქვე შევქმენით ოჯახი…
გოგლიკო – ასე სწრაფად მრავლდებით მერე?
ნურბუბუ – მე დედაშენს კი არა ვგავარ… უკვე სამოცდახუთი ცალი კვერცხი დავდე საიდუმლო ადგილებზე! ისე, რომ ყველა ლარვა გამოიჩეკოს!
ხაპ რა – თითქმის ყველა!
გოგლიკო – გაზეთები “კაპროვის” ხოჭოებს გაიძახიან, თქვენ კი ამბობთ, რომ ხაპრა ხოჭოები ვართო და ვეღარ გავიგე რა…
ლარვა – Капровый жук!
ნურბუბუ – ჰო, Капровый жук! – აი, სწორედ ასე მოგვიხსენიებენ რუსულად და თქვენმა უვიცმა ციციმ “კაპროვის ხოჭოდ” გვთარგმნა. (მიდის კედელზე გაკრულ სურათთან) სინამდვილეში ხაპრა ხოჭო გვქვია!
ხაპ რა – ჰოდა, ჟურნალისტებმაც “კაპროვის ხოჭო” აიტაცეს…
გოგლიკო – (მიაკოს) ჩემს პიარ ჯგუფს და ამ ჯგუფის უფროსს მაინც არ უნდა შეშლოდა “კაპროვის ხოჭო” ხაპრა ხოჭოში!
მიაკო – მერე, რატომ თავად არ გადაამოწმე? იმიტომ, რომ ციციზე და იმ ჟურნალისტებზე ბრიყვი შენ ხარ და მარტო ციცინათელების დევნა იცი, იქნებ სიგარეტს მომიკიდოთო! და ყველა ის სიგარეტი ფინთია!
გოგლიკო – (მიაკოს) სულ შენი ბრალია ყველაფერი, შე უტვინო!
მიაკო – ჩემი?
გოგლიკო _ შენ რომ ესენი არ მოგეყვანა, ისევ ბედნიერად ვიჯდებოდი ჩემ სავარძელში! რამდენი მოგცეს?
მიაკო – ერთი თეთრიც არ ამიღია… (ტირის) და ნეტავ, ამეღო!.. უკვე თავი ამტკივდა ამდენი ნერვიულობით!
გოგლიკო – შენ ჩემი თავის ტკივილი უნდა ნახო… შემირიგდი რა, მე არაფერ შუაში ვარ.
გოგლიკო – ვაიმე…
მიაკო – ვუიმე…

(გოგლიკო და მიაკო თავებს მიადებენ ერთმანეთს და მაღლა იყურებიან წამებულის მზერით. პაუზა).

ლარვა – თაგვი კაეფშია, თავზე ღამურამ გადაუფრინა და, – ვახ, ჩემი! ანგელოზი გაიჩითაო! (ქირქილით განაგრძობს ფარდის ჭამას).
ხაპ რა – იცით, რა? (ხაპ რა ჩილიმს გააწყობს დინჯად და გააბოლებს) ჩვენ აქ პიარ ჯგუფი არ გვყავს, მაგრამ სამი მდივანი მაინც დაგვჭირდება.
ნურბუბუ – როგორ არ დაგვჭირდება, ყველა ხაპრა ხოჭოს აღრიცხვა უნდა ვაწარმოოთ!
ლარვა – ჰოდა, დარჩით აქ (მიაკოს აათვალ-ჩაათვალიერებს) მდივან-აღმწერებად!
ნურბუბუ – თქვენსავით დაუნდობლები კი არა ვართ, ამ გაჭირვებაში უმუშევრები დაგტოვოთ რეფორმების მომიზეზებით! (ბლოკნოტებს მისცემს გოგლიკოს და მიაკოს) დავალებებს აქ ჩაიწერთ ხოლმე. (გოგლიკოს აათვალ-ჩაათვალიერებს).
ხაპ რა – დედათქვენი ელეონორაც მოიყვანეთ და იმასაც გამოვუნახავთ საქმეს… მშვენიერი და კარგად თავშენახული ქალბატონია…
ნურბუბუ _ ჰო, იმასაც არა უშავს!..
ლარვა _ და თანაც ძალიან ცუდად დასდევს “წადის” თავმჯდომარე ციცის!
მიაკო – იქ მაინც რამ მიიყვანა რა…
გოგლიკო – მეც ეგ არა მკლავს?
ლარვა – ქალბატონი ელეონორა ციცის “წადიში” რომ გაწევრიანდა, ეგ არაფერი… აი, ჩვენს გარიგებაზე რომ ყველაფერი ციცის უამბო, ეს არის საშინელება!
ხაპ რა – დაწვრილებით და აქცენტებით!
ნურბუბუ – აბა, ციცის კი არ მოლანდებია, რასაც ტელევიზიებს და პრესას უყვება!..
მიაკო – საკუთარმა დედამ ჩაუშვა?
ლარვა – ეს ჩაშვება კი არა, არასამთავრობო ორგანიზაციასთან გარიგებაზე წასვლის კარგი მაგალითია და ყველა მიესალმება ამას, რადგან გამჭვირვალე და ღია საზოგადოება სწორედ ამ გზით ჩამოყალიბდება…
ნურბუბუ – რა გადაწყვიტეთ, დარჩებით თუ მიბრძანდებით აქედან?
გოგლიკო – რას ინებებთ, ქალბატონო ნურბუბუ? (ბლოკნოტს მოიმარჯვებს) ჩაი? ყავა? ნატურალურ წვენებზე აქცენტით?
ნურბუბუ – მე ჰალვა, ჯიგიტ! და ეს შენი აქოთებული ჩიბუხი გაიტანე აქედან!
გოგლიკო – კი, ქალბატონო! (იწერს) ჰალვა…
ნურბუბუ – ხორბლის ბევრი მარცვლებით!
გოგლიკო – ეგეც ჩაწერილია!
ნურბუბუ – და თუ კარგად იმუშავებ, პრემიის ანგარიშში შენც ამისთანა ჩილიმი გექნება!..
ლარვა – ხომ გაგიხარდა?
გოგლიკო – მე – კი!
მიაკო – და თქვენ, ბატონო ხაპ?
ხაპ რა – მე არაფერი მინდა.
მიაკო – არც ჩაი? ჩინური მწვანე ჩაი?
ხაპ რა – ოო, ჩინურ მწვანე ჩაიზე თავს ვერ შევიკავებ!
მიაკო – ესე იგი, (იწერს) ჩინური მწვანე ჩაი!
გოგლიკო – (ლარვასკენ იყურება) და თქვენ?
ლარვა – მე ბარემ ამ ფარდას დავამთავრებ და მერე იმ ფარდაზე გადავალ.
ნურბუბუ _ ოღონდ, დასასვენებლი ოთახიდან რომ გამოვალთ, მერე შემოიტანთ!

(ნურბუბუ ხაპ რას ჩაბღუჯავს და ძალით მიათრევს დასასვენებლ ოთახში).

მეექვსე სცენა

(გოგლიკო და მიაკო ამზადებენ და გორგოლაჭებიან მაგიდაზე აწყობენ ახალი უფროსებისგან მიღებულ შეკვეთებს).

გოგლიკო – არა რა, არა!.. უნდა გავიქცე აქედან! (კართან მიირბენს, გამოხსნის და ავად მომღიმარე ლარვა დგას კარს უკან). უკაცრავად!
მიაკო – აღარ შემიძლია, ჩაის აიღებ დასალევად, ლარვა ამოყოფს თავს! ყავაშიც ლარვაა! თამბაქოდანაც ლარვა იყურება! ყველგან ხაპრა ხოჭოები დაგულაობენ!
გოგლიკო – ყველგან!
მიაკო – ამათი მონები ვართ უკვე!
გოგლიკო – რა გვეშველება, რა გვეშველება, არ ვიცი…
მიაკო – ჰაერი აღარ მყოფნის!..
გოგლიკო – (ფანჯარას გამოხსნის) კიდევ კარგი, ჰაერი მაინც გვაქვს!

(ფანჯრიდან შემოდიან არასამთავრობო ორგანიზაცია “წადის” მომიტინგეები, რომელთაც დირიჟორობს მეგაფონიანი ციცი. მომიტინგეებს შორის არის ქალბატონი ელეონორაც).

ციცი – (დირექტორის მაგიდაზე ადის) აბა, დავიწყოთ!
მომიტინგეები – დავიწყოთ!
ციცი – თაგვმა თხარა, თხარაო…
მომიტინგეები – თაგვმა თხარა, თხარაო!
ციცი – ხაპრა გამოთხარაო!
მომიტინგეები – ხაპრა გამოთხარაო!

(მომიტინგეები ასწევენ პლაკატს იგივე წარწერით).

ციცი – დავიწყოთ ამის სკანდირება! (ასწევს პლაკატს, სადაც წერია: “დირექტორი გოგლიკო – ნარკომანი მძორიკო!”).
მომიტინგეები – (სკანდირებენ) დირექტორი გოგლიკო – ნარკომანი მძორიკო!
ციცი – მოკლედ!
მომიტინგეები _ გოგლიკო – მძორიკო! გოგლიკო – მძორიკო! გოგლიკო – მძორიკო!
ციცი – უროლოგი ჩუპ-ჩიკა მიაუ შალას პუფსიკა!
მომიტინგეები – ჩუპ-ჩიკა პუფსიკა! ჩუპ-ჩიკა პუფსიკა! ჩუპ-ჩიკა პუფსიკა!
ციცი – წა-დი! წაა-დი! წააა-დი!
მომიტინგეები _ წა-დი! წაა-დი! წააა-დი!
ციცი _ ახლა კი ეს ყველაფერი ისევ თავიდან! აბა, წავიდა: “თაგვმა თხარა, თხარაო…” (მომიტინგეები ამავე ციკლის შეძახილებს იმეორებენ თავიდან).
მიაკო – ვაიმე, არა რა, არა! აღარ მინდა ასეთი დანაგვიანებული ჰაერი!
ციცი – (მიაკოს) დანაგვიანებული თავი გაბია, შე ბოზანდარა დეგენერატო!..
მიაკო – დეგენერატი შენ თვითონ ხარ, შე “წადის” კახპავ!
ციცი – არ ჩამომიყავნო ამ მაგიდიდან, თორემ სულ ღერა-ღერა დაგაპუტავ მაგ ბუწუწებს!
მიაკო – ჩამოდი, ჩამოდი აბა, თუ მასეთი ვაჟკაცი ხარ!
ციცი – მეტი საქმე არა მაქვს, მანდ ჩამოვიდე! თუ საქმე გაქვს, აქ ამოდი!
მიაკო – კარგი! ახლავე ამოვალ მანდ და გაჩვენებ, დაპუტვა როგორ უნდა!
გოგლიკო – არა, იმის მოედანზე არა!

(მიაკო მაგიდაზე ადის და ციცის თმაში ჩააფრინდება.
ციციც იგივეს აკეთებს. ორივენი ჩხუბობენ).

გოგლიკო – ჩამოდი, მანდედან, მიაკო! ჩამოდი, ტელევიზიებიც აქ არიან და გაზეთებიც! ჩამოდი, ნუ მომჭერი თავი!
ციცი – ამის სეირს გაყურებინებთ ახლა! (ორივე ხელით მიაკოს თმას ჩააფრინდება, თან სარმას გამოსდებს, მაგიდაზე დასცემს და ზედ ფეხს დაადგამს).
მომიტინგეები – (სკანდირებენ) ცი-ცი! ციი-ცი! ციიი-ცი!
ციცი – ახლა ყველანი ორგანიზებულად მივდივართ მთავრობის სასახლისკენ! (მეგაფონს ჩასცხობს გოგლიკოს, რომელიც მისი ფეხის მოცილებას ცდილობს მაგიდაზე წაქცეული მიაკოს მუცლიდან და მაგიდიდან ჩამოდის).
გოგლიკო – (თავზე მიიდებს ხელს) ვაიმე, დედა! ახლა კოპი ამომივა!
ციცი – (მეგაფონში) ცოტაც დაგვაცადე, პუფსიკ, ცოტაც და უფრო მეტი კოპები გექნება, შე მართლა მძორიკო! აბა, წავედით! (ღია ფანჯარაში გადაძვრება, თან მიჰყვებიან მომიტინგეები).
ელეონორა – (ბოლოს იმას უწევს ფანჯარაში გადასვლა, მაგრამ სანამ გადავიდოდეს, გოგლიკოსთან მიდის, ხელჩანთიდან ოცთეთრიანს ამოიღებს) აი, გოგლიკო, ეს დაიდე, დედა! (მონეტას აძლევს და ფანჯარაში გადაძვრება).
გოგლიკო – (ჯერ ოცთეთრიანს დახედავს დაბნეული და მერეღა დაადევნებს) შენც, დე? შენც? (მიირბენს და სასწრაფოდ დახურავს ფანჯარას) რა გვეშველება?
მიაკო – (თავს წამოსწევს) წყალი!
გოგლიკო – ახლავე! (დასასვენებლ ოთახის კარს გამოხსნის).
ნურბუბუ – (დასასვენებელი ოთახიდან უკივლებს) მოდი, პუფსიკ, მოდი! სწორედ შენ გვაკლიხარ!
ხაპ რა – და ის ცუნცულაც წამოიყვანე!
მიაკო – ო, არა რა, მე არა!
გოგლიკო _ არა, არა, მე მხოლოდ მაცივართან მაქვს საქმე! (დასასვენებლი ოთახიდან “ნაბეღლავის” ბოთლი გამოაქვს და იმას დაალევინებს მიაკოს). ხომ უკეთ ხარ?
მიაკო – (ცერა თითს ასწევს) აი, ასე! მაინც ხომ დავაგლიჯე და დავაპუტე ის ბუწუწები?! და ანათოს ეხლა!
გოგლიკო – კი, ძალიან!
მიაკო – და მეც რომ არასამთავრობო ორგანიზაცია მქონდეს, მაგაზე უკეთესი ჩხუბი მეცოდინებოდა!
გოგლიკო – თავისთავად, მიაკუნა! თავისთავად! შენ მაგაზე კარგად შეხვიდოდი მაგის პროფესიაში! შეხვიდოდი და გამოხვიდოდი კიდეც!
მიაკო – წავიდეს ახლა და სადაც თავისი დაიკვეხოს, იქ ჩემიცა თქვას!..
გოგლიკო _ (მიდის სურათთან, ხაპრა ხოჭოების სქემას ათვალიერებს). როგორ გამაცურეს, როგორ მომყიდეს ეს დაავადებული ხორბალი!
მიაკო – შენი კონკურენტების მოგზავნილები იქნებიან!
გოგლიკო – რა ვქნათ? როგორ მოვიქცეთ?
მიაკო – არ ვიცი! არაფერი აღარ ვიცი!
გოგლიკო – ნეტავ, სიზმარში მაინც ვიყოთ, ჰა?
მიაკო – მოინდომა აგარაკი მთავარეზე…
გოგლიკო – გადავიქცეოდით ხაპრა ხოჭოებად და ვიქნებოდით ბედნიერად!
მიაკო – სიზმარი კი არა, ეს იმისთანა კოშმარია, რომ ხაპრას გაგონებაც კი აღარ მინდა! გაგონებაც!
გოგლიკო – პესტიციდები არა შველისო, ხომ?
მიაკო – არა, ვერაფერს აკლებსო, ასე ეწერა იმ გაზეთში.
გოგლიკო – მინუს ათი გრადუსიდან პლიუს ორმოცდაათ გრადუსამდე ტემპერატურას უძლებენო.
მიაკო – ხოლო არახელსაყრელი ვითარებისას შედიან უმოძრაო მდგომარეობაში, წლობით უძლებენ შიმშილს და მერე ისევ მრავლდებიანო! და ავად არ ხდებიან საერთოდო!
ხაპრა – (დასასვენებლი ოთახიდან გამოდის და დაიღრიალებს) ჩინური მწვანე ჩაი მეთქი!
მიაკო – ახლავე! (მიაქვს ფინჯანი დირექტორის სავარძელში წამოსკუპებულ ხაპ რასთან). ჩინური მწვანე ჩაი!
ხაპ რა – გმადლობ. (გასინჯავს) სხვა დროს მეტი შაქარი ჰქონდეს!
ნურბუბუ – (იკივლებს) ჰალვა ხორბლით!
გოგლიკო – ახლავე, ქალბატონო! (მიურბენინებს ყავის ფინჯანს).
ნურბუბუ – დიდი მადლობა, პუფსიკ… ახლა გაიქეცი, იმ შენ საყვარელს პედიკურის საჭიროებები გამოართვი და ფრჩხილებზე მომხედე!
გოგლიკო – მე?
ხაპ რა – რა დროს პედიკურია, ნურბუბუ? შემოვლაზე მივდივართ, ხომ უნდა დავხედოთ ჩვენს ჭუპრებს!
ლარვა – (თავს ანებებს ფარდის ჭამას) მეც ხომ მოვდივარ?
ნურბუბუ – შენ – არა! შენ მსახურებთან დარჩები!
ლარვა – არ მინდა მე მსახურებთან! (აბღავლდება). ბოროტები არიან ეგენი!
ნურბუბუ – (თავში ჩააფარებს გოგლიკოს) ბოროტიც ხარ, ჩუბ-ჩიკ? არ გერჩივნა, ხაპრა ხოჭოდ გაჩენილიყავი?
გოგლიკო – როგორ არ მერჩივნა, ქალბატონო ნურბუბუ!.. (ატირებული მიდის მიაკოსთან) მიშველე, რამე მიშველე, მიაკუნა!.. მიაკუნა, ჩემო ანგელოზო!
მიაკო – რა ანგელოზი, რის ანგელოზი?! (თავზე ეფერება ხაპ რას) ნეტავი, მეც ხაპრა ხოჭო ვიყო…
ხაპ რა – ანგელოზი რომ ყოფილიყავი, ხაპრა ხოჭო ვეღარ გახდებოდი, რადგან ჩვენ ფრენა არ ვიცით, ლამაზო!
ნურბუბუ – ცუნცულ! ჩემ ქმართან კურკურს მოეშვი, თორემ ამ კბილებით გამოგღადრი ყელს! (კბილებს დაუკრიჭავს).
მიაკო – (ხაპ რას მოშორდება) აბა, როდის ვეკურკურები?!
ნურბუბუ – შენ მე ის თქვენი ციცი არ გეგონო!
ხაპ რა – წავიდეთ!
ლარვა – მე თქვენთან მინდა!
ნურბუბუ – კარგი, წამოდი შენც!
ხაპ რა – ჩემი ჩილიმი მოგაქვს?
ნურბუბუ – (მაგიდიდან აიღებს ჩილიმს) ჰო.

(სამივენი გადიან).

მეშვიდე სცენა

გოგლიკო – სადაცაა მიაუ შალა დამირეკავს და რა უნდა ვუთხრა?! ვაიმე, დედა…
მიაკო – დედა?!
გოგლიკო _ დედა და, ჯანდაბა!
მიაკო – მართლა!
გოგლიკო – რა მართლა?
მიაკო – დედაშენი!
გოგლიკო – რა დედაჩემი?
მიაკო – იქნებ, იმან გვიშველოს?
გოგლიკო – ვინ, ელეონორამ?
მიაკო – ჰო!
გოგლიკო – რა უნდა გვიშველოს, ციცის “წადის” აქტივისტი გამხდარა!
მაიაკო – შენ ამ ხოჭოების ლაპარაკს ნუ დაუჯერებ!..
გოგლიკო – (მონეტას აჩვენებს) ეს ოცთეთრიანი დედაჩემმა მომცა, კოპზე დაიდე და აღარ ამოგივაო!
მიაკო – კოპი საიდან? (მოუსინჯავს).
გოგლიკო – ციციმ მეგაფონი ჩამარტყა…
მიაკო – როდის?
გოგლიკო _ შენ შველას რომ ვცდილობდი!
მიაკო – მე რომ ვერ დავინახე?
გოგლიკო – გულწასული იწექი მაგიდაზე და როგორ დამინახავდი?
მიაკო – აი, ქალბატონი ელეონორა თუ ამ მომიტინგეებში იქნებოდა, არ მოველოდი!
გოგლიკო – მჯდარიყო რა სახლში და გაეკეთებინა ნიგვზიანი ბადრიჯანი!..
მიაკო – (პაუზის მერე) პიარის მთელი ხელოვნება იმაში მდგომარეობს, რომ მტრად მოკიდებული მშობელიც კი შემოურიგო შენი წისქვილკომბინატის დირექტორს!..
გოგლიკო – აუ, იმას რაღა შემოირიგებს?!
მიაკო – მაინც წავალ! წავალ, მოველაპარაკები და აქაც მოვიყვან! (გარბის).
გოგლიკო – ვაიმე, მიაკო! ჩემო კარგო და გულითადო მიაკუნა! ჩემო ცუნცულ! ჩემო ანგელოზო! შენ ოღონდ დედაჩემი შემომირიგე და მეტი არაფერი მინდა! რა ვუპასუხო მინისტრს, დედაშენი “წადის” წევრიაო, რომ შემეკითხება?.. ვაი, შენს გოგლიკოს! ეს რა შავ დღეში ვარ! (საკუთარი თავი შეეცოდება და აცრემლდება) მიშველე, დე! ოღონდ ახლა მიშველე და მერე სულ შენ დაგიჯერებ… (ქვითინებს). ერთი საწყალი, შეფუცხუნებული ჩუპ-ჩიკა თაგვი ვარ, მართლა და მართლა! და მიშველე რა, გემუდარები… (ქვითინს უმატებს).
მიაკო – (მალევე შემობრუნდება უკან) აი, ვინ მოვიყვანე! (შემოყავს ქალბატონი ელეონორა) კიბეზე შემხვდა! თურმე, ჩვენთან მოდიოდა!

(პაუზა).

ელეონორა – გოგლიკო, კოპი ძალიან გტკივა, დედა?
გოგლიკო – დეეე!.. (დაუჩოქებს და მუხლებზე ხოხვით უახლოვდება) გეხვეწები, მიშველე, დე! მიშველე რამე! მომაშორე ეს პარაზიტები! და მერე მე ვიცი და ჩემმა კაი თაგვობამ!.. კაი კაცობამ!.. ის მომიტინგეებიც მომაშორე, დეე! მე მძორიკო არა ვარ, არა!..
მიაკო – და არც მიაუ შალას პუფსიკა!
გოგლიკო – ჰო!.. არც პუფსიკა არა ვარ!.. გოგლიკო ვარ, გოგლიკო!
ელეონორა – (თავზე ხელს გადაუსვამს) კარგი, დაწყნარდი, გოგლიკო ხარ, აბა, ვინ ხარ?! ყველას კი არ უნდა მოუსმინო…
გოგლიკო – აბა, “უროლოგი ჩუბ-ჩიკა მიაუ შალას პუფსიკაო”, შენც რომ ყვიროდი?
ელეონორა – ასე იყო საჭირო და იმიტომ!
გოგლიკო _ ციცისთან მაინც რამ მიგიყვანა, დე?!
ელეონორა – შენ ჩემი მადლობელი უნდა იყო, რომ “წადიში” ჩავეწერე!
გოგლიკო – რატომ, დე, რატომ მომჭერი თავი! მიაუ შალას რა პასუხი გავცე?
ელეონორა – ოჯახური მანევრი იყო თქო!
მიაკო – მანევრი?
ელეონორა – რა თქმა უნდა! და ხომ გეუბნები, ჩემი მადლობელი უნდა იყო, რომ მეორე ანდაზა აღარ წააწერეს პლაკატებზე!
გოგლიკო – რომელი მეორე ანდაზა, დე?
ელეონორა _ “წისქვილში თაგვიც დარბის, მაგრამ მეწიქვილე კი არ არისო”.
გოგლიკო – ჰო, დე! ეგ ვიცი, ჩვენებური ანდაზაა! არა ვარ მე მეწისქვილე, არა! აი, (დასასვენებელი ოთახიდან სეიფს გამოიტანს, გახსნის, ფულის შეკვრებს გამოიღებს და ელეონორას მიუტანს) აქ ოცი ათასი ლარია, ერთი თეთრი არ მომიკლია…
მიაკო – ჩვენ კანარის კუნძულებზე უნდა წავსულიყავით მაგ ფულით!
ელეონორა – კანარის კუნძულებზე კი არა, უპატრონო ბავშვთა სახლში წავა ეს ფული!..
გოგლიკო – კი, დე, აუცილებლად!
მიაკო – ცამდე მართალი ბრძანდებით, ცამდე!
გოგლიკო – და იმ ცის იქითაც!
მიაკო – ოღონდ გვასწავლეთ, როგორ მოვიშოროთ ეს მავნებლები!
ელეონორა – გასწავლოთ?
გოგლიკო – გვასწავლე რა, დე, გემუდარები, დე!
მიაკო – ძალიან გთხოვთ!
გოგლიკო – მეტი აღარ შეგვიძლია! აღარ!
ელეონორა – აკი, საპენსიო ასაკი მოგივიდა და დამსახურებულად უნდა დაისვენოო?
გოგლიკო – რას ამბობ, დე, შენისთანა გამოცდილება აბა, რომელს გვაქვს, ვის?
გეხვეწები, დე! გოგლიკო მძორიკოც ვარ! წისქვილში მორბენალი თაგვიც! და უროლოგი ჩუპ-ჩიკა მიაუ შალას პუფსიკაც!
ელეონორა – (მიაკოს) შენც მეხვეწები?
მიაკო – გემუდარებით!
ელეონორა – და შენ, რაო, ციციმ, ვინა ხარო?
მიაკო – ბოზანდარა…
ელეონორა – მარტო ბოზანდარა არ უთქვია…
მიაკო – დეგენერატი…
ელეონორა – ესე იგი, ვინა ხარ?
მიაკო – ბოზანდარა დეგენერატი…
გოგლიკო – კი, კი, ესეც არის, ოღონდ გვიშველე, Qქალბატონო ელონორა!..
ელეონორა – კარგი მაშინ… რაკი საჭირო ვარ…
გოგლიკო – ხარ, ხარ!
მიაკო – ძალიან საჭირო ხართ!

(პაუზა).

ელეონორა – ხაპრა ხოჭოს წამალი ფუმიგაცია არის.
გოგლიკო – ფუ-ფუმი… ფუ..
მიაკო – გაცია?
ელეონორა – ჰო. ფუმიგაცია ორთქლით და გაზით დასნებოვნებული მარცვლეულის დამუშავებაა.
გოგლიკო – ესე იგი?
მიაკო – ანუ?
ელეონორა – გაზური დეზინფექცია.
გოგლიკო – რა კარგი სიტყვაა ეს დეზინფექცია, არა?!
მიაკო – ძალიან და… ანუ, როგორ?
ელეონორა – ეს ხომ შვეიცარიელებმა ააშენეს და ამ წისქვილკომბინატს აუცილებლად ექნება საკარანტინო განყოფილებაც. აბა, ნახაზი მაჩვენეთ.
მიაკო – (კლავიატურაზე რაღაცას აკრეფს) აი, ჩვენი “დაფიონის” მთელი სქემა.
ელეონორა – აბა, მაჩვენე (მიდის ლეპტოპთან). აი, ეს არის კარანტინის განყოფილება. ესეც ჰერმეტული და ვაკუუმის კამერები, სადაც ფუმიგაცია უნდა ჩატარდეს! და ამ კამერებს მარცვლეულს აწვდის აი, ეს სათადარიგო ელევატორი!
გოგლიკო – მიაკო, ჩემო ანგელოზო, ამ სათადარიგო ელევატორის ჩართვა აქედან შეგვიძლია?
მიაკო – უპრობლემოდ, პაროლით შევალ და ჩავრთავ.
ელეონორა – მაგრამ ამ კამერებში გვესაჭიროება ბრომიანი მეთილის გაზი ფოსტოქსინით.
მიაკო – აი, აქ ინგლისურად წერია, რომ სწორედ მაგ გაზების ნარევია ამ მიწისქვეშა ბალონებში. და ეს ბალონებიც ავტომატურად ირთვება კომპიუტერიდან.
ელეონორა – მაშინ ეგ გაზი შეუშვი და მერე ჰერმეტულ და დახურულ კამერებში სათადარიგო ელევატორით დავიწყოთ დასნებოვნებული ხორბლის მიწოდება.
მიაკო – (კლავიატურაზე რაღაც სიტყვას აკრეფს) აბა, ჩაირთე!.. (ისმის ამუშავებული ელევატორის ხმა).
გოგლიკო – თქვენ გაიხარეთ, შვეიცარიელებო!
ელეონორა – ახლა მთელ ხორბალს ამ კამერებში გაატარებს. მხოლოდ გაზის დამატება დასჭირდება ხოლმე დროდადრო.

(ელევატორის გუგუნი მატულობს.
სცენაზე დგება ნისლი.
აქა-იქ ნათდებიან ხაპრა ხოჭოები, ტკივილისაგან იკლაკნებიან და ხმამაღალი ტკაცუნით სკდებიან).

გოგლიკო – (ხაპრა ხოჭოს სქემასთან მივა) ეს რა ყოფილა, დე, ეს ხაპრა ხოჭო, ჰა?
მიაკო – და არა “კაპროვის” ხოჭო!..
ელეონორა – ჩემი ნება რომ იყოს, მე ხაპრა ხოჭოს მარეგულირებელი კომისიის თავმჯდომარედ დავნიშნავდი.
გოგლიკო – ესე იგი?
მიაკო – ანუ?
ელეონორა – ყველას საკუთარ ადგილს მიუჩენდა!

(რეკავს ტელეფონი).

გოგლიკო – ვაიმე, მიაკო! ვაიმე, დე, მიაუ შალაა! (ტელეფონთან მიირბენს) დიახ, ბატონო შალვა! დიახ!.. არა, რა მიტინგი! ციცის “წადი” არა ყოფილა, ჩემი დათხოვნილი ერთი-ორი უმოტივაციოდ დარჩენილი და ამისდაკვალობაზე უზომოდ გამობრუჟული უსაქმური შეიკრიბა ქვემოთ… და გაურკვევლად ყვიროდნენ… (პაუზა). ციცი მანდ არის?.. (პაუზა).
ელეონორა – (საჩვენებელ თითებს ერთმანეთს მიადებს და უხახუნებს) ერთად შარიშურობენ, დედა, ეგენი, ერთად!
გოგლიკო – (ტელეფონში) კარგი რა, მიაუ შალა, კარგი რა… ამან თუ მაგას თმა დააგლიჯა და აღარ ანათებს, ეგ რა, ეფერებოდა? ამას გული წაუვიდა და ნახევარი საათი ვეღარ მოვიყვანეთ გონზე!..
მიაკო – აქ მომეცი ეგ ყურმილი! (გოგლიკოს წაეპოტინება ყურმილიან ხელზე, პირთან მიიახლოვებს და კივის) შე მიაუ შალას ბოზო!
ელეონორა – (დაიჭერს და მოშორებით გაიყვანს) წყნარად, ქალო! წყნარად მეთქი, თორემ ყველაფერს დაკარგავ!
გოგლიკო _ (ტელეფონში) ვინ არის, ვინ ჩუპ-ჩიკას კახპა?.. შენ წესიერად ლაპარკი ისწავლე, მინისტრთან ხარ, მიტინგზე კი არა!..
მიაკო – (ისევ ტელეფონისკენ გამოიწევს) სულ გადავწვავ თავისი “წადიანად”!
ელეონორა – (იჭერს მიაკოს) წყნარად მეთქი!
მიაკო – ჯერ ის აშარაშკა გააჩუმონ და მერე მეც გავჩუმდები!
გოგლიკო _ (ყურმილს ხელს დააფარებს) აჩუმებს! (პაუზა. გოგლიკო ტელეფონში განაგრძობს ლაპარაკს) კი, ბატონო მინისტრო, ესეც დაივიწყებს და მაგანაც დაივიწყოს!.. (პაუზა) ჭორზეც მოგახსენებთ… გაზეთები ნაწილობრივ მართლები არიან… ანუ? ესე იგი?.. ჩინეთიდან ორასი ათას ტონა ხორბალთან ერთად ყირგიზეთში ჩასული და მერე იქიდან ყაზახეთში გადასული და მერე ჩვენთან შემოსული ხაპრა ხოჭოსგან ადგილი ჰქონდა წისქვილკომბინატ “დაფიონის” მთლიანად დაკავების რეალიზაციის მცდელობას, მაგრამ ჩემმა საკარანტინო სამსახურმა უმალ და მყისიერად მოახდინა ამ ურთულესი საგანგებო სიტუაციის დამორჩილება და უსასტიკესი კონტროლი ფუმიგაციური მეთოდით და წარმატებაც სახეზეა! დიახ! ჩვენს წისქვილკომბინატში ერთი ხაპრა ხოჭოც კი აღარ არის, ერთიც კი!.. კარგი, ბატონო შალვა!.. დიახ!.. რას ბრძანებთ! (პაუზა) როგორ, მიაუ შალა, როგორ?.. (პაუზა) მთელი ეს სიტუაცია თქვენი მოდელირებული იყო? (პაუზა) კი, მაგრამ, რატომ? (პაუზა) რა უნდა გაგერკვიათ, როგორ ვიმოქმედებდით საგანგებო სიტუაციაში?! ჰოდა, ამიტომ შემოიტანეთ ყაზახეთიდან ორასი ათასი ტონა ხაპრა ხოჭოთი დასნებოვნებული ხორბალი?!
ელეონორა _ ღმერთო ჩემო!..
გოგლიკო – არა, ბატონო შალვა, რას ბრძანებთ!.. მშვენიერი სიმულაციური მოდელირებაა, ძალიან დიდოსტატური და ცალსახად ერთმნიშვნელოვანი და მე, პირადად, ძალიანაც მივესალმები! მხოლოდ და მხოლოდ მივესალმები! სახელიც რა კარგად შეგირჩევიათ ამ თამაშისათვის! ჰო, “ხაპრა-თაგვობანა”! მშვენიერი სათაურია და თან “კატა-თაგვობანას” ასოციაციასაც იწვევს… დიახ, დიახ… ახლოს არის ეროვნულ ძირებთან… (პაუზა) კარგად ბრძანდებოდეთ!..
მიაკო – ანუ, ეს ყველაფერი ჩვენ სამინისტროში დაგეგმეს?! ჩვენი სამინისტროდან გამოგვიცხადეს ომი? მართლია, გამოგონილი, მაგრამ მაინც ომი?
გოგლიკო – (პაუზის მერე) ბოზიშვილი ვიყო, მე ამისთანა არაფერი გამიგია! შენ, დე?
ელეონორა – არც მე, დედა, არც მე.
მიაკო – აი, იმენა – მაგათი დედაც რა!.. თავისი “წადი”-მოდის ციცინათელიანად!
ელეონორა _ მაგრამ, რაც მთავარია, კარგად გავართვით თავი!..
მიაკო – ქალბატონო ელეონორა, თქვენი ამ სახელოვანი გამარჯვების და ამასთანავე თქვენი დიდი გამოცდილების პიარ-კამპანიას ამთავითვე შევუდგები, თუკი…
ელეონორა – კი, შენ აუცილებლად დაგტოვებ ამ სამსახურში!
მიაკო – (გახარებული) დიდი მადლობა!
ელეონორა – ოღონდ, სამთვიანი ხელშეკრულებით!
მიაკო – მაინც დიდი მადლობა!
გოგლიკო – და მე, დე?
ელეონორა – შენი ამბავი ჯერ არ ვიცი…
გოგლიკო – ვაიმე, დე!
ელეონორა – ხომ ხარ ღირსი, რომ სახლში დაგსვა და საღამოსთვის ნიგვზიანი ბადრიჯანი დამახვედრო ხოლმე?
გოგლიკო – მე ვარ ღირსი, დე?
მიაკო – (გოგლიკოს) ხარ, ხარ! (ელეონორას) არის, ქალბატონო ელეონორა, როგორ არ არის!..
გოგლიკო – ვაიმე, გეხვეწები რა, დე, (დაუჩოქებს) გემუდარები, ნუ დამსვამ სახლში! მერე მეც წავალ და ციცის “წადიში” ჩავეწერები და ცოდო არა ვარ?
მიაკო – ციცისთან იმენა ძააან ცოდო იქნება რა, ქალბატონო ელეონორა!
ელეონორა – კარგი, შენ ფიქტიურ დირექტორად დაგტოვებ და მხოლოდ საგარეო ურთიერთობებს ჩაგაბარებ…
მიაკო – აბა რა, ზემდგომებთან ლაპარაკი და ლავირება ამასავით არავის შეუძლია!
გოგლიკო – მართლა, დე?! მართლა დამტოვებ?
ელეონორა – კი მეთქი! და ამ აქოთებულ ჩიბუხს თავისი თამბაქოს ქისიანად ჩემი კაბინეტიდან გაიტან!
მიაკო – აუცილებლად!
გოგლიკო – გავიტან, აბა, რას ვიზამ!
ელეონორა – და ყავასაც მომიდუღებ ხოლმე!
გოგლიკო – ყავასაც?
ელეონორა – აღარ ჩამეკითხო, თორემ ჩაისაც შენ მომიდუღებ მიაკოს მაგიერ!
გოგლიკო – (ამოიხრებს) კარგი…
ელეონორა – და არასოდეს აღარ დაუწყებ ციცინათელებს დევნას, – სიგარეტზე მომიკიდეთო!.. და ის სიგარეტები აღარ იქნება ფინთები!
გოგლიკო – დეეე…
მიაკო – რა თქმა უნდა, აღარასოდეს!
ელეონორა – პირობას მაძლევ?!
გოგლიკო – დედას გეფიცები, რომ პირობას გაძლევ!
ელეონორა – (ნასიამოვნები) კარგი, შენც სამთვიანი ხელშეკრულებით დაგტოვებ და მერე ვნახოთ!
მიაკო – (ტაშს შემოჰკრავს) ვაშა! ვაშა და ვაშა!

(გახარებული გოგლიკო და მიაკო იწყებენ ცეკვას. ელეონორაც იმათ უყურებს.
შემოდიან ხაპ რა, ნურბუბუ და ლარვა).

ხაპ რა – არა უშავს! (დასასვენებლი ოთახის კარს გამოხსნის). აქ ერთი კარგი სამალავი მეგულება.
ნურბუბუ – (ჩილიმი თან ხელში უჭირავს და თან ეწევა) ჰო, საყვარელო, აქაც ხომ არ მოაწყობენ ფუმიგაციას?!
ლარვა – აქ არა!
ხაპ რა – ჩვენ კი უმოძრაო მდგომარეობაში შევალთ და…
ნურბუბუ _ და ასე დაველოდებით ხელსაყრელ პირობებს…
ლარვა _ ჩვენი დროც მალე მოვა!..
ხაპ რა – მართლა, ჩემი ჩილიმი მოგაქვს?
ნურბუბუ – მომაქვს, ჰო…
ხაპ რა – მთავარია, ჩილიმი დავდგათ სადმე…
ნურბუბუ – შენ მაგის დარდი ნუ გექნება, დავდგამთ…

(სამივენი შედიან დასასვენებლ ოთახში და კარს მოიხურავენ).

დასასრული

2010 წელი

“ლიტერატურული პალიტრა”, # 11, გვ. 137–149, 2011 წელი

Otar Bagaturia, 15.06.2011©Photo by Mikho Mosulishvili, 2011

ოთარ ბაღათურია

მეფე ლირი თავშესაფარში
(პიესა ორ მოქმედებად)

მოქმედი პირნი:

დოდო – სანდროს ყოფილი მეუღლე
სანდრო – დოდოს ყოფილი მეუღლე

თორნიკე – მათი შვილები
ლაშა -

შაკო – თავშესაფრის დირექტორი

ანიკო -
ქეთი -
რუსიკო -
გოგი – თავშესაფრის მოხუცი ბინადარნი
კაკო -
ვანიკო -
არკადი -

კლარა

მამა
შვილი

“ის”
“იმის” მეუღლე

კორესპონდენტი
ოპერატორი
მომღერალი ბიჭი
მოცეკვავე გოგო

ქუჩის მუსიკოსი
ბავშვის ხმა

თავშესაფრის დიასახლისი, მზარეული, მგონი შაკოს საყვარელი, ყრუ-მუნჯი.

პირველი მოქმედება

(სცენაზე მარტოხელა ქალის საძინებელია, ბოდიშს ვიხდით, აქ, რომ შემოვიხედეთ, მაგრამ არა უშავს, ამ საძინებელში კარგა ხანია “ისეთი” არაფერი მომხდარა. ქალი, რომელსაც პრაქტიკულად არ ეტყობა ასაკი, ღამის პერანგში დგას, შეიძლება 63 წლისაა, იქნებ 47-ს. ქალს ვერ გადაუწყვეტია რა ქნას – დარეკოს სადმე, წიგნი წაიკითხოს, დაიძინოს თუ თავი ჩამოიხრჩოს – ამ უკანასკნელზე მგონი სერიოზულად ფიქრობს, ხელში თოკი უჭირავს, ყულფს აკეთებს, შემდეგ თოკი ცოტა ხნით მიატოვა, წიგნი აიღო, ზერელედ გადაფურცლა, გვერდზე მიაგდო. Yყურმილი აიღო, კრებს ნომერს, არ აცალა ვიღაცას – (ნეტა ვის დაურეკა?) – ყურმილის აღება, დადო ყურმილი. ისევ თოკს მიუბრუნდა, ყულფი ჩამოიცვა, სარკეში ჩაიხედა, თოკი ზევით ასწია, ენა გადმოაგდო, თვალები დაჭყიტა… არ მოეწონა თავის თავი… სიგარეტს მოუკიდა, რეკავს ტელეფონი, დოდო – ასე ჰქვია ქალს – იღებს ყურმილის)

დოდო – გისმენ!… ჰო მე ვარ… არა მიშავს, არაფერს, რას უნდა ვაკეთებდე (ათვალიერებს ოთახს, ეძებს რაიმე კაუჭს, რაზეც შეიძლება თოკის ჩაბმა), რომელი საათია, მართლა? საათი გამოჩერდა… რა ვიცი, არ მეძინება… შენ რატომ არ გძინავს? მეც. სანდრო? (ინტონაციაში მალავს, მაგრამ სახეზე ეტყობა დაინტერესება) სად შეგვხდა? მერე?… გამოგელაპარაკა? მომიკითხა?… (ესიამოვნა). რა თავხედია!… დაბერებულა? არა?… სიმპათიური ყოველთვის იყო… არ მინდა სანდროზე ლაპარაკი… (კიდევ ერთხელ იხედება სარკეში, ამოწმებს როგორი იქნება ჩამოხრჩობილი, აშკარად არ მოსწონს) არა!… მაგას ვერ გაბედავს… კარგი, შეწყვიტე სანდროზე ლაპარაკი… ერთი წუთით გაჩუმდი!…(დაძაბული რაღაცას უგდებს ყურს) არაფერი, წყალი წვეთავს აბაზანაში… მგონი ვგიჟდები. თეატრში რა ხდება? ხვეტავს ახალი ცოცხი? შენც ხომ არ გაგდებს? ჯერ არა? მე რა?… მე მაგას კი არ გავუგდივარ… თვითონ წამოვედი, არა ბიჭო, მაგას გავაგდებინებდი თავს… ბიჭები? როგორ არა მნახულობენ… (ათვალიერებს ცარიელ ოთახს) ახლაც აქ არიან (მაგიდიდან ფოტოებს იღებს) მოკითხვას გითვლიან (ფოტოებს ეუბნება) მაკა დეიდამ მოგიკითხათ. რაო? სად? რას ამბობ გოგო, რა მინდა მოხუცთა თავშესაფარში?… გაგიჟდი? (იცინის) რას ამბობ, ერთი წუთით რომ წარმოვიდგინო შევიშლები, ვიცი, ვიცი რომ ნორმალური პირობებია, მაგრამ… რა გინდა გოგო, რას შემომიჩნდი?!… გამორიცხულია! რა სპექტაკლი?… რა “მეფე ლირი” გოგო?… (იცინის) აუ, შენ რა კარგად ხარ… მოხუცთა თავშესაფარში “მეფე ლირი” დავდგა? (იცინის) ვის რაში სჭირდება… კი, როგორ არა, აქტუალურია, შექსპირია ბოლოს და ბოლოს, მინდოდა, როგორ არა, თეატრში მინდოდა, თავშესაფარში კი არა. კარგი ახლა ნუ გადამიყვან ჭკუიდან, აბა კარგად იყავი, კარგი გოგო ხარ, რომ დამირეკე, გამომიარე როგორმე… მშვიდობით… ნახვამდის (მარტოდ დარჩენილი დოდო ისევ თოკს მიუბრუნდა, გადაიცვა ყულფი, სარკეში იყურება, გადაწყვიტა მაკიაჟის განახლება) თავშესაფარში?… რა სისულელეა – მე მოხუცთა თავშესაფარში (მაკიაჟი დაამთავრა, კმაყოფილია საკუთარი გარეგნობით, თოკიც თითქოს მოუხდა, მოკლე წერილი დაწერა… სკამზე შედგა……უცებ ჭექა-ქუხილი გაისმა, ოთახში ქარი შემოიჭრა, ქაღალდები ააფრიალა, ეტყობა ფანჯარა გაიღო და… ისმის ბავშვის ხმა. ბავშვი არ ჩანს, ხმა კი სხვადასხვა მხრიდან ისმის, ხან თითქოს ვიღაც გვერდით მოუჯდა დოდოს და თავზე ხელი გადაუსვა).

ბავშვის ხმა – რატომ გინდა თავის მოკვლა?
დოდო – ვინა ხარ?…
ბავშვის ხმა – ჯოჯოხეთში გინდა მოხვდე?
დოდო – არა.
ბავშვის ხმა – რატომ იკლავდი თავს? არ მოგწონს აქაურობა?
დოდო – შენ მოგწონს?
ბავშვის ხმა – ზევიდან ლამაზი ჩანდა.
დოდო – ზევიდან?
ბავშვის ხმა – დოდო!
დოდო – ჩემი სახელი საიდან იცი?
ბავშვის ხმა – დოდო!
დოდო – შეუძლებელია…
ბავშვის ხმა – შეუძლებელი? რა არის შეუძლებელი?
დოდო – არა, არაფერი, ე.ი. ზევიდან ლამაზია?
ბავშვის ხმა – მე მომეწონა!
დოდო – გაზაფხულზე უფრო ლამაზია, როცა ბუნება იღვიძებს.
ბავშვის ხმა – რატომ არ გინდა თავშესაფარში?
დოდო – რა ვიცი მერიდება.
ბავშვის ხმა – მეც წამოვალ შენთან ერთად, შენთან ვიქნები.
დოდო – მოდი ახლა და დაუწყე ხვეწნა – გთხოვთ მიმიღოთ, ქმარი გამექცა,
შვილებმა მიმატოვეს…
ბავშვის ხმა – მაგ უხერხულობას აგაცილებ, უკვე სამი თვეა აქა ხარ.
დგამ შექსპირის “მეფე ლირს”, კარგი პიესაა?
დოდო – ძალიან.

(სადღაც გაქრა საძინებელი და ჩვენ მოხუცთა თავშესაფარში ვართ. სცენა წარმოადგენს მოხუცთა თავშესაფრის ეზოს, ეზოში სცენა “ნიჟარა” დგას, სცენის “სცენაზე” დეკორაციის დეტალებია, ეს არის ის, რაც მოახერხეს მოხუცმა “მსახიობებმა”.

შემოდის ქუჩის მუსიკოსი, გახსნა ვიოლინოს ბუდე, ძირს დადო, რამდენიმე მონეტა ჩააგდო და დაკვრა დაიწყო. მუსიკოსი მთელი სპექტაკლის განმავლობაში სცენაზეა. იგი ხან თავისთვის უკრავს, ხან თავისებურ აკომპანიმენტს უკეთებს სცენაზე მიმდინარე მოქმედებას.

შემოდიან შაკო და კლარა)

შაკო – გამარჯობათ ქალბატონო დოდო.
დოდო – გამარჯობა (გაკვირვებულია იმით, რომ იცნობს შაკოს) თქვენი
სახელი შაკოა, ხომ?
შაკო – მეგობრებისთვის შაკო, სხვებისთვის შავლეგ.
დოდო –ჩვენ მეგობრები ვართ?
შაკო – რა თქმა უნდა.
დოდო – (ფრთხილად) შაკო ეს მოხუცთა თავშესაფარია?
შაკო – მეკაიფებით ქალბატონო დოდო?
დოდო – (იცინის) გეკაიფებით… შაკო!
შაკო – დიახ!
დოდო – (დაბნეულობა უფრო შესამჩნევი გახდა) დღეს რეპეტიცია გვაქვს?
შაკო – როგორ არა, როგორ არა… ოღონდ… (გაკვირვებული უყურებს
დოდოს) არ გცივათ ქალბატონო დოდო?
დოდო – (ახლაღა შეამჩნია, რომ ღამის პერანგის ამარა დგას) ვაიმე!…
უკაცრავად, ეს როგორ მომივიდა…
შაკო – არა უშავს, რა მოხდა მერე… ასაკი…
დოდო – რა შუაშია ასაკი, რამდენი წლის გგონივარ? Uუყურე ამას?!…
(გარბის გადასაცმელად, უცებ შეჩერდა, თითქოს რაღაცას მიხვდა)
ტყუილია!
შაკო – რა არის ტყუილი?
დოდო – (მიუახლოვდა) აბა ხელი ჩამომართვი!
შაკო – რატომ? (ხელი გაუწოდა) აჰა! (დოდო ფრთხილად ართმევს ხელს,
იმედი აქვს, რომ ახლა ამოეღვიძება, მაგრამ არაფერი არ შეიცვალა)
დოდო – მაპატიეთ
(გარბის გადასაცმელად. დოდო შემობრუნდა. შაკოსა და კლარას შორის მუნჯური დიალოგი გაიმართა, კლარა მხოლოდ მუნჯურად ლაპარაკობს, ხოლო შაკო მუნჯურის გარდა ტექსტის ნაწილს ხმამაღლაც ამბობს).

შაკო – დღეს სადილად კატლეტები შეწვი!
კლარა (უკმაყოფილოდ) – რატომ? დღესასწაულია?
შაკო – ასეა საჭირო, მე მგონი დღეს მოდის ის.
კლარა – ხორცი არ მიყიდია.
შაკო – (აძლევს ფულს) აჰა ფული და იყიდე (შაკო მიდის ტელეფონ ავტომატთან, ხსნის ავტომატს, შიგ ფული არ არის, მიმართავს კლარას) – რა ხდება, არავინ არ ხმარობს ტელეფონს?
კლარა – რეკავენ, ფული რატომ არ არის არ ვიცი.
შაკო – რას შვრებიან მოხუცები, რამეს ხომ არ აპირებენ?
კლარა – არ უნდათ გადასვლა.
შაკო – მაგათ შევეკითხები. . .
კლარა – ამაღამ მოხვალ ჩემთან?
შაკო – ჰო. (კლარა გადის, შემოდის ანიკო ცოცხით და ვედროთი) ანიკო!
ანიკო – ბატონო!
შაკო – ალაგებ ხომ? ხო არ გიჭირს?
ანიკო – არა, რას ბრძანებთ.
შაკო – ჰოდა ეგრე, დაალაგე, დღეს სტუმარს ველოდები, თუ მოიცალა (პაუზა), შენ არსად არ გაგიშვებ, ხო გინდა აქ დარჩენა? (ანიკო თავს უქნევს) ჰოდა შენ აქ დაგტოვებ, არ ინერვიულო (შაკო გადის, შემოდის გოგი, სიგარეტს ეწევა, ანიკო ეზოს ალაგებს).
გოგი – გამარჯობა.
ანიკო – (შეკრთა) როგორ შემაშინე, როდის შემოხვედი?. . .
გოგი – გამარჯობა გითხარი.
ანიკო – გაგიმარჯოს . . .
გოგი – ანიკო . . . რა მინდა გკითხო, მოიხედე აქეთ (ანიკომ შეხედა, გოგი
დაჟინებით უყურებს), ადრე, იქ . . გარეთ, ხო არ ვიცნობდით
ერთმანეთს?
ანიკო – (განაგრძობს ეზოს დაგვას) არა.
გოგი – არა? აბა რატომ მეცნობი?…. . .
ანიკო – რა ვიცი?!
გოგი – მე სახეები არ მავიწყდება. . .კარგად მახსოვს შენი სახე, ოღონდ
საიდან მახსოვს ვერ გავიხსენე
ანიკო – (გოგის დაჟინებული მზერის გამო დაიძაბა) რა ვიცი აბა?!
გოგი – ანიკო, აბა გაიღიმე! . . გაიღიმე რა?! გთხოვ (ანიკო ცდილობს
გაიღიმოს) არა, ის სხვა იყო. . . არა უშავს გავიხსენებ . . . იქ, გარეთ,
რას აკეთებდი? ვინ იყავი?
ანიკო – გარეთ? დამლაგებელი ვიყავი. . . შენ?
გოგი – რა მე?
ანიკო – შენ ვინ იყავი იქ, გარეთ?
გოგი – (დაიბნა) მე? მე ისა. . . (ხმა აუწია) რაში გაინტერესებს? გეტყვი. .
ბუღალტერი ვიყავი. . . ჰო, ბუღალტერი ვიყავი . . . ქარხანაში,
რატომ მკითხე?
ანიკო – ისე. რატომ ანერვიულდი?
გოგი – მე? ავნერვიულდი? ეგღა მაკლია. . . რა მაქვს სანერვიულო.
ავნერვიულდი კი არა. . . რაღაცნაირად მკითხე, გეგონება რაღაცას
ეჭვობდე . . . (პაუზა) ანიკო, დღეს მოდიანო, ხო არაფერი გაგიგია?
ანიკო – რა ვიცი აბა?!
გოგი – დღეს არის რეპეტიცია?
ანიკო – არის.
გოგი – რათ უნდათ რეპეტიციები? მაინც უნდა გაგვყარონ აქედან. კაბარეს
ხსნიან და იმას, ეროტიკულ თეატრსო…
ანიკო – (დარწმუნებით) ვერ გაგვყრიანო…
გოგი – ვინ ამბობს მაგას? დოდო? მაგას თუ შეეკითხებიან… რა უნდა ვერ გავიგე, გაჭმევენ, გასმევენ, გივლიან, გირეცხავენ, ხანდახან საჩუქრებსაც გჩუქნიან, ეგ კიდე რაღაც ინტრიგებს აწყობს, ეს სპექტაკლიც მაგიტომ მოიგონა, საინტრიგანოდ, ბომბებს ვისვრითო… რა ბომბებს ვისვრითო?!
ანიკო – მართლა ბომბებს კი არ ვისვრით…
გოგი – ვიცი! (პაუზა). შაკო რას გეუბნებოდა წეღან, დაგტოვებო?
ანიკო – ჰო!
გოგი – ჰო?… ძალიან კარგი, (სიგარეტი გადააგდო) მე ჯერ არაფერს არ
მეუბნება
(შემოდის კლარა)
კლარა – (რასაკვირველია მუნჯურად) – აბა აიღე სიგარეტი! ვერ ხედავ
ქალი ალაგებს?…
გოგი – ნეტა ერთი შენ ვინ გკითხავს, (იღებს სიგარეტს) ანიკო, კლარა
მართლა შაკოს ბოზია?
ანიკო – (უხერხულად იშმუშნება) რა ვიცი აბა?!
გოგი – (კლარას) კლარა, შაკოს ბოზი ხარ? (იცინის)
კლარა – წამოდი მომეხმარე, კარტოფილია გასათლელი
გოგი – მოვდივარ, ანიკო, თუ გამიხსენო – გამახსენე, კარგი?!
ანიკო – გაგასხენებ.
(ანიკო მიდის იქვე მდგომ ტელეფონ-ავტომატთან, აქეთ-იქით მიიხედავ-მოიხედავს, შემდეგ ჩაუშვებს მონეტას, რომელსაც ძაფი აქვს გამობმული, კრეფს ნომერს, ისმის ზუმერის ხმა, ვიღაცამ ყურმილი აიღო, ანიკომ სწრაფად ამოაძრო ჩაყლაპული მონეტა)
ქალის ხმა – გისმენთ! ალო?!… გისმენ!!!… ვინა ხარ, ხმა ამოიღე… მაგიჟებ
არა? მაეჭვიანებ ხო? ვაი შენს პატრონს…
(წყვეტილი ზუმერი, ანიკომ ყურმილი დაკიდა, დაგვა განაგრძო,
შემოდის ქეთი)
ქეთი – ანიკო, მე არავის ვუკითხივარ?
ანიკო – არა.
ქეთი – (გაოცებული) რატომ? (რეკავს ტელეფონზე) ანიკო ჩემების ნომერი
არ გახსოვს?… 34-41… და?…
ანიკო – არ მახსოვს.
ქეთი – აბა როგორ დავრეკო? (სატირლად მოემზადა, შემოდის
აფორიაქებული რუსიკო, რომელიც ქეთის ეძებს)
რუსიკო – (დაინახა ქეთი. როგორც ბავშვს ისე ტუქსავს) სად გაიპარე?
ნახევარი საათია გეძებ… შენ ისა გაქვს… რა ქვია?… ისა… გამახსენე…
ქეთი – (ეღიმება) სკლეროზი?
რუსიკო – ხო, სკლეროზი, ტაკ შტო ფრთხილად იყავი, ერთხელაც
დაიკარგები და მორჩა…
ქეთი – რუსიკო, აბა თქვი აა!
რუსიკო – აა!
ქეთი – ტლაკში ქვაა!… (იცინის, ძალიან კმაყოფილია).
რუსიკო – სულელი, უზრდელი… თინიკო!
ქეთი – (უსწორებს) ქეთი!
რუსიკო – შტო ქეთი?
ქეთი – ქეთი, თინიკო ვინა არის?
რუსიკო – ბალშაია რაზნიცა, შტო ქეთი, შტო თინიკო. (ჩაფიქრდა) რა
მინდოდა? ხო. . . . ქეთი, ფისი გინდა?
ქეთი – (ჩაფიქრდა) არ ვიცი.
რუსიკო – წამოდი. (გადიან, ანიკომ უცებ შენიშნა სანდრო, რომელიც
როდის შემოვიდა არ ვიცი, სანდრო ცოტა დაბნეული იხედება აქეთ – იქეთ. ასაკზე მეტად გამოიყურება, ხელები უკანკალებს, უხერხულად გრძნობს თავს ახალ გარემოში).
ანიკო – გამარჯობა!
სანდრო- (ჩახლეჩილი ხმით) გაგიმარჯოთ…
ანიკო – (იცნო, გაუხარდა) მაპატიეთ, თქვენ ის არა ხართ? ისა… სანდრო
ისა ხართ?
სანდრო- ისა ვარ.
ანიკო – (გაკვირვებული) მერე?… აქ რატომ?… საიდან?… როდის მობრძანდით?
სანდრო- (ვერ ვიტყვი, რომ სიამოვნებს ეს საუბარი) დღეს… ახლა
მომიყვანეს…
ანიკო – ძალიან კარგი, ძალიან სასიამოვნოა… აბა ვხურავთო… (ხელს
უწვდის) ანიკო.
სანდრო- სანდრო. (პაუზა) 25-ე ოთახი სად არის?
ანიკო – მე-2 სართულზე, ხელმარცხნივ მესამე ოთახია, 27-ე აწერია მაგრამ
სინამდვილეში 25- ეა… რა კარგია, რომ აქა ხართ, ჩვენ აქ სპექტაკლს ვდგამთ, მიიღებთ მონაწილეობას? მალე პრემიერა გვექნება… თუ მანამდე არ გაგვყარეს აქედან.
სანდრო- ვინ უნდა გაგვყაროს?
ანიკო – (საიდუმლოდ) ყიდიან ამ სახლს, ყიდიან თუ ყიდულობენ კარგად
ვერ გავიგე… კაბარედ უნდათ გადააკეთონ თუ ეროტიკულ თეატრად.
სანდრო- ე.ი. მეორე სართულზე, არა?
ანიკო – დიახ, მეორეზე, ხელმარცხნივ მესამე კარია, 27-ე აწერია, მაგრამ
სინამდვილეში 25-ეა.(სანდრო გადის, ანიკომ თვალი გააყოლა, ამოიოხრა) როგორ დაბერებულა?! (შემოდის ელეგანტურად ჩაცმული დოდო).
დოდო – ანიკო! (ანიკომ ცოცხი ხელიდან გააგდო), ანიკო მე რა გითხარი?
გამაგებინე რატომ აკეთებ ამას, რატომ?
ბავშვის ხმა – რატომ უყვირი?
დოდო – (ტონი შეიცვალა) შენ აქ დამლაგებელი აღარა ხარ, შენ როლზე
იფიქრე, თავშესაფარს ყავს დამლაგებელი და ის მიხედავს ამ საქმეს.
ანიკო – აღარ ყავს.
დოდო – აღარ ყავს?
ანიკო – გაუშვა შაკომ…
დოდო – რატომ გაუშვა?
ანიკო – არ ვიცი, მითხრა შენ დაალაგეო…
დოდო – შენც ალაგებ.
ანიკო – ვალაგებ, რა მოხდა მერე, ორმოცი წელი ვალაგებდი, რაღა
დამრჩა, ერთი ორი წელიც დავალაგებ და… რომ არ დავალაგო
გამიშვებს… სად წავიდე?
დოდო – გითხრა გაგიშვებო?
ანიკო – არ უთქვამს, ვიცი. დოდო, დღეს მოდიანო, მართალია?
დოდო – არ ვიცი, ვნახოთ.
(შემოდის არკადი, მე მგონი რუსია, მაგრამ მაინცდამაინც არ ჰგავს რუსს, აქცენტიც ისეთი აქვს, ცოტა ქართული)
არკადი – Добрый день Додо Николаевна!… გამარდჟობა ანიკო!
დოდო – გამარჯობა არკადი.
ანიკო – გამარჯობა.
არკადი – (უკმაყოფილოდ) Значит все – таки Лира ставим да?… Не лучше
Ричарда поставить или Макбета?…. Полетели бы головы направо и налево.
დოდო – Чьи головы?
არკადი – Вы мне дайте Ричарда, головы я сам найду! (ღელავს) Додо Николаевна,
нельзя мне тоже участвовать в нашем спектакле?
დოდო – Ну как ты Аркадий у нас будешь играть? Мы по грузинский, ты по
русский?
არკადი – Додо Николаевна…
ანიკო – (აწყვეტინებს) Не приставай Аркадий…
არკადი – შენ არ გეკიტხები… Додо Николаевна, а не может быть так, чтобы
один из ътих князей был русским?
დოდო – Нельзя Аркадий!
ანიკო – Аркадий уйди.
არკადი – დაცხნარდი ანიკო, Додо Николаевна, этот князь – как его, Глостер, он
не может быть русским?
დოდო – (კატეგორიულად) Нет!
არკადი – (წავიდა, უცებ მობრუნდა) Ну ладно, пусть будет так – Глостер не
русский, а русскоязычный!
დოდო – Ар-ка-дий!!!
ანიკო – Аркадий уйди.
არკადი – А Кент?
ანიკო – არკადი, თავი დაანებე. აქ დაიბადე, აქ გაიზარდე, გესწავლა
ქართული.
არკადი – დჟერ ერტი, აკ არ დაიბადე. В 21-м когда отец вас освобождал…
ანიკო – От кого освобождал?.
არკადი – От меньшевиков, мне тогда три года было. Ему на Татьяновской дали
квартиру, потом эту улицу переименовали на 25 февраля, потом на 26 мая, а сейчас Товстоногова… და მე და დედაჩემი ჩამიგვიკვანა, მერე რუსული სკოლა, ეზოში კურდები, სომხები, ვერც კარტული ისცავლე და რუსულიც Почти დაგავიცხდა… (იმედგადაწურული) Нельзя значит?
დოდო – Нельзя!
არკადი – რომ გკიტხოტ у нас демлкратия!
დოდო – При чем демократия! ეს ინგლისია Средние века! რა უნდა იქ რუსს,
რა?…
არკადი – (გაოცებული) Что за страна, ни одного русского!… (გადის ერთობ
ნაწყენი, შემორბის რუსიკო)
რუსიკო – თინიკო არ გინახავთ?
ანიკო – თინიკო თუ ქეთი?
რუსიკო – ჰო ქეთი, ქეთი… არ გინახავს?
ანიკო – არა
რუსიკო – მაგას ისა აქვს… რა ქვია? ისა… ეტო ნუ… სკლეროზი!… საშინელებაა… (გაიქცა, ისევ მობრუნდა) დღეს მოდიანო, მართალია? ეროტიკულ თეატრს ხსნიანო, მართალია?
ანიკო – არ ვიცი.
რუსიკო – რა ვქნა, შინაურულად ვიყო თუ გამოვიცვალო? ქეთი არ
გინახავს? ა, ჰო გკითხე… (მიდის, ბრუნდება) რა მიპასუხე არ მახსოვს.
ანიკო – არ მინახავს. (რუსიკო გადის) დოდო, იცი ვინ მოიყვანეს აქ?
დოდო – ვინ?
ანიკო – ის… ბევრ კინოშია გადაღებული, ქალები გიჟდებოდნენ, სანდრო
ისა. . . გვარი დამავიწყდა.
დოდო – მსახიობია?
ანიკო – ჰო, მსახიობი, როგორ დაბერებულა, (პაუზა) დოდო!
დოდო – რა იყო ანიკო?
ანიკო – (საიდუმლოდ) გუშინ შაკოს სტუმრები ჰყავდა, გადაწყვეტილია ამ
სახლის საქმე, გაყიდეს… თუ იყიდეს… საბუთებს აფორმებენ.
დოდო – ვინ გითხრა?
ანიკო – (აქეთ იქით იხედება) შაკოს კაბინეტს ვალაგებდი, შემოვიდნენ,
გადიო… მისაღებში ველოდებოდი… მესმოდა… შაკომ დამიძახა, შამპანიურები მომატანინა, იქეიფეს. თვის ბოლოს გავიყვან
ამათ აქედანო, დაპირდა.
დოდო – სად გავიყვანო?
ანიკო – ერთაწმინდაში, იქო, პიონერთა ბანაკი რო იყოო. ესენი ეუბნებიან,
ის ბანაკი თითქმის აღარ არსებობს, დანგრეულიაო, შაკო ეუბნება – ნიჩევო მივხედავთო, გაყიდეს თუ იყიდეს ვერ გავიგე.
ბავშვი – (დოდოს) ნუ გეშინია, ვერსად ვერ გაგყრიან.
დოდო – ნუ გეშინია, ვერსად ვერ გაგვყრიან, ჩალით აღარ არის დახურული
ქვეყანა.
(შემოდიან მოხუცი “მსახიობები”, რუსიკოს ქეთი უპოვია და ახლა ხელი-ხელ ჩაკიდებულები დადიან, ზოგი ტექსტს, ზოგი მიზანსცენებს იხსენებს)
ვანიკო – დოდო! მართალია ეროტიკულ თეატრს ხსნიანო? მაგის დედა
ვატირე, თუ თეატრს ხსნიან, ჩვენ რათ უნდა გაგვყარონ, ჩვენ რა ვერ ვითამაშებთ თუ რა.
არკადი – Да, да შენ იტამაშებ, იტამაშებ, ტიტველი. იცინის Ну, дает деревня,
გოიმი!
ვანიკო – ტიტველი რათა კაცო… დოდო, (დოდო პიესას ათვალიერებს, არ
აქცევს ვანიკოს ყურადღებას) დოდო შეიძლება რო, კონცერტში მე
რო ლექსები წავიკითხო.
დოდო – ეს კონცერტი არ არის.
ვანიკო – რაც არი, შეიძლება? შენ რო ამბობ ბომბიო, აი ნახე – “მამას
ვუყვარვართ შვილები, მამა არ გვახსოვს შვილებსა…”
ქეთი – (პანიკაში) დოდო მართალია?
დოდო – რა არის მართალი?
ქეთი – დღეს მოდიანო… მალე გავყრით ამათ აქედანო,
დოდო – ვინ გითხრა?
ქეთი – ამბობენ
დოდო – (ბავშვს გადახედა, რომელსაც ვერავინ ამჩნევს) ვერავინ ვერსად
ვერ გაგვიყვანს.
ქეთი – ჩემებს უნდა დავურეკო, ბოლო ორი ციფრი არ გახსოვთ? 34-41 და?
ვანიკო – (მორიდებით) დოდო, პასუხი ვერ გავიგე, შეიძლება რო, მე რო
ბომბები წავიკითხო?
დოდო – არ შეიძლება!
ვანიკო – (უკმაყოფილოდ) რატო?
დოდო – იმიტომ! დამაცადე თუ კაცი ხარ.
გოგი – რატომ არ ვიწყებთ?
დოდო – დავიწყებთ.
გოგი – ჩვენ მზად ვართ, მუსიკით გავდივართ?
დოდო – ჰო.
რუსიკო- დოდო, რა ვქნა “რესნიცებს” არ მოგვიტანენ? გრიმი არ გვინდა?
ცოტა არ უნდა გავახალგაზრდავდეთ?
დოდო – იქნება, ყველაფერი იქნება. ისე აქ ასაკი არაფერ შუაშია, ეს
პირობითობა კარგიც კია, აქ არის მთავარი ბომბი ჩადებული.
ვანიკო – რატო არ ვიწყებთ დოდო?
დოდო – კაკოს ველოდებით, ტექსტი გაიმეორეთ…
რუსიკო- დოდო მართალია? მართლა გვყრიან აქედან?
დოდო – არა, ნუ პანიკიორობ! ვერ გაგვყრიან.
ვანიკო – დოდო ყური დამიგდე, აი ამას რო ვამბობ – “იზუზუნე და
იქროლე ქარო, ხო შეიძლება, რო აქ დავამატო – რაც მოგივა
დავითაო, ყველა შენი თავითაო! ხო მაგარია? ხო არი ბომბი?
დოდო – (ძლივს იკავებს თავს) ვინ უნდა თქვას ეგ?
ვანიკო – მეფემ… ლირმა… რო გააგდეს რა… მიხვდა რა… რო…. და რაც
მოგივა დავითაო…
დოდო – (აფეთქდა) ვანიკო! არ გამაგიჟო! რა უნდა თქვას ლირმა? რა,
შექსპირს უსწორებ? იმას ვერ იმახსოვრებ რაც გიწერია, არ ვიცი
როგორ შევამოკლო ტექსტი და შენ ამატებ?
ვანიკო – (ნაწყენი) ბოდიში… დავიწყო?
დოდო – არა, მოვიდნენ ყველანი.
ვანიკო – (საიდუმლოდ) დოდო, თუ მართლა დაგვიპირეს გაყრა, ერთი აზრი
მაქვს… მერე გეტყვი. დღეს იზუზუნედან დავიწყოთ რა?!…
დოდო – (აენთო) არა, ეგ რეზულტატური სცენაა… მანამდე უნდა მივიდეს ლირი, იქ უკვე გიჟია, მანამდე დიდი გზაა… რამ გააგიჟა, გასცა, გაიღო ყველაფერი რაც გააჩნდა, ბედს ეთამაშება, ბედისწერას იწვევს დუელში, მარცხდება, გვიან აეხილა თვალები, გვიან მიხვდა… დააგვიანა.
ვანიკო – მეც მაგას ვამბობ, მიხვდა და… რაც მოგივა დავითაო…
დოდო – (ყვირის) სად არის კაკო?
ვანიკო – რად გვინდა კაკო? აქ არა ვარ?
დოდო – გვინდა, მერე იმას ცალკე ხომ არ ავუხსნი ყველაფერს.
ვანიკო – დოდო, მაინც არაფერს ვაკეთებ და აბა ეს ბომბი ნახე რა?!
ქეთი – (ტელეფონზე რეკავდა) ჩემიანების ტელეფონის ნომერი ხომ არ გახსოვთ ვინმეს? 34-41 და?… ბოლო ორი ციფრი აღარ მახსოვს
(შემოდის კაკო)
დოდო – რატომ ვაგვიანებთ?
ქეთი – (აღშფოთებული) სულ შენ უნდა გელოდოთ?
რუსიკო – კარგი რა კაკო, კარგი რა?
ვანიკო – რა არი ძმაო, ეგრე შეიძლება? (ვანიკო გაკვირვებულია რატომ არ ეჩხუბება დოდო კაკოს).
გოგი – (შეშინებულს გამოეღვიძა) ააა!… არა!… არ მინდა!… რა გინდათ ჩემგან, რა!… მე რა შუაში ვარ… მე ვინ მეკითხებოდა… (მოხუცები გარს შემოეხვივნენ, აწყნარებენ, გოგი მიხვდა, რომ ეს კოშმარი სიზმარში იყო) ვეღარ დამიძინია… სულ ერთი და იგივე სიზმარი მესიზმრება.
კაკო – მეც კაცო, სულ ვერ ვიძინებ… ათი წუთი, რომ ჩამეძინოს, ვიღაცა ჩამჩურჩულებს – ფისი-ფისი, ფისი-ფისი… და შეიძლება გამეპაროს… აბა! შენ რა დაგესიზმრა?
გოგი – (მთლად გამოფხიზლდა) მე? არაფერი, რა გინდა, რას შემომიჩნდი?… არაფერი არ დამსიზმრებია…
კაკო – დაჯექი, დაისვენე
(გოგი ჯდება, მაგრამ ისევ წამოვარდება)
გოგი – არა, არა!… რომ დავჯდე, ჩამეძინება და მერე…
კაკო – მე მელოდებოდით? შაკო შემხვდა, რეპეტიცია არ იქნებაო.
დოდო – რატომო?
კაკო – მეც ეგ ვკითხე, რატომ-მეთქი? Aარ არის შენი ტრაკის საქმეო
ქეთი – უზრდელი
რუსიკო – ვირი
კაკო – დიახ, უზრდელი, ჯერ ვიფიქრე დავარტყამ მეთქი, მერე ვიფიქრე ამ ვირს ვერ მოვერევი მეთქი, მერე ვიფიქრე, რაღაცას ისეთს ვეტყვი გული გაუსკდება მეთქი, ისეთი ვერაფერი ვერ მოვიფიქრე და… (მრისხანე სახე მიიღო) აი ასე შევხედე და წამოვედი. იქნება რეპეტიცია? მე ვითამაშო?
ვანიკო – (აყვირდა) რათა კაცო, ყოველდღე შენ ხომ არ უნდა ითამაშო, ჩემი რიგი აღარ არი? ხო ვთქვით არა?! ჯერ შენ, მერე მე, ჯერ შენ, მერე მე… კარგი რა?
კაკო – (ყასიდად) კი ბატონო, კი ბატონო, შენ ითამაშე. მიდი დაიწყე..
დოდო – არა ვანიკო, შენ ჯერ უყურე და ტექსტი დაიმახსოვრე, კაკო შენ
დაიწყე.
ვანიკო – სულ ეგრეა რა… ვიცი უკვე ტექსტი… აჰა – “იზუზუნე და იქროლე
ქარო…”
არკადი – Каждый раз одно и то-же, კარგი რა, ვანიკო.
ვანიკო – ნეტაი ერთი შენ ვინა გკითხავს?
არკადი – მეც არ მატამაშებენ… Что стреляться из-за этого? მიდი კაკო
დაიცხე.
ვანიკო – არკადი, შენ ცოტა ჭკვიანად იყავი თორე… (კაკოს) ბიჭო, კი არა
მწყინს, მაგრამ
ეგრე ძმაო არ შეიძლება, კი არა მწყინს, ისე რა… რო… არ შეიძლება
ეგრე. (ვერ წყნარდება)
დოდო – დავიწყოთ!
კაკო – დავიწყოთ, მაგრამ, ვანიკო მე არაფერ შუაში არა ვარ… ეგ რასა
გავს იცი? ის ანეგდოტი როა, გურული და სვანი ხეზე რო სხედან და
ქეთი – ვაიმე დაიწყეთ რა
(შემოდის კლარა)
დოდო – რა გინდა კლარა?
კლარა (მუნჯურად) არაფერი გააგრძელეთ
კაკო – ვანიკო!
ვანიკო – (ნაწყენი) რა გინდა ძმაო? ჰო გინდოდა თამაში არა? მიდი ითამაშე… არა მწყინს, არა.
კაკო – (შემრიგებლურად) ვანიკო, თუ შემეშალოს, მიკარნახე, ხო?!
ვანიკო – სხვაგან რო შეგეშალოს, იქაც მე გიკარნახო?
რუსიკო – (ლამის ატირდეს) ვაიმე დაიწყეთ რა.
კაკო – რა გინდა ვანიკო? ხო გითხარი, თუ გინდა შენ ითამაშე, მე არ
მეწყინება.
ქეთი – კარგით რა, დავიღალე დავიწყოთ რა?!
გოგი – დოდო, გაყარე ორივე, სულაც მე ვითამაშებ მეფეს
ვანიკო – მე რა, მწყინს რო, მე ეგ კი არა მწყინს.
არკადი – Да не интересно нам გცხინს თუ არ გცხინს, ხელს გვიშლი,
დაცხნარდი!
ვანიკო – ეე, მე რას მაწყნარებთ ვერ გავიგე, წყნარად არა ვარ?
დოდო – (სიგარეტს მოუკიდა) იდიოტი ვარ, ნამდვილი იდიოტი. რამ
მაფიქრებინა, რომ თქვენთან შეიძლება სპექტაკლის დადგმა (“მსახიობები” გაჩუმდნენ, მიხვდნენ, რომ დოდო სერიოზულად გაბრაზდა).
ბავშვის ხმა – დაწყნარდი.
დოდო – შენი ბრალია, რას მომათრიე აქ? (უცებ დოდოს კლარას იქ ყოფნამ
შეუშალა ხელი) რა გინდა კლარა?
კლარა – (მუნჯურად) შაკომ რეპეტიცია არ დაიწყონო. ახლა
ახალგაზრდები მოვლენ, საღამოს დისკოთეკა აქვთო, სცენა უნდა მოაწყონო
დოდო – (ვერ ხვდება რა თქვა კლარამ) გაიგეთ ვინმემ რა თქვა?
კაკო – მგონი შეწყვიტეთ რეპეტიციაო
დოდო – კლარა თავი დაგვანებე
გოგი – იჩხუბებს შაკო.
ქეთი – შაკო ვინ არის, მე ვიცნობ?
ვანიკო – იჩხუბებს თორე, არავის არაფერი არ…
რუსიკო (აწყვეტინებს) ვანიკო!
დოდო – კაკო, დაიწყე, რას ელოდები?
კაკო – თქვენ გელოდებით, საიდან დავიწყო?
დოდო – ვიდრემდე მოვლენ…(პაუზა) კლარა რა გინდა? (გაბრაზებული
კლარა გადის)
კაკო – ვიწყებ (პაუზა, კაკო ემზადება) ვიდრემდე მოვლენ…
დოდო – რატომ ვიდრემდე?
კაკო – აბა როგორ?
დოდო – ვიდრემდე
კაკო – ვიდრემდე მოვლენ… არა? ვიდრემდე მოვლენ…არა? ასე, რომ დავიწყო
- “სანამ აქ მოვლენ, ჩვენს დაფარულ განზრახვას ვიტყვით, მომართვით მე აქ სამეფოსა ჩემისა რუქა”
ვანიკო – (უსწორებს) ჩვენისა!
კაკო – რა ჩვენისა?
ვანიკო – ჰო ჩვენისა (კითხულობს) “მომართვით მე აქ სამეფოსა ჩვენისა
რუქა…” მა
ჩემისა რა თქმა არი, ხო არ გავაგრძელო დოდო?
კაკო – (სწრაფად აგრძელებს) ისმინეთ ჩემი, მე სამეფოს სამ ნაწილად ვყოფ… (ვანიკო ხმამაღლა კარნახობს) ვანიკო ჩუმად
რა!?
ვანიკო – მიკარნახეო, შენ არ მთხოვე?
კაკო – თუ შემეშალოს მეთქი, შემეშალა?
დოდო – ყავას ვერ მომიტანთ?
გოგი – დავამთავროთ რეპეტიცია.
დოდო – ჩუმად, ვაგრძელებთ.
კაკო – სად ვიყავი ვანიკო?
ვანიკო – სამად რო ყოფ სამეფოს, ვერ გავიგე რა… სულელია ეს ლირი?
ყველაფერს როგორ აძლევ შე ვირიშვილო? შენთვის არაფერი არ უნდა დაიტოვო? არა და თუ სულელია, მეფე როგორ გახდა, თუმცა რა რამდენი სულელია რო… მე რა, ეგრე არა ვქენი, რაც მქონდა ხო დავურიგე ვირიშვილებს.
დოდო – ვანიკო დაგვაცადე.
კაკო – ვაგრძელებ – მე სამეფოს სამ ნაწილად ვყოფ, რათა ყოველი მასზე
ზრუნვა, ფიქრე მძიმე ნაღველი, სიბერის ჟამსა ჩვენსა თავსა ჩვენ
მოვაშოროთ… ვაი!… დოდო ერთი წუთით გავალ ხო?
დოდო – გადი, გადი, როგორ უნდა დავამთავროთ თვის ბოლომდე, როგორ.
გოგი – რეპეტიცია დამთავრდა, აბა ავალაგოთ.
ვანიკო – დოდო, მე ხო არ გავაგრძელო? ეგ როდის მოვა, არც კარნახი
მინდა, დავიწყო? სად გაჩერდა?… ჰო, სამად რო გაყო სამეფო, სულელია რა, ვირო, შენთვის არაფერი არ უნდა დაიტოვო?… ვაგრძელებ: (კითხულობს) – სიბერის ჟამსა ჩვენსა თავსა ჩვენ მოვაშოროთ და კისრად დავდვათ უფრო ჭაბუკს ძალსა და ღონეს, ჩვენ კი მოხუცნი, ტვირთახსნილნი, ნელ-ნელა გოგვით ვივლით ვიდრემდე ქვეყნის ჟამთაცვლა სიკვდილს შეგვყრიდეს… დოდო, ე.ი. ჩვენ პენსიაზე გავალთ და თქვენ იმუშავეთო არა?.
კაკო – (სწრაფად შემოვარდა) რა მოხდა, ერთი წუთით არ შეიძლება
გასვლა? ვანიკო თუ გინდოდა თამაში, ხო გითხარი, მე არ მეწყინება მეთქი… მიდი, მიდი გააგრძელე
(რეპეტიცია კვლავ შეწყდა, მოხუცების ყურადრება შემოსულმა ახალგაზრდამ და ხანშიშესულმა მამაკაცმა მიიქცია)
შვილი – აბა რას იტყვი მამი? ხო მოგწონს აქაურობა? რას იტყვი მამი? ა?
მამა – …
შვილი – რა თქვი? რა არი მამი, ნერვიულობ? რა განერვიულებს, კარგი
რა, რა მოგივიდა? დაწყნარდი… თუ არ გინდა აქ დარჩენა, წავიდეთ,
წავიდეთ?
მამა – …
შვილი – მამი თქვი რამე რა?… (მამამ ხელი ჩაავლო ხელში) ხელი გამიშვი… რა მოგივიდა კაცო, კი არ გავრბივარ, გამიშვი რა… მოდი აქ დაჯექი… ხელი გამიშვი, გამიშვი ხელი… ხალხი გვიყურებს სირცხვილია, რა გინდა მამი?
მამა – …
შვილი – ხო შევთანხმდით არა? მე წავალ ოთხი-ხუთი წლით… თვით, შენ აქ დარჩები, დირექტორს უკვე მოველაპარაკე, ყურადღება, ჭამა, სმა, სითბო, არ მოგაკლდება. ჩამოვალ და იმ დღესვე გაგიყვან აქედან, რა არ მოგწონს აქაურობა?
მამა – …
შვილი – რა ვქნა? მითხარი რა ვქნა? შენ რომ აქ დარჩენაზე თანხმობა არ გეთქვა, არ მოვაწერდი კონტრაქტს ხელს, არც ბინას გავყიდდი, რა შეიცვალა? ხო იცი, ბინა გაყიდულია, თინიკო და ბავშვები სიმამრს შევტენე, წახვალ იმათთან? – არა! ახლა რა ვქნა, ბინას ხო ვეღარ დავიბრუნებ, ნახევარი ფული ვალებში წავიდა… არა უშავს ორ-სამ წელიწადში მაგაზე უკეთეს ბინას ვიყიდი.
მამა – …
შვილი – კარგი ახლა გამიშვი, აღარ მაქვს ამდენი დრო, ოთხ საათზე აეროპორტში უნდა ვიყო, კაცო გამიშვი ხელი… აბა, კარგად იყავი, უნდა წავიდე… პატარა ხო არა ხარ? კარგი რა, მამი რა, კარგი რა… მე რა?… მინდა აქ რო გტოვებ? ნახე რა კარგი ხალხია, ხო ნახე რა პირობებია, ნეტა მე დამტოვებდეს აქ ვინმე…
მამა – …
შვილი – ჰო მართლა, კინაღამ დამავიწყდა, ფულს დაგიტოვებ, გამიშვი ხელი… გამიშვი ფული ამოვიღო, აჰა ასე (ხელი გააშვებინა, ჯიბეში ფული ჩაუდო), გქონდეს დაგჭირდება, დირექტორს რაც გინდა მოსთხოვე, დავალებულია ჩემგან, უარს ვერაფერზე ვერ გეტყვის. აქ თავი სამადლოდ და სამოწყალოდ არ იგრძნო… აბა, წავედი, ნახვამდის, ხუთ თვეში აქა ვარ… აეროპორტიდან პირდაპირ აქ მოვალ (შვილი მიდის).
ბავშვის ხმა – მოიცადე, არ წახვიდე!… ეი!… შენ გეუბნები!… სად მიდიხარ, საად?… (შვილი, რომელსაც არ გაუგია ბავშვის ხმა, გადის)
(მოხუცები შემოეხვივნენ მამას)
გოგი – (მამას) რომელ ოთახში გაგანაწილეს? ჩვენ ადრე იქ, გარეთ ხომ
არ ვიცნობდით ერთმანეთს?
მამა – …
კაკო – დაანებე თავი, თქვენი სახელი?
მამა – …
ვანიკო – არ ინერვიულო, იცი რა კარგადა ვართ აქა?…
მამა – …
რუსიკო – აქ ძალიან კარგად ვგრძნობთ თავს, აქ რომ არ მოვეყვანეთ,
მარტოობაში ამომხდებოდა სული.
მამა – …
ქეთი – აქ ძალიან მოგეწონებათ, იცით რა კარგი ხალხი ვართ?
გოგი – აგე! შაკო მოდის! იმას ეხლა თქვენ გაეცით პასუხი.
არკადი – Не стыдно тебе Гоги такой большой и такой კურდგელი.
გოგი – Заткнись
ქეთი – (შეწუხდა) რატომ არ მეუბნებით ვინ არის შაკო, მე ვიცნობ?
რუსიკო – თინიკო…
ქეთი – (უსწორებს) ქეთი.
რუსიკო – ეგ სულერთია, შენ ისა გაქვს… რა ქვია იმას? ისა… ამას წინათ, რომ გითხარი, ფრთხილად იყავი.
(შემოდის შაკო)
ქეთი – (გახარებული) აა, ამას ხომ ვიცნობ, ეს არის შაკო.
შაკო – გამარჯობათ მეგობრებო, ჩემო კარგებო, ჩემო ძვირფასებო
არკადი – Здравствуйте ბატონო შავლეგ!
შაკო – (რატომღაც გაღიზიანდა) არკადი, ჩემს კაბინეტში ტელეფონი რომ
ითიშება, რატომ არ აკეთებ, თუ შენ ეს არ გეხება?
არკადი – Сделаю ბატონო შავლეგ!
ქეთი – შაკო აბა თქვი აა.
შაკო – აა!
ქეთი – ტლაკში ქვაა… (იცინის)
შაკო – ქეთი ბებო, ქეთი ბებო, რა ცელქი ბავშვი იქნებოდით. უკვე გაიცანით ერთმანეთი? ძალიან კარგი. (მამას) რა საქმიანობა გეხერხებათ?
მამა – …
შაკო – კარგი, კარგი მოგინახავთ რამე საქმეს, თქვენთვის სასიამოვნოს და ჩვენთვის სასარგებლოს. (მხიარულად) აბა, როგორ არის საქმე? რამე პრობლემა ხომ არა გაქვთ? სულმოუთქმელად გელოდებით, რამე ხომ არ გჭირდებათ?
გოგი – არაფერი, ყველაფერი გვაქვს…
ქეთი – როგორ არ გვჭირდება, გრიმი არა მაქვს, კაბა არა მაქვს.
რუსიკო – “რუმიანა” გვინდა, “რესნიცები” გვინდა.
ანიკო – (ჩუმად) კაბა მეც არა მაქვს.
შაკო – ვაიმე, რა საყვარლები ხართ, თქვენ ხომ აზრზე არა ხართ. იქნება, ყველაფერი იქნება! მოდი ასე ვქნათ, ჩამოწერეთ ყველაფერი, რაც გჭირდებათ და გადმომეცით, სიტყვა თქვენი, საქმე ჩემი.
შაკო – ახლა კი გააგრძელეთ, მინდა გიყუროთ.
დოდო – შესვენება გვაქვს.
შაკო – რა დროს შესვენებაა, ხუთ წუთში ბავშვები მოვლენ, დღეს
დისკოთეკაა.
გოგი – სტუმრები არ მოვლენ?
შაკო – ვინ სტუმრები? აჰ ისინი? დღეს არა.
დოდო – ხომ შევთანხმდით, რომ დღეს რეპეტიცია იქნებოდა.
შაკო – მართალი ხართ ქალბატონო დოდო, შევთანხმდით, მაგრამ
დამირეკეს, მთხოვეს, დამავალეს და რა ვქნა?
გოგი – თუ დაგავალეს, რა უნდა ქნათ.
დოდო – (აღშფოთებული) კი არ დაგავალეს, აქირავებთ სცენას. რატომ
არ შეგიძლიათ, რომ ასე პირდაპირ გვითხრათ, რომ აქირავებთ, რომ
ფულს გიხდიან.
შაკო – დიახ, ვაქირავებთ, დიახ ფულს გვიხდიან. თქვენ. ხომ არ გგონიათ, რასაც ბიუჯეტიდან გვაძლევენ ის გვყოფნის, ან შემოწირულობები? სამი წელია შემოწირულობების ყუთი მიდგას ქუჩაში… იცით რამდენი შემიგვწირეს?- 85 თეთრი… აქედან 20 თეთრი ჩემი იყო. იცით რა მიჯდება ამდენი ხალხის შენახვა, სასმელ-საჭმელი, გათბობა, დენის ფული, წყლის ფული, მომვლელები, ექიმები, წამლები… რა ვქნა, უარი ვთქვა? აგერ ბატონი კაკო, ყოველღამე, რომ იფსამს, იმ თეთრეულს გარეცხვა ხომ უნდა? – უნდა. “პარაშოკი” უნდა? -უნდა. თეთრეული რეცხვაში ცვდება? – ცვდება… აბა როგორ გინდათ? Aკაკო ისე, სიტყვაზე ვთქვი.
კაკო – (ქალებს თვალს არიდება) რა ყოველ ღამე… ერთხელ იყო ეგ
ამბავი… დოდო – როცა შევთანხმდებით, პირობა აღარ უნდა დავარღვიოთ იმიტომ, რომ ვიღაცამ ვიღაცას ფული ჩაუდო ჯიბეში.
შაკო – მოიცა, მოიცა… ვინ ვიღაცამ ვის ჩაუდო ჯიბეში?… მე ვიდებ რამეს
ჯიბეში? მე?
კაკო – რამდენს გიხდიან?
გოგი – (შაკოს გადახედა) შენ ვინ გეკითხება, რა შენი საქმეა.
შაკო – რა შენი ტრ… რა თქვენი საქმეა, რას ყოფთ ცხვირს სხვის ჯიბეში?
ისევ თქვენ არ გახარჯავთ მაგ ფულს?
არკადი – Говорите по русски… Мне тоже интерсно, по грузински я не все
понимаю.
დოდო – ვაგრძელებთ რეპეტიციას.
შაკო – არა რა… ქალბატონო დოდო, გავიდა ხუთი წუთი, ახლა უკვე მოვლენ და… არ მინდა რა უსიამოვნება… დავამთავროთ და ხვალ გავაგრძელოთ, თუ ვერ ასწრებთ მომზადებას, გადავწიოთ იქით ერთი-ორი თვით, რა გვეჩქარება? უკეთესი გამოგვივა.
კაკო – რა ყოველ ღამე? – ერთხელ იყო… ისიც…
ვანიკო – რა ვიცი, თვის ბოლოს გადადიხართო და…
შაკო – მართალია, გადადიხართ, იქ ითამაშებთ, ბუნების წიაღში, იქ არ
ჯობია?
დოდო – (კატეგორიულად) ეს ხალხი აქედან არ წავა!
შაკო – არ წავა კარგია. არ წავა და… ეგრე სად არი ძმაო… დაო… თქვენი
კი არ არის ეს სახლი.
კაკო – არც შენია.
შაკო – მართალია, არც ჩემია, მერე მე ვამბობ ჩემია – მეთქი? ქალბატონო დოდო, თქვენთან ცალკე მინდა საუბარი, მერე მნახეთ თუ შეიძლება, ახლა კი მოვრჩეთ.
დოდო – თქვენთან ცალკე სალაპარაკო არაფერი მაქვს, თუ რამე გნებავთ,
აქვე ვთქვათ.
შაკო – (მოთმინებას კარგავს, მაგრამ ცდილობს თავი შეიკავოს) არ გვინდა რა… ქალბატონო დო-დო, არ გვინდა რა მიტინგები. ხო აზრზე ხართ რა პატივს გცემთ. თქვენს სპექტაკლებზე ვარ გაზრდილი, მაგრამ იცით რას გეტყვით… არავის, პირადად თქვენს გარდა, არავის არ სჭირდება ეს სპექტაკლი. თქვენ რომ გგონიათ, ბომბებს ამზადებთ აქ, ეგრე არ არი…
ბავშვი (დოდოს) – არ აყვე.
დოდო – (ბავშვს) დამაცადე… (მოხუცებს) მარტო მე მჭირდება? თქვენ არ
გჭირდებათ? ამოიღეთ ხმა!…
(პაუზა, მოხუცები უხერხულად იშმუშნებიან)
ვანიკო – (გაბედა) რას ამბობ დოდო, როგორ არ გვჭირდება…
გოგი – რაში გჭირდება, რაში. გაგათბობს, გაგაძღობს თუ რა?
არკადი – (დოდოს, ისე, რომ შაკომ არ გაიგოს) Я с Вами Додо Николаевевна.
შაკო – (შემოდის კლარა და ზარს აჟღარუნებს) მეგობრებო გთხოვთ სადილზე, კლარას დღეს კატლეტები დაუმზადებია თქვენთვის, აბა გთხოვთ… მობრძანდით (პაუზა) დროზე, ნუ გავაცივებთ სადილს (მოხუცები ნელ-ნელა გადიან, სცენაზე მხოლოდ დოდო და სანდროა, აგრეთვე მამა, რომელიც კუთხეში ზის და სივრცეში იმზირება, სამივე თავის ფიქრებშია წასული, მარტონი არიან.
ბავშვი – შეხედე ვინ დგას იქ? (დოდომ სანდრო შენიშნა)
დოდო – სანდრო!… სანდრო!… (სანდრომ მოხედა, დააკვირდა, სახეზე
ეტყობა, რომ ვერ იცნო დოდო) გამარჯობა სანდრო!…
სანდრო – გამარჯობა?!…
დოდო – ვერ მიცანი?
სანდრო – როგორ არა, როგორ არა, გიცანით… თქვენ… (იცნო) შეენ?…
დოდო – ჰო მე, მე… რას გავხარ შე საცოდავო?
ბავშვი – (დოდოს) რა შეხვედრაა?… ნუ ელაპარაკები ასე.
სანდრო – რას ვგავარ?
დოდო – მოდი აქ, დაჯექი, აქ ვინ მოგიყვანა?
სანდრო – მეზობლებმა.
(პაუზა)
დოდო – როგორ ხარ?
სანდრო – ვარ რა, ისე რა…
დოდო – სვამ?
სანდრო – არა…
ბავშვი (თავისთვის) – ტყუის
სანდრო – რითი უნდა დავლიო? (პაუზა) შენ? შენ რა გინდა აქ?
დოდო (ბავშვს გადახედა) – მეე? მე აქ სამადლოდ კი არა ვარ, ფულს
ვიხდი… როდის მოგიყვანეს?
სანდრო – დღეს, ხო გინდა არა?!… (იცინის) სად შევხვდით.
(შემოდის კლარა)
დოდო – რა გინდა კლარა?
კლარა – (კლარა ზარს დაუჟღარუნებს) არ მოდიხარ?
სანდრო – ყურს გვიგდებს?
დოდო – არა, ყრუ – მუნჯია. (კლარა გადის, მოულოდნელად) «ლირს»
ვდგამ, ითამაშებ?
სანდრო – რაა?
დოდო – ლირს ითამაშებ? შენი ოცნების როლია, (ხმას აუწია) ითამაშებ? ბავშვის ხმა – ითამაშებს, ითამაშებს… ოღონდ ნუ ეცემი ასე უცებ ყელში.
სანდრო – თავი დამანებე რა?
დოდო – რა, არ გინდა? სანდრო!… შენ რომ ახლა ამ როლზე უარი
თქვა?!…
სანდრო – დოდო თავი დამანებე…
დოდო – ასე, გადაწყვეტილია! თამაშობ ლირს, წარმოდგენა არა გაქვს რა მოხდება… ეს იქნება კივილი… ბომბი!… საზოგადოება გამოფხიზლდება, მიხვდება, რომ ასე ცხოვრება აღარ შეიძლება, არ შეიძლება თვალდახუჭულმა იცხოვრო. მაშ ასე, გადაწყვეტილია – თამაშობ ლირს, თუ სულ არ გამოშტერდი, ტექსტს ადვილად ისწავლი, ეს ერთი გქონდა დადებითი, ტექსტს ადვილად იმახსოვრებდი.
ბავშვის ხმა – ნუ ელაპარაკები ასე, გაგექცევა.
სანდრო – დოდო, ისე ნუ იზამ, აქედანაც გაგექცე.
ბავშვის ხმა – ხომ გითხარი.
დოდო – შენ ერთხელ უკვე გაიქეცი… მთელი ცხოვრება გადაგყევი შე
ლოთო, შე ლოთო «დონ-ჟუანო»… შე «სამაიას» ლოთო.
ბავშვის ხმა – არ შეიძლება ასე, ყველაფერს გააფუჭებ.
დოდო – დამაცადე… (სანდროს) ჭაობიდან ამოგათრიე, კაცად გაქციე, ვერ
დააფასე და გაიქეცო… გაიქეცი და ხომ ხედავ რას დაემსგავსე.
სანდრო – (გაკვირვებული) რას დავემსგავსე?
დოდო -შენ სარკეში არ იყურები?
სანდრო – ვიყურები, მერე?
დოდო – მერე, ვერ ხედავ რას გავხარ? ხელები დიდ ხანია გიკანკალებს?
სანდრო – ხელები მიკანკალებს? (ხელებს წინ წევს) მართლა მიკანკალებს,
არ შემიმჩნევია.
დოდო – ლიკა სად არის, მიგატოვა? არა ბიჭო, ჩემსავით მონად
დაგიდგებოდა, შენ გგონია არ ვიცი შენი ამბები?
სანდრო – რა ამბები?
დოდო – ყველაფერი ვიცი, ყველაფერი… ვისთან გაიქეცი შე დეგენარატო…
ბავშვის ხმა – რა დროს ეჭვიანობაა.
დოდო – ბიჭები გნახულობენ?
სანდრო – ბოლოს ნიკა იყო.
დოდო – როდის?
სანდრო – არ მახსოვს…
დოდო – არ გახსოვს? მაინც, დაახლოებით?
სანდრო – დოდო, მართალი მითხარი, შენ აქ რა გინდა?
ბავშვის ხმა – (სანდროს) რად გინდა ეს გამოძიება, აქ არის და მორჩა,
შეირიგე თუ შეგიძლია
(სანდროს არ ესმის)
დოდო – (ხმას) დაანებე თავი. (სანდროს) შენი ბრალია… ყველაფერი შენი
ბრალია!
სანდრო – ეგ ვიცი, თუ რამე ცუდი მოხდა, ყველაფერი ჩემი ბრალია…
დოდო -ეგრეა, ყველაფერი ცუდი შენი ბრალია. უსინდისო კაცი ხარ,
ეგოისტი, დაუნახავი… ლოთი «დონ-ჟუანი»
სანდრო – «სამაიას» ლოთი…
დოდო – ჰო «სამაიას» ლოთი, «სამაიას» ლოთი.
ბავშვის ხმა – უძახე ახლა ლოთი, ლოთი
დოდო -«სამაიას» თავზე «ზაბეგალოვკიდან» გამოგათრიე, კაცად გაქციე, არასოდეს არავონ არ გაინტერესებდა, მარტო შენი თავით იყავი დაკავებული. ბიჭები ისე შემოგვეცალნენ არც კი გაგიგია (დოდო ატირდა, სანდრო შეწუხებულია)
ბავშვის ხმა – იტირე კარგია, შეხედე როგორ მოქმედებს (დოდომ
ცრემლები მოიწმინდა)
სანდრო – ეგეც ჩემი ბრალია?
დოდო – შენი ბრალია, ერთხელაც არ დაინტერესებულხარ, რითი
ცხოვრობენ შენი შვილები, ნიკამ როდის გნახა არ გახსოვს.
იდიოტო, ნიკა ათი თვეა ამერიკაშია.
სანდრო – საად?
დოდო – ამერიკაში.
სანდრო – რამდენი ხანია?
დოდო – ათი თვე, ათი თვე.
(პაუზა)
სანდრო – რატომ?
დოდო – იმიტომ! იმიტომ, რომ მისთვის არასოდეს არავის ეცალა.
(შემოდის ვანიკო, ხელში პურის ნაჭერი და კატლეტი უჭირავს)
ვანიკო – დოდო… ისა… მართლა კატლეტები იყო სადილზე… აი, მოგიტანე.
დოდო – ვანიკო, წადი აქედან.
ვანიკო – აიღე, დილიდან არაფერი გიჭამია…
დოდო – (ყვირის) ვანიკო წადი!
ვანიკო – წავედი. (სანდროს დააკვირდა) შენ ის არა ხარ?… ისა ხარ?…
(დოდოს შეხედა) წავედი (გადის)
(პაუზა)
დოდო – შენ რომ მარტო შენს თავზე არ გეფიქრა… სამჯერ დაჭრეს ნიკა,
ვერც ერთხელ ვერ გიპოვეთ, ხან ძმაკაცებმა, ხან გამვლელებმა
წაიყვანეს საავადმყოფოში.
სანდრო – დოდო, ეგ ხომ შემთხვევით მოხდა.
დოდო – რა მოხდა შემთხვევით? შემთხვევით დაჭრეს, თუ შემთხვევით ვერ
გიპოვეთ.
სანდრო –შემთხვევით ვერ მიპოვეთ.
დოდო – შემთხვევით არაფერი არ ხდება.
(შემოდის შაკო)
შაკო – გამარჯობათ ქალბატონო დოდო.
დოდო – დღეს არ გვინახავს ერთმანეთი, არა?
შაკო (სანდროს) – ცოტა ხანს დაგვტოვე, რა (მიხვდა, რომ უცნობი სახეა)
თქვენ ვინ ბრძანდებით?
სანდრო – მეე?
შაკო – ჰო, თქვენ… შენ…
სანდრო – სანდრო.
შაკო – მერე?
სანდრო – რა მერე?
შაკო – აქ რას აკეთებ
სანდრო – არაფერს.
შაკო – აა, შენ ისა ხარ, დათაშკამ რომ დამირეკა? რა პროფესია გაქვს?
სანდრო – რა მნიშვნელობა აქვს?
შაკო – დურგალი ხარ, მალიარი, ელექტრიკი, თუ?…
სანდრო – არცერთი.
შაკო – არა უშავს, მოგინახავ საქმეს, შენთვის სასიამოვნოს და ჩვენთვის
სასარგებლოს.
დოდო – ამ კაცს თავი დაანებეთ, ამის მუშაობა არ შეიძლება.
შაკო- თქვენი ნაცნობია?
დოდო – დიახ.
შაკო – (თავაზიანად)კი ბატონო თქვენი ხათრით… (სანდროს) ოღონდ ახლა
ცოტა ხნით დაგვტოვე.
სანდრო – მეე?
შაკო – ჰო შენ, წადი რა გაიარ-გამოიარე.
სანდრო – რატომ უნდა გავიარ-გამოვიარო.
შაკო – საქმე მაქვს ქალბატონ დოდოსთან.
სანდრო – კი ბატონო (შორიახლოს მიდი-მოდის)
შაკო – ქალბატონო დოდო, ჩემი ხასიათი იცით, გულახდილად და პირდაპირ მიყვარს ლაპარაკი, გულახდილად და პირდაპირ მინდა მოგელაპარაკოთ… ამ შენობის საკითხი, პრინციპში უკვე გადაწყვეტილია, ამ დღეებში უნდა გავიყვანო ეს ხალხი აქედან, თქვენი პრობლემა მინდა გადავწყვიტო.
დოდო – რა პრობლემა?
შაკო – ქალბატონო დოდო, ხო აზრზე ხართ, ამერიკელი ბიზნესმენები რა როჟები არიან, წესიერი, პატიოსანი და სანდო ხალხი სჭირდებათ… ამიტომ მე ასე ვიფიქრე, თქვენ აქ დაგტოვებთ, ჩემთან, რამე თანამდებობას მოვიფიქრებ, ჩემი მოადგილე იქნებით ან მენეჯერი, ან რამე, რა ვიცი… ოღონდ ეს ხალხი უნდა შემიკეროთ, რომ ექსცესების გარეშე წავიდნენ აქედან… ჰა?
დოდო – რა, ჰა?
შაკო – რას იტყვით?
დოდო – არ გამოვა.
შაკო – რატომ? რატომ არ გამოვა? გამოვა… ეგეთები გამოსულა?!
დოდო – გამოსულა, მაგრამ აღარ გამოვა. ჩალით აღარ არის დახურული
ქვეყანა, არ წავა ეს ხალხი აქედან.
შაკო – (ღიზიანდება) არ წავა კარგია, ეს საკითხი სახელმწიფო დონეზე
წყდება, გამიბაზრებთ, თორემ გეტყოდით ვისი ინტერესებია აქ
ჩადებული.
დოდო – ვისი ინტერესებია?
შაკო – ვისი და… (კინაღამ წამოცდა) მერე გეტყვით ვისი.
დოდო – არ გამოვა ეგ საქმე, არა, ვერ იყიდით ამ სახლს, ხალხს ქუჩაში
ვერ გაყრით.
შაკო – (აღშფოთებული) ვინ ყრის ქუჩაში? ჩვენ მხეცები კი არა ვართ.
ბუნების წიაღში იცხოვრებენ. ერთაწმინდაში. ადრე პიონერთა
ბანაკი იყო, გადახვალთ იქ… არა, თქვენ აქ დარჩებით.. გადავლენ იქ, მიხედავენ შენობას, რაღაცას სახელმწიფო გაიღებს, რაღაცას ამერიკელები… ეგენი მაგრა უნდა მოვწველოთ, მაშ როგორ, მუქთად უნდათ ყველაფერი. Aყოფილხართ ერთაწმინდაში? აქეთ მთები, იქით მდინარე, აქ ეკლესია, იქ სასაფლაო… პაატა მანდ არის დამარხული, სააკაძე, რა როჟა იყო არა? საიდან და რა დროს ჩამოატანინა პაატას სხეული!… რა მაგრები ვართ არა ქართველები?!… შევთანხმდით ხო ქალბატონო დოდო?… (სანდროს) ძმაო შენ გითხარი გაიარ-გამოიარე მეთქი.
სანდრო – დავდივარ.
შაკო – რა არი, ყურს გვიგდებ? (სანდრო გვერდზე გადგა)
დოდო – სანდრო მოდი აქ!
(სანდრო მოვიდა)
შაკო – ბიძაჩემო, თავი დაგვანებე რა?! (სანდრო ისევ გვერდზე გავიდა)
ახლა ქალბატონო დოდო, მთლად გულახდილი ვიქნები, სულ რომ
ყირაზე დადგგეთ, მაინც გახვალთ აქედან. ათიოდე მოხუცისთვის
ამხელა შენობას ქალაქის ცენტრში არავინ მოაცდენს, ხომ
მიგანიშნეთ ვისი ინტერესებია აქ ჩადებული, მაგას ენდობიან და ამერიკელებიც დებენ ფულს. ეს ფული მალე უნდა ამოვიღოთ, ასე, რომ ჯობია თქვენს თავზე იფიქროთ.
(პაუზა)
დოდო – სანდრო, მოდი აქ! (სანდრო მორჩილად მოვიდა)
დოდო – სანდრო, ცემე ეს კაცი!
სანდრო – ვცემო?
დოდო – ჰო, ცემე!… ჩემი ხათრით…
შაკო – (იცინის) მცემოს? ამან როგორ უნდა მცემოს.
დოდო – მთელი ცხოვრება ვარჯიშობ, არ შეგიძლია, ერთხელ, ჩემი ხათრი
ერთი ნაძირალა ცემო?
სანდრო – (დაიბნა) მიზეზი ხომ უნდა მქონდეს?… მერე აღარ მეკითხები –
შემიძლია ვცემო?
შაკო – შენ მე უნდა მცემო? მოდი რა… მოდი, მოდი, შენ მე როგორ უნდა
მცემო?
სანდრო – მე ვამბობ გცემ მეთქი?
შაკო – ჩაიჯვი? Aმოდი რა, მოდი მცემე… მიზეზი გინდა არა, შე ფუნა…
(სანდრომ გაარტყა) ი!… ეს რა ქენი? Aდამარტყი? (სანდრომ ერთხელ
კიდევ გაარტყა) ი!… კიდევ?… გაგხეთქო ცემით? არა ხარ ღირსი? (სწვდა საყელოში) რა გიყო? გცემო? რო დაგარტყა, ხო შემომაკვდები, ეგრე არა? ხარაშო. დღეის იქით თქვენთან არაფერი მაქვს სალაპარაკო, არ გინდათ, ნუ გინდათ.. აუ ჩემი, კბილი მომერყა, შენი…… (გადის).
დოდო – დაჯექი, რა მოგივიდა, ძლივს სუნთქავ, სიგარეტის ბრალია,
სისხლი რატომ მოგდის, დაგარტყა?
სანდრო – არა, წნევის ბრალია.
დოდო – გადაწიე თავი (მუხლებზე იდებს სანდროს თავს, სანდრო
მოფერებას დააპირებს) ხელები გააჩერე შე გლახა დონ-ჟუანო (პაუზა) სანდრო
სანდრო – ა?…
დოდო – გახსოვს ჩემი გულისთვის სამი ბიჭი, რომ სცემე?
სანდრო – მახსოვს. შენ ის არ იცი, მერე იმ სამმა მე როგორ მცემა.
დოდო – მართლა?
სანდრო – მართლა. (პაუზა) დოდო! ნიკა რას აკეთებს ამერიკაში?
დოდო – მუშაობს, ამერიკელებთან ერთად ფილმის გადაღებას აპირებენ,
ჰოლივუდის ალტერნატიული კინო უნდათ… თან მუშაობს.
სანდრო – სად მუშაობს?
დოდო – ხან სად, ხან სად, ხან კაფეში, ხან მშენებლობაზე, ხატავს,
ნახატებს ყიდის… გინდა დაგალაპარაკო?
სანდრო – დამალაპარაკე.
დოდო – რომელი საათია? სახლში აღარ იქნება, მობილ;ურზე დავურეკოთ
(რეკავს, ტელეფონს სანდროს აწვდის).
ნიკას ხმა – Yes! Nick is here! (სანდრო დაიბნა, ხმას ვერ იღებს) Hello! Who is speaking?
სანდრო – (დოდოს) ვინ არი?
დოდო – ნიკაა, ხმა გაეცი. (სანდრო ხმას ვერ იღებს, დოდომ გამოართვა
აპარატი) ნიკა, გამარჯობა ნიკა!
ნიკას ხმა – ვაა!… დე!… შენა ხარ?… როგორა ხარ დეე?…
დოდო – (ცდილობა ემოცია არ გამოხატოს) არა მიშავს, ვარ
ჩვეულებრივად, შენი ამბავი მითხარი, საქმეები როგორ გაქვს?
ნიკას ხმა – რა ვი აბა?!… ზურამ ფირმა უნდა დავაარსოთო… ოფისი
გავხსნათო, ადვოკატი დავიქირავეთ… მოკლედ რაღაცა გამოვა. თქვენი
ამბები მაინტერესებს, ბიჭები რას შვრებიან?
დოდო – არა უშავს, კარგად არიან. ნიკა გინდა მამაშენი დაგალაპარაკო?
ნიკას ხმა – მამაჩემი? შენთან არის? რა შერიგდით?… შერიგდით?
დოდო – არა ბიჭო, შევრიგდით კი არა… (უყურებს სანდროს) შემთხვევით
შევხვდით ერთმანეთს კონცერტზე, ახლა ანტრაქტია და გირეკავ, აჰა დაელაპარაკე.
სანდრო – (აღელვებულია, ცდილობს თავი შეიკავოს) ალო, გამარჯობა
ნიკა!
ნიკას ხმა – მამი!… როგორა ხარ მამი?…
სანდრო – კარგად, შენ? შენ როგორა ხარ?
ნიკას ხმა – კარგად მამი, კარგად!…
სანდრო – (დოდოს) რა კარგად ისმის, მართლა ამერიკაშია?
ნიკას ხმა – მამი, როგორ გაასწორა რო ერთად ხართ, მოდი შერიგდით,
გეხვეწები რა?!…
სანდრო – ჰო, რა ვიცი… (უყურებს დოდოს) ვნახოთ… ბიჭო! რატომ არ
გამაგებინე ამერიკაში თუ მიდიოდი?
ნიკას ხმა – (იცინის) აუ შენ რა კარგადა ხარ მამი!… არ გახსოვს რომ
გამოგემშვიდობე, დათაშკასთან რო ქეიფობდი, არც ისეთი მთვრალი
იყავი… შამპანურები მომატანინე, გზას დაგილოცავო, არ გახსოვს?
სანდრო – ჰოო? აბა რა ვიცი… მახსოვს, როგორ არა… ნიკა, ბიჭო, ამ
სიშორეზე მე გაგიშვი? (ცრემლს იწმენდს) მანდ რას აკეთებ ბიჭო.
ნიკას ხმა – ხან რას, ხან რას… აქ ერთი ქუთაისელი ბორჯომს ასხამს,
იმასთან ვმუშაობდი, ფული დამაკლო, ვიჩხუბე და წამოვედი. მამი,
ახლა სადა ვარ იცი? 67-ე სართულზე, შუშებს ვწმინდავ.
სანდრო – რომელზე?
ნიკას ხმა – 67-ზე.
სანდრო – (ძალაუნებურად ზევით გაექცა მზერა, მოზომა 67-ე სართული რა
სიმაღლეზე იქნება, შეეშინდა) შიგნიდან ხომ?
ნიკას ხმა – (იცინის) არა გარედან, დედაჩემს არ უთხრა, იცი აქედან რა
ხედია? ნახევარი მანჰეტენი ჩანს, იქით ოკეანე.
სანდრო – აბა კინოს ვაკეთებთო?
ნიკას ხმა – კინოს აქ ვინ გაგაკეთებინებს. მაგას დედაჩემს ვეუბნები, მაგას
დედაჩემს ვეუბნები, არ ჩამიშვა მამი.
სანდრო – ფრთხილად იყავი, ხელი მაგრად გეჭიროს ბიჭო… რა გინდა ამ
სიშორეზე…… ან მაგ სიმაღლეზე (ატირდა).
დოდო – ჰო, კარგი, ნუ გააგიჟებ ბავშვს (ართმევს ტელეფონის აპარატს)
აბა კარგად იყავი ნიკა, თუ რამე ახალი მოხდეს, დამირეკე.
ნიკას ხმა – დეე!… შეურიგდი რა?!… გთხოვ რა?!… ეგ მარტო ცოდოა.
შეურიგდი ხო?…
დოდო – (უყურებს სანდროს) ჰო, კარგი, ვნახოთ… ნახვამდის (ცრემლებს
ყლაპავს, სანდროს) რა გატირებს შე საცოდავო?… კარგად არის,
თავის საქმეს აკეთებს… (პაუზა) სანდრო შენ რომ ამ როლზე უარი
თქვა?!…
სანდრო – რა, გამეყრები?
დოდო – ბიჭო, ყური დამიგდე, მე სპექტაკლს კი არ ვდგამ, ეს აქციაა,
ბრძოლაა… ეს სპეატაკლი ბომბიოვით უნდა გასკდეს. პრესა, ტელევიზია ფეხზე დადგება, ამ შენობის გაყიდვა უნდათ, არასამთავროები ჩვენს გვერდით არიან, დაიწყეთ და თქვენთან ვართო, ხალხს ქუჩაში ყრიან, დირექტორი ნაძირალაა.
სანდრო – მერე რა, მარტო ეგაა ნაძირალა?
დოდო – მარტო ეგ არა, შენც, მეც, ახია ჩვენზე, უარესად უნდა
გვექცეოდნენ (სანდრომ რაღაცის თქმა დააპირა), შენი ხმა არ
გავიგონო!… თამაშობ ლირს! მორჩა! ხომ არ შეიძლება მთელი
ცხოვრება ბუჩქებში გაატარო კურდღელივით. (შემოდიან მოხუცები)
მიირთვით კატლეტები? ძალიან კარგი, გავაგრძელოთ!
კაკო – დოდო, რა ვქნათ? უკვე გადაუწყვეტიათ ყველაფერი
დოდო – რა გადაუწყვეტიათ?
კაკო – გვყრიან აქედან.
გოგი – მერე რა?!
არკადი – Говорил я Вам Ричарда надо было ставить! Ричард нам нужен, Ричард!
Или Сталин.
ვანიკო – დოდო! ერთი კანისტრა ბენზინი მაქვს, რა ვი რაზე დამჭირდეს
მეთქი, მოდი გადავისხათ და… ჰა? ყველას გვეყოფა (პაუზა) მა რა
ვქნათ? მე სახლში ვერ დავბრუნდები, იქ არ ვიყავი, აქეთ რო
გამომიშვეს?! ჰა? რას იტყვით?
ქეთი – (რუსიკოს) გადავისხათ? (რუსიკო მხრებს იჩეჩავს).
(პაუზა)
კაკო – ვანიკო
ვანიკო – ჰო
კაკო – ყველამ რატომ უნდა გადავისხათ?
ვანიკო – რა იყო ბიჭო, გეშინია?
კაკო – კი არ მეშინია, აბა დაუკვირდი, ბენზინს რო გადაისხამ, ასანთი ხო
დასველდება, ვიღაცამ ცეცხლი ხო უნდა მოგიკიდოს, არა?!
ვანიკო – მა რა ვქნათ?
კაკო – ერთმა რო გადაისხას, ეყოფა, სკანდალი მაინც ატყდება.
სანდრო – დოდო, შემთხვევით ფსიქიატრიულში ხომ არა ვართ.
დოდო – რა უნდა გადაისხათ, პირდაპირ ჯოჯოხეთში გინდათ ამოყოთ
თავი?… ჩვენი ძალა ჩვენს ერთად ყოფნაშია, ერთად თუ ვიქნებით,
ვერავინ მოგვერევა… შეწყდეს პანიკა, ვიწყებთ რეპეტიციას, ლირზე
დანიშნულია სანდრო, მიეცით როლი.
კაკო – რატომ?
ვანიკო – დოდო, რად გვინდა კიდე ერთი მეფე?
დოდო – არ არის ეს საკამათო. (ვანიკოს) შენ გლოსტერი იქნები. (კაკოს)
შენ კენტი. ეს არანაკლები როლებია, გლოსტერიც და კენტიც
თავისებური ლირია ორივე.
ვანიკო – ეგ ხო ეგრეა, მაგრამ მეფე ხო ერთია, არა? კაკო თუ არ ვარგა,
მე ვიქნები რა?! (სანდროზე ანიშნებს) აბა ეგ რა მეფე უნდა იყოს,
ლოთია, შეხედე ხელები უკანკალებს.
დოდო – არ არის ეგ შენი საქმე.
არკადი – Додо Николаевна, если Ванико не хочет, Глостером буду я. იკოს
გლოსტერი русскоязычный.
დოდო – სანდრო, გამოართვი როლი. ვისა აქვს როლი, კაკოს თუ ვანიკოს?
(ვანიკომ ჩუმად კაკოს გადასცა როლი).
არკადი – (დაინახა) Вот, у Акакия роль! Точно, сам видел!… აბა მომეცი როლი.
გოგი – მომეცი როლი კაკო (ხელებს უგრიხავს) გაუშვი ხელი, გაუშვი,
თორემ გაგიხვრიტავ კეფას.
კაკო – რა თქვი?! რას გამიხვრიტავ?…
გოგი – კეფას…
კაკო – კეფას რატომ?
გოგი – შენთვის რა მნიშვნელობა აქვს? თუ ძალიან გინდა, შუბლს. კეფა
ისე, სიტყვაზე ვთქვი… თორემ რითი უნდა გაგიხვრიტო, თითით?
დოდო – კაკო, მომეცი როლი. გაუშვი ხელი… (მცირე ძიძგილაობის
შემდეგ წაართვეს როლი). ვიწყებთ.
(შემოდის შაკო)
შაკო – აბა, აბა, მორჩა. დამთავრდა რეპეტიცია, მოვიდნენ ბავშვები,
დავცალოთ სცენა.
ვანიკო – რატო, კაცო? ეს სცენა ჩვენია.
შაკო – შენია, რო ბუთქავს ჟენია!… (იცინის) მორჩით რა, კარგით რა,
ყველაფერი თქვენ როგორ გინდათ? ახალგაზრდებს არაფერი არ უნდათ არა? რა ქნან, ქუჩაში იხეტიალონ, თუ სადარბაზოში გაიჩხირონ?! არაფერი მაგათთვის არ არის და დისკოთეკაც აღარ ეკუთვნით? კარგით რა!…
(შემოდიან ბიჭი და გოგო)
გოგი – მართალია, ცოდოები არიან ბავშვები.
დოდო – აღარ შემიძლია ამ დემაგოგიის მოსმენა.
შაკო – ჰო, ეგრეა. სიმართლის მოსმენა არ გინდათ. ამიტომ, აი ამიტომ
გარბიან ჩვენი შვილები საზღვარგარეთ, თქვენი ბრალია, ყველაფერი
თქვენი ბრალია.
კაკო – დღეს ჩვენი დღეა, დაგვაცადეთ…
შაკო – ვერ დაგაცდით… ქალბატონო დოდო, თქვენთან ცალკე მინდა
ლაპარაკი (გაახსენდა) თუმცა ხო გელაპარაკეთ…
ბიჭი – (შაკოს) ძმაო, ჩვენ როგორ შევთანხმდით, 5 საათიდან ჩვენია სცენა,
არა?
შაკო – თქვენია
ბიჭი – ახლა რა ვქნათ, ვეჭიდაოთ ამ ხალხს?
დოდო – დავიწყოთ რეპეტიცია.
ბიჭი – რა უნდა დაიწყოთ (შაკოს) ეე, ძმაო, უთხარი რამე!…
შაკო – მეგობრებო, გთხოვთ დაცალოთ სცენა!
გოგი – ჩადით რა!
შაკო – არა გოგი ჩხუბი არ გვინდა. ვუთხრათ და გაგვიგებენ, არა,
ქალბატონო დოდო?
ბიჭი – (შაკოს) გადაგიხადეთ ძმაო, დაგვიცალე რა სცენა.
შაკო – ახლავე. (მოხუცებს) აბა ჩავიდეთ ძირს. . .
ვანიკო – რამდენი გადაუხადე?
შაკო – რა შენი საქმეა, ისევ თქვენ არ გახმართ მაგ ფულს?!…
ვანიკო – შენ არ გეკითხები (ბიჭს) რამდენი გადაუხადე.
ბიჭი – გითხრეს, არ არის შენი საქმეო, ე.ი. არ არის.
(შაკომ, გოგიმ და ბიჭმა დააცლევინეს სცენა მოხუცებს)
ბიჭი – (გოგოს) მიდი.
გოგო – ახლა არ გავიხდი რა ?!
ბიჭი – რატო?
გოგო – მიყურებენ. უხერხულია.
ბიჭი – საღამოს არ შემოგხედავენ?
გოგო – საღამოს სხვაა, მაშინ ჩვენი “სასტავი” იქნება.
(ბიჭი რთავს ფონოგრამას, მღერის, გოგო ცეკვავს).
სანდრო – (მამას) უკაცრავად, თქვენ!… ისა… ცუდად ხომ არა ხართ?…
დოდო!
დოდო – რა მოხდა?
სანდრო – (მაჯას უსინჯავს) მე მგონი… მორჩა… მიაბარა სული.
შაკო – რა ქნა?… რა მიაბარა?……
სანდრო- გარდაიცვალა.
შაკო – როგორ გარდაიცვალა?! გარდაიცვალა კარგია… მე აღარ
მეკითხებით? რა ვქნა, ტო.? ეე, ბიძა!… რას მიშვრები, ტო?! რა ვქნა
ახლა, ტო?…
(პაუზა, უცებ კაკო მოწყდა ადგილს, მივარდა ტელეფონს, რეკავს)
კაცის ხმა – გისმენთ.
კაკო – ვფიცავ მე ღვთიურს, მზის შარავანდთ სხივოსნობასა…
კაცის ხმა – ბატონო?
კაკო – ვფიცავ წყვდიადსა და ჰეკათას საიდუმლოებს…
კაცის ხმა – რომელი ხარ, კაცო, რა გინდა?
კაკო – სიკვდილ-სიცოცხლის მომკვდინებელს სფერათა ბრუნვას, რომ
დღეის იქით აგვიყრია შენზედა გული.
კაცის ხმა – ეე!… ვინა ხარ, კაცო? ალო?!…
კაკო – მამაშენი ვარ, მამაშენი, შე მამამიჯმულო!…
კაცის ხმა – ვინ მამაჩემი? შენ გიჟო ხო არა ხარ? მამაჩემი სახლშია,
სხვაგან მოხვდი ბიძა, სხვაგან, შე-გე-შა-ლა!
(ფარდა)

მეორე მოქმედება

(მოქმედების ადგილი არ იცვლება. ანიკო კვლავ რეკავს ტელეფონზე. იგივე პროცედურა ძაფიანი მონეტით).
ქალის ხმა – გისმენთ… გისმენთ… ალო, ხმა ამოიღე, რომელი ხარ? სუნთქვა
მესმის (ანიკო პირზე ხელს იფარებს), ალო, რომელი ხარ? ვინა ხარ,
გამაგებინე!… ეეეი… შენ ვიღაცა ხარ, საქმე არა გაქვს? რა გინდა
მითხარი, რამდენი ხანია რეკავ… შენი ჭკუით მაეჭვიანებ? მე და
ნოდარის შენ ვერაფერს ვერ მოგვიხერხებ, გვიყვარს ერთმანეთი…
შენ კი რეკე რამდენიც გინდა, ნერვებს მაინც ვერ ამიშლი (ყვირის)
ხმა ამოიღე ვიღაც ოხერი ხარ… ნოდარი! იქნებ შენ გაგცეს ხმა, მოდი
დაელაპარაკე.
კაცის ხმა – ალო, გისმენთ, ეე… ხმა ამოიღე შეჩემა, ალო?… ეეე!… (უცებ ხმა
ეცვლება) ვაიმე!… დედა შენა ხარ? დეე… თუ შენა ხარ, ხმა ამოიღე, რა?.. დეე… როგორმე მაგრძნობინე, რომ შენა ხარ, ყურმილზე დააკაკუნე. დედა სადა ხარ, სად დაიკარგე (ანიკო ყურმილის დადებას აპირებს), დე არ დაკიდო რა?! 8 თვეა გეძებთ, რა გაწყენინეთ ასეთი? შეიძლება ასე?… ბავშვები მეკითხებიან – მოკვდაო? რა ვუთხრა, რა ვუპასუხო? დე, ერთი სიტყვა მაინც მითხარი, ერთი სიტყვა, დეე!…
(ანიკო ყურმილს დებს)
გოგი – გამარჯობა ანიკო.
ანიკო – (შეკრთა) რა კატასავით მომეპარე. გაგიმარჯოს.
გოგი – რას აკეთებ.
ანიკო – ვალაგებ.
გოგი – ე.ი. არ ვიცნობდით, არა, ერთმანეთს.
ანიკო – არა.
(შემოდის რუსიკო)
რუსიკო – ანიკო, თინიკო არ გინახავს?
ანიკო – ქეთი? არა, არ მინახავს. თინიკოს რატო ეძახი? თინიკო ვინ არი?
რუსიკო – თინიკო? (ჩაფიქრდა, რაღაცას იხსენებს, ვერ გაიხსენა) იყო…
ანერვიულდა სად დაიკარგა ეს გოგო, რა ვქნა, მაგას ისა აქვს, რა
ქვია?… ისა, რომ დამეკარგოს, რა ვქნა. მაგას კი არა, მე მგონი მეცა
მაქვს ის, რა ქვია?
გოგი – გამარჯობა რუსუდან.
რუსიკო – გაგიმარჯოს.
გოგი – რას აკეთებ?
რუსიკო – არაფერს. (აკვირდება)
გოგი – ეგრე რატო მიყურებ?
რუსიკო – ძალიან ნაცნობი სახე გაქვს, ვიხსენებ და ვერ გავიხსენე.
გოგი – საიდან უნდა მიცნობდე, მე არ მახსოვხარ.
რუსიკო – შენ გოგი გქვია?
გოგი – გიორგი.
რუსიკო – იმას, იქ, რა ერქვა აღარ მახსოვს.
გოგი – ვის?
რუსიკო – იმას, იქ, ვორკუტაში… ზედამხედველი იყო, ყოფილხარ
ვორკუტაში?…
გოგი – ვორკუტაში არა! შენ რა გინდოდა ვორკუტაში?
რუსიკო – აღარ მახსოვს, მგონი ბიძინას ჩავაკითხე.
გოგი – ბიძინა შენი ქმარია?
რუსიკო – იყო, სანამ მოკვდებოდა.
გოგი – რა მოუვიდა?
რუსიკო – (იხსენებს) ფორმალინი გადაასხეს… თუ კირი დააყარეს… არა,
ჯერ დახვრიტეს და მერე დააყარეს კირი. შენ ხომ არ იცი, რა უქნეს?
გოგი – მეე? მე საიდან უნდა ვიცოდე. არ ვიცი!… არაფერი არ ვიცი!…
ვორკუტა თვალითაც არ მინახავს.
რუსიკო – თინიკოც არ გინახავს? (უცებ გონება გაუნათდა, გახარებული)
ააა! გამახსენდა… თინიკო აღარ არის, ვორკუტიდან, რო
დავბრუნდი… ტუბერკულოზით… (ტირის) სად დაიკარგა ეს გოგო…
გოგი – თინიკო?
რუსიკო – არა ქეთი, თინიკო აღარ არის, გაფრინდა.
(გადის, შემოდის შაკო)
შაკო – გოგი, გამომართვი (პარკით რაღაც მიაწოდა). ესენი გაბერე და
ჩამოკიდე.
გოგი – (ბერავს, ბუშტი, უცნაურად, გრძლად იბერება) ეს რა არის?
შაკო – ფირმა ბუშტებია (იცინის), დღეს სტუმარს ველოდებით. საჩუქრებს
მოგვიტანს. კარგად უნდა შევხვდეთ. ანიკო!
ანიკო – ბატონო!
შაკო – შენ გითხარი, აქ დაგტოვებ მეთქი? (ანიკო თავს უქნევს), გითხარი?
ჰოდა ეგრე, შენ დაგტოვებ აქ. მე სიტყვის კაცი ვარ. გითხარი – დაგტოვებ! (პაუზა) ანიკო! რაო, რა ხდება? მიხვდნენ, რო წყნარად გადასვლა სჯობია? რას ამბობენ?
ანიკო – რა უნდა თქვან… გვყრით აქედან?
შაკო – რატომ გყრით? კი არ გყრით, გადაგვყარხართ… გადავგყარხართ…
გადავკყართვართ… თფუ შენი… (აყვირდა) ხოო, გყრით, გყრით!!! ბიჭოს!… შენ არა, შეჩემა, შენ გტოვებ… შენ ხო გითხარი, გტოვებ-მეთქი… ვაიმე, როგორ გავხარ დედაჩემს… ეგეთი საცოდავი შემოხედვა იცოდა, ნუ მიყურებ ეგრე, მიიხედე იქეთ!… რა ვქნა, ყველას ვერ დავეხმარები. მე თუ გავახურებ, მომისვრიან… ნოლზე დავრჩები, გაიგე? მარტო მე კი არ ვყიდულობ ამ სახლს… ნუ მიყურებ ეგრე, ნუ მიყურებ. (ჭექა – ქუხილი) რა ხდება? (შემორბიან მოხუცი მსახიობები, ვიღაც მაგნიტიფონს მოარბენინებს, ჭექა-ქუხილი ჩაწერილია)
სანდრო -
იჭექ – იქუხე, წვიმა ღვარნე, ცეცხლი აფრქვიე…
წვიმა, გრიგალი, ქარი, ცეცხლი, ჭექა-ქუხილი
ჩემი სისხლ-ხორცნი, ჩემი შვილნი ხომ არ არიან!
თქვენ სტიქიონნო, მე არ გწამებთ ულმობელობას,
სამეფო ჩემი მე ხომ თქვენთვის არ მომიცია
აჰა აქ ვდგევარ თქვენს წინაშე ქედმოდრეკილი
ღონემიხდილი, შესაბრალი, მოძულებული.
მე ბერიკაცი, განდევნილი, შვილთა ჩემთაგან!
(პაუზა)
დოდო – მერე?!… დამთავრდა სპექტაკლი? ვანიკო!… ამოიღე ხმა…
ვანიკო – უიმე!… როგორ მომეწონა. სანდრო, მიდი ერთხელ კიდევ, რა?!
ქეთი – ვაიმე, რა კარგი იყო, ამეტირა.
რუსიკო – ასე მალე, როგორ დაიმახსოვრა ამდენი ტექსტი.
სანდრო – დოდო, აღარ შემიძლია, რაღაც სისულელეს ვაკეთებთ.
დოდო – კარგი ეს სცენა აღარ გვინდა, დაისვენე.
კაკო – სანდრო ის მითხარი, რა… «მოზიდულია მშვილდი, კენტო…»
მითხარი, რა?!
დოდო – კაკო, ისწავლე ტექსტი?
კაკო – კი, რომელი ტექსტი?
დოდო – «აღახვენ თვალნი»…
კაკო – კითხვით კარგად ვიცი. დავიწყო? «აღახვენ თვალნი!…ლირო,
ლირო მიმოიხედენ და თვალთაგან ნუ იშორებ შენს ერთგულ ყმასა»..
სანდრო . აპოლონს ვფიცავ…
კაკო – (ყვირის) მეცა ვფიცავ იმავ აპოლონს, რომე ამაოდ იხსენიებ შენ
ღმერთთა შენთა…
დოდო – კაკო, ნუ ყვირი.
კაკო – აბა, ეგ რო მიყვირის?
დოდო – ეგ მეფა, მეფე. Aუნდა გიყვირებს, უნდა ჩამოგახრჩობს.
კაკო – ბებიამაგისამ, ჩამომახრჩობს… როლი ხო წამართვა, ახლა
ჩამომახრჩობს… რაა, ბნელა? (კაკოს წნევამ აუწია, ცუდად გახდა, დასვეს სკამზე)
სანდრო – (სასოწარკვეთილი) დოდო, რა ვქნა, გავიქცე?
დოდო – გაიქეცი… სულ როგორ უნდა გარბოდე. პატარა კაცი ხარ,
პატარა… გმირი არ ზის შენში, გმირი. პატარა წინააღმდეგობა და ბრძოლა აღარ გინდა, სკუპ და ბუჩქებში ხარ… არ შეგიძლია ერთხელ ცხოვრებაში, რაღაცით გამაოცო, რამე ჩაიდინო ისეთი, გმირული.
სანდრო – ამ როლის თამაში არ იქნება გმირობა?
დოდო – ქეთი, რუსიკო, მოდით აქ. (გაყავს გვერდზე, რაღაცას უხსნის,
ქეთი კმაყოფილი იცინის).
გოგი – არკადი!
არკადი – Чего?!
გოგი – Дуй сюда.
არკადი – Чего?
გოგი – გაბერე, რა. (გოგი და არკადი მოგრძო ბუშტებს ბერავენ)
დოდო – ქეთი, აქედან – დავიწყოთ, «პატარა არის ეს სასახლე»…
ქეთი – «პატარა არის ეს სასახლე და მე არ ვიცი იმ ჩვენს ბებერს და მის
ამალას როგორ დაიტევს» (იცინის).
დოდო – რა გაცინებს ქეთი?
ქეთი – რა ვიცი, მეცინება.
დოდო – რუსიკო, გააგრძელე.
რუსიკო – «მისი ბრალია, ნეტავ აქეთ რისთვის მორბოდა» (დოდოს) ამას
მამამისზე ამბობს? გადაირევი «რად გამოექცა კმა-საყოფელს ჩემსა
სახლ-კარსა? დეე, თითონვე თავისთავსა პასუხი გასცეს» (ტირის).
დოდო – რუსიკო რა გატირებს?
რუსიკო – რა ვიცი, მეტირება.
(გოგის ბუშტი გაუსკდა)
დოდო – გოგი, არკადი, ხელს გვიშლით. რას აკეთებთ?
გოგი – სტუმრები მოდიან. მორთეთ აქაურობაო.
დოდო – ვინ სტუმრები?
ანიკო – ამ სახლს ვინც ყიდულობს.
გოგი – საჩუქრებით მოდიან, კონცერტი იქნებაო.
არკადი – После концерта будет банкет?
(შემოდის შაკო)
შაკო – გამარჯობათ ჩემო ძვირფასებო, დღეს სტუმარი მოდის ჩვენთან,
მინდა გაგახაროთ, გადაწყდა თქვენი გადასვლის საქმე. იმ კვირაში
ერთაწმინდაში იქნებით.
(პაუზა)
ვანიკო – დოდო! მოვიტანო ბენზინი?
შაკო – რაა? რა უნდა მოიტანო? რად გინდა ბენზინი?
ვანიკო – რა ბენზინი, რის ბენზინი…
შაკო – სადა გაქვს ბენზინი?
ვანიკო – მაქვს!
ქეთი – შაკო, რა ვქნათ, გრიმს არ მოგვიტანენ? კაბებს როდის
შეგვიკერავენ?
რუსიკო – «რესნიცები» არ გვინდა?
ანიკო – (ჩუმად) კაბა არც მე არა მაქვს.
შაკო – გითხარით ჩამოწერეთ მეთქი? – გითხარით. ჩამოწერეთ? – არა!
ჩამოწერეთ რაც გინდათ და ყველაფერს გამოგიგზავნით.
დოდო – შაკო, ეს ხალხი არსად არ წავა.
შაკო – კარგით რა, ქალბატონო დოდო. არ მოგბეზრდათ ერთი და იგივე –
(აჯავრებს) «ვერ გაგვყრით, არ წავალთ», კარგით რა?! სირცხვილია. მე თქვენთან არაფერი მაქვს სალაპარაკო, მოვა დღეს ის კაცი და იმას ელაპარაკეთ, ოღონდ, გირჩევთ, არ გააბრაზოთ, ეგ უნდა დაგეხმაროთ იქ, ერთაწმინდაში.
დოდო – ვინ არის ის კაცი?
შაკო – ეგ «ის» არ არის, ეგ «იმის» ის არის… მაგრამ მაინც ჭკუით იყავით.
დოდო – სანდრო დაისვენე? Aგავაგრძელოთ.
სანდრო – ვანიკო, ყურადღებით იყავი, რეპლიკა გახსოვს?
ვანიკო – მახსოვს… რეპლიკა რა არი?
სანდრო – ვიწყებ –
«რა საჭიროა? ნუ ახსენებ საჭიროებას!
გლახა ღატაკსაც მის განწირულ სიღატაკეში
უპოვი ისეთ რასმეს, რაიც მისთვის მეტია
რაც საჭიროა, მასზე მეტი კაცს რომ არ მისცეთ,
ადამიანი ხომ პირუტყვად გადიქცეოდა.»
შაკო – აი, ეგ სწორია!…
სანდრო – ეე!… კარგით რა!… ეე!…
შაკო – ბოდიში, დიდი ბოდიში, შეგაწყვეტინეთ, მაგრამ ვერ მოვითმინე.
სწორია, ადამიანს საჭიროზე მეტი სჭირდება.
სანდრო – ოღონდ ეგ არი, რო, არავინ არ იცის, რამდენია ეს მეტი.
შაკო – ვისთვის როგორ. ჩემი მეტი, შენს მეტზე მეტია.
კაკო – რატოა მეტი? ჩემი მეტი იცი რამხელაა? ააი! ვაი! უკაცრავად,
ახლავე მოვალ.
(გარბის)
შაკო – მოკლედ, ეგრე. ძალიან გთხოვთ სკანდალის გარეშე, შევხვდეთ იმ
კაცს წყნარად, ღიმილით, კარგის მეტს რას გამოვრჩებით.
სანდრო – შაკო, ხელს გვიშლი.
შაკო – (გაოცებული) მეე? მე გიშლით ხელს? პირიქით, ის კი არა
მომეწონა კიდეც, წეღან… საჭიროზე მეტი… ე.ი. თქვენ ისევ სულიერებას აწვებით, არა? გლიჯავთ… მე არა, უფრო სწორედ, ვერა… ასე აუწყო. ეგრეა, ერთხელ, რომ მიირთმევ იმას… ქაქს… მერე მორჩა, აღარ გაქვს უფლება, სულიერებაზე ხმა ამოიღო. აბა ეგ არი საქმე? ზოგი, რო ქაქში ზის და იქიდან სულიერებაზე ქადაგებს… ეხ «ჩჟუ ლან და შუი ი ჩან კუნ».
სანდრო – რა თქვი?
შაკო – «ბამბუკის კალათით წყალს ვერ ამოიღებ»
სანდრო – რა ენაზე თქვი?
შაკო – (ჩინურად) ჩინურად. თქვენ მე ვინ გგონივართ? ფილოლოგი ვარ,
ჩინური ანდაზები ვთარგმნე, ვერ დავბეჭდე… ჩინური ვისწავლე, მინდა ეხლა მე ჩინური? მილიარდიან ერში რამდენიმე ათასმა იცის იეროგლიფები, – მე ვიცი. რა ჩემ… ფეხებად მინდა… მოვეშვი სულიერებას, რეები ვიჩალიჩე… «ბუდკაც» მქონდა, დუბაი და თურქეთი მოვიარე, არაფერი გამომივიდა, ვაკის ოთხოთახიანი ბინა დიდუბის ოროთახიანზე გავცვალე, მთელი ფული პრეზერვატივის ბიზნესში ჩავდე… მეთქი «სპიდი» შემოვიდა, აქაც ვენერიული… დავკარგე ფული… არ იყიდება, არ არის ჩვენში ამის კულტურა. არც «სპიდი» გვაშინებს ქართველებს, არც ვენერიული. ერთი ოთახი პრეზერვატივებით მაქვს სავსე, მეორე ნახევრად (პაუზა) ეს ბოლო იმედია, აქ შეიძლება წილში ჩამსვან, ოღონდ პასუხისმგებლობა სულ ჩემზეა, ყველა საბუთზე მარტო მე მაწერინებენ ხელს. ახლა როგორ გგონიათ, რაკი მიბრძანეს, გაუშვი ეგენი მაქედანო, მე დაგტოვებთ? არ გაგიშვებთ? ძალიანაც რომ მიყვარდეთ, მეცოდებოდეთ, გაგიშვებთ კი არა, კინწისკვრით გაგყრით. მე სულიერს არ ვაწვები. ვაი, (მკერდზე ხელი დაიდო), კიდევ მიჩხვლიტა… ერთხელაც იქნება… რა დროს ჩემი გულია.
სანდრო – კარგი ეხლა არ აგვატირო.
შაკო – რა გგონიათ მე გული არა მაქვს, თუ მაქვს, მაგრამ არ მტკივა?
სანდრო – გტკივა, როგორ არა… აბა მაჩვენე სად გტკივა. შაკო – (მარცხნივ
დაიდო ხელი) აი, აქ.
სანდრო – მანდ არ არის გული. გული აი აქ არის (მარჯვენა ხელს იდებს
მკერდზე), მეც მანდ მეგონა, ინფარქტი, რომ დამემართა, მაშინ მივხვდი რო აქ არი.
შაკო – (გაკვირვებული) აქ როგორ არი? მარცხნივ არ არი გული? რა ვიცი
მე აქ მტკივა. ახლა კი შევწყვიტოთ რეპეტიცია, დღეს სტუმარი მოდის.
კაკო – დღესაც?
შაკო – რა დღესაც, გუშინაც იყო თუ რა?!
სანდრო – დღეს არ ჩაიშლება რეპეტიცია.
შაკო – ჩაიშლება, სტუმარს უარს ვერ ვეტყვი, შემდეგ ბანკეტი იქნება.
არკადი – Банкет? Когда? Где?
შაკო – Аркадий, это тебя не касается
არკადი – Почему это не касается? Aამერიკელი რომ ვიკო ხომ пригласили бы?
სანდრო – არკადი, რატომ გაქვს ასე მარტივად ტვინი მოწყობილი?
არკადი – Да, да… ახლა ამერიკა გჩირდებატ А они вас покупают, а потом
გადაკლაპავენ, კლაპ!… და მორჩა.
კაკო – რა გინდა კაცო, 200 წელი ვიძმაკაცეთ? Aგვეყო.
არკადი – გვეკო, გვეკო, ჩვენ Дом для престарелых построили, და ახლა აკ
ეროტიკული
ტეატრი გინდატ გააკეტოტ, дожили. Вот вам Америка.
სანდრო – (შაკოს) მართლა ეროტიკული თეატრი უნდა გაიხსნას აქ?
შაკო – არ ვიცი, ეგ ჩემი საქმე არ არის. თუნდაც ეგრე იყოს, მერე რა,
ცუდია? შენ რო აღარ გაინტერესებს, ეგრე ხო არ არი…
ახალგაზრდებზე არ უნდა იფიქროთ? ხალხს გართობა არ უნდა?… კავკასიაში პირველი ეროტიკული თეატრი ჩვენთან იხსნება, უნდა
გიხაროდეთ, რამდენი ხალხი დასაქმდება… რა ვიცი შეიძლება
კეთილშობილ ქალთა პანსიონატი გავხსნათ. ან უნივერსიტეტი.
სანდრო – ეგ სტუმარი ყიდულობს ამ სახლს? ეგ არის «ის»?
შაკო – ეგ არა, ხო გითხარი, ეგ «იმის» ის არის..
ვანიკო – მოვიდეს, დავხვდებით.
შაკო – დახვდებით? რას აპირებთ? (გოგის) რას აპირებენ?
გოგი – არ ვიცი. (ვანიკოს და კაკოს) რას აპირებთ?
ვანიკო – რა შენი საქმეა.
გოგი – თქვი, რას აპირებ, თქვი!… უნდა გაგიხვრიტოს კაცმა კეფა.
ვანიკო – გოგი, შენა… იქ… გარეთ «პალაჩი» ხო არ იყავი?
გოგი – რას მიჰქარავ… რა «პალაჩი», რის ვორკუტა?……
ვანიკო – რა ვი… მა კეფას რათა კაცო?
გოგი – (ყვირის ისტერიულად) რა გინდათ ჩემგან, რა? დაგიშავეთ რამე?
რა გაწყენინეთ, რა? რას ჭორაობთ ჩემზე, საქმე არა გაქვთ?
ბუღალტერი ვიყავი, ბუხ-ჰალ-ტერი!…
კაკო – ვერ გაგვყრით აქედან.
შაკო – კარგით რა, კარგით რა?! არ მოგბეზრდათ ერთი და იგივე?
(აჯავრებს) «ვერ გაგვყრით, არ გავალთ» კარგით რა… ეეხ, ჩემზე რომ იყოს, თქვენი გამგდების… მართლა გეუბნებით, იცით რატომ? სულიერს რო აწვებით. მე უკვე ვეღარ ვქაჩავ მაგ
დონეზე… მოკლედ ასე, დღეს შეხვედრაა, გამოიყენეთ ეს კაცი,
გაარემონტებინეთ ერთაწმინდაში შენობა.
სანდრო – იცი რა?
შაკო – არ ვიცი!… არ გისმენ… მივდივარ…
(შაკო გადის, მოხუცები მისდევენ, სანდრო და დოდო მარტონი
დარჩნენ, პაუზა)
დოდო – სანდრო ინფარქტი როდის გქონდა/
სანდრო – 6 თვის წინ.
დოდო – სერიოზული ინფარქტი იყო?
სანდრო – საკმაოდ (პაუზა) დოდო.
დოდო – რა?
სანდრო – არაფერი…
დოდო – თქვი.
სანდრო – დოდო.
დოდო – ჰო.
სანდრო – ეხლა რო გითხრა… მიყვარხარ მეთქი, დამიჯერებ?
ბავშვი – დაუჯერე.
დოდო – არ დაგიჯერებ.
სანდრო- მაშ არ გეტყვი (პაუზა) წავიდეთ აქედან.
დოდო – წავიდეთ?
სანდრო – ჰო, წავიდეთ…. ერთად…. ოღონდ სად წავიდეთ?… ბინა
დამაწერეს, დათაშკამ წაიღო ვალებში. (პაუზა) შენთან რო წავიდეთ?
დოდო – (პაუზა) ის ბინა ნიკასია.
სანდრო – სანამ ნიკა ჩამოვა… ხო ჩამოვა?
დოდო – ჩამოვა აბა რას იზამს. ბინა გაქირავებულია.
სანდრო – ჰოო?
დოდო – ჰო!
ბავშვის ხმა – ნუ ატყუებ.
დოდო – დამაცადე
(პაუზა, მოულოდნელად ძალიან ახლოს აღმოჩნდნენ ერთმანეთთან)
სანდრო – დოდო (დოდოს არყის სუნი ეცა, სილა გააწნა) რას შვრები?
დოდო – რა არის ეს? ამოისუნთქე!… იქით ნუ ისუნთქავ, აქეთ ამოისუნთქე.
დალიე? ვინ გასმევს, ვინ? სად შოულობ სასმელს. წადი აქედან. (პაუზა) წადი სანდრო… (სანდრო გადის, ბავშვს) ამასთან წავიდე? (შემოდის ანიკო)
ანიკო – დოდო შენთან არიან.
დოდო – ვინ?
ანიკო – ორი ახალგაზრდაა, ძალიან სიმპატიურები, მგონი შენები არიან.
დოდო – სად არიან?
ანიკო – აგე, მოვიდნენ.
დოდო – (ბავშვს) შენ მოიყვანე?
ბავშვი – არა.
(შემოდიან თორნიკე და ლაშა)
თორნიკე – გამარჯობა დედა!
ლაშა – (ნასვამია) გამარჯობა დე!
დოდო – თორნიკე, ლაშა!… გაგიმარჯოთ… როგორ მოიფიქრეთ?
თორნიკე – რა მოფიქრება უნდოდა…
ლაშა – მოგვენატრეთ და…
თორნიკე – როგორა ხარ დედა?
ლაშა – ხო კარგადა ხარ?
დოდო – არა მიშავს, თქვენ როგორ ხართ?
თორნიკე – ვართ რა….
ლაშა – ისე რა…
(პაუზა)
დოდო – სხვა?
თორნიკე – რა სხვა?
ლაშა – სხვა რა?
დოდო – ოჯახში როგორ ხართ, ბავშვები ხო კარგად არიან?
თორნიკე – რა უჭირთ.
ლაშა – არიან…
დოდო – (ლაშას) შენ ცოლს, რომ ეყრებოდი, შერიგდით?
ლაშა – შევრიგდით……
დოდო – ე.ი. კარგად ხართ?
ლაშა – ჰო რა? ისე რა… პროსტო ხმას არ ვცემთ ერთმანეთს.
თორნიკე – დედა, მამაჩემი აქ არის?
ლაშა – ხო მართლა, აქ არის მამაჩემი?
დოდო – აქ არის. თქვენ ვინ გითხრათ.
თორნიკე – მითხრეს… სად არი?
ლაშა – როგორ არი?
დოდო – არა უშავს.
თორნიკე – შერიგდით?
ლაშა – შერიგდით?!
დოდო – (ანიკოს) სანდროს დაუძახე რა…
ლაშა – მართლა აქ არი?
დოდო – თქვენ რამე საქმეზე ხართ მოსულები?
ლაშა – გეტყვით რა.
(შემოდის სანდრო)
სანდრო – ეს რა სტუმრები გვყოლია, თორნიკე! ლაშა!… როგორ ხართ
ლომებო?
თორნიკე – ვართ რა…
ლაშა – ისე რა…
სანდრო – ბავშვები როგორ არიან?
თორნიკე – კარგად.
ლაშა – არიან…
სანდრო – სხვა?
თორნიკე – სხვა რა, მოვედით რა, გნახეთ.
ლაშა – მოგვენატრეთ და მოვედით რა…
დოდო – ერთად მოგენატრეთ?
ლაშა – ერთად რატო? თორნიკეს მანქანა ყავს და წამომიყვანა.
სანდრო – როგორ მომენატრეთ… ბავშვები ვერ წამოიყვანეთ?
თორნიკე – სამსახურიდან მოვდივარ…
ლაშა – მეცადინეობდნენ და…
დოდო – საქმეები როგორ გაქვთ? (თორნიკეს) ისევ ბენზინზე მუშაობ?
სანდრო – თორნიკე, მართლა ისეთი დიდი ფული კეთდება ბენზინში,
როგორც ამბობენ?
თორნიკე – დიდი ფული არა… ვწვალობ… ყველა იმას ცდილობს, როგორმე
ჩაგძიროს… რომელიმე პარტიაში უნდა შევიდე, «კრიშა» მინდა… თორემ ძალიან მიჭირს.
სანდრო – (ლაშას) შენ რას შვრები, წერ?
ლაშა – (გაოცებული) რაა?… აა… ხო… ისე რა!…
სანდრო – წამიკითხე რა რამე, ახალი… როგორ მომწონდა შენი ლექსები.
ლაშა – კარგი რა, მამი, რა… რა დროს ლექსებია… ვწერ არა… ვეღარ
ვათავსებ ბიზნესს და ლექსებს. მთელი დრო «ცეხს» მიაქვს. ხაჭაპურის და «პერაშკების» მეტი არაფერი მაქვს თავში.
სანდრო – გულში?
ლაშა – გულში «პონჩიკები». (იცინის) კარგი რა, მამი, რა…
სანდრო – «ცეხი» კარგად მუშაობს?
ლაშა – კარგად არა, ისე რა, ყველამ დაიწყო ხაჭაპურის გამოცხობა, ვეღარ
ვყიდით, ხელფასებს ძლივს ვარიგებ, მუშები შევამცირე…
დოდო – რა გატირებს, აქ ვინმე ფულს კი არ გთხოვს.
ლაშა – რა შუაშია?…
დოდო – ნასვამი ხარ?
ლაშა – რა ნასვამი, ერთი ბოთლი ლუდი დავლიე, რას მიყურებ ეგრე?… რა
გინდა?… წავიდე?…
თორნიკე – დედა, მომისმინე…
დოდო – გისმენ.
თორნიკე – დედა… და შენც მამა. თქვენი ადგილი აქ არ არის, უნდა
წავიდეთ აქედან.
ლაშა – ჰო რა, დე რა… რა გინდათ აქ? ვერ გავიგე რა პრინციპია ეგეთი?
(შემოდის კლარა)
თორნიკე – ამას რა უნდა?
ლაშა – ყურს გვიგდებს?
სანდრო – არა, ყრუ-მუნჯია… (კლარას) კლარა, გინდა რამე?
(კლარა გადის)
თორნიკე – მამი! შენ ის ერთოთახიანი ხო გაქვს?
სანდრო – არა.
თორნიკე – როგორ, არა?… რა უყავი?
სანდრო – შევჭამე.
თორნიკე – გვეკაიფები მამი?
ლაშა – გვეკაიფება აბა რა, ასე უცებ როგორ შეჭამდა.
სანდრო – უცებ არა, დათაშკამ იყიდა ნაწილ-ნაწილ… ვსესხულობდი მისგან
და…
ლაშა – სესხულობდი და მასთან ხარჯავდი… ბოლო-ბოლო ვალში ბინა
დაიტოვა?…
სანდრო – ჰო.
(პაუზა)
ლაშა – მაგარი ხარ სანდრო.
თორნიკე – რაც არი, არი. უნდა წამოხვიდეთ აქედან.
დოდო – სად უნდა წამოვიდეთ? რომელთან შეიძლება ჩვენი წამოსვლა?
თორნიკე – ორივე ერთად? თქვენ რა შერიგდით? არა ტო!… ორივეს ერთად
ვერ წავიყვან… მოდი ასე ვქნათ, მე ჯერ მამაჩემს წავიყვან, შენ
დედაშენი წაიყვანე, მერე გავცვალოთ და ასე…
სანდრო – თუ შევრიგდით?
თორნიკე – თუ შერიგდით? რაღა დროს თქვენი შერიგებაა.
ლაშა – თუ შერიგდით, მაშინ თორნიკესთან წადით, მაგას დიდი ბინა აქვს.
მე რაც შემეძლება დაგეხმარებით.
სანდრო – ვერ გავიგე, რა გინდათ? Aვინ გთხოვთ ჩვენ აქედან წაყვანას? აქ
ძალიან კარგად ვგრძნობთ თავს.
თორნიკე – კარგი რა, მამი… აქ კარგად როგორ უნდა იგრძნო თავი?
ლაშა – სირცხვილია რა…
(შემოდის შაკო, გოგი და არკადი მოსდევენ)
შაკო – გამარჯობათ, გამარჯობათ, სტუმრები გვეწვივნენ? კარგია, კარგი.
მე ხელს არ შეგიშლით, ჩემგან ხომ არ გინდათ რამე?
თორნიკე – არა შაკო. არაფერი არ გვინდა.
(შაკო და «ამალა» გადიან)
დოდო – საიდან იცნობ შაკოს?
თორნიკე – ვიცნობ, რა არი რო?
ლაშა – მე არ ვიცნობ.
თორნიკე – რა ვქნათ ახლა, როგორ გადავწყვიტოთ?
სანდრო – კენჭი ყარეთ «არიოლ» და «რეშკა», პირველად წაგებულმა
წაგვიყვანოს (ააგდებს ხურდა ფულს და ნახევრად ხუმრობით) «არიოლ» თუ «რეშკა»?…
ლაშა – «რეშკა»…
თორნიკე – კარგი რა, მამი, დაგავაცადე… დე… აქ რა უსიამოვნება გაქვთ
დირექტორთან?
დოდო – შაკომ დაგირეკა?
თორნიკე – არა დე, შაკო ვინ არი, «პეშკა». სხვა დონის ხალხია ჩარეული.
ლაშა – შაკო ვინ ჩემი ფეხებია, «ცეხს» მიხურავენ…
დოდო – ძალიან კარგი, გიხურავენ და მიხედავ შენს საქმეს.
ლაშა – მერე?… ჩემს ბავშვებს ვინ აჭმევს, ვინ ჩააცმევს?
თორნიკე – თქვენი აქ ყოფნა ჯერ არ არის გახმაურებული ქალაქში,
გაგვიბაზრებენ, თავს მოგვჭრიან, დაწყნარდით რა… არ გინდათ ეს უაზრო ომი.
ლაშა – დე, უფრო შენზეა ლაპარაკი. შენ დაწყნარდი და ყველა გაჩუმდება.
დოდო – თქვენ იცით აქ რა ხდება?
ლაშა – ვიცით, ვიცით.
თორნიკე – ვიცით. ეს სახლი იყიდა ხალხმა, ამერიკელებმა ფული ჩადეს
და უნდათ, რომ დაცალოთ.
დოდო – იცით რას ხსნიან აქ?
თორნიკე – მგონი რაღაც უნივერსიტეტს, ზუსტად არ ვიცი.
ლაშა – არა ტო, უნივერსიტეტს კი არა, ეროტიულ თეატრს… მერე რა?…
შეიძლება ჯერ ადრეა ჩვენთვის, მაგრამ დასავლეთთან სიახლოვე ხო გვინდა? ესეც დასავლეთია.
დოდო – იცით, რამდენად იყიდეს?
თორნიკე – აუ, დეე!… კარგი რა… რა შენი საქმეა რამდენად იყიდეს…
ლაშა – მეც ვიყიდე «ცეხი», ჩავაწყვე და იაფად ვიყიდე, რა უნდა
წამართვათ?
სანდრო – იცით, სად უშვებენ ამ ხალხს?
თორნიკე – ვაა!… საღოლ სანდრო! შენც აგიყვანა არა დოდომ. ცალ
ფეხზე არ გკიდიათ სად უშვებენ?
ლაშა – სად უშვებენ – ბუნების წიაღში, სუფთა მდინარე, იქვე ეკლესია,
პაატას საფლავი და რა ვიცი!
თორნიკე – მორჩა, არ გვინდა ამდენი ბაზარი! დე, მოდიხარ ჩემთან,
ნანკამ თუ რამე გაწყენინა, დედას… ვუტირებ. მამაჩემს ლაშა წაიყვანს.
სანდრო – წამიყვან ლაშა?
ლაშა – წაგიყვან აბა რას ვიზამ. მაღადავებ მამი?
თორნიკე – თუ შერიგდით, რა ვქნა… წამოდით ჩემთან… აბა რა გინდათ აქ,
უპატრონოები ხართ?
ლაშა – სირცხვილია რა… რეებს არ ლაპარაკობენ ჩვენზე… ჩაალაგეთ
ბარგი და წავედით.
თორნიკე – ჰა, დროზე რა, როგორც თქვენ გინდათ ისე იყოს, ერთად? –
ერთად. ცალ-ცალკე? – იყოს ეგრე…
შაკო – (საუბარში ერთვება, ალბათ უსმენდა) ქალბატონო დოდო, სანდრო,
რა ჩემი საქმეა, მაგრამ მართალი არიან თქვენი ბავშვები.
თორნიკე – ბიჭო შენ ვინ გეკითხება, და მერე ვინ არის შენი ბავშვი?
ლაშა – აბა დაახვიე ეხლა აქედან (შაკო გადის, პაუზა) მოდიხართ?
თორნიკე – არ მოდიხართ?
დოდო – არა!
სანდრო – ვერა!
თორნიკე – არა?
ლაშა – არა?
დოდო – არა!
სანდრო – ვერა!
თორნიკე – კარგი, წავედით
ლაშა . დე, მამი, თუ რამე დაგჭირდეთ, დამირეკეთ.
თორნიკე – ახლა თქვენთან საკამათოდ არ მცალია, ორ დღეში
გამოგივლით და მზად იყავით.
დოდო – გაგაცილებთ (გადიან),
სანდრო (გზადაგზა ლაშას) ე.ი. ახალი არაფერი გაქვს?
ლაშა – ახალი? კი… ნუგა მინდა გამოვუშვა, კარგად უნდა გაიყიდოს.
სანდრო – ლექსებზე გეკითხები.
ლაშა – ააა… ლექსებზე? ვნახოთ. ჯერ ნუგას გამოვუშვებ და მერე ვნახოთ.
(შემოდის შაკო, მას კლარა მოყვება, მათ შორის მუნჯური დიალოგი
იმართება)
შაკო – კლარა, შენც უნდა წახვიდე აქედან.
კლარა – რატომ?
შაკო – შენთვის აღარ არის ადგილი.
კლარა – ლოგინშიც აღარ არის ჩემი ადგილი?
შაკო – რა ვქნა, კლარა, შტატებს ისინი მიმტკიცებენ, თავისი ხალხი
მოყავთ.
კლარა – მერე მე შენი «ხალხი» არა ვარ?
შაკო – მე არ მეკითხებიან, შენ არ ინერვიულო, რო დაწყნარდება
ყველაფერი, ისევ დაგაბრუნებ. (კლარა ცდილობს მოეხვოის) კლარა,
არ გინდა, არ არის ახლა ამის დრო, ვინმე დაგვინახავს.
კლარა – შაკო არ გამწირო, გემუდარები… (მუხლებზე ეცემა)
შაკო – არ გინდა, ადექი, შემოვა ვინმე, რა ვქნა ამის დედა ვატირე, შენ
გგონია მე არ მინდა დაგტოვო? მუნჯ საყვარელზე უკეთესი რა უნდა ინატროს კაცმა, მაგრამ რა ვქნა? (კლარა თითქოს დაწყნარდა) ასე ჩემო კარგო, მოიწმინდე ცრემლები. აბა შენ იცი. გჯეროდეს ჩემი, მალე დაგაბრუნებ. (შაკო მიდის)
კლარა (ხმამაღლა) – შაკო! (შაკო შეჩერდა, აქეთ-იქით იხედება, კლარას
გარდა არავინაა, გაეცინა, იფიქრა მომეჩვენაო და მიდის) შაკო!… მოდი აქ!
შაკო – (გაოგნებული) შეენ?…
კლარა – ჰო, მეე! მეე!…
შაკო – როგორ, რანაირად?
კლარა – არ გამიშვა შაკო!
შაკო – ენა ამოიდგი?… (უცებ რაღაცას მიხვდა) შენ მუნჯი არა ხარ?
კლარა – მუნჯიც შენა ხარ, ყრუც და იდიოტიც! (კატეგორიულად) შაკო,
იცოდე, აქედან არსად არ წავალ.
შაკო – ამდენი ხანი მატყუებდი? შენი გულისთვის მუნჯური ვისწავლე.
კლარა – ეგ ნამდვილი მუნჯური არ არის, ეგეთი მუნჯური მარტო მე და
შენ ვიცით.
(პაუზა)
შაკო – კლარა, შენ მე მომატყუე, შენ წახვალ აქედან!
კლარა – არ წავალ!
შაკო – წახვალ!
კლარა – არ წავალ! შაკო იცოდე, თავს მოგჭრი, მარტო ის სისულელეები
რომ მოვყვე, რასაც ლოგინში მეუბნებოდი… (იცინის, უცებ ძალიან
სერიოზულად) გარდა ამისა ძალიან ბევრი რამ ვიცი შაკო…
შაკო – რა იცი?!… რა?!… რა უნდა იცოდე? აუ!… შენ ყველაფერი გესმოდა?
კლარა – მესმოდა.
შაკო – შანტაჟისტკა!
კლარა – დურაკ!
(პაუზა)
შაკო – რა ვქნა…
კლარა – დამტოვე და არაფერი არ შეიცვლება.
შაკო – როგორ, რანაირად?… ყველამ იცის, რომ მუნჯი ხარ, ახლა?
კლარა – მერე რა, ვიქნები მუნჯი. მუნჯობა მირჩევნია, რა მაქვს
სათქმელი, რა უნდა ვთქვა? გინდა თქვი, გინდა არა, არაფერი არ
შეიცვლება (პაუზა, მუნჯურად) შევთანხმდით შაკო?
შაკო – (მუნჯურად) შევთანხმდით, იცოდე შენი ხმა არ გავიგონო!
კლარა – (მუნჯურად) ამაღამ მოხვალ ჩემთან?
(პაუზა)
შაკო – მოვალ.
ვანიკო – (შემოდის, თვალები დასისხლიანებული აქვს, ხელში ჯოხი
უჭირავს და კაკუნით ბრმასავით მოდის, ყვირის)
გარს დამიბნელდა და შიშით ვთრთი! სადა ხარ ედმუნდ?
აღანთე შვილო, წყრომის ცეცხლი,
მეშურნეობით ამ ულმობლობის მაგიერი გარდუხადე მათ.
შაკო – ვანიკო, რა მოგივიდა? (კლარას)Aრა დაემართა? გვიშველეთ!
(შემორბიან მოხუცები) ვანიკო, ვანიკო!
ვანიკო – (იცინის) როგორი იყო? მართლა დაიჯერეთ? კაკოს კიდე არ
მოსწონს…
შაკო – თამაშობდი? კინაღამ გული გამისკდა. (თვალებზე თითი მოუსვა)
საღებავია?
ვანიკო – კარგი იყო?
შაკო – კარგი იყო, კარგი. აბა თქვენ იცით, მოდის ის კაცი… აბა თქვენ
იცით, არ გვინდა ისტერიკები, ვასიამოვნოთ იმ კაცს… სხვათაშორის
ნორმალური კაცია, თუ დაუკვირდები… აგე, მოვიდნენ
(«ის», მეუღლის, დაცვის, ჟურნალისტებისა და ტელეოპერატორების
თანხლებით შემოდის. მეუღლე ხმას არ იღებს. მხოლოდ
მომხიბლავად იღიმება. «ის» შლის ქაღალდებს და კითხულობს)
ის – ჩემო კუდრაჭებო, უკაცრავად, ეს არა… (ცვლის ქაღალდს) აი ეს. ჩემო
ძვირფასო თანამემამულენო! ჩემო დედებო და ჩემო მამებო! მოგესალმებით, ჩემო ღვაწლმოსილო ადამიანებო. ჩემი მეუღლე და მე ხშირად ვსაუბრობთ ხოლმე ადამიანების გაჭირვებაზე, ჰოდა აი ახლაც, მეუბნება ჩემი მეურლე, წადი რა, მოინახულე მოხუცთა თავშესაფარი, მიუტანე მოხუცებს საჩუქრები, ასიამოვნე მათ, ჩვენც ხომ მოვხუცდებით, ჰოდა აი აქ ვართ. ნება მიბოძეთ მოგართვათ მცირედი საჩუქრები, გთხოვთ!… (ალაგებენ პლუშის და რეზინის გაბერილ სათამაშოებს, თოჯინებს, დათუნიებს, კურდღლებს და ა.შ.) რა არის ეს? ნარდი, დომინო, ჭადრაკი რა უყავით? ბავშვთა სახლში დავტოვეთ? არა უშავს, ეს სათამაშოები თქვენს შვილიშვილებს გადაეცით. ეს რა არის, ტკბილეული? კარგია, მოხუცებს უყვართ ტკბილეული, პირი ჩაიტკბარუნეთ, ყელი ჩაიკოკლოზინეთ.
კორესპონდენტი – (ოპერატორს) იღებ? (ოპერატორი თავს უქნევს) ჩვენ
ვიმყოფებით… მე ვარ კადრში? (ოპერატორი თავს უქნევს) ვერ მითხარი? თავიდან დავიწყოთ… გამარჯობათ მეგობრებო, ჩვენ ახლა ვიმყოფებით მოხუცთა დედაქალაქის თავშესაფარში… თუ პირიქით დედაქალაქის მოხუცთა თავშესაფარში? როგორ იქნება უფრო სწორი? (ოპერატორი მხრებს იჩეჩავს) არა უშავს, ამას მერე გადავამონტაჟებ. გამარჯობათ მეგობრებო, ჩვენ ახლა… დღეს აქ მობრძანდა (ოპერატორს) რა გვარია ეს მასტი? (ოპერატორი მხრებს იჩეჩავს) არა უშავს, ტექსტს მერე დავადებ… საჩუქრებიანი მოხუცი გადაიღე.
ის – მეგობრებო, ხე ნაყოფით იცნობაო, ნათქვამია, ესეც ნათქვამია «ხემან
რომელმან არა გამოიღოს ნაყოფი კეთილი, მოიჭრას და დაიდვას ცეცხლსა ზედა», მე თქვენგან არაფერი არ მინდა… მე მხოლოდ ერთი რამ მინდა გთხოვოთ, მინდა მომცეთ საშუალება, გემსახუროთ. მოახლოებული არჩევნების გამო არ მოვსულვარ თქვენთან, სკამი არასოდეს არ შედიოდა ჩემი ინტერსების არეალში, მხოლოდ ერთი რამ მინდა თქვენგან – გამაკეთებინეთ ის, რისი გაკეთებაც მე თქვენთვის და ჩვენი მრავალტანჯული მამულისთვის მინდა.
კორესპ. – ვაი… ბოდიში… თუ შეიძლება ეს ფრაზა კიდევ გაიმეორეთ.
ის – რომელი ფრაზა?
კორესპ. – აი ის, გამაკეთებინეთ რაც შემიძლიაო, თქვენ უფრო კარგად
გამოგივიდათ.
ის – სიამოვნებით (ფართოდ იღიმება). გამაკეთებინეთ ის რაც ჩემი
ტანჯული… არა თუ შეიძლება თავიდან დავიწყებ… გამაკეთებინეთ
რამე ჩემი ტანჯული მამულისათვის…
ქეთი – (იმას) აბა თქვი აა?
ის – ბატონო?
ქეთი – აბა თქვი აა?
შაკო – არ თქვათ, არ თქვათ!
ის – რატომ, რატომ? ვიტყვი – აა.
ქეთი – ტლაკში ქვაა (იცინის)
ის – რა ბრძანეთ?
ვანიკო – შენა გენც… ერთი ეს გვიბრძანე, ამ სახლს შენ ყიდულობ?
ის – არა, მე არა… მარტო მე არა…
შაკო – შეკითხვები ბოლოს, შეკითხვები მერე…
კაკო – შენ გვყრი აქედან?
შაკო – შეკითხვები ბოლოს.
ის – (ოპერატორს) არ გინდა ამის გადაღება…
კაკო – არ გინდა არა?!… გადაიღე, გადაიღე!
ის – არ გინდა მეთქი!…
კაკო – გვიპასუხე, შენ გვაგდებ აქედან?
ის – მე აქ მეგობრებმა ჩამაყენეს საქმის კურსში, ვერ ვხვდები რატომ არ
გინდათ იქ გადასვლა, იქ ისეთი სუფთა ჰაერია, იქ ყველაფრით
დაგეხმარებით.
კაკო – თუ არ გადავედით?
ის – თუ არ გადახვედით… არ შეიძლება.
ვანიკო – არ გადავალთ.
ყველანი – არ გა-და-ვალთ, არ გა-და-ვალთ!.
ის – დაწყნარდით, დამშვიდდით… ნუ იღებ რა?!… (ხელს აფარებს კამერას)
მომისმინეთ მეგობრებო, ათიოდე მოხუცისათვის ამხელა შენობის
ასეთ ადგილზე არავინ მოაცდენს.
ყველანი – არა! არა!
შაკო – (ყვირის) ჩუმად! ჩუუ-მად!…თქვენი… ხმა ჩამიწყდა, ჩუუ… ვინა ხართ?
რა ხალხი ხართ? კარგს და ცუდს ვერ არჩევთ.
სანდრო – რატომ ვერ ვარჩევთ? – შენ კარგი ხარ და ცუდი გვგონიხარ?
შაკო – ეხ ეგრეა რა – «შცია ძი დენ ბაი ფეილა» ბრმას სანთელიც, რომ
დაუნთო, მაინც ვერ დაინახავს. მადლობის მაგიერია, გადაყოლილი ვიყავი თქვენზე.
სანდრო – მადლობა რითი გადაგიხადოთ, გავიდეთ ქუჩაში?
შაკო – ქუჩაში რატო? რატო ქუჩაში? ერთაწმინდაში, ბუნების წიაღში…
დოდო – აქეთ მდინარე, იქით სასაფლაო… სანდრო თქვი რამე, სანდრო!…
სანდრო – რა ვთქვა? რა?
დოდო – რამე, ხმა ამოიღე, თქვი რამე!…
სანდრო – თუ არ წავალთ?
შაკო – წახვალთ!
სანდრო – არ წავალთ!
შაკო – არ წახვალთ და წაგიყვანთ.
ვანიკო – სანდრო! მოვიტანო კანისტრა?
სანდრო – (დოდოს გადახედა) მოიტანე.
ის – რაა? რა კანისტრა?
კაკო – ნახავთ, ცოტა მოითმინეთ.
ის – რას აპირებთ?…
კორესპ.- მოემზადე
ვანიკო – (შემოაქვს კანისტრა, აწოდებს სანდროს) აჰა სანდრო, მიდი!
ის – (შაკოს) რას შვრება?
შაკო – სანდრო, არა ხარ შენ მაგის გამკეთებელი, დადე კანისტრა.
სანდრო – არავინ გაბედოს ახლოს მოსვლა.
კორესპ. – იღებ? (ოპერატორი თავს უქნევს)
ის – რას სჩადით მეგობრებო! ტელევიზია გიღებთ, (ოპერატორს) ნუ იღებ,
შე დებილო!… სირცხვილია, დადეთ ავზი! (შაკოს) უთხარი რამე.
შაკო – გმირობა გინდა ჩაიდინო არა? ცოლყოფილს აწონებ თავს? მიდი,
რატომ ჭიმავ დროს! მიდი, დაისხი.
ბავშვის ხმა – არ შეიძლება სანდრო, არ შეიძლება! არ გესმის? რატომ
არ გესმით, რატომ?!…
(სანდრო ბენზინს ისხამს)
შაკო – ეგრე!… კარგია!…
დოდო – (ყვირის) სანდრო!!! არ გინდა სანდრო!…
სანდრო – ახლა დამაცადე.
ის – გააჩერეთ!… გთხოვთ!
სანდრო – არ მომეკაროთ!
შაკო – არ შეუშალოთ ხელი (სანდროს) დაიცალა კანისტრა?
კორესპ – (ოპერატორს) იღებ? (ოპერატორი თავს უქნევს) იცოდე ეს
მასალაც რომ გაგიფუჭდეს, ვერ გადამირჩები. (მოხუცებს) ძალიან
გთხოვთ კამერას ნუ ეფარებით.
შაკო – სულ დაცალე? კარგი, ახლა რა უნდა ქნა?! ასანთი უნდა ამოიღო,
რა ვერ პოულობ? იპოვნე? კარგი, აბა მოემზადე, რაო სანდრო,
ხელები გიკანკალებს? შეგეშინდა?
სანდრო – ხელები მაგიტომ არ მიკანკალებს…
შაკო – მიდი აანთე!
არკადი – Давай Сандро! – «И на обломках самовластия напишут наши имена!…»
(სანდრო უშედეგოდ ცდილობს აანთოს ასანთი)
შაკო – რა მოხდა სანდრო, ასანთი არ ინთება?
კაკო – აგე! ხომ ვამბობდი, დასველდება ასანთი მეთქი – ა? ვანიკო, ხომ
ვამბობდი?
ვანიკო – ხო, ამბობდი,
კაკო – ხომ ვყოფილვარ მართალი?
შაკო – მოგცე ასანთი? მოგცე?
სანდრო – მომეცი.
შაკო – მერე მიქელ-გაბრიელს ხომ არ ეტყვი შაკომ მომცა ასანთიო?! აჰა,
დაიჭი (ასანთი გადაუგდო) აანთე. (სანდრომ ასანთი აანთო) ეგრე! კარგია, მიიტანე ახლოს!
კორესპ – (ოპერატორს) იღებ? (ოპერატორი თავს უქნევს) გაიწით გვერდზე,
კამერას ეფარებით.
შაკო – მიდი სანდრო, მიდი, მშვიდობით.
(სანდრომ ანთებული ასანთი მიიტანა ტანსაცმელთან, ასანთი ჩაქრა) რა, არ მოეკიდა? კიდევ სცადე. რა, ახლაც არ მოეკიდა?
სანდრო – ვანიკო, რა არის ეს?
ვანიკო – რა ვი, ბენზინი იყო, ნორმალი.
შაკო – თქვე აფერისტებო!… თქვე შანტაჟისტებოი! (იცინის) თქვე
გამოქლიავებულებო (უცებ შეწყვიტა სიცილი) შენ რა, მართლა
აპირებდი თავის დაწვას? კიდევ კარგი იმ დღეს ბენზინი დამჭირდა
და…
ის – (თავზარდაცემულია) ვერაფერი გავიგე, რა მოხდა, გამეხუმრეთ?
კარგია, როცა ყველაფერი კარგად მთავრდება. კარგად
ბრძანდებოდეთ. კარგად ბრძანდებოდეთ.
შაკო – მეგობრებო, მადლობა ვუთხრათ ადამიანს, რომელმაც მიუხედავად
მოუცლელობისა გამონახა დრო და გვეწვია. მადლობთ, მადლობთ.
(ყველანი გადიან, რჩებიან დოდო და სანდრო)
დოდო – ეს რა ქენი, წყალი გადაისხი? იცოდი, რომ წყალი იყო?
სანდრო – არა… საიდან უნდა მცოდნოდა? (აცემინებს)
დოდო – გაცივდი? მოიხურე. (ახურევს შალს) ასე, გცივა?
სანდრო – არა, არ მცივა, აღარ მცივა
(პაუზა)
დოდო – მართლა არ იცოდი, რომ წყალი იყო?
სანდრო – არა.
(მობილური ტელეფონის ზარი)
დოდო – გისმენ
ნიკას ხმა – დე, როგორა ხარ დეე!
დოდო – კარგად ნიკა, შენ როგორა ხარ?
ნიკას ხმა – არა მიშავს, ნორმალურად ( სანდრო და დოდო ყურმილზე
თავმიდებულები უსმენენ ნიკას) დე, რაღაც ხმა არ მომწონს შენი, ხო
ჯანმრთელად ხარ?
დოდო – კი დედა, კი. კარგად ვარ… ცოტა დავიღალე, მეტი არაფერი.
ნიკას ხმა – მამა როგორ არი?
დოდო – დაგალაპარაკო? (აწვდის ტელეფონს სანდროს)
ნიკას ხმა – შერიგდით?
სანდრო – ჰო ნიკა, შევრიგდით.
ნიკას ხმა – აუ, დაგლიჯეთ!… როგორ მიყვარხართ ორივე… ახლა ისე აღარ
ვინერვიულებ, მიხედავთ ერთმანეთს.
სანდრო – მოგწონს ამერიკა?
ნიკა – ამერიკა? რა ვიცი აბა? ისე რა… საათივით აქვთ აწყობილი
ყველაფერი. ნეტა განახათ, რას გულაობს ხალხი.
სანდრო – შენ? შენ გულაობ?
ნიკა – მეე? მე არა… არ მცალია, ფულია საჭირო, ისე ვინ გაგულავებს,
უფულოდ აქ ნოლი ხარ, ფული აქ ყველაფერია.
სანდრო – აქაც.
ნიკა – არა, მანდ ჯერ არა, მანდ კიდევ არის სხვა რამეც. აქ სხვა
ხალხია… უცხო ვარ…
სანდრო – ისევ იქ მუშაობ?
ნიკა – ჰო, დღეს ცოტა უფრო მაღლა, 72-ე სართულზე, დოდოს არ უთხრა,
შენც არ ინერვიულო… ფრთხილად ვარ. მაგრა მომენატრეთ თქვენ, თბილისიც. ამას წინათ ერთი თბილისელი ნაძირალა შემხვდა, აქ რომ დავინახე გავგიჟდი, ისე გამიხარდა. 5 წუთი ჩახუტებულები ვტიროდით, თბილისი მაინც სხვაა.
სანდრო – მერე რა გინდა მანდ? ჩამოდი.
ნიკა – ჩამოვალ, მალე ჩამოვალ, თორემ თუ არ ჩამოვედი, ვატყობ სხვა
კაცი ვხვდები… აბა მაგრად იყავით, ცოტაც მოითმინეთ, ჩამოვალ, მალე ჩამოვალ…
(პაუზა)
სანდრო – კარგია ამ ჭკუაზე როა, მართლა ჩამოვა.
დოდო – კარგია, რომ ახლა დარეკა.
სანდრო – ცოტა მოვითმინოთ და… დოდო… იცი რა… ისა… არ გეწყინოს!…
დოდო – რატომ არ გამაგებინე ინფარქტის ამბავი? ვინ გივლიდა, ამბობენ
ინფარქტმა შიში იცისო, გეშინოდა? რა მითხარი წეღან? არ გეწყინოსო?! რა არ უნდა მეწყინოს? სანდრო!… (სანდრო ხმას არ იღებს, მოკვდა… ) სანდრო!… საან-დრო!… მიშველეთ!…

(პაუზა)
—

(სცენაზე მარტო ანიკოა, ხელში გაბერილი იხვი უჭირავს, მიდის ტელეფონთან, კრეფს
ნომერს)

ქალის ხმა – ალო?!
კაცის ხმა – მომეცი… ალო, გისმენ! დედა, შენა ხარ! ვიცი, რომ შენა
ხარ… დე, ბოდიშს გიხდი, ჩემი ბრალია ყველაფერი, ვირი ვარ, ვირი!… დედი!… მითხარი სადა ხარ და მოვდივარ, ახლავე მოვდივარ დედი… სადა ხარ დედი?…
(ანიკო ყურმილს დებს, შემოდიან მოხუცები ჩემოდნებით და ამასწინათ ნაჩუქარი თოჯინებით, უკრავს ორკესტრი, რომელიც ამ შემთხევისათვის მოიწვია შაკომ, რათა გამოთხოვება…ნაკლებად პესიმისტური ყოფილიყო)
შაკო – (ყელი ბინტით აქვს შეხვეული, ხმაჩახლეჩილია) მეგობრებო…
(ჩაახველა) დადგა დრო… (რა უცნაურიც არ უნდა იყოს, შაკო
ღელავს) დადგა დრო, როდესაც უნდა დავემშვიდობოთ ერთმანეთს, ძალიან მიჭირს ლაპარაკი (მგონი გულწრფელია, იქნებ სინდისი ქენჯნის) ჩვენი ურთიერთობა საკმაოდ რთული იყო, ხშირად ვკამათობდით, მაგრამ სიძულვილამდე არ მისულა საქმე… ჩემთვის ყოველთვის სასიამოვნო იქნება თქვენი გახსენება, დამიჯერეთ, გემშვიდობებით და გული მეწურება (მჯერა) ჩვენ კვლავ შევხვდებით ერთმანეთს უახლოეს მომავალში, პრემიერაზე, ერთაწმინდაში (არ მჯერა) ან არა და იქ, საიქიოში, თუ სხვადასხვა განყოფილებებში არ მოვხვდით (პაუზა) გამოსათხოვარი ვალსი!… გთხოვთ!… (ცეკვავენ) აბა ნახვამდის, ავტობუსი გელოდებათ (მოხუცები გადიან, ისმის ძრავის ამუშავების ხმა, ავტობუსი დაიძრა) ყველაფერი კარგად დამთავრდა.

ეპილოგი

(ბნელა, ის რაც ახლა ხდება სცენაზე, რეალურსა და ირეალურს შორისაა, მოხუცები ლანდებივით მოჩანან, თათრებში არიან გამოწყობილნი, ხელში გამჭვირვალე ჩემოდნები უჭირავთ, ჩუმად, ჩურჩულით ლაპარაკობენ)

გოგი – დავიწყო?
დოდო – დაიწყე.
გოგი – თვალთ მიბნელდება, მე მგონია, რომ შენ კენტი ხარ.
კაკო – კენტი გახლავართ, თქვენი ყმა და მოსამსახურე,
განა არ გახსოვთ ხელმწიფეო თქვენი კაიუს.
გოგი – კარგი ყმა იყო, მტრის დახვედრა კარგად იცოდა… იგი მოკვდა და
შავ მიწაში იხრწნება ახლა.
კაკო – ჯერ არ მომკვდარა ხელმწიფეო… იგი თვით მე ვარ…

(მოხუცთა ლანდები თანდათან ქრება)

(დოდო თავის საძინებელშია, ხელში თოკი უჭირავს, ეძებს რაიმე კაუჭს, რათა თოკი ჩააბას, ისმის ზარის ხმა. დოდო იღებს ყურმილს)
დოდო – გისმენთ, ალო?!… (ზარის ხმა გრძელდება, ეტყობა კარზე რეკავენ)
ვინ არის?!… შემოდით, ღიაა!…

ფარდა

თბილისი, 2002 წ.

Otar Bagauria, 2011, 15.06©Photo by Mikho Mosulishvili, 2011

Отар Багатурия

“Лир в приюте для престарелых”

Пьеса в двух действиях с эпилогом. Действующих лиц – 13

Аннотация

Давно разведенные и покинутые детьмы супруги встречаются в приюте для престарелых. Жена (Додо) – режиссер, муж (Сандро) – в прошлом знаменитый актер, ныне – пьяница, опустившийся  до такой степени, что его квартиру продали за долги.

            Предпологается продажа здания приюта, расположенного на престижном месте и переселение стариков. Старики под руководством Додо в знак протеста ставят спектакль «Король Лир». Обитатели приюта уверены, что спектакль «взорвется как бобма», общество опомнится и все изменится к лучшему. Старики с энтузиазмом взялись за дело, пьяница Сандро тоже воспрянул духом и стал прежним рыцарем, начинаются репетиции… Но все тщетно…

Отар Багатурия 

«Лир в приюте для престарелых»

Пьеса в двух действиях с эпилогом

Действующие лица:

Додо                             -        бывшая жена Сандро

Сандро               -        бывший муж

Торнике,           -        их сыновья

Лаша

Престарелые постояльцы приюта:

Анико                         

Русико

Кети

Гоги

Како

Ванико

Аркадий

Шако                           директор приюта       

Клара                          Хозяйка приюта, кухарка, видимо любовница Шако              

Действие первое

На сцене спальная комната одинокой женщины. Извиняемся, что заглянули сюда, но ничего; в этой спальне уже давно ничего «такого» не случалось. Женщина, по внешности которой нельзя определить возраст, стоит в ночной рубашке, ей может 63 года, а может 47. Женщина не может решить – звонить куда-либо, прочесть книгу, идти спать или же повеситься.  О последнем она почти серьезно думает, держит в руке веревку, делает узел, потом на время откладывает её, берет книгу, поверхностно перелистывает, бросает в сторону. Берет телефонную трубку, набирает номер, и не дожидаясь ответа, кладет трубку. Возвращается обратно к веревке, надевает узел на голову, всматривается в зеркало, задирает веревку наверх, вываливает язык, глаза навыкате… нет, не нравится она себе… Зажигает сигарету. Звонит телефон, Додо – так зовут эту женщину – берет трубку.

Додо – Слушаю!… да это я… ничего, а что делать (обводит глазом комнату, ищет какой-нибудь крючок, на чем можно веревку повесить). Который час? Правда? Мои остановились… не знаю, не спится.. а ты почему не спишь? Я тоже. Сандро? (в интонации она скрывает свой интерес, а лицо выдает) Где встретил? И? Заговорил? А про меня спрашивал?… (ей приятно) Какой-же наглец! Состарился? Нет? Да он всегда был симпатичным!… Не хочу о Сандро говорить! (опять смотрит в зеркало, оценивает как будет выглядеть повешенной, точно – не нравится!) Нет! Он на это не осмелится… хорошо, прекрати о нем говорить… замолчи на минуту!… (Напряженно прислушивается к чему-то), ничего, вода капает в ванной… я схожу с ума. Что в театре? Метет новая метла? Тебя же не выгонит? Еще нет? Я что? Не он же меня выгнал, я сама ушла! Нет, дождалась бы когда выгонит… Мальчишки? Как нет, навещают… (осматривает пустую комнату), они и сейчас здесь (подбирает фотографии со стола), привет передают (обращается к фотографиям), тетя Тако о вас спрашивает. Что? Где? Что ты говоришь, что мне делать в приюте для престарелых? С ума сошла (смеется), что ты? Да на минуту представлю?… с ума сойду, знаю, знаю, что условия нормальные, но… что ты подруга? Чего пристала?!… Исключено!… Какой спектакль? Какой «Король Лир»?… (смеется)…, ну ты даешь? В приюте  для престарелых «Короля Лира» ставить (смеется), да кому он нужен… да, конечно актуально, Шекспир как никак. Хотела конечно, в театре хотела, не в приюте же? Хорошо ну, не своди меня с ума! Ну, пока дорогая, молодчина, что позвонила, заходи как-нибудь. Прощай. До свидания (оставшись одна, Додо вернулась к веревке, надела узел, глядит в зеркало, решила поправить макияж). В приюте? Какое сумасшествие – я в приюте для престарелых (закончила приводить себя в порядок, довольная своей внешностью, как бы и веревка к лицу. Написала короткое письмо… взобралась на стул… вдруг гром грохнул, в комнату ворвался ветер, развеял бумаги, вероятно, окно открылось и… слышится голос ребенка. Ребенек не виден, а голос доносится с разных сторон, иногда как бы кто-то рядом приседает к Додо и гладит ее по голове).

Голос ребенка – Зачем ты хочешь покончить с собой?

Додо – Кто ты?

Голос ребенка – Хочешь  в ад попасть?

Додо – Нет.

Голос ребенка – За что ты убивала себя? Не нравится здесь?

Додо – Тебе нравится?

Голос ребенка – С высока красивее!

Додо – С высока?

Голос ребенка – Додо!

Додо – Невероятно…

Голос ребенка – Невероятно? Чего тут невероятного?

Додо – Нет, ничего, значит с высока красивей?

Голос ребенка -  Мне нравится!

Додо – Весной лучше, когда природа просыпается.

Голос ребенка – Почему не хочешь в приют?

Додо – Не знаю, неловко как-то…

Голос ребенка – Я пойду с тобой, останусь с тобой.

Додо – Иди  и проси их – примите, пожалуйста, муж сбежал, мол, дети оставили…

Голос ребенка – Не волнуйся, это я возьму на себя и все улажу; уже три месяца ты ставишь здесь «Короля Лира» Шекспира. Ну и как, хорошая пьеса?

Додо – Очень!

                  (Спальня куда-то исчезает, и мы уже в приюте для престарелых. Сцена представляет собой двор приюта, во дворе стоит сцена «раковина», а на сцене «сцены» детали декорации, это все, что сообразили старики – «актеры».

                  Заходит уличный музыкант, раскрывает футляр скрипки, бросает туда пару монеток и начинает играть. Он играет для себя. Но время от времени своеобразно аккомпонирует происходящему на сцене.

                  (Заходят Шако и Клара)

Шако – Здравствуйте, Додо Николаевна?

Додо – Николаевна (удивленная тем, что знает Шако), ваше имя Шако, не так ли?

Шако – Для друзей Шако, для других Шалва.

Додо – А мы разве друзья?

Шако – Конечно!

Додо – (с осторожностью) Шако, это приют для престарелых?

Шако –Вы что шутите, Додо Николаевна?

Додо – (смеется) Да, шучу… Шако!

Шако – Да!

Додо – (ее растерянность становится заметнее) У нас репетиция сегодня?

Шако – Да, конечно, конечно… только (с удивлением смотрит на Додо) не холодно ли вам, Додо Николаевна?

Додо – (только что заметила, что стоит в одной ночной рубашке) Ой, извиняюсь, как это со мной случилось…

Шако – Ничего, ничего особенного… годы, возраст…

Додо – Да причем тут возраст? Сколько же вы думаете мне лет? Посмотри на него?! (бежит переодеваться, вдруг останавливается, как-будто вспомнив что-то) Неправда!

Шако – Что неправда?

Додо – (приближается) Подайте руку!

Шако – Зачем? (подает руку) Пожалуйста!… (Додо осторожно здоровается с ним, надеясь что очнется от сна, однако видит, что ничего не меняется).

Додо – Извините? (поникнув)

                  (Додо бежит переодеваться, затем возвращается. Между Шако и Кларой идет глухо-немой диалог. Клара общается только так, а Шако кроме жестов произносит некоторые слова и фразы даже вслух)

Шако – Сегодня на обед пожарь котлеты!

Клара – (недовольная) А что праздник, что ли?

Шако – Так надо, думаю «он» едет сегодня.

Клара – Я не покупала мяса.

Шако – (дает деньги) На тебе деньги и купи. (Шако идет к телефонуавтомату, открывает его, в нем нет денег. Обращается к Кларе) – что такое, никто не пользуется что-ли телефоном?

Клара – Как не пользуются? Но почему денег нет, не знаю.

Шако – Что делают старики, не собираются?

Клара – Не хотят переселяться…

Шако – Их буду спрашивать!…

Клара –Сегодня ночью придешь ко мне?

Шако – Да.

(Клара выходит, заходит Анико с веником и ведром)

 Шако – Анико!

Анико – Слушаю вас!

Шако – Убираешь, да? Тебе не трудно?

Анико – Да нет, что вы!

Шако – Ну так вот убирай, сегодня ждем гостя,  если выберет время (пауза). Тебя никуда не отпустим, ты ведь хочешь остаться? (Анико кивает головой) Вот и оставим тебя, не нервничай (Шако выходит, заходит Гоги, курит, Анико убирает двор)

Гоги – Здравствуй!

Анико – (вздрагивает) Как напугал меня!… Когда ты вошел?

Гоги – Я поздоровался, кажется. Анико, все время хочу спросить тебя, глянька сюда… (Анико взглянула, Гоги смотрит пристально) Раньше там … в той жизни мы не знали друг-друга?

Анико – (продолжает мести двор) Нет.

Гоги – Нет? А почему ты мне такой знакомой кажешься?

Анико – Не знаю?

Гоги – Я не забываю лица … хорошо помню твое лицо, а откуда – не могу вспомнить.

Анико – (пристальный взгляд Гоги встревожил ее) А откуда мне знать!

Гоги – Анико, а ну-ка улыбнись! Улыбнись же?! Прошу (Анико старается улыбнуться). Нет, это была другая… ничего вспомню… там  в той жизни. А что ты делала там? Кем была?

Анико – Там? Уборщицей была… А ты?

Гоги – (Растерялся) Я? Я, что я? (повысил голос)

Анико – Да, ты? Кем ты был там?

Гоги – Зачем тебе? Скажу.. бухгалтером был… да, бухгалтером … на заводе, а почему спрашиваешь?

Анико – Да так. А что ты так разволновался?

Гоги – Я? Разволновался? Этого еще не хватало… А что мне волноваться-то? Разволновался, нет!… Ты как-то так спросила, будто подозреваешь в чем-то (пауза). Анико, сегодня идут к нам, не знаешь?… Ты не слыхала?

Анико – Откуда мне знать?!

Гоги –  А репетиция будет сегодня?

Анико – Да, будет.

Гоги – Для чего эти репетиции? Все равно же нас выселяют отсюда. Открывают кабаре, и этот… эротический театр, что ли …

Анико – (с уверенностью) Говорят что не смогут   выселить..

Гоги – Кто  говорит? Додо? Ее спросить забыли. И  что она хочет? Не знаю… кормят, поят, ухаживают за нами, иногда и подарки дарят, а она какие-то интриги заводит, да и спектакль этот для интриги придумала. Говорит, бомбы, мол бросаем… какие же такие бомбы бросаем?!

Анико – Мы же не в самом деле бомбы бросали?

Гоги – Знаю … (пауза) Что тебе Шако говорил, оставляет?

Анико – Да.

Гоги – Да? Очень хорошо (бросил сигарету). Мне он пока ничего не говорил… (заходит Клара)

Клара – ( на глухонемом)  А ну-ка подними окурок. Не видишь, человек убирает?..

Гоги – А тебя-то кто спрашивает (берет сигарету)? Анико, а правда что Клара потаскуха Шако? 

Анико – (растерянно) Не знаю?!

Гоги – (Кларе) Клара, ты проститутка Шако? (смеется)

Клара – Пойдем поможешь, картошку чистить надо.

Гоги – Иду. Анико, если вспомнишь меня, напомни, хорошо?!

Анико – Напомню, напомню.

                  (Анико идет к телефонавтомату, оглядывается по сторонам, опускает монету, которая привязана на нитке, набирает номер. Слышен зуммер, кто-то берет трубку, Анико быстро вынимает монету).

Женский голос – Слушаю! Ало?! Слушаю?! Кто-ты? Скажи что-нибудь… с ума меня сводишь? Заставляешь ревновать? Да пропади ты пропадом (прерывистый зуммер, Анико вешает трубку, продолжает подметать, заходит Кети)

Кети – Анико, меня никто не спрашивал?

Анико – Нет.

Кети –(удивленная) Почему? (звонит по телефону) Анико, не помнишь номер моих?.. 34-41 и?.

Анико – Не помню!

Кети – А как же мне звонить? (готова заплакать, заходит взбудораженная Русико, которая ищет Кети)

Русико – (увидела Кети и стала ей выговаривать) Куда удрала? Полчаса тебя ищу.. у тебя же это.. как его?… ну напомни….

Кети – (улыбаясь) Склероз?

Русико – Да, склероз. Так что будь осторожней, а то потеряешься однажды… и все…

Кети – Русико, ну-ка скажи а-а-а…

Русико – а-а-а

Кети – В попе дыла!!

Русико – Глупая ты, Тинико! Без стыда и совести!

Кети – (поправляет) Не Тинико, а Кети!

Русико – Что Кети?

Кети – Кети, а кто здесь Тинико?

Русико – Большая разница, что Кети, что Тинико (задумалась). Что-то я хотела? Да Кети, пипи не хочешь?

Кети – (задумалась) Не знаю!

Русико – Пойдем со мной (выходит, Анико вдруг замечаем Сандро, который зашел незаметно. Он немного растерян, глядит в стороны. Выглядит значительно старше своих лет, руки трясутся. Чувствует себя как-то неловко в новой среде).

Анико – Здравствуйте!

Сандро -(хриплым голосом) Здравствуйте!..

Анико – (узнала, рада) Извините, вы же тот? Ну тот… Сандро?

Сандро – Да, я.

Анико – (удивленная) а? … здесь зачем? Откуда? Когда пожаловали?

Сандро – (не скажу, что ему приятен этот разговор) Сегодня… сегодня привезли…

Анико – Очень хорошо, очень приятно… а сказали закрываемся… (подает руку) Анико.

Сандро – (пауза)  Где здесь 25-ая комната?

Анико – На втором этаже, слева третья комната, написано 27-ая, а на самом деле она 25-ая… как же приятно, что вы здесь…. А мы спектакль ставим. Будете участвовать? Скоро премьера… если до этого не выгонят нас…

Сандро – Как это – выгонят?

Анико – (по секрету) Продают этот дом… продают или покупают точно не поняла… переделывают в кабаре… или в эротический театр, что ли…

Сандро – Значит, на втором, да?

Анико – Да, да, на втором, слева, третья комната, написано 27-ая, на самом деле 25 –ая. (Сандро выходит, Анико провожает его взглядом, вздыхает). Как же он постарел? (заходит элегантно одетая Додо).

Додо – Анико! (Анико выронила из руки метлу) Анико! Что я тебе говорила? Объясни, почему ты это делаешь?

Голос ребенка – Зачем ты кричишь на нее?

Додо – (изменив тон) Ты здесь больше не уборщица, думай о своей роли, в приюте есть уборщица, и она этим займется.

Анико – Больше нет.

Додо – Нет? Как это?

Анико – Шако освободил…

Додо – Зачем освободил?

Анико – Не знаю, сказал, чтобы я убирала!…

Додо – И ты убираешь.

Анико – Да, убираю, а что в этом, 40 лет убирала, что мне осталось, еще года 2 поубираю и… если не буду убирать – отпустит… куда же мне?

Додо – Разве сказал, что выгонит?

Анико – Да нет, не говорил… Додо, говорят сегодня ждут гостя, правда?

Додо – Не знаю, увидим.

                  (Заходит Аркадий, кажется он русский, но на русского не очень похож, и акцент даже немножко грузинский)

Анико – Здравствуй, Аркадий!

Аркадий – Добрый день, Додо Николаевна! (на русском) Здравствуй Анико! (на грузинском).

Додо – Здравствуй, Аркадий.

Аркадий – (недовольный) Значит все-таки Лира ставите, да?…. Не лучше Ричарда поставить или Макбет? Полетели бы головы направо и налево.

Додо – Чьи головы?

Аркадий – Вы мне дайте Ричарда, головы я сам найду. Додо Николаевна, нельзя мне тоже участвовать в нашем спектакле?

Додо – Ну как ты, Аркадий, будешь играть у нас? Мы говорим по-грузински, а ты по-русски?

Аркадий –Додо Николаевна!

Анико – (прерывает) Не приставай, Аркадий….

Аркадий – ( к Анико) Не тебя спрашиваю… (к Додо) Додо Николаевна, а нельзя, чтобы один из князей был русским?…

Додо – Нельзя, Аркадий!

Анико – Аркадий, уйди.

Аркадий– Угомонись Анико, Додо Николаевна, этот князь – как его, Глостер, он не может быть русским?

Додо – (категорически) Нет!

Аркадий – (ушел, вдруг обернулся) Ну ладно, пусть будет так – Глостер не русский, а русскоязычный!

Додо – Ар-ка-дий!!

Анико –Аркадий!

Аркадий – А Кент?

Анико – Аркадий, отстань… здесь родился, здесь вырос, выучился бы грузинскому языку.

Аркадий – Во-первых, не здесь я родился, а в 21-м, когда отец вас освобождал,…

Анико – От кого освобождал?

Аркадий – От меньшевиков, мне тогда три года было. Ему  на Татьяновской дали кваритиру, потом эту улицу переименовали на 25 февраля, потом на 26 мая, а сейчас Товстоногова. И меня и маму привез, потом русская школа, во дворе курды, армяне, и грузинскому не научился, и русский почти позабыл (безнадежно), нельзя значит!

Додо – Нелъзя!

Аркадий – А спроси, так у нас демократия!

Додо – При чем тут демократия? Это же Англия! Средние века! Что там русскому делать, что?

Аркадий – ( удивленный) Что за страна? Ни одного русского? (выходит весьма обиженный, забегает Русико).

Русико _ Не видели Тинико?

Анико – Тинико или Кети?

Русико – У нее это, как его?… ну это… склероз!… ужас… (побежала, опять вернулась) говорят, сегодня идут, правда? Эротический театр открывают, правда?

Анико – Не знаю.

Русико – Как мне быть, по домашнему быть одетой или переодеться ? Кети не видела? А, я же спрашивала… (идет, возращается) что ответила, не помню.

Анико- Не видела (Русико выходит) Додо, знаешь кого привели сюда?

Додо – Кого же?

Анико – Этого…. Во многих фильмах снимался, женщины без ума были от него… Сандро… фамилию никак не могу вспомнить.

Додо – Он актер?

Анико – Да, актер, как же он постарел .. (пауза) Додо!

Додо – Что случилось, Анико?

Анико – (по секрету) Вчера у Шако гости были… Решено – этот дом продан… или куплен…. Документы оформляют…

Додо – Кто тебе про это сказал!

Анико – (оглядываясь) Убирала комнату Шако, зашли, велели выйти, в прихожей ждала… слышала… Шако позвал меня, велел «Шампанского» принести, кутили. В конце месяца выселю, говорит, их отсюда, обещал.

Додо – Куда выселит?

Анико – В Эртацминда, там где пионерский лагерь был. Те сказали, что лагерь этот почти не существует, разобран, а Шако им ничего, мол, образуется… продали, или купили, не поняла.

Голос ребенка – (Додо говорит). Не бойся, никуда не смогут выселить

Додо – Не бойся, никуда не смогут выселить, земля не соломой покрыта.

                  (Заходят старики «Актеры», Русико нашла Кети и держит ее за руку, одни текст, другие  мизансцены повторяют).

Ванико – Додо! Правда, что здесь  эротический театр открывают?  Мать их так, а так… если театр открывают, зачем то нас выгонять, мы что плохо сыграли что ли?

Аркадий – Да, да сыграешь, голышом (смеется), ну,  дает деревня!…

Ванико – Зачем же голышом – то… Додо (Додо перелистывает пьесу, не обращая на Ванико внимания) Додо, можно чтобы я на этом концерте стихи прочитал?

Додо – Это  не концерт.

Ванико – Ну как есть, можно? Ты что говоришь про бомбу, а вот смотри – «отец любит своих детей, а дети не помнят отца»

Кети – (в панике) Додо, это правда?

Додо – Что правда?

Кети – Что сегодня приходят… сказали скоро выгонят всех.

Додо – Кто тебе сказал?

Кети – Говорят.

Додо – (посмотрев на ребенка, которого никто не замечает) Никто нас никуда не выгонит!

Кети – Я должна моим позвонить, не помните две последние цифры? А? 34-41 и?

Ванико – (скромно) Додо, я все-таки не понял, могу я бомбы читать или нет?

Додо – Нельзя!

Ванико – (недовольно) Почему?

Додо – Потому! Будь человеком, отстань,

Гоги – Почему не начинаем?

Додо – Начнем.

Гоги – Мы готовы, выходим с музыкой?

Додо – Да.

Кети – Додо, что нам делать с ресницами, не принесут их? А грим не нужен? Нам не мешало бы омолодиться!

Додо – Будет! Все будет! А возраст тут не причем, это условность даже обостряет обстоятельства, в ней заложена самая главная бомба.

Ванико – Почему не начинаем?

Додо – Ждем Како, повторяйте текст…

Русико – Додо, а это правда? Нас и взаправду  выгонят?

Додо – Не паникуй, не выгонят.

Ванико – Додо, а ну послушайте, когда я это говорю – «Вой, вихрь, во всю! Жги, молния!»- может добавить: -«Как заварил кашу, так и разхлебывай»! Круто, не правда ли. Чем же это не Бомба?!

Додо – (еле сдерживаея себя) А кто это должен сказать?

Ванико – Король Лир… ну тот, кого выгнали… догадался, наконец, что все получил по своей же вине  «Что припасешь, то и сосешь».

Додо – (взрывается) Ванико! Не своди меня с ума, Что говорит Лир? Что Шекспира корректируешь? Не знаю как укоротить текст, а ты?

Ванико – (обиженно) – Извини… Начать?

Додо – Нет, пусть все придут….

Ванико – ( по секрету) Додо, если они правда возьмутся нас выгонять, у меня одна мысль … потом скажу, сегодня начнем с «вой вихрь»… , а пожалуйста?!

Додо – (вспыхнула) Нет – это результативная сцена… Лир должен до этого дойти, а там он уже сумасшедший, до этого дорога длинная… Что его с ума свело, раздели, раздал все, что имел, играет с роком, вызывает судьбу на дуэль, проигрывает…. Поздно очнулся, поздно догадался, поздно догадался… опоздал.

Ванико – Я тоже про то же,  догадался понял, что сам виноват

Додо – (кричит во всю) Где же Како?

Ванико – Кому же нужен этот Како? Я же здесь?

Додо – Нужен, что ему заново еще объяснять все?

Ванико – Додо, я все равно ничего не делаю, а ну посмотри на эту бомбу?!

Кети – (звонит по телефону) Никто не помнит телефон моих? 34-41 и? … 2 последние цифры не помню

(заходит Како)

Додо – Почему опаздываем?

Кети – (возмущенная) Что, всегда тебя должны ждать?

Русико – Хватит  ну,  хватит тебе Како!

Ванико – Браток, разве так можно? (Ванико удивляется – почему Додо не ругает Како).

Гоги – (Проснулся в испуге) ааа! … Нет!…  не хочу!… что вы от меня хотите! А я причем… кто меня  спрашивал ( старики окружили его, Гоги понял, что бредит, что этот кошмар был во сне). Не заснуть человеку…  Все одно и тоже снится…

Како – Слушай, я вообще не могу заснуть… если засну на 10 минут, кто-то шепчет, пси, пси … и можно описаться.  А что тебе приснилось?

Гоги – (совсем очнулся) Мне? Ничего? А тебе что? Чего пристал?… Ничего  мне не снилось…

Како – Сядь, отдохни.

(Гоги садится, но тотчас же подскакивает)

Гоги – Нет, Нет!… Сажусь, засыпаю… и потом…

Како – Меня ждали? Шако встретил и сказал, что репетиции не будет.

Додо – Это почему же?

Како – Я тоже про это. А он не твоего ума дело… сказал.

Кети – Бесстыжий!

Русико – Осел…

Како – Да, невоспитанный, подумал было ударить его, потом решил, что с этим амбалом не справлюсь, потом решил сказать что-нибудь такое, чтобы ранило его сердце, но ничего не смог придумть и … (с выражением гнева) вот так посмотрел на него в упор и пошел. Будет репетиция? Я буду играть?

Ванико – (начал кричать) Ну почему же каждый божий день ты должен играть, а до меня никак не дошла очередь? Мы же договаривались?! Сперва ты, потом я. Сперва ты, потом я, ладно, да!

Како – Пожалуйста! Пожалуйста! Играй ты. Иди начинай

Додо – Нет Ванико, ты пока смотри и текст запоминай, Како, ты начинай!

Ванико – Всегда вот так… да я уже знаю текст… послушай – «вой вихрь во всю!…»

Аркадий – Каждый раз одно и то же,  хватит, наконец, Ванико ! Да?!

Ванико – А тебя кто спрашивает?

Аркадий – Мне тоже не дают играть… Что стреляться из-за этого, что ли? Давай, Како, начинай…

Ванико – Аркадий, ты немножко образумься и сиди себе ( обращается к Како)  Слушай, дорогой, мне не то что обидно, просто считаю, что так нельзя… Я не обижаюсь, но так…. нельзя… нельзя…

                  (все никак не может успокоиться).

Додо – Начнем.

Како – Начнем, то начнем! Но Ванико, я здесь обсолютно не причем. Это как в анекдоте: гуриец и сван сидят на дереве .

Кети – Пожалуйста, начнем ну!

(входит Клара)

Додо – Чего тебе, Клара?

Клара – (жестами) – Ничего, продолжайте.

Како – Ванико!

Ванико – (обиженный) Чего тебе надо? Хотел же играть? Так, иди же играй …. я не обижаюсь…

Како – (мирительно) Ванико, если ошибусь, продиктуй, а?!

Ванико – А если где-нибудь в другом месте будешь играть и забудешь, там тоже мне диктовать, что ли?

Русико – (чуть не плача) Ну начните же.

Како – Чего тебе Ванико? Я же сказал, если хочешь, играй ты, мне не будет обидно.

Кети – Хватит вам, устала я, начните наконец!

Гоги – Додо, гони их обоих, лучше я буду Лира играть.

Ванико – Я что, думаете, обижаюсь, я не на это обижаюсь.

Аркадий – Да уймись ты, не интересно нам, обижаешься ты  или нет, ты нам просто мешаешь.

Ванико – Эх, что вы меня успокаиваете, разве я и так не спокоен?

Додо – (зажигая сигарету) Ну и идиотка же я настоящая. С чего это я взяла, что с вами можно над спектаклем работать («актеры» замолкли, поняли, что Додо и всерьез разозлилась).

Голос ребенка – Успокойся.

Додо – Ты виновата! Что ты меня сюда притащила? (вдруг Додо помешало присутствие Клары) Что тебе, Клара?

Клара – Шако сказал, чтобы не начинали репетицию. Тынейджеры придут, вечером у них дискотека, сцену готовить будут.

Додо – (не понимает, что сказала Клара) Понял хоть кто-нибудь, что она сказала?

Како – Кажется – прекратить репетицию.

Додо – Клара отвяжись пожалуйста.

Гоги – Шако будет ругаться.

Кети – Кто такой Шако, я его знаю?

Ванико – Подумаешь будет ругаться… Тоже мне, объявился здесь, блин, начальник!…

Русико – (прерывает) Ванико!

Додо – Како начинай, чего ждешь?

Како – Вас  ждем, откуда же начинать?

Додо – «Пока пожалуют» (пауза) Клара, чего ты хочешь? Разозленная Клара выходит)

Како – Начинаю (пауза, Како готовится) Пока пожалуют…

Како – Почему пока?

Како – А как же?

Додо – Пока.

Како – Пока придут… да? Пока придут… да-а?. Если так начать-пока придут сюда, откроем наши скрытые планы, «подайте мне карту моего королевства!

Ванико – (поправлет) Нашего…

Како – Чего это нашего?

Ванико – Да нашего (читает) «подайте мне сюда… карту нашего королевства…», мне продолжать или нет?

Како – (продолжает быстро) выслушайте меня «Я разделяю королевство на три части»…(Ванико диктует вслух) Ванико, тише, а?!

Ванико – Что!?

Ванико – Ты же сам просил диктовать?

Како – Я говорил – если ошибусь, а разве я ошибся?

Додо – Кофе не сварите мне?

Гоги – Закончили репетицию?

Додо – Тише,  продолжаем.

Како – И на чем же я остановился, Ванико?

Ванико -  Что королевство свое на три части делил. Но я все никак  не могу понять… Дурак что ли этот Лир? Как же он , осел, все раздает и себе ничего не оставляет? А если дурак, то как Королем стал?… А, впрочем, столько дураков на свете, что…А я что, не так поступил: все что имел, отдал этим негодяям.

Додо – Ванико, не мешай нам.

Како – Продолжаю …..   Додо, выйду на минутку, хорошо?

Додо – Иди. Иди. Как же мы это осилим к концу месяца? Ума не приложу…

Гоги – Репетиция закончилась, а ну-ка приберем все…

Ванико – Додо, может мне продолжить? Когда же он вернется, а мне диктовать не нужно, начать? Где же он остановился?… да, здесь… на три части королевство делил… дурак, осел настоящий, себе ничего не оставляешь? Продолжаю (читает) – в ( текст из Шекспира) Додо, это значит, что пока мы на пенсию выйдем, вы работайте – не так ли?…

Како – (забегает быстро) – Что случилось… нельзя на минутку выйти? Ванико, если ты хотел играть, я же говорил, что не обижусь, ну давай, давай, продолжай…

                  (репетиция вновь прервалась, внимание стариков переходит на вошедших старика и молодого человека)

Сын – Что скажешь, отец? Нравится тебе здесь? А?

Отец – ….?

Сын – Что? Скажи- что? Ты нервничаешь, отец? Чего тебе нервничать, успокойся… Если не хочешь оставаться, пойдем, пойдем же.

Отец – …. ?

Сын – Отец, скажи что-нибудь?… (отец крепко хватает за руку сына) Отпусти…. Что с тобой, я же не убегаю… отпусти, пожалуйства, иди сюда…. садись… отпусти руку,… люди ведь смотрят, неудобно, ну чего ты папочка, родной мой? Мы же договорились, нет? Уеду я на четыре-пять… месяцев, ты здесь останешься, с директором уже поговорили, во внимании, еде, питье и  тепле ты не будешь нуждаться. Как приеду, в тот же день заберу тебя отсюда. Что не нравиться тебе здесь?

Отец -  ……….

Сын – Ну что мне делать? Скажи как быть? Если бы ты тогда не согласился остаться здесь, я бы не подписивал  этот чертов контракт, и кваритиру бы не продал…. Что изменилось? Ты же знаешь, квартира продана, Тинико и детей ее родителям подсунул, пойдешь к ним?… Нет! А что сейчас делать? Квартиру не вернуть, половина денег на долги ушла… ничего, два-три года… и куплю еще лучшую квартиру.

Отец – ….

Сын – Хорошо, сейчас отпусти, время не терпит, в четыре часа уже в аэропорту должен быть. Отпусти же руку…. Ну, будь здоров, я должен идти…. ты же не маленький? Все понимаешь. Ты же знаешь, что мне не нравится тебя здесь оставлять, но что поделаешь. Посмотри, какие хорошие люди вокруг, да и условия неплохие… Меня бы кто тут оставил…

Отец – …..

Сын – Да, кстати, чуть не забыл, деньги я тебе оставлю. Отпусти руку… деньги достану. Вот так (отпускает руку, кладет деньги в карман отцу). Пригодятся. Смело проси у директора все, что захочешь. Он  у меня в долгу, ни в чем не откажет. Не думай, что тебя здесь из-за милости держат… Ну, я пошел, пока, через пять месяцев я уже здесь…. с аэропорта прямо сюда (сын уходит)

Голос ребенка – Постой, не уходи!… Эй! Тебе говорю!… Куда идешь? Куда… (сын не слышет голоса ребенка и выходит).

                  (старики окружают отца).

Гоги – (отцу) В какую комнату распределили? В той жизни мы случайно не знали друг друга?

Отец -  …..

Како – Оставь его, как Вас зовут?

Отец – ….

Ванико – Не волнуйся! Знаешь как нам здесь классно?…

Отец – ….

Русико – Мы здесь превосходно себя чувствуем, если бы меня не привели сюда, я бы от одиночества подохла.

Отец – ….

Кети – Вам здесь  очень понравится, знаете  какие мы хорошие люди?

Гоги – Вот! Шако идет! Сейчас вы держите перед ним ответ.

Аркадий – Гоги, как тебе не стыдно, такой большой и такой трусливый, точно заяц.

Гоги – Заткнись!

Кети – (возмущенная) Почему не говорите мне кто такой этот Шако, я знаю его?

Русико – Тинико…

Кети – (поправляет) Кети.

Русико – Это же все равно, у тебя же это как его? Это… говорила тебе, будь осторожнее.

(заходит Шако)

Кети – (обрадовалась) А-а, да я же знаю его, это Шако.

Шако – Здравствуйте друзья, мои дорогие, мои хорошие.

Аркадий – Здравствуйте, батоно Шавлег!

Шако – (почему-то раздражается) Аркадий, почему отключается в моем кабинете телефон, почему не чинишь, или это тебя не касается?

Аркадий – Сделаю, батоно Шавлег!

Кети – Шако, а ну-ка скажи а-а…

Шако – а-а!

Кети – В попе дыла(смеется)

Шако – Баба Кети, баба Кети, предстваляю, какой сорви-головой вы были в детстве? Уже познакомились? Очень приятно (отцу) А что вы умеете делать?

Отец – ….

Шако – Хорошо, хорошо,  подберем и для вас дельце: приятное для вас и полезное для нас. (весело) Ну как дела? Всё в ажуре? Жду, рассказывайте, не нуждаетесь ли в чём-нибудь?

Гоги – Ни в чём, у нас всё есть…

Кети – Как же не нуждаемся: грима нет, платья нет.

Русико – «Румяна» нужны, «ресницы» нужны.

Анико – (тихо) Платья и у меня нет…

Шако – Ой, какие вы милые, вы даже не представляете себе – Будет! Все будет! Давайте сделаем так; составьте перечень нужных вам предметов и передайте мне. Слово ваше, дело наше. А сейчас продолжайте, пожалуйста, хочу посмотреть на вас.

Додо – У нас перерыв.

Шако – Какое время отдыхать, минут через пять  ребята придут, сегодня дискотека.

Гоги – А гости придут?

Шако – Какие гости? Ах, те? Нет, те не сегодня.

Додо – Мы же договоривались, что сегодня репетиция.

Шако – Вы правы, Додо Николаевна, позвонили, просили, велели, а что мне делать?

Гоги – Если велели, что тут поделаешь?!

Додо –(возмущенная) Не велели, а сцену сдаете. Почему не можете  нам заявить, что сдаете, за что вам деньги платят.

Шако – Да, сдаем, да нам деньги платят. А вы что думаете, то, что из бюджета выдают, этого нам хватает, или на пожертвования живем? Три года, как на улице ящик для пожертвования поставили. Хотите знать сколько пожертвований было – 85 тетри,… из них 20 тетри я бросил. Знаете, во сколько мне обходится содержание стольких людей? Продукты, электричество, вода, сиделки, врачи, лекарства… что делать?  Отказывать? Вот пожалуйста Како каждую ночь в постели мочится. Белье надо менять? Надо! Стирать надо? Надо! «Порошок» нужен? –нужен! А белье во время стирки изнашивается? А как же хотите? (обращаясь к Како) Како, я так это… к примеру привел.

Како – (скрывая глаза от женщин) Какие ночи, только раз это было.

Додо – Когда договориваемся, соглашение нельзя нарушать из за того, что кому-то кто-то деньги в карман положил.

Шако – Постой постой… это кто кому в карман положил? Это я, что ли в карман кладу? Я?

Како – Сколько тебе платят?

Гоги – (посмотрел на Шако) Какое тебе дело, кто тебя спрашивает?

Шако – Какое твое собачье дело? Кто вас спрашивает?… Что вы нос суете в чужой карман. Не на вас что ли эти деньги трачу?

Аркадий – Говорите по-русски… Мне тоже интересно, по-грузински я не все понимаю.

Додо – Продолжаем репетицию.

Шако – Нет, нет… Додо Николаевна, прошли пять минут, сейчас уже придут, и… не хочу неприятностей… закончили, а завтра продолжим. Если не успеваете подготовиться,  перенесем месяца на два, что же нам торопиться? Лучше получится.

Како – Какие ночи? – Только  раз… и то…

Ванико – Не знаю, а ведь сказали к концу месяца переходим…

Шако – Да, переходите! Ну и что? Там играть будете… на природе разве не лучше?

Додо – (категорически) Эти люди никуда отсюда не перейдут!

Шако –Хорошо сказано – не перейдут… не перейдут… А так, братцы, не выйдет… Этот дом не ваш…

Како – И не твой!

Шако – Да, правильно, и не мой! А я что говорю, что он мой. Додо Николаевна, с вами наедине хочу поговорить, потом зайдите ко мне, пожалуйста. А теперь на этом и закончим.

Додо – Наедине нам не о чем с вами говорить, если есть что сказать, здесь же и говорите.

Шако – (теряя терпение, но стараясь сдерживать себя) Не надо этих митингов Додо Николаевна, обойдемся без них. Вы же понимаете, как я вас ценю. Я на ваших спектаклях вырос, но знаете, что я вам скажу… Никому, кроме вас лично, никому не нужен этот спектакль. Если вы думаете, что бомбы готовите, это вовсе не так… Это далеко от реальности….

Голос ребенка (говорит Додо) – Не заводись.

Додо (ребенку) – Погоди. (старикам) Только мне нужен? Вам не нужен? Скажите же!… Что вы замолкли все?

(Пауза, старики смущаются от неудобства)

Ванико – (посмел) Что вы,  Додо Николаевна, как не нужен?!..

Гоги – А для чего он нам нужен, напоит  что-ли он нас,  накормит или обогреет, а?

Аркадий – (к Додо, так что бы Шако не слышал) Я с вами Додо Николаевна.

Шако – (заходит Клара и звонит колокольчиком) Друзья, прошу… Обед подан, Клара сегодня котлеты приготовила для вас, прошу… пожалуйте (пауза)… не остудите обед… (старики выходят потихоньку, на сцене остаётся только Додо, Сандро и Отец, который сидит в углу и смотрит в пространство. Все трое погружены в свои мысли, они одни)

Голос ребенка – Посмотри, кто стоит? (Додо заметила Сандро)

Додо – Сандро!-Сандро! ( Сандро оборачивается, всматривается внимательно, но видно, что не узнает Додо) Здравствуй, Сандро!…

Сандро – Здравствуйте?!

Додо – Не узнаешь?

Сандро – Как нет, как нет, узнал… Вы … (узнал) ты….?

Додо – Да  я,я… что с тобой стало? На кого ты  стал похож, бедняжка.

Голос ребенка (Додо) – Как ты встречаешь? … Не говори с ним так.

Сандро – На кого похож?

Додо – Иди сюда, присядь, кто тебя сюда привез?

Сандро – Соседи.

(пауза)

Додо – Ну и как ты?

Сандро – Да так себе…

Додо – Пьешь?

Сандро – Нет…

Голос ребенка (Додо – про себя) Врет.

Сандро – А на что пить-то?! (пауза) А ты? Ты что здесь делаешь?

Додо – (посмотрела на ребенка) Я-я-я? Да я здесь не из милости, деньги плачу… когда же тебя привели?

Сандро – Сегодня… Надо же!… (смеется) Где встретились, а

(заходит Клара)

Додо –Чего тебе, Клара?

Клара – (колокольчиком звонит) Не идешь?

Сандро – Подслушивает?

Додо – Она глухонемая (Клара выходит, неожиданно) «Лира» ставлю, сыграешь?

Сандро – Чего…?

Додо – «Лира» сыграешь? Это же роль твоей мечты? (подымает голос) Сыграешь?

Голос ребенка  – Сыграет, сыграет… куда денется, не хватай его сразу за горло.

Сандро – Да что ты!

Додо – Что, не хочется? Сандро!…. если ты сейчас откажешься от этой роли?!…

Сандро – Оставь, Додо…

Додо – Решено! Играешь Лира, и представить не можешь, что случится… Это будет нечто! Это будет зов! Бомба . Общество очнется, поймет, наконец,  что так больше нельзя продолжать, нельзя жить по-прежнему – закрыв глаза. Таа-к! Решено – играешь  Лира, если совсем не отупел. Текст выучишь без проблем,  это тебе всегда удавалось запросто.

Голос ребенка – Говорил я тебе..

Додо – Однажды ты уже сбежал… Всю свою жизнь посвятила тебе… Ах ты пьяница «Дон –Жуан»… Ты пьяница «самая»?

Голос ребенка – Не надо так, все испортишь.

Додо – Погоди … (к Сандро). Из болота выволокла, в мужчину превратила, а ты… не оценил и сбежал… сбежал и видишь на кого стал похож?

Сандро – (удивляется) На кого же?

Додо – В зеркало не заглядываешь?

Сандро – Заглядываю, что дальше?

Додо – И не видишь как ты выглядишь? Руки давно трясутся?

Сандро – Руки трясутся? (выпрямляет руки вперед) – Правда, трясутся, раньше не замечал.

Додо  – А Лика где? Оставила небось тебя? А ты думал, как я в прислугах твоих ходила бы? Ты думаешь, я  не знаю про твои козни?!

Сандро – А какие козни?

Додо – Все знаю, все… к кому ты сбежал дегенерат…

Голос ребенка – Не время сейчас для ревности.

Додо – Мальчики навещают?

Сандро – Да, как-то Ника заходил…

Додо – Когда-же?

Сандро – Не помню…

Додо – Не помнишь … а так приблизительно?

Сандро – Додо, скажи правду, что ты здесь делаешь?

Голос ребенка – (обращается к Сандро) –Для чего тебе это исследование, она здесь и все! Помирись с ней, если сможешь.

(Сандро не слышит)

Додо – (голосу) Отстань от него (к Сандро) – твоя вина… Во всем ты виноват.

Сандро – Это я знаю… если что было плохое – во всем виноват я.

 Додо – Да, это так, во всем ты виноват, только ты… бессовестный, эгоист, неблагодарный…пьяница, «Дон-Жуан».

Сандро – Пьяница «Самайи» земелевской забегаловки

Додо – Да пьяница «Самайи»

Голос ребенка – Стой и кричи сейчас, пьяница, пьяница.

Додо – Из забегаловки «Самайи» я тебя вытащила, в мужщину превратила, никто тебя никогда не интересовал, только собой был занят. Мальчики так разбежались, ты даже  и не узнал (Додо расплакалась, неловко себя чувствует).

Голос ребенка – Поплачь, поплачь- это помогает, смотри как подействовало (Додо вытерла слезы)

Сандро – В этом тоже я виноват?

Додо – Да, ты, ни разу не заинтересовался, чем твои дети живут, когда Ника тебя видел не помнишь… Идиот… уже десять месяцев как Ника в Америку уехал.

Сандро – Куда?

Додо – В Америку.

Сандро – Когда уехал?

Додо – Десять месяцев назад! Десять месяцев?

(пауза)

Сандро – Десять месяцев?… почему?

Додо – Потому! Потому, что до него никому не было дела (заходит Ванико, в руках держит кусок хлеба и котлету)

Ванико – Додо… это… а на обед и вправду котлеты подавали… вот, тебе принес…возьми, с утра ведь ничего не ела…

Додо – (кричит) Ванико, уйди отсюда!

Ванико – Ухожу (Заглядывается на Сандро) Ты же тот? … ну тот?… (посмотрел на Додо) ухожу… (выходит)

(пауза)

Додо – Если бы ты не только о себе думал… Трижды ранили Нику, ни разу тебя не нашли,… То друзья, то прохожие доставляли его в больницу.

Сандро – Додо, это же случайно так вышло.

Додо – Что же случайно вышло? Случайно ранили его, или случайно не смогли тебя найти?

Сандро – Случайно не смогли меня найти.

Додо –Случайно ничего не случается.

(заходит Шако)

Шако – Здравствуйте, Додо Николаевна!

Додо – А мы сегодня не виделись, да?

Шако – (обращается с Сандро) На минутку оставь нас (понял, что лицо незнакомое). А вы кто?

Сандро – Я……?

Шако – Да, вы.. ты…?

Сандро – Сандро.

Шако – И что потом?

Сандро – А что потом?

Шако – Что ты тут делаешь?

Сандро – Ничего

Шако – Аа … это же ты, Даташка что звонил? Какой вы профессии?

Сандро – Какая разница?

Шако – Ты плотник, маляр,  электрик, или?…

Сандро – Ни тот и ни другой.

Шако – Ничего, подыщем тебе делишко приятное для тебя и для нас полезное.

Додо – Оставьте его, ему нельзя работать.

Шако – Он ваш знакомый?

Додо – Да

Шако – (любезно к Додо) Пожалуйста, из уважения к вам…. (обращается к Сандро) только сейчас оставь нас на минутку.

Сандро – Я?

Шако – Да ты, иди пройдись туда-сюда.

Сандро – Это почему я должен пройтись туда-сюда?

Шако – У  меня дело есть к Додо Николаевне.

Сандро – Пожалуйста (похаживает неподалеку)

Шако – Додо Николаевна, вы меня знаете, я люблю говорить прямо в лицо и откровенно , вот также откровенно хочу договориться с вами….  Судьба этого дома, в принципе, уже решена, на днях этих людей выселяем отсюда. Я хочу решить вашу  проблему.

Додо – Какую проблему?

Шако – Додо Николаевна, вы же понимаете, что за рожи эти американские бизнесмены. Им нужны только порядочные, честные, надежные люди. Вот я и подумал оставить вас здесь у меня. Какую-нибудь должность подберем, ну, например, будете моей заместительницей или менеджером, или кем-то еще… не знаю… только чтобы этих людей вы как-нибудь так обработали, чтобы они без эксцессов покинули здание… а…?

Додо – Чего, а?

Шако – Что скажите?

Додо – Не выйдет…

Шако – Почему?  Почему не выйдит? Выйдет… ведь и не такое выходило?!

Додо – Выходило, но больше не выйдет. Не соломой этот мир покрыт? Не уйдут эти люди отсюда!

Шако – (раздражается) Не уйдут?! А кто их спрашивает, этот вопрос на государственном уровне решается, вы разнесёте,а то бы сказал, в чьи интересы это входит.

Додо – В чьи же?

Шако – В чьи?…. (едва не обронил имя) Потом скажу в чьи.

Додо – Не выйдет это дело, не сможете вы купить этот дом, не сможете людей на улицу выгнать.

Шако –(возмущенный) А кто их гонит на улицу? Мы же не звери. На природе жить будут. В Эртацминда. Там раньше пионерский лагерь был, переедете туда… нет, вы здесь останетесь… переедут туда, за зданием присмотрят, что-то государство пожертвует, что-то американцы… их нужно хорошенко надоить…, а как-же, все за даром заполучить стараются … Бывали в Эртацминда? С краю горы, с другой стороны речка, здесь Церковь, тут кладбище… Паата там похоронен,… Саакадзе, какой славный тип, а?  Откуда и в какое время привез тело Пааты!… Какие же мы молодцы грузины-то?! Договорились, не правда, Додо Николаевна?… (обращается к Сандро). Я разве тебе не говорил, пройдись!

Сандро – Я хожу.

Шако – Что подслушиваешь? (Сандро отошел в сторону).

Додо – Подойди сюда, Сандро!

(Сандро подходит)

Шако – Эй, дяденька, оставь нас, да?! (Сандро опять отходит в сторону). А сейчас, Додо Николаевна, я буду предельно откровенен… Даже если на головах все будут ходить, все равно вас отсюда выгонят. Из-за какого-то десятка стариков такое большое здание в центре города не будет простаивать. Не догадываетесь, о чьих интересах идет речь? Ему доверяют, да и американцы деньги вложили. Надо же им окупить все… так что вы лучше о себе бы подумали.

(пауза)

Додо – Сандро, пойди сюда! (Сандро покорно подходит…) Сандро избей этого мужика!

Сандро – Избить?

Додо – Да, избей!… Ради меня…

Шако – (смеясь) Избить меня? Да как он сможет меня избить?!

Додо – Всю свою жизнь тренировался… не можешь, ради меня, хоть раз, одного подонка избить?!

Сандро – Должны же быть на то основания?… и потом, меня не спрашиваешь – могу ли я?

Шако – Ты меня должен избить? А ну-ка подойди… подойди, подойди, да как ты меня сможешь избить, а?

Сандро – А я что говорю, что собираюсь?

Шако – Обосрался? Иди, ну иди бей меня. Тебе причина нужна, пожалуйста – дерьмо ты!

(Сандро ударил) Эй!… что ты сделал? Ударил меня? (Сандро ударяет еще раз) Эй, хочешь чтобы разорвал тебя на куски? Что, не заслуживаешь? (схватил за ворот) Что мне с тобой делать, избить? Да ударить тебя, умрешь же. Ах, так, да? Хорошо. С сегодняшнего дня мне с вами не о чем  говорить, не хотите, как хотите… Ух, мою…, зуб болтается, ух, твою… (выходит)

Додо – Присядь, что с тобой? Еле дышешь; это все твои сигареты… Откуда кровь? Он тебя ударил, что ли?

Сандро – Нет, это из-за давления.

Додо – Опусти голову (кладет его голову на колени. Сандро собирается ее погладить). Отпусти руки, ты- бедалага Дон-Жуан…

(пауза)

Сандро – А?…

Додо – Помнишь… как ты однажды из-за меня троих ребят избил?

Сандро – Помню, а ты не знаешь, как те трое потом меня избили.

Додо – Правда?

Сандро – Правда.  (пауза) Додо ! А что Ника в Америке делает?

Додо  – Работает… с американцами собираются фильм снять. Альтернативное кино Голливуду сделать… одновременно с этим еще подрабатывает.

Сандро – А где он работает и кем?

Додо – Кем придется, то в кафе, то на строительстве, рисует, продает свои картины… хочешь поговорить с ним?

Сандро – Очень!

Додо – Который час? Его не будет дома, на мобильник позвоним (звонит, передает телефон Сандро).

Голос Ники – Yes! Nick is here! (Сандро растерялся, не может говорить) Hello! Why is speaking?

Сандро – (Додо) Кто это?

Додо – Да это же Ника, ответь ему  (Сандро не может говорить, Додо отбирает телефон) Ника, привет, сынуля!

Голос Ники -  Ух ты, Мам! Это ты? Как ты, мам?

Додо – (старается не выражать эмоции) Ничего, нормально, о себе расскажи, как твои дела?

Голос Ники – Ну не знаю пока, Зура говорит фирму создадим… Офис откроем… адвоката наняли… короче, что-то должно получиться. Как ваши дела, про ребят расскажи, как они?

Додо – Ничего, нормально, хочешь с отцом поговорить?

Голос Ники – С папой, он у тебя? Вы что помирились? Что, помирились?

Додо – Да нет, какой помирились… (смотрит на Сандро), случайно встретились на концерте, а сейчас антракт и звоним тебе, на поговори.

Сандро -  (взволнованный, старается не потерять самообладание) Алло! Здравствуй Ника!

Голос Ники – Па! … Как ты, Папа.

Сандро – Хорошо, а ты как?

Голос Ники – Хорошо, отец, хорошо!

Сандро – (обращается к Додо) Как хорошо слышно, он правда в Америке?

Голос Ники – Отец, как здорово, что вы вместе, может помиритесь, а? Прошу тебя?!

Сандро – Право не знаю (смотрит на Додо) посмотрим,… мальчик! Почему же не сказал, что в Америку уезжал?

Голос Ники – Ну ты даешь, Пап (смеется). Не помнишь, я же попращался с тобой, у Даташки кутили, не таким пьяным был… за шампанким послал, доброго пути пожелал, не помнишь?

Сандро – Дааа… не знаю… помню, как не помнить… Ника, сынок, это я тебя в такую даль отпустил? (стер слезу) Что ты там делаешь, мальчик мой?

Голос Ники – То это, то другое… здесь один кутайсский парень «Боржоми» разливает, и у него пророботал, денег недодал, поругались страшно, и я ушел. Отец, знаешь где я сейчас? На 67-ом этаже, окна чищу.

Сандро – (машинально наверх направил взор, определил на какой высоте будет 67-ой этаж, испугался) Изнутри, не так-ли?

Голос Ники – (смеясь) нет снаружи, Маме не говори, знаешь какой вид сверху? Пол Манхетена видно, океан…

Сандро – Кажется, вы кино собирались снимать?!

Голос Ники – Кто тебе здесь даст кино снимать, это я матери так сказал, не выдавай, пожалуйста!

Сандро – Будь поосторожнее, руку покрепче держи… что тебя понесло так далеко. И на такой высоте ( заплакал).

Додо – Хорошо, ну не своди ребенка с ума (отнимает телефон). Ну пока, деточка, если что нового, звони!

Голос Ники – Мааам!…. Помирись с ним, ааа!… прошу?! Жалко его одного оставлять… Помирись, хорошо….?

Додо – (смотрит на Сандро) Да, хорошо, посмотрим … до свидания (слезы глотает, обращается к Сандро). Чего ты расплакался, бедняга?… Ему там хорошо, своим делом занимается… (пауза) . Сандро! Если ты откажешься от этой роли…

Сандро – Что, разведешься?

Додо – Послушай меня! Я не спектакль ставлю здесь, это акция, борьба, этот спектакль взорвется как бомба. Пресса, телевидение будут вещать об этом. Это здание хотят продать…, рядом с нами стоят, говорят начинайте и мы с вами. Людей на улицу гонят, директор подонок.

Сандро – А разве только он подонок?

Додо – Нет, не только он, и ты, и я мы все подонки, так нам и надо. Худшего обращения заслуживаем (Сандро захотел что-то сказать). Чтобы я твоего голоса не слышала!…. Играешь Лира! Решено! Нельза же целую жизнь в кустах прятаться, подобно зайцу. (заходят старики) Побаловались котлетами? Хорошо, продолжаем!

Како – Додо, что делать, оказывается все уже решилось.

Додо – Что решилось?

Како – Гонят нас отсюда.

Гоги – Ну и что?

Аркадий – Говорил я вам, Ричарда надо было ставить! Ричард нам нужен, Ричард! Или Сталин.

Ванико _ Додо! У меня одна канистра бензина есть, кто знает на что понадобится, давай обольемся и ….ааа? … Всем хватит (пауза), а что делать? Я домой вернусь, меня же оттуда сюда отправили? А…? Что скажете?

Кети – (Обращается к Русико) Не облится ли нам? (Русико плечами пожимает)

(пауза)

Како –Ванико,

Ванико –Да..

Како – Зачем же всем обливаться?

Ванико – Чего же ты боишься?

Како – Не боюсь, не боюсь. А ну-ка подумай, когда все мы бензином обольемся, спички промокнут, .. должен же кто-то поджечь?

Ванико – Что же делать?

Како – Пусть кто-нибудь один обольется, для скандала и этого достаточно.

Сандро – Додо, мы случайно не в психушке находимся?

Додо – Что вы ерунду порите, хотите прямо в ад попасть?… Наша сила – в нашем единстве. Вместе будем стоять, никто нас не победит— Прекратите панику, репетиция начинается!

                  На Лира назначен Сандро, отдайте ему роль.

Како – Как это?

Ванико – Зачем нам еще один король?

Додо – Это тема не обсуждается  (Ванико) Ты будешь Глостером, (к  Како) ты Кентом. Это не малозначные роли, и Глостер, и Кент в своем роде Лиры.

Ванико – Так-то оно так, но король то один? Если Како не годится, я им буду?! (На Сандро указывает) Каким же Королем он можен быть – пьяница, погляди, руки трясутся.

Додо – Не твое дело!

Аркадий – Додо Николаевна, если Ванико не хочет, Глостером буду я. Пускай Глостер будет русскоязычным.

Додо – Сандро, забирай роль, у кого роль – у Како или у Ванико?

                  (Ванико тихо передает роль Како)

Аркадий – (увидел) Вот, у Акакия роль! Точно, сам видел! А ну-ка отдавай!

Гоги – Отдай роль, Како  ( руку скручивает) отпусти руку, отпусти, а то затылок продыравлю!

Како – Что ты сказал, что ты мне продырявишь?

Гоги – Затылок…

Како – Почему же затылок?

Гоги – А какая тебе разница?! Ну если хочешь – лоб. «Затылок» – да я просто так обронил это слово. А почему ты не спрашиваешь, чем я продырявлю? Пальцем, что ли? То же мне…

Додо – Како, отдай роль, отпусти руку… (после некоторой потасовки отняли все – таки роль у Како) Начинаем…

(Заходит Шако)

Шако – Ну-ка, ну.ка, кончайте! Репетиция окончена, пришли ребята, освобождаем сцену.

Ванико – Это почему же? Эта сцена наша.

Шако – Была ваша – стала нашей (смеется) Ну, все. Заканчивайте! Все, все! Все вам надо, а молодым – ничего, А им что делать – скитаться по улицам или в подъездах колоться?! Ничего для них нет и дискотека не полагается что ли? Хватит, ну!…

                  (заходят парень и девушка)

Гоги – И правда жалко ребят.

Додо – Не могу больше эту демагогию слушать!

Шако – Но  это ведь так! Правду слышать никто не хочет. Поэтому наши дети бегут за рубеж… ваша вина, вы виноваты…

Како – Сегодня наш день, оставьте нас в покое.

Шако – Нет, никак не можем оставить. Додо Николаевна, с вами отдельно хочу поговорить (вспомнил), а впрочем мы уже говорили..

Юноша – (к Шако) Приятель, как мы договорились, с пяти часов сцена наша, не так ли?

Шако – Ваша.

Юноша – А сейчас, что мне делать – драться с этими людьми?

Додо – Начинаем репетицию.

Юноша – Что начинаете? (к Шако) Эй, приятель, скажи ей что-нибудь!

Шако – Друзья мои, прошу покинуть сцену!

Гоги – Сойдите, ну!

Шако – Нет, Гоги, не надо драки, скажем и поймут нас, не так ли, Додо Николаевна?

Юноша – (к Шако) Мы платили тебе – вот ты и освобождай сцену.

Шако – Сейчас, сейчас. (старикам). А ну-ка все сходим со сцены…

Ванико – Сколько платил?

Шако – Какое твое дело, я же для вас стараюсь?!

Ванико – Не тебя спрашиваю, ( к юноше) сколько заплатил?

Юноша – Сказали, не твоего ума это дело, значит так и есть.

(Шако, Гоги и Юноша выпроваживают стариков со сцены)

Юноша – (девушке) – Давай

Девушка – Сегодня не буду раздеваться!

Юноша – Это почему – же ?

Девушка – Смотрят, как-то неудобно.

Юноша – А что вечером не будут глазеть?

Девушка – Вечером другой понт, наш состав будет.

                  (Юноша включает фонограмму, поет, девочка танцует)

Сандро – (отцу) – Извините, вы!… это … себя плохо чувствуете? … Додо!

Додо – Что случилось?

Сандро – (проверяет пульс) Я думаю …. все… отдал душу (богу)

Шако – Что сделал? Что отдал? 

Сандро – Скончался.

Шако – Как это скончался?! Ничего себе скончался, а меня не спрашивает? Что делать, блин? Эй, дядька… что ты сомной делаешь? Что мне делать сейчас, блин?

                  (Пауза, вдруг Како сорвался с места, подбегает к телефону звонит)

Мужской голос – Слушаю.

Како – Священным светом солнца!..

Мужской голос – Что?!

Како –И тайнам гекаты тьмой ночной,

И звездами,..

Мужской голос – Алло? Кто ты, что тебе нужно?

Како –////      …благодаря которым родимся мы и жить перестаем,

                  Клянусь, что всенародно отрекаюсь,

                  От близости, отеческих забот

Мужской голос – Э-э!… Алло?!…

Како –////       И кровного родства с тобой. Отныне

                  Ты мне навек чужая

Мужской голос – Э-э!… Кто ты? Алло?!…

Како – Да отец я твой, отец, ты засранец!

Мужской голос – Какой еще отец? Ты что, блин, офигел? Отец дома, не туда попал, дяденька, не туда, ошибся!

Действие второе

                  (Место действия не меняется. Анико опять звонит по телефону, та же процедура с монетой)

Женский голос – Слушаю … Слушаю, алло, говорите, ну скажите что-нибудь, кто там? Слышу твое дыхание (Анико рукой прикрывает рот) . Алло, кто там? Кто ты, дай-же понять!.. Эээй… ты, кто ты такой, что дела нет что-ли? Что ты от меня хочешь, давно уже звонишь… ты думаешь, заставишь меня ревновать? Мне и Нодару ты ничего не сможешь навредить, любим друг друга… а ты звони, сколько хочешь, нервы все-таки не потрепишь (кричит) скажи-же что-нибудь, ты негодяй… Нодар! Может тебе ответит, иди поговори с ним.

Мужской голос – Алло, слушаю, ээээ…. ты, блин, говори-же, ну?… (Изменившимся голосом) Ма, это ты?! Мааа…. дай мне как-нибудь знать, что это ты, постучи по трубке. Мама, где ты , куда ты запропастилась ( Анико собралась трубку вешать). Маа, не вешай трубку, пожалуйста?! 8 месяцев, как  не видел тебя, за что ты так на нас обиделась? Разве можно так?… Дети спрашивают – не умерла ли ты? Что мне ответить, что же мне сказать? Ма.. скажи хоть слово, одно только слово, мама!…

                  (Анико кладет трубку)

Гоги – Здравствуй, Анико.

Анико – (вздрогнула) Что ты как кошка, подокрался! Здравствуй.

Гоги – Что делаешь?

Анико – Убираю.

Гоги – Значит, мы не знали друг друга.

Анико – Нет

                  (Заходит Русико)

Русико – Анико, не видела ли ты Тинико?

Анико – Кети? Нет, не видела. Почему же ты ее Тинико зовешь? Кто такая Тинико?

Русико – Тинико? (Задумалась, вспоминает что-то, не вспомнила) была… (занервничала), куда же это девочка исчезла, что мне делать, у нее же это, как его? Ну это, если ее потеряю, мне конец. Не только у нее, а даже у меня это, как называется?

Гоги – Здравствуй Русудан.

Русико – Здравствуй.

Гоги – Чем  занимаешься?

Русико – Ничем (присматривается)

Гоги – А что ты так на меня смотришь?

Русико – Очень знакомое лицо, вспомнить хочу , да никак не могу.

Гоги – Да откуда ты можешь меня знать, я тебя не помню?

Русико – Тебя Гоги зовут?

Гоги – Георгий.

Русико – Как того звали, не помню.

Гоги – Кого?

Русико – Ну того, там, в Воркуте… надзирателем что был? Ты бывал в Воркуте?

Гоги – В Воркуте? Нет! А ты что делала в Воркуте?

Русико – Не помню уже, кажется Бидзину навещала.

Гоги – Бидзина – твой муж?

Русико – Был, пока умер.

Гоги – Что-же с ним случилось?

Русико – (вспоминает) формалином облился… не то известь на него насыпали… нет, сперва застрелили, а потом известь насыпали. Может ты знаешь, что с ним сделали?

Гоги – Я?.. А я откуда должен знать. Не знаю!… Ничего не знаю!… Воркуту и в глаза не видел.

Русико – И Тинико не видал?  (вдруг ее осенило, обрадовалась) Ааа! Вспомнила… Тинико больше нет, когда из Воркуты вернулась… от туберкулеза… (плачет) куда же эта девочка пропала…

Гоги – Тинико?

Русико – Нет, Кети, Тинико больше нет, она улетела

                  (выходит, заходит Шако)

Шако – Гоги, возьми (передал что-то в кульке) эти шары – надуй  и повесь.

Гоги – (надувает шар, немного необычно раздувается шар – по длине) Ээээ, это что?

Шако – Фирменные шары (смеется), сегодня гостя ждем. Подарки принесет. Хорошо должны встретить. Анико!

Анико – Слушаю!

Шако – Говорил я тебе, здесь оставлю? (Анико кивает головой), говорил? Это так и будет, тебя я здесь оставлю, здесь. Я человек слова. Сказал – значит оставлю! (Пауза) Анико! Как дела? Поняли, что лучше без шума переходить отсюда? Что говорят?

Анико – Да, что скажут, гоните да нас отсюда?

Шако – Зачем же гоним? Не гоним… а переселяем, перевозим, перемещаем, фу, твою (раскричался). Да, гоним, гоним!!! То же мне! Тебя нет, блин, тебя оставляю…. тебе же говорил – оставлю… Боже, как ты на мою мать похожа… такими же жалкими глазами она смотрела, не мотри так на меня, повернись туда!… Что мне делать, всем я не смогу помочь. Если я  слишком загну, вышвырнут и меня… останусь на нуле, поняла? Не только я этот дом покупаю… не смотри так, не смотри (убегает).

(заходит Сандро. Анико увидев его, скрывается и наблюдает за ним).

Сандро – «Вей, вихрь, вовсю! Жги молния! Лей ливень!

                  Вихрь, гром и ливень, вы не дочки мне.

                  Я вас не упрека.. В бессрдечьи,

                  Я царство вам не дарил, не звал детьми,

                  Ничем не обязал. Так да свершится

                  Вся ваша злая воля надо мно!

                  Я ваша жертва – бедный, старый, слабый»…

                  (перестает читать, руки трясутся, посмотрел в стороны, достал из кармана водку и глотнул).

                  «С моими дочерьми и войском всем

                  Набросились на голову седую.

                  Такого старика. Не стыдно ль вам?

                  Вей, вихрь, во всю…»

Додо – Сандро – Нет! Нет! Нет! Голос нам нужен! Голос!

                   (Сандро посмотрел в стороны, опять глотнул)

Сандро – «Вей, вихрь, … хорошо (продолжил)

                  Я ваша жертва – бедный, старый, слабый»,

                  Нет! Нет! – Король плачет ( и вновь продолжает)

                  (пауза)

Додо – Дальше?! Кончился спектакль? Ванико … говори

Ванико – Ой!  Как понравилось! Сандро, давай еще разок, ну?!

Кети – Ух ты, как хорошо было, я даже расплакалась.

Русико – Как же он так скоро такой текст запомнил.

Сандро – Додо, я больше не могу, какие глупости мы делаем.

Додо – Хорошо, брось эту сцену, отдохни.

Како – Сандро, прошу, скажи мне: «Клянусь Аполлоном!»… Скажи, ну?!

Додо – Како выучил текст?

Како – Да, а какой текст?

Додо – «Открой глаза»…

Како – Читаю, хорошо. Начинать? Король Лир, открой глаза, открой и посмотри, не пренебрегай своим верным слугой»…

Сандро – Клянусь Аполлоном…

Како – (кричит) – И я клянусь тем Апполоном!

Додо – Како, не кричи.

Како – Что же он тогда на меня кричит?

Додо – Он король, король. Хочет закричит, хочет повесит.

Како – Как бы ни так – повесит… Роль отнял, сейчас повесит? Что темно? ( у Како поднялось давление, ему стало плохо, посадили на стул)

Сандро – ( удрученный) Додо, что мне делать, бежать?

Додо – Беги… Всю жизнь ты убегаешь… Маленький ты человек, маленький… нет в тебе героя, нет. Малейшее препятствие и ты –прыг  в кусты. Не можешь хоть раз в жизни чем-нибудь удивить меня, что-нибудь сделать такого, героического?!

Сандро – Играть эту роль, разве не героизм?

Додо – Кети, Русико, идите сюда ( отводит их в сторону, что-то объясняет, Кети смеется довольная)

Гоги – Аркадий!

Аркадий – Чего тебе?!

Гоги – Дуй сюда.

Аркадий – Чего?

Гоги – Ну дуй-же ( Гоги и Аркадий надувают удлиненные шары)

Додо – Кети, отсюда – начнем, здесь в доме тесно-

Кети –       «Здесь в доме тесно. Старика со свитой

                  Немыслимо здесь было б разместить» (смеется)

Додо – Что тебя веселит?

Кети – Не знаю, мне смешно.

Додо – Русико, продолжай.

Русико – «Сам виноват, зачем мой дом оставил?

                  Пускай теперь пеняет на себя» (плачет)

Додо – Русико, почему плачешь?

Русико – Не знаю…

                  (У Гоги лопнул шар)

Додо – Гоги, Аркадий, вы нам мешаете, чем занимаетесь?

Гоги – Гости идут. Сказали, надо украсить здесь.

Додо – Какие еще гости?

Анико – Те, которые этот дом покупают.

Гоги – Идут с подарками, говорят концерт будут давать.

Аркадий – После концерта будет банкет?

                  (заходит Шако)

Шако – Здравствуйте мои дорогие, сегодня высокий гость прибудет. Хочу вас обрадовать, вопрос вашего переезда решен. На той неделе в Эртацминда будете.

                  (пауза)

Ванико – Додо! Нести бензин?

Шако – Чтооо? Что ты должен нести? Зачем тебе бензин?

Ванико – Какой бензин, чей бензин…

Шако – Где  у тебя бензин?

Ванико – Есть  (вызывающе)!

Кети – Шако, что делать, грим не несут нам? Когда платья сошьют?

Русико – А «ресници» не нужны?

Анико – (тихим голосом) И у меня нет платья.

Шако – Я же говорил вам – напишите? – Нет! – Напишите все, что вам нужно, и все вам отправим. Додо – Шако, эти люди никуда не уедут.

Шако – Ну хватит, наконец Додо Николаевна. Не надоела одно и то же повторять (имитирует голос) «не сможете выгнать, не уедем». Хватит, ну?! Стыдно просто. Мне с вами не о чем говорить, придет сегодня тот человек – поговорите с ним. Только советую не выводить его из терпения, ведь это он должен помочь вам в Эртацминда.

Додо – Он кто – тот мужчина?

Шако – Он – не «тот», он – «тому» «этот»… Но все-таки будьте осторожны, ведите себя умно.

Додо – Сандро, ты отдохнул? Продолжим.

Сандро – Ванико, будь внимательнее, реплику помнишь

Ванико – Помню, конечно… реплика – это что?

Сандро – Начинаю – « Не ссылайся

                  На то, что нужно. Нищие, и те 

                  В нужде имеют что-нибудь в избытке.

                  Сведи к необходимости всю жизнь,

                  И человек равняется с животным!

Шако – Вот это правильно!…

Сандро – Ээ! .. кончай ну! Не мешай! Ээ!..

Шако – Извиняюсь, извиняюсь, прервал вас, но не смог сдержаться. Правильно, человеку хочется больше, чем необходимо.

Сандро – Только дело в том, что никто не знает, сколько будет это «больше»?

Шако – Для кого – как, видимо мое «больше» значительно больше, чем твое.

Како – Это почему  же больше?  Мое «больше», знаешь, какое большое? Воот! Уй! Извиняюсь, вернусь сейчас же.

                  (бежит)

Шако – В общем, так. Очень прошу вас, без скандала и всяких эксцессов встретить человека, спокойно, приветливо, с улыбкой… Нам только лучше будет от этого.

Сандро – Шако, ты нам мешаешь.

Шако _ (с удивлением) Яя? Я вам мешаю? Напротив, мне даже очень понравилось, ваше «больше» чем самое необходимое…. Значит вы все еще духовность проповедуете, да? Ну вы даете, ребята!… А я нет… Точнее, ни нет, а не могу уже. Так уж сложилось…! Когда один раз попробуешь этого… дерьма, потом –конец. Потом уже не имеешь права говорить о духовности… Вот так! А разве это дело? А некоторые ведь сидят в дерьме и оттуда духовность проповедуют. «шуи ланда и чан кун»

Сандро – О чем это ты?

Шако – «Бамбуковой карзиной воду не достать».

Сандро – На каком языке?

Шако – На китайском. А вы думаете, я – кто? Филолог я. Китайские пословици переводил, да не смог напечатать. Китайский язык выучил, нужен он сейчас, как не знаю что… Из  миллиардного населения лишь несколько тысяч владеют китайскими иероглифами, – а я знаю. Сейчас на какой хрен они мне нужны?  Да-а-а. Покончил я с духовностью, чем только не занимался, и «будку» ставил и Дубай и Турцию объездил, ничего не вышло. Все деньги в презервативный бизнес вложил, думал «спид», венерические болезни… Но, как бы ни так…, потерял я деньги… Не продаются презервативы, у нас нет еще этой культуры. Ни «спид» не пугает грузинов, ни венерические болезени… Одна комната набита презервативами, другая – наполовину (пауза)… Этот дом – моя последняя надежда. Здесь может и в долю меня возьмут, но ответственность только на мне лежит. На всех документах подписываю только я. И как вы после этого думаете: раз приказали мне  выселить вас отсюда, я оставлю? Не отпущу вас?! Да если бы даже я вас очень сильно любил, и жалел – не только не отпустил бы, а подзад коленом выгнал бы. Духовность уже не по мне (положил руку на сердце)! Вот  опять колит… однажды, наверное,… какое время чтобы сердце барахлило у меня…

Сандро – Ой-ой-ой, …  сейчас заплачу…

Шако – Да, вы думаете, что у меня сердца нет?…   Или, сердце-то есть, но не болит,  да?

Сандро – Болит, конечно, как не болит? А ну покажи, где больно.

Шако – (кладет руку на левую сторону) Вот здесь.

Сандро – Сердце не там. Сердце  – вот где (кладет руку чуть правее). Я тоже думал, что сердце там, а когда случился инфаркт, понял, что оно здесь

Шако – (удивленный) Как это здесь?  Сердце же слева? Не знаю, не знаю, у меня болит здесь. А сейчас прекращаем репетицию, сегодня гостя ждем.

Како – И сегодня?

Шако – Что и сегодня, а что вчера гостил кто-нибуди что-ли?!

Сандро – Сегодня репетиция не отложится.

Шако – Нет отложится!! Я гостям не могу отказать, давайте все в месте, дружно приберем двор, … а потом будет банкет.

Аркадий – Банкет? Когда? Где?

Шако – Аркадий, это тебя не касается.

Аркадий – Почему это не касается? Если бы я был американцем, то касалось бы?

Сандро – Аркадий , почему у тебя голова так примитивно устроена?

Аркадий – Да, да, сейчас  вам Америка нужна. А они вас покупают, а потом проглотят всех, раз!… и все.

Како – Слушай, что тебе нужно. Дружили же мы 200 лет? Ну и хватит.

Аркадий – Как это?.. Мы дом для престарелых построили, а сейчас здесь эротический театр открывают. До чего дошли, вот вам и Америка!.

Сандро – (к Шако) Правда, эротический театр открывают?

Шако – Не знаю, это не мое дело. Ну даже если это так, что тут плохого? Раз тебя это больше не интересует, это значит и другим не надо. О молодых не надо думать? Ведь им надо развлекаться?… На Кавказе первый эротический театр будет у нас!.. Вы должны радоваться этому, ведь столько людей наймут на работу. Не знаю, может здесь пансион для благородных девиц откроем, или же университет.

Сандро – Этот гость покупает здание? Это и есть «тот»?

Шако – Да не он «тот», говорил я тебе, он « того» «этот»…

Ванико – Пускай приходит, встретим.

Шако – Встретите? Что вы задумали? ( к Гоги) Что они собираются делать?

Гоги – Не знаю ( к Ванико и Како ) Скажите, что задумали?

Ванико – Какое твое дело?!

Гоги – (к Ванико) Скажи, что задумал, скажи! О-о, продырявить бы тебе затылок!

Ванико – Гоги, ты там в той жизни… случайно не палачем был?

Гоги – Что ты бредишь? .. Какой палач?.. Какая Воркута?

Ванико – Не знаю… Что -то тебя заклинило на дырке в затылке..

Гоги – (кричит истерическим голосом) Что вы от меня хотите, что? – Чем я кого обидел? Что вы про меня сплетничаете? Дела нет? Да бухгалтером я был, бух-гал-те-ром!….

Како – Не сможете нас отсюда выгнать!

Шако – Кончайте базар, хватит! Не надоело одно и то же повторять (подражая) «Не сможете выгнать», «не уедем». Хватит, если бы от меня зависило , то я бы тому, кто вас выгнал бы, показал кузькину мать. Правду, говорю: и знает почему? Из-за ваших духовных ценностей. Я уже, к сожалению не тяну до таких высот… В общем так, сегодня встреча, используйте этого человека, заставьте его отремонтировать вам здание в Эртацминда.

Сандро – Знаешь что?

Шако – Не знаю!… Не слушаю… ухожу…

                  (Шако выходит, старики за ним, Сандро и Додо остаются одни, пауза)

Додо – Сандро, когда у тебя инфаркт был?

Сандро – 6 месяцев тому назад.

Додо – Серьезный инфаркт был?

Сандро – Вполне (пауза). Додо!

Додо – Да, слушаю!

Сандро – Да так ничего…

Додо – Говори-же.

Сандро – Додо…

Додо – Слушаю

Сандро – Если я скажу, что люблю тебя , поверишь?

Голос ребенка – верь, верь…

Додо – Не поверю.

Сандро – Тогда, не скажу (пауза), уйдем отсюда.

Додо – Уйдем?

Сандро – Да уйдем… вместе… только куда пойдем, квартиру отобрали, Даташка отобрал за долги (пауза). А если к тебе пойдем?

Додо – (пауза) Эта квартира приндалежит Нике.

Сандро  – Ну пока Ника приедет… приедет же?

Додо – Приедет, куда денется? А квартиру я сдала.

Сандро – Да?

Додо – Да!

Голос ребенка – Не лги ему.

Додо – Погоди.

(пауза, вдруг они очень близко оказались друг к другу)

Сандро – Додо (до Додо дошел запах водки, она ударила ею в лицо) Что делаешь?

Додо – Что это такое? А ну выдохни!… не так, не вдохни, а выдохни. Пил? Кто тебе дает пить, кто? Где ты выпивку достаешь?. Уходи отсюда. (пауза) Уходи Сандро (Сандро выходит. Додо обращается к ребенку) К нему идти?

(заходит Анико)

Анико – Додо, к тебе пришли.

Додо – Кто?

Анико – Двое молодых людей, очень симпатичных, думаю… они твои…

Додо – Где они?

Анико – Вот идут.

Додо (ребенку) – Ты их привела?

Голос ребенка – Нет.

                  (Заходят Торнике и Лаша)

Торнике – Здравствуй мама!

Лаша – (выпивший) Здравствуй ма!

Додо -   Торнике, Лаша! Здравствуйте… как это надумали?!

Торнике – А что там думать надо было.

Лаша – Соскучились и…

Торнике – Как ты, мам?

Лаша – Как себя чувствуешь?

Додо – Мне не плохо, а вы как?

Торнике – Да так себе.

                  (пауза)

Лаша – Нормально

Додо – А в остальном?

Торнике – Что, в остальном?

Додо – Как  домашние, дети как?

Торнике – Нормально, им неплохо

Лаша – Да, так себе.

Додо (к Лаше) – Ты что собирался с женой разводиться, помирились?

Лаша – Помирились…

Додо – Значит вам хорошо теперь вместе?

Даша – Да, хорошо… просто не разговариваем друг с другом.

Торнике – Мама, отец здесь?

Додо – Да, здесь . Кто вам сказал?

Торнике – Сказали. Где же он?

Лаша – Как он?

Додо – Неплохо.

Торнике – Помирились?

Лаша – Помирились?!

Додо (к Анико) – Позови Сандро, пожалуйста…

Лаша – Он правда здесь?

Додо – Вы по какому-нибудь делу пришли?

Лаша – Потом скажем.

(заходит Сандро)

Сандро – Какие гости, Торнике!… Лаша! Как вы мои львы?

Торнике – Ничего, живем…

Лаша – Да, так…

Сандро – Как дети?

Торнике – Хорошо.

Лаша – Так себе…

Сандро – Что еще?

Торнике – Что еще… Пришли навестить…

Лаша – Соскучились и пришли…

Додо – Так вместе и соскучились?

Лаша – Почему-же вместе? У Торнике машина, он меня подвез.

Сандро – А я то как соскучился… детей не могли привезти?

Торнике – Я с работы…

Лаша – Занимались и…

Додо – Как ваши дела? (к Торнике) Опять бензином занимаешься?

Сандро – Торнике, действительно такие большие деньги делаются в бензине, как говорят?

Торнике – Какие большие… мучаюсь… все только и стараются как-бы тебя затопить. Должен вступить в какую-нибудь партию – «крыша» нужна… а то очень трудно мне приходится.

Сандро – (Лаше) Чем ты занимаешься, пишешь?

Лаша – (удивленный) Что?.. аа.. да.. так, ну!

Сандро – Прочти мне что-нибудь из новых… как мне твои стихи нравились?

Лаша – Хорошо, ну отец,.. какое сейчас время стихи читать… пишу –нет… больше не могу совмещать бизнес с поэзией. Все мое время уходит на «цех». Моя голава занята мыслями о «хачапури» и пирожках.

Сандро – А сердце?

Лаша – А сердце – пончиками (смеется). Хорошо ну, отец, хватит…

Сандро – А «цех» хорошо работает?

Лаша – Да, нет, не очень. Все начали печь «хачапури», не продается, на зарплату еле хватает, работниц сократил…

Додо – Чего ты плачешься, здесь никто у тебя денег не просит.

Лаша – При чем тут это?..

Додо – Ты выпивший?

Лаша – Какой я выпивший, одну бутылку пива випил. Что ты так смотришь? Что хочешь? Уйти мне, что ли?

Торнике – Мам, послушай…

Додо – Слушаю

Торнике – Мама , и ты отец. Ваше место не здесь, пойдемте отсюда.

Лаша – Да, ну, правда,  мам… что вы здесь потеряли? Не понимаю, что за принцип?

                  (заходит Клара)

Торнике – Что она хочет?

Лаша – Подслушивает?

Сандро – Нет, она глухонемая (Кларе) Клара, хочешь что-нибуль?

                  (Клара выходит)

Торнике – Папа! У тебя же есть однокомнатная?

Сандро – Нет.

Торнике – Как нет, куда дел?

Сандро – Съел.

Торнике – Ты что, смеешься отец?

Лаша – Конечно смеется, так сразу не съел бы.

Сандро – Не сразу конечно. Даташка закупил по частям… Я брал у него взаймы и…

Лаша – Деньги занимал и с ним же тратил.., а под конец он в долг квартиру оставил? Да?

Сандро – Да.

Лаша –  Сволочь!.. Убью!..

Торнике – Заткнись, тоже мне убийца…

                  (пауза)

Лаша – Какой же ты молодец, Сандро.

Торнике – Ну что поделаешь, что есть, то есть. Во всех случаях вы должны уехать отсюда.

Додо – Куда же нам? У кого можно пожить?

Торнике – Вам обоим? Вы что помирились? Вот даешь! Обоих взять не смогу… давай сделаем так, я пока отца заберу, а ты маму с собой возьми, потом поменяемся и так далее..

Сандро – А если помирились?

Торнике – Если помирились? Какое время вам мириться?!

Лаша – Если помирились, тогда к Торнике идите, у него квартира большая. Я  чем могу, помогу.

Сандро – Не понимаю, что вам нужно?  Кто вас просит нас забирать? Мы здесь превосходно себя чувствуем.

Торнике – Хорошо ну, отец… Как же здесь можно себя хорошо чувствовать?

Лаша – Стыдно, ну…

                  (заходит Шако, за ним вдогонку Гоги и Аркадий)

Шако – Здавствуйте, здравствуйте! К нам гости пожаловали? Очень приятно. Мешать не буду. Не нужно от меня чего-нибудь?

Торнике – Нет, Шако, ничего не надо. (Шако и его свита выходят)

Додо – Откуда ты этого Шако знаешь?

Торнике – Знаю… а что?

Лаша – Я его не знаю

Торнике – Что же делать? На чем порешили?

Сандро – Сыграйте в «орла и решку», кто первым проиграет, тот нас и заберет (бросает монету и полушутя) «орел или решка»?…

Лаша – «Решка»

Торнике – Погоди, отец, погоди…  Ма… что у вас за неприятности здесь с директором?

Додо – Шако тебе звонил?

Торнике – Нет, мам… Шако здесь «пешка». Этим интересуются люди более высокого уровня.

Лаша – Да, сдался мне этот Шако, мне «цех» закрывают.

Додо – Очень даже хорошо, что закрывают, вернешься к своему делу.

Лаша – И что потом?… Кто моих детей кормить, одевать будет?

Торнике – О вашем нахождении здесь еще не знают в городе. Разбазарят, разнесут по всему городу, опозорят…,  успокойтесь ну… кому нужна это бессмысленная борьба.

Лаша – Мама, особенно к тебе относится. Ты угомонись, и все притихнут.

Додо – Вы знаете, что здесь творится?

Лаша – Знаем, знаем.

Торнике – Знаем, этот дом купили люди, американцы вложили деньги и хотят, чтобы вы высвободили им здание.

Додо – А знаете вы, что здесь открывают?

Торнике – Вроде какой-то университет, точно не знаю.

Лаша – Да, нет… не университет, а эротичекий театр… ну и что? … Может это и рано пока для нас… Но мы же стремимся к западу? А это и есть запад.

Додо – Знаете, за сколько купили?

Торнике – Да брось, мама,  зачем тебе знать, за сколько…

Лаша – Я тоже купил «цех», устроил как-то и дешево купил, что теперь отобрать должны?

Сандро – Знаете, куда этих людей переводят?

Торнике – Ва-а! Молодчик Сандро!? Додо и тебя заразила? А вам не до лампочки куда их переводят?

Лаша – Куда переводят – в лоно природы, чистая речка, там же церковь, кладбище, могила Пааты и еще не знаю что…

Торнике – Хватит,  кончайте базар! Ма, едем ко мне. Если Нанка обидит тебя, будет иметь дело со мной,  отца Лаша возьмет.

Сандро – Возьмешь, Лаша?

Лаша – Возьму, конечно, о чем речь!?

 Торнике – А если помирились и вправду, тогда что? Пойдемте со мной… Что вы беспризорные, что вы здесь потеряли?

Лаша – Стыдно просто, что только не болтают о нас… Складывайте свой багаж и поехали.

Торнике – Давайте по-быстрому, будь по-вашему, хотите вместе? – вместе. Отдельно?- будет и так.

Шако – (вторгается с речью, видимо послушивал) Додо Николаевна, Сандро, конечно меня никто не спрашивает но, по-моему, дети правы.

Торнике – Эй! Ты кто такой? Кто спрашивает твое мнение? И кто это тебе «дети»?

Лаша – А ну, валяй отсюда! (Шако выходит) Ну, идете?

Торнике – Что, не идете?

Додо – Нет!

Сандро – Не можем!

Торнике – Нет?

Додо – Нет!

Сандро – Ну не можем мы!

Торнике – Хорошо, мы уезжаем.

Лаша – Ма… па…, если что нужно будет, звоните мне.

Торнике – Сейчас мне некогда с вами спорить, заеду через два дня, будьте готовы.

Додо – Проводим вас (выходят)

Сандро – (по дороге Лаше) Значит ничего нового у тебя нет?

Лаша – Нового? Да… хочу «нугу» выпустить, должно быть хорошо пойдет.

Сандро – Да я о стихах спросил.

Лаша – Аааа… О стихах? Посмотрим отец. Вначале  выпустим «Нугу», а потом посмотрим. (заходит Шако, за ним Клара, идет разговор жестами)

Шако – Клара, и ты тоже должна уйти.

Клара – Зачем?

Шако – Для тебя нет места.

Клара – И в постели мне больше нет места?

Шако – Что мне делать, Клара, штаты они сами утверждают, своих людей приводят.

Клара – А я что не твоя?

Шако – Меня не спрашивают… Ты не нервничай, когда все успокоится, опять верну ( Клара старается обнять его) Клара, не надо, не время сейчас, увидит кто, неловко будет!

Клара – Шако, не покидай, умоляю… (бросается на колени)

Шако – Не надо, встань, зайдет кто-то, что же мне делать тогда, едрена мать. Ты думаешь, я не хочу тебя оставить? Лучше немой любовницы мужику желать нечего, но что делать? (Клара как бы успокоилась). Вот так, моя дорогая, вытри слезы. Будь сильной. Верь мне, скоро я тебя верну! (Шако уходит)

Клара – (громко) Шако! (Шако остановился, смотрит по сторонам, кроме Клары никого, усмехнулся, подумав, что ему померещилось) Шако… подойди сюда!

Шако – (изумленный) Ты-ы-ы?!

Клара – Да, я!Я!

Шако – Как, каким образом?

Клара – Не отпускай меня, Шако!

Шако – Клара, ты заговорила? (вдруг о чем-то догодался) Ты не немая?

 Клара – Сам ты немой, глухой и идиот! (категорически) Шако, знай – я никуда не уйду!

Шако – И ты так долго меня обманывала? Из-за тебя «глухоменой» язык выучил.

Клара – Это не язык глухонемых, на этом языке общаемя только я и ты.

                  (пауза)

Шако – Клара, ты меня обманула, ты уйдешь отсюда!

Клара – Не  уйду!

Шако – Уйдешь!

Клара – Не уйду! Знай, на весь мир тебя опозорю, если только о тех глупостях рассказать, что ты мне в постели говорил … (смеется, вдруг серьезно) и кроме того, – я о многом знаю – Шако…

Шако – Что ты знаешь?!… Что?!… Да что ты можешь знать? Ау!… Ты же все понимала?

Клара – Понимала.

Шако – Шантажистка!

Клара – Дурак!

                  (пауза)

Шако – Что же делать…

Клара – Оставь меня здесь и ничего не изменится.

Шако – Как? Каким же образом?… Все знают, что ты немая, а как сейчас?..

Клара – Ну и что, останусь немой. Мне лучше быть немой, о чем мне говрить? Что я могу сказать? Говорить, не говорить это ничего не меняет (Пауза, на немом) Договорились, Шако?

Шако – (на немом) Договорились, чтобы я твоего голоса не слышал!

Клара – (на немом) Придешь ночью ко мне?

                  (Пауза)

Шако – Приду.

Ванико – (заходит, глаза окровавленные, в руке держит палку и стучит ею, ходит как слепой, кричит) О тьма! О безутешность! О мой Эдмунд! Сыновнюю любовь – разуй пожар и отомсти зп это!

Шако – Что с тобой, Ванико? (Кларе) Что с ним? Помогите! (забегают старики) Ванико, Ванико!

Ванико – (смеется) Как, вышло? Правда поверили? А Како не нравится…

Шако – Ты играл? Чуть сердце не разорвалось (Провел пальцем по его глазам) краска?

Ванико – Как тебе?

Шако – Хорошо, очень хорошо! Ну а теперь… будьте умницами. Тот человек скоро будет здесь. Не надо истерики, давайте сделаем ему приятное. Между прочим, если присмотреться, он вполне нормальный мужик. Вот приехали…

                  («Он»  заходит в сопровождении жены, охраны, журналистов и телеоператоров. Супруга не говорит ни слова, только улыбается  обворожительно. «Он» раскрывает бумаги и читает).

«Он» – Зайчата мои, извините, не тот … (меняет лист) вот этот. Мои дорогие соотечественники. Отцы и Матери мои! Приветствую вас, моих заслуженных людей. Я и моя супруга часто беседуем о нуждающихся людях… Вот и сейчас, говорит мне супруга, – пойди, проведай дом для престарелых, понеси им подарки, сделай  им приятное. Мы же тоже состаримся, и вот мы здесь. Позвольте мне вручить вам маленькие подарки, прошу вас!… (вынимают плюшевые и резиновые игрушки, куклы, медвежат, зайчиков и т.д.) Что это? Куда же вы дели нарды, домино, шахматы? В детском приюте оставили? Ничего, эти игрушки передайте своим внукам и внучкам. Это что? Сладости? Прекрасно, старички любят сладкое, усладить горлышко пряностями…

Корреспондент – (оператору) Снимаешь? (оператор кивает головой) Мы находимся… я в кадре? (оператор кивает головой) не мог сказать? Начнем сначала… Здравствуйте друзья, мы сейчас находимся в столичном приюте для престарелых? Как правильнее (оператор пожимает плечами). Ничего, потом смонтируем. Здравствуйте друзья, мы сейчас… сегодня сюда пожаловал (оператору) как фамилия этого типа? (оператор опять пожимает плечами) оставь, потом текст наложим… Сними старика с игрушками.

«Он» – Друзья мои, сказано дерево плодами  ценится а так же сказано, что  «Всякое дерево, не приносящеее плода доброго, срубают и бросают в огонь». Мне от вас не нужно ничего… я только об одном вас попрошу – позвольте мне служить вам. Я нахожусь здесь не из-за приближающихся выборов, «стул» никогда не входил в ареал моих интересов, только об одном хочу попросить – дайте мне сделать то, что я хочу сделать для вас и для нашего многострадального отечества.

Корреспондент – Извините, если можно эту фразу повторите.

«Он» – Какую фразу?

Корреспондент – Вот эту – дайте мне сделать, что я могу – у вас получается.

«Он» – С удовольствием (улыбается широко) Позвольте мне сделать то, что для страдальной… нет, если можно начну сначала… дайте мне сделать хоть что-нибудь для  моей страдальной отчизны…

Кети –(«Ему») А ну скажи ааа?

Шако – Не надо, не говорите!

«Он» – Почему же? Скажу – аааа??

Кети – В попе дыла (смеется)

«Он» – Что вам угодно?

Ванико – Эй, ты, генацвале, дорогой … одно скажи – этот дом ты покупаешь?

«Он» – Нет, не я… не только я…

Шако – Вопросы потом, вопросы к концу встречи…

Како – Это ты нас гонишь отсюда?

Шако – Вопросы потом…

«Он» – (Оператору) Не надо этого снимать…

Како – Не хочешь, да?!.. Снимай, снимай!

«Он» – Не надо, сказал!…

Како – Ответь, ты нас гонишь?

«Он» – Сейчас мои друзья меня поставили в известность, никак не могу понять, почему вам не хочется переезжать туда. Там  же такой чистый воздух, и там мы вам во всем поможем, обо всех позаботимся.

Како – А если не переедем?

«Он» – Если не переедете?… нельзя.

Ванико – Не переедем!

Все хором – Не пе-ре-е-дем, не пе-ре-е-дем!…

«Он» – Успокойтесь, утихомиртесь… Не снимай, ну?! (закрывает камеру рукой) Послушайте, друзья мои из-за десятки стариков такое большое здание в таком  месте никто не оставит простаивать.

Все – Нет! Нет!

Шако – (кричит) Тихо! Тии-хоо!… Вашу… (голос пропал) тсс… кто вы? Что за люди? Хорошее от плохого различить не могут!

Сандро – Почему это не можем различить? – Ты хороший, а нам кажется, что ты плохой?

Шако – Эх, это так – «Шция дли ден бай фейла», «слепому хоть свечку подавай – все ровно ничего не увидит». И это вместо благодарности, за мои старания,.. за мою заботу и опеку?

Сандро – Как нам тебя благодарить? На улицу выйти, что ли?

Шако – Зачем на улицу-то? Зачем на улицу! В Эртацминда, на природу…

Додо – Здесь речка, тут кладбище… Сандро, скажи что-нибудь, Сандро!…

Сандро – Что мне сказать? Что!

Додо – Да говори же!

Сандро – А если не уедем?

Шако – Не уедете, увезем!

Ванико – Сандро! Нести канистру?

Сандро – (посмотрел на Додо) – Неси!

«Он» -Что? Канистра?

Како – Постойте, немного подождите.

«Он» – Что  вы собираетесь делать?…

Корреспондент – Приготовься.

Ванико – (заносит канистру, передает Сандро ) На, Сандро, давай!

«Он» – ( к Шако) Что он делает?

Шако – Сандро, да не способен ты на это, поставь канистру.

Сандро – Не смейте подходить!

Корреспондент – Снимаешь? (оператор кивает головой).

«Он» – Что вы делаете, друзья? Телевидение снимает, (оператору) эй, ты дебил, не снимай!… Неудобно же, поставьте канистру (к Шако)! Скажи-же что-то!

Шако – Хочешь героем стать? Бывшей жене хочешь понравиться? Иди, зачем же время тянуть? Давай обливайся.

Голос ребенка – Нельзя, Сандро, нельзя! Не слышешь? Почему не слышешь, почему?!…

                  (Сандро обливается бензином)

Шако – Так!… Прекрасно!…

Додо – (кричит) Сандро!!! Не надо Сандро!… Сандро

Сандро – Погоди, сейчас!

«Он» – Остановите его!… Прошу!

Сандро – Не подходите!

Шако – Не мешайте ему; Сандро, канистра опустела?

Корреспондент – (оператору) Снимаешь? (Оператор кивает) знай, если этот материал тоже испортишь, тебе не сдобровать (Старикам) Очень вас прошу, не загораживайте камеру.

Шако – Весь бензин вылил? Хорошо что сейчас собираешься делать?! Спички должен достать? Что,  не находишь? Нашел? Хорошо, приготовься, что, Сандро, руки трясутся? Испугался?

Сандро – Руки не из-за этого трясутся..

Шако – Давай-же, зажигай!

Аркадий – Давай, Сандро! – «И на обломках самовластья напишут наши имена!…» (Сандро безнадежно старается зажечь спички).

Шако – Что случилось, Сандро, не зажигается?

Како – Вот! Говорил я вам, промокнут спички – а? Ванико, говорил?

Ванико – Да, говорил.

Шако – Падать тебе спички? Подать?

Сандро – Давай.

Шако – А потом не скажешь Архангелу Михаилу кто, тебе спички предложил? На, лови (бросил спички), зажигай. (Сандро зажег спичку) Вот так! Хорошо, поднеси ближе!

Корреспондент – (оператору) Снимаешь? (оператор кивает). Посторонись! Камеру загораживаете!

Шако – Давай, Сандро, давай, прощай. (Сандро подносит зажженную спичку к одежде, она гаснет). Не зажигается? Попытайся еще разок. Опять не зажигается?

Сандро – Ванико, что это такое?

Ванико – Не знаю, бензин… «нормал»…

Шако – Ах, вы аферисты!… Вы шантажисты – (смеется), придурки, лохи настоящие ( внезапно прекратил смех). Ты, что правда собирался себя сжечь? Хорошо, что мне в тот день бензин понадобился и…

«Он» – (обалдевший) Я ничего толком и не понял, что призошло. Вы что, дурачились? Шутили со мной? Все хорошо, что хорошо кончается. Всего доброго, будьте здоровы…

Шако – Друзья, поблагодарим человека, который, несмотря на свою занятость, нашел время и навестил нас. Спасибо, спасибо большое (выходят все, остаются лишь Сандро и Додо)

Додо – Что ты натворил? Водой облился? Знал, что это была вода?

Сандро – Нет! Откуда мне было знать? (чихает)

Додо – Простудился? Накройся (накрывает шалью) вот, тебе холодно?

Сандро – Нет, не холодно, больше не холодно.

                  (пауза)

Додо – Правда не знал, что в канистре вода была?

Сандро – Нет.

                  (звонок мобильного телефона)

Додо – Слушаю.

Голос Ники – Ма, как ты, мам!

Додо – Хорошо Ника, а ты как?

Голос Ники – Ничего, нормально (Сандро и Додо слушают Нику приклоня головы к трубке)  Мам, что-то твой голос не нравится мне сегодня, тебе что – нездоровится?

Додо – Мне хорошо,… немножко устала, больше ничего.

Голос Ники – Как отец?

Додо – Хочешь, дам поговорить? (передает трубку Сандро)

Голос Ники – Помирились?

Сандро – Да, Ника помирились.

Голос Ники – Ух ты! Ну, вы даете! … Как же я вас обоих люблю… перестану с сегодняшнего дня нервничать, вы присмотрите друг за другом.

Сандро – Нравится Америка?

Голос Ники – Америка? Да как сказать? Так себе… У них все, как часы устроено. Если бы видели, как здесь люди гуляют.

Сандро – А ты гуляешь?

Голос Ники – Я-я? Я нет… некогда, деньги нужны, так кто тебе даст погулять, без денег здесь ты ничто – зеро, деньги тут – все.

Сандро – Здесь тоже.

Голос Ники – Нет, у вас пока нет, у вас еще существует и другое. Здесь люди совсем другие. Я чужой…

Сандро – Работаешь там же?

Голос Ники – Да, сегодня еще выше, на 72 –м этаже мыл стекла, не говори Додо, и ты не нервничай. Я осторожен. Только очень соскучился по вас, по Тбилиси. Как-то тут одного подонка повстречал, тбилисца, так обрадовался, с ума чуть не сошел, когда его здесь увидел. Минут пять плакали, обнимавшись. Тбилиси все таки, это другое…

Сандро – Тогда приезжай, что же ты там делаешь?

Голос Ника – Приеду, скоро приеду, а точувствую, если не приеду, чувствую, другим человеком стану. Ну, будьте здоровы, немножко еще потерпите, приеду, скоро приеду…

                  (пауза)

Сандро – Хорошо, что он так думает, значит и правда приедет.

Додо – Хорошо, что позвонил сейчас.

Сандро – Немножко потерпим и… Додо …  знаешь что… это… не обижайся…

Додо – Почему не сообщил мне о своем инфаркте? Кто за тобой ухаживал? Говорят, инфаркт вызывает страх, тебе было страшно? Что ты мне только что сказал, чтобы я не обижалась? За что же я должна не обижаться? Сандро! (Сандро не произносит ни слово… Умер.) Сандро!… Саа…ндро!… Помоготе!!!

                  (пауза)

                  (на сцене только Анико, в руке держит утку. Подходит к телефону, звонит)

Женский голос – Алло?!

Мужской голос – Отдай… алло, слушаю! Мама, это ты …. Знаю, что это ты… Маа, извини меня, всему я виной, осёл я, осёл!…. Мама! Скажи, где ты, сейчас же подьеду… где ты, мама?….

                  (Анико кладет трубку, заходят старики с чемоданами и, с только  что полученными в подарок  игрушками, играет оркестр, который для этого случая пригласил Шако, чтобы прощание получилось менее пессимистичным).

Шако – (Горло забинтовано, голос – охрипший) Друзья..(закашлял), настал момент (как ни странно, Шако нервничает), когда мы должны попрощаться друг с другом. Мне очень тяжело говорить (кажется он искренен, а может совесть мучает)… Наши отношения были очень трудными, часто спорили, но до ненависти дело не дошло… мне всегда будет приятно вспоминать о вас, поверьте, я с вами прощаюсь и сердце мое сжимается. Уверен, мы снова встретимся в недалеком будущем, на премьере, в Эртацминда или там, в потустороннем мире, если не попадем в разные концы (пауза), прощальный вальс!… Прошу! (танцуют)  Ну, прощайте, автобус ждет (старики выходят, послышался голос мотора, автобус тронулся) Все закончилось благополучно.

Эпилог

                  (Темно. То, что присходит на сцене – между реальным и нереальным, старики – в белом, как призраки видны, в руках держат прозрачные чемоданы, тихо шепчутся)

                  (пауза)

Гоги – Начинать?

Додо – Начинай.

Гоги – Тут темно. Скажите, вы не Кент?

Како – Ну да он самый, слуга ваш Кент, А где слуга ваш Кай?

Гоги – Он славный малый, был, скажу вам прямо – храбрец, рубака. Умер и истлел.

Како – Нет – Государь….  Я – это Кай…

Гоги – Мою бедняжку удавили! Нет не дышит!   (призраки страриков постепенно исчезают)

                  … Ее навек не стало, 

Навек, навек, навек, навек -

                  Мне больно…

* * *

                  (Додо в своей спальне, в руках держит веревку, ищет крючок, чтобы надеть веревку, слышен звонок. Додо снимает трубку).

Додо – Слушаю, Алло?! (звонок продолжается, видимо, звонят в дверь) Кто там?!…

                  Входите, открыто!….

Otar Bagaturia, 15.06.2011©Photo by Mikho Mosulishvili, 2011

Otar Bagaturia©Photo by Mikho Mosulishvili, 2011

Отар Багатурия

«Амико»

Пьеса в двух действиях. Действующих лиц – 8

Аннотация

Молодой человек начинает читать и править свою новую пьесу. То, что он читает, оживает и перед нами разыгрывается драма одной из тбилисских интеллигентных семей.

Отец семейства (Амико) – актер, его жена – домохозяйка. Отец назвал сыновей именами героев Руставели: Тариэл, Автандил, Придон. Сыновья не оправдали  надежду отца, они героями не стали (И сам ведь тоже был назван именем фольклорного героя Амиран – грузинский Прометей, но стал – Амико – ласкательно-уменьшительное имя от Амирана). Семья распадается. Амико чувствует, что нужно как-то сохранить патриархальный  отцовский дом, иначе не избежать разрушительную катастрофу.  Но сыновья его не понимают, у них свои проблемы.

Автор пьесы питается вмешаться, но созданные им герои уже не подчиняются ему… Дом продается, семья распадается, Амико умирает… В старом доме скоро откроется казино или бордель.

Пьеса написана в 1994 г. К сожалению, проблема актуальна и ныне.

Отар Багатурия 

Амико

Пьеса в двух действиях

Действующие лица:

Автор

Амико

Нино-жена Амико

Тариел , Автандил, Фридон – их дети

Татия                 

Гено         

Действие первое

На сцене стоит кровать, старая печатная машинка, телефон, в беспорядке разбросаны книги и разные предметы. На маленьком столе куча бумаг, стоит бутылка водки, рюмка, полная окурков  пепелница, кофеварка, кофейная чашка. На стене спортивные плакаты и фотографии спортсменов; среди них как-то странно выглядят портреты Шота Руставели, Ильи Чавчавадзе, А.Пушкина.

Звонит телефон, из постели появляется рука, ищущая телефонную трубку, хватается за кроссовку, бросает ее, и вот, наконец с постели появляется молодой человек и ищет телефон, который  все еще  звонит. Видимо, на том конце провода знают, что здесь кто-то есть. Молодой человек (назовем его пока автором), пошарив под кроватью рукой, замечает, что телефон в другом конце  комнаты, надевает кроссовки и брюки и идет к телефону. Он берет трубку.

Автор – Слушаю (никто не отвечает, слышатся коротокие гудки- трубку повесили). Автор кладет трубку, зевает, затем подходит к крану и начинает умываться, По всему видно, что он с похмелья. Молодой человек направляется к маленкому столику, берет оттуда  исписанные листы бумаги, перелистывает их, явно недоволен, швыряет листы на пол и идет к телефону, который опять звонит.

Автор – (берет трубку) – Слушаю!

Голос девушки – Это Я!…

Автор – (явно недоволен) Который час?

Голос девушки – Половина двенадцатого.

Автор – Утра?

Голос девушки – Ночи

Автор – (удивленно, он точно на похмелье) Ночи? Чего ты звонишь?

Голос девушки – Ты что не в духе?

Автор – (грубо) Да!…

Голос девушки – Почему?

Автор – А ты не знаешь, почему?

Голос девушки – Знаю.

Автор –Чего же тогда спрашиваешь?

Голос девушки – Не хочу, что ты был в плохом настроении.

Автор – В самом деле?

Голос девушки – В самом деле.

Автор – Зачем  позвонила?

Голос девушки – А что нельза, что ли?

Автор – Я уже все тебе сказал и закончил.

Голос девушки – Я  не все сказала.

Автор – (наливает в рюмку водку) Ну так скажи!

Голос девушки – Не пей, не пей… ( автор удивленно смотрит на трубку) люблю, люблю, люблю… слышишь? Ты один? Хочешь приду!…

Автор – Нет.

Голос девушки – (после паузы) Что сказали?

Автор – Кто?

Голос девушки – На худсовете!

Автор – Не понравилось.

Голос девушки – Мне нравится (пауза, Автор собирает валяющиеся на полу листы), а что им не понравилось?

Автор – Не знаю, что им не понравилось. Тоже мне критики! Старые пердуны и только. Что они понимают в современной драматругии? Говорят, нужны положительные персонажи!… Будто мне они не нужны?! Да где ж их взять? Перевелись положительные персонажи…

Голос девушки  -  И что же ты собираешься делать?

Автор – Не знаю, пересмотрю, наверное, может быть кое-что и поправлю, финал переделаю. Финал мне и самому не нравится.

Голос девушки – Хочешь приду?

Автор – (очень резко) Слушай, у тебя самолюбия нет? (Прерывистый гудок. Автор кладет трубку. Потом возвращается, поднимает трубку и кладет рядом с телефоном, выпивает водку, достает сигарету, долго ищет спички, наконец находит их под кроватью. Наливает водку, садится к пишущей машинке, ставит рядом пепельницу, складывает листы по порядку – это мы называем их листами, на самом деле это пьеса, в которую он вложил столько труда, читает вслух. То, что читает автор, видим мы.)

Автор – Амико. Пьеса в двух действиях. Действующие лица: Амико – актер, временно безработный, Нино – его жена,  Тариел, Автандил, Фридон – их дети. Гено, Татия (подумал, поправил) Татия, Гено.

На сцене интерьер квартиры. В квартире вешалка, стол, стулья, телевизор, кресло-качалка. (поднимает рюмку с водкой и продолжает читать)

 – Но на врага идти, когда в руках успех,  

Достойна труса лишь.

Но кто передо мною?

(Вдруг слышен голос Амико, который откуда-то появился и продолжает декламировать монолог Сирано де Бержерака. Автор, поставив недопитую рюмку, с интересом наблюдает за ожившей собственной пьесой).

Амико – Вас сотни? Тысячи? Стоите вы стеною?

Ага! Я узнаю вас всех!

Вы, старые враги! Ты ложь! (поражает шпагой воздух)

Вы предрассудки!…

Ты подлость! Вот тебе! А, змей клеветы?

Вот вам! (снова поражает воздух)

- Чтоб я вам уступил? Оставьте шутки!

 А, глупость, страшный враг, вот наконец и ты!

Я знаю, что меня одолевает ваша сила.

Я знаю, что меня ждет страшная могила,

Вы одолеете меня, я сознаюсь…

Но все-таки я бьюсь, я бьюсь.

В субботу, сентября шестнадцатого дня поэт де Бержерак убит рукой злодея (театрально падает, входит Нино)

Нино – Амико, встань простудишься! Давление измерил сегодня? (Амико неподвижно лежит) Амико!… (Испуганная Нино приближается к нему) Амико!… Почему ты не отвечаешь? Амико!… (Вдруг Амико обнял нагнувшуюся над ним Нино) Ой!…

Амико – Что напугал, Нино? (смеется)

Нино – (вырвавшись из его объятий) Ну и дурак же ты, Амико, напугал до смерти…

Амико- (смеется, очень доволен своим розыгрышем) Напугал, очень хорошо, значит любишь, ну как там в городе?

Нино – Ничего особенного, спокойно. Тариел не приходил?

Амико – Нет (берет сценарий, шпагу, плащ и продолжает репетицию), так начинается моя баллада и моя битва начинается так.

Нино – Амико!

(Амико не обращает на нее внимания, прдолжает)

Нино – Амико! (видит что Амико не до нее, уходит на кухню)

Амико – (понял, что обидел жену) Слушаю Нино, чего тебе?

Нино – Ничего (вышла).

Амико – Как ничего? Ты что-то хотела сказать, так скажи же!

Нино – (из кухни) Ничего не хотела сказать.

Амико -  Нино, иди сюда!…

Нино – (из кухни) Некогда!…

Амико – Нино, иди сюда, у меня к тебе дело…

Нино – (входит, в руках маленькая миска с луком и нож, садится за стол, чистит  лук и плачет от лука)  Некогда, Амико, скоро Тариел придет, а у меня ничего не готово.

Амико – (кладет на стол перед Нино сценарий) Вот с этого места диктуй (сам же обнажает шпагу и старается красиво размахивать ею, Нино читает без всякого интереса, а Амико повторяет).

Нино – Амико – Позвольте…. Рифмы … Так! – К услугам вашим я. Баллада началась моя.

Нино – Свой фетр бросая грациозно,

На землю плащ  опускаю я,

Теперь же – появился грозно,

О, Шпага верная моя!

- Сирано  делает все то, о чем говорит.

(Амико повторяет)

Амико – Сирано делает все то, о чем … что это… ты что ремарки диктуешь?

Нино – Извини!

Амико – Нино, чуть серьезнее, на днях последние пробы. Продолжай…

Нино               (Нино диктует, Амико повторяет).

Амико

               Мои движенья ловки, пылки,

Рука сильна и верен глаз,

Предупреждаю честно вас.

Что попаду в конце посылки.

Нино – (Нино смеется) Амико и это ты называешь делом? Из-за этого ты меня звал?

Амико – Да конечно, для тебя это не дело… Да, кстати, о деле… Ты ничего не чувствуешь?

Нино – Что? Что я должна чувствовать?

Амико – Что-то происходит с ребятами… Изменились они… и, к сожалению к худшему, у Тариела, например, появились какие-то деньги. Откуда? И его больше ничего не интересует…

Нино – Как не интересует? Только о нас и думает. Если и изменился Тариел, то уж не в жудшую сторону. Не будь его денег, чтобы с нами было?

Амико – А Автандил во что влип, какое его дело политика. Закончил аспирантуру, мог на кафедре остаться, а он знаешь с кем водится? Знаешь, что это за типы?! Политики… какие политики?… настоящие криминалы….клинические шизофреники.

Нино – Ну знаешь, не загибай. Замечательные ребятя.

Амико – Ребята (вернулся к сценарию, читает про себя).

Нино – Да, ребята. Влюбленные в свою родину ребята, ты увидишь, как далеко пойдет наш Авто, чего он достигнет!

Амико – Что?

Нино – Может начнешь работать у Тариела на фирме – развлекся бы и денег заработал бы немного.

Амико – Стать подчиненным своего сына? Ты что?

Нино – Если не у Тариела, попробовал бы в другом месте….

Амико – Где?… Скажи где? У прилавка?… Днем стоять у прилавка, в вечером на сцене ?

Нино – Но на сцену же ты все равно уже не выходишь?… (Нино осеклась, почувствовав, что сказала лишнее) извини.

Амико – Почему ты так говоришь?… Думаешь, я ничего больше не смогу сделать, для меня все кончилось? … Я еще скажу свое слово ( вдруг  заметил, что трубка отложена, кричит) Кто отложил трубку? Кто отложил… Кто знает, может звонили из киностудии, а я, как идиот, жду звонка (долго не может успокоиться). А где шляется Фридон? Чем он занят? Ты что-нибудь знаешь о нем? Не стану же я расспрашивать его в лоб. Ты как мать расспроси его осторожно, что он думает, какие планы строит на будущее, с кем водится? Что-то мне не нравятся эти подозрительные типы вокруг  него. Ходит с какими-то сумками, то что-то уносит, то что-то приносит… Пока домой вернется, сердце разрывается от страха, может он влюблен, а ? Я  тебя спрашиваю!

Нино – Чего раскричался? Откуда я знаю … какая-то девица звонит ему на день двадцать раз.. не знаю!

Автор – (как только он заговорил, действие прекратилось). Нет, нет, нет… и так  растянулась экспозиция, поняли уже – он актер, она домохозяйка, этот с деньгами, этот без денег. Этот политик… Дальше это болтовня нам не нужна. (берет один листок бумаги и рвет), делом надо заняться, делом… действие… действие… (действие продолжается)

Нино – Амико…

Амико – Ну….

Нино – Тариел хочет жениться…

Автор – (доволен) Вот как! Вот это другое дело, сразу стало интересно.

Амико – (после паузы) И что же?

Нино – На продажу дома намекает

(Звонит телефон)

Амико – (Амико достает где-то припрятанную сигарету, берет трубку и жестом просит Нино прикурить. Нино подходит к нему, прикуривает, отбирает у него сигарету, сама затягивается два раза и гасит в пепельнице). Слушаю! Да, Рима, это Я! Что нового, Рима, когда все-таки решится? Он сам что говорит? Рима, знаешь, в чем дело?! Я должен дать ответ Цинцадзе, ждет он меня… Не знаю, отрастить бороду или нет… У Цинцадзе мне нужна борода, у вас нет , да… Рима, как-нибудь узнай, пожалуйста,  лично он что думает… Рима, по поводу возраста он ничего не говорил? Нет?… знаешь, почему я спрашиваю? Во-первых, Сирано не молодой, и по действию 15 лет проходит, в общем моя роль… Я по-прежнему в хорошей форме… Да!…Да!.. Я знаю, что пробная пленка испортилась, дебил ваш оператор… Хорошая была проба. Я был доволен… в театре очень занят, но освобожусь… Да, дорогая, да… Ну пока, привет Дато… (бросает трубку)

               У вашу мать… жулики…

               (Амико устал он напряжения, Нино все время следит за ним и старается понять, каков же результат этого разговора).

Нино – Ну?! И что она сказала?

Амико – Что?

Нино – Рима что сказала?

Амико – Рима, что Рима может сказать, она сама ничего не знает…

Нино – Либо сигарету выбрось, либо валидол.

Амико – Тьфу (сплевывает валидол). А я думаю, что за вкус у меня во рту.

Нино – Не нервничай, разорвется однажды сердце и к черту полетят киностудия и все на свете… (принюхивается) Ой,  лук сгорел (убегает, Амико задерживает ее, обнимает)

Амико – Иди ко мне!…

Нино – Нашел время, уйма дел… придет кто-нибудь… не животные же? Ночью…

Амико -  Ночью у тебя голова начнет болеть…

Автор – (возвращается из туалета) Стоп…Стоп… Подождите… Что здесь происходит?

Нино – (смущенная) Что происходит? Ничего особенного (убегает).

Автор – Откуда возникла здесь эта сцена?

Амико – Как эта откуда?

Автор – Как ты можешь думать о женщине. Решается твоя судьба. (Амико недоволен) Ну ладно, эту сцену потом вставлю, эротика нравится зрителю, эротика нужна, но всему свое время (Амико хочет возразить), не надо спорить! Прошу строго по пьесе, не нужны мне эти бездарные импровизации. Здесь будет так – Нино  к черту киностудия и все… Амико…

Амико – Ты знаешь, что значит эта роль для меня? Или сейчас должно что-то случиться, или всему конец… В театре вот уже какой сезон ничего не играл… А театр кажется вовсе забыл обо мне, никто не позвонит, жив ли, умер…

Нино – Ты что Риме говорил на счет бороды, что снимают в фильме?

Амико – Да нет?! Я надул ее…Может решат что-нибудь. Ну и же ж–а этот режиссер! Не скажет, будет снимать или нет.

Автор – (возмущен) Стоп! Стоп! Какой, что этот режисер? А? Где написано это слово.. где… тебя спрашиваю, где написано слово ж–а?

Амико –Не написано, но это так!

Автор –Что так?

Амико – Ж–а твой режиссер… А как же мне сказать? Какой плохой характер у этого режиссера? Или, какая неприятная личность этот режиссер?

Автор – Говори то, что написано! Вот и все… На сцене так не говорят.

Амико -  На сцене-нет, а в жизни – да!

Автор – Прекрати спорить… Продолжай.. дальше… (чтение действия продолжается)

Амико – Что ты сказала про Тариела, чего о хочет?

Нино – Хочу, говорит, жениться… отдельно жить…

Амико – А ты что?

Нино – А что я… Приведи сюда, говорю… У тебя своя комната и живите, говорю, там… Хотите, уступлю нашу спальню

Амико – И что же он?

Нино – Отказался (входит Тариел, молодой, энергичный).

Тариел – Отец! Вот твоя пресса (отдает Амико несколько газет), ну как твои  сьемки?… Утвердили на роль?

Амико – (тронутый вниманием сына) Только что звонила Рима… сама позвонила… Говорит, на днях все решится

Тариел – Пап! Вот эту газету отдолжи (берет у Амико одну газету и заполняет кроссворд и одновременно звонит по телефону)

Амико – Тариел, я тебе говорил, что у меня были отличные пробы? Говорил?…

Тариел – Говорил…

Амико – Ну так вот, эти пробные пленки испортили, представляешь? Вот тебе результат непрофессионализма.

Тариел – Мне звонил кто-нибудь?

Амико – Да, звонил, Зурабом назвался, просил позвонить, когда появишься.

Тариел – Зураб!… (Берет трубку и набирает номер)

Амико – Непрофессионализм везде, поэтому все так.

Тариел –(не дождавшись ответа по телефону)  Ма! есть xочу!…

Нино – Сейчас будет, не успела приготовить. (Амико включает телевизор – последние новости)

Тариел – Как не успела?! На десять минут забегаю домой перекусить, об одном прошу – чтоб обед был! (отцу) А ты не мог приготовить? Весь день без дела сидишь, хоть развлекся бы.

Амико – Как это без дела?

Тариел – (опять набирает  номер) Что тут обидного? Что я такого сказал? Я говорю весь день дома сидишь,  а так отвлекся бы.

Амико – Секретарем уже меня сделали: Этот позвонит, скажи так, тот позвонит – скажи этак. А теперь еще меня в повары записывают. А я, между прочим, без дела не сижу. Я думаю…

Тариел – Тихо!… (Амико замолк, сел в кресло и слушает последние известия – вообще-то хорошие прогнозы). Ало, Зураба попросите, пожалуйста?!… (пауза) Слушаешь? Слушаешь да, мать твою… где ты шляешься? Два дня жду… ничего не хочу слушать… Сейчас ты послушай… Эти деньги не только мои, эти люди нервничают, свое требуют. Откуда же ты такой дебил взялся? Машину заставили продать? .. А теперь дом потеряешь… Чего?… Меня совершенно не колышет, чья это вина. Ты в ответе за деньги. Короче, завтра в два часа деньги должны быть на месте, иначе твою маму…

Автор – Но, но, без матерщины. Этого я не писал.

Тариел – Не писал?… Так напиши, с этой скотиной иначе я не могу говорить. Зура, ты понял, что я тебе сказал? Вот так смотри у меня. (Нино приносит еду Тариелу, сама садится с Амико, начинает пришивать пуговицу)

Амико – (Нино) Ну-ка, выключи телевизор… (Нино выключает) Тариел.

Тариел – Да?

Амико – Тариел, разве это не твой друг Зура?

Тариел – Да.  

Амико – Ты не понял, твой друг детства, с которым еще с детского сада вместе идете?

Тариел – Да! Да! Он!

Амико – Так как же ты с ним говоришь, с другом детства?

Тариел – Причем тут друг детства? Ты знаешь о каких деньгах идет речь?

Амико – Тариел?

Тариел – Да…

Амико – Что с тобой происходит, в кого ты превратился?

Тариел – В кого?

Амико – Человек не должен думать только о деньгах.

Тариел – Не в деньгах счастье, да?!..

Амико – Да, так… деньги погубили многих.

Тариел – А безденежье?!…

Амико – Безденежье не губит человека. Вот послушай, что говорит Сирано:

Не Щеголь я, не франт – Ну что ж, таков мой нрав;

Нино – (вставляет) Не франт – это точно.

               (Тариел и Нино посмеиваются)

Амико – За изяществом я не гонюсь наружным. Кто знает, что на мне одета, сколько раз заштопано и перешито, зато я нравственно силен,   окутан бычьей кожей,  я гордо, с поднятой головой ступаю по земле,  в жизни копейки не украл, хотя  лишен был многого, зато спокойно спал.

Тариел – Пап! Скажи честно, а было в твоей жизни что-нибудь, что можно было своровать и ты не своровал? А?

Нино – Ну что он мог воровать из театра, грим или роли?

Тариел – Ну, не сердись, шучу. Ма!… на тебе на расходы… (дает деньги матери) Не я стал другим Пап… А жизнь изменилась, жизнь! Все время на нервах… С волками имею дело, с волками, ошибешься хоть раз и мать…

Автор – (Он все время наблюдает за тем что происходит на сцене, что-то нравится, что-то нет, курит, пьет кофе и т.д….) Не матерись!

Тариел – Мамочку ос-кор-бят! Да, в самом деле у меня, па, к тебе серьезное дело, мама сказала тебе что-нибудь?

Амико – (врет) Нет!…

Тариел – Маа!…

               (Входит Авто, подтянут, несколько официален даже дома, как «подобает»   политическому деятелю). Ваа! Мой братец! Здравствуй…

Авто – Привет! Отец как дела на киностудии, снимают тебя?

Амико – Только что звонила Рима, сама звонила…

Нино – Ты голоден?

Авто – Нет мама, кофе выпью. Дальше что, пап…

Амико – Я тебе говорил, что у меня были хорошие   пробы, говорил?

Авто – Да говорил. Мама, здесь моя статья, прочти (отдает газету).

Амико – Ну вот, эти прекрасные пробы испортили.

Тариел – Авто, давай условимся, назначим один день и будем встречаться иногда… а то я тебя только по телевизору вижу и о твоих делах узнаю из газет. Елки-палки, как быстро меняются позиции?! Сегодня одно говорите, завтра – совершенно противоположное…

Амико – А все из-за чего? Из-за непрофессионализма… вот что нас  погубит –непрофессионализм.

Авто – (вежливо) Папа, дай поговорить. Тариел, не трогай политику, тут ты ничего не соображаешь, тактику можно поменять, но стратегия у нашей партии неизменна… (заметив, что никто не слушает его речи, к отцу) Пап… меня спрашивали? (Амико после того, как отошел от ребят, включил телевизор, а там мультики и он с детским восторгом смотрит телевизор) папа, меня спрашивали?!

Амико – Да! Как фамилия вашего начальника орг.отдела? Доборджгинидзе! Он звонил.

Авто – А чего хотел?

Амико – Не знаю, не сказал

Авто – А ты бы спросил.

Амико – Спросил, спросил, но он не сказал…

Авто – Ладно, ладно, что ты нервничаешь?! Таро, у меня к тебе дело, в фирме сказали, что ты домой пошел

Тариел – Что за дело?

Авто – Нам нужна помощь Вашей фирмы

Тариел – (отцу) Пап…. сделай потише (Амико не обращает внимания) Не помощь, а деньги нужны!

Авто – Да, деньги нужны, но без официального оформления, из рук в руки – кеш (налом)

Тариел – (отцу) Сделай потише! (Амико выключает телевизор) Зачем выключил? Сказал, сделай потише, а ты (включает телевизор там опять мультики, Амико садится в кресло и всецело погружается в мультики) Авто! На что деньги нужны?

Нино – (из кухни) Фридона нигде не видали?

Тариел –

Авто –       нет  

Тариел – На что деньги нужны?

Авто  - Предвыборные расходы и еще некоторые детали.

Тариел – Не на выборы, а на оружие и рестораны нужны вам деньги. Стоит зайти мне в какой-нибудь ресторан, как обязательно встречаю вашего кретина – председателя и его шлюху. На это вам деньги давать?

Авто – Во-первых, эта девочка не шлюха, а генеральный секретарь партии.

Тариел – Пусть придет ваш председатель к нам в фирму и там поговорим официально… Что тебя посылает? В этом деле родственность не при чем. Это «сделка» – мы помогаем вам деньгами, ваша партия… а, вообще говоря , что вы для нас делаете?

Авто – Что мы пока можем сделать? Вот когда придем к власти…

Тариел – Вот когда придете, тогда и поговорим…

Авто – Когда придем, ваша помощь уже не понадобится.

Тариел – Придете  или нет, еще не известно.

Авто –Придем… придем… Вот увидишь!…

Нино – Где Фридон, кто нибудь знает?

Тариел – (кричит)  Не знаю!… Нееет!… Что ты надоела со своими Фридоном.

Амико – Как ты с матерью разговариваешь?!..

Тариел – Ка к разговариваю?

Амико – Как ты смеешь кричать?.. Как?

Тариел – Кто сейчас кричит я или ты?..

Амико – Как ты со мной разговариваешь, сопляк!… Да я тебя в порошок сотру!

Тариел  - О-о-о! Для этого надо еще силу иметь…

Нино – (стоит между отцом и сыном) Успокойтесь, прошу!…

Амико – Что? Что ты сказал? Силу да .. Именно поэтому я тебе рога пообломаю, сопляк, копейку нашел и возомнил себя бог знает кем…

Авто – Ну ладно, отец, успокойся.

Амико – Ты тоже хорош гусь…

Авто – А что ты от меня хочешь?

Тариел – А от меня чего хочет?…Рассердились на Фридона и со мной ругаются… все! Хтватит… Невозможно жить в этом доме! Дайте мне мою долю и я уйду

Амико – Построй свое жилье и будешь иметь себе.

Тариел – А этот дом ты посторил, да?

Нино – (кричит из последних сил) Замолчите!… Замолчите все.. (вынимает у Амико сигарету изо рта, ломает, бросает на пол) Хватит, ты же бросил курить. Устала, боже, как я устала (убегает, тут же возвращается, подбирает с пола поломанную сигарету  и убегает на кухню).

Тариел – Ну хорошо, давай помиримся, если хочешь извинюсь. Извиниться? (Амико сидит в кресле неподвижно, вдруг голова упала на бок) Папа!… что с тобой? Тебе плохо? Папа! (кричит) Мама!

Нино – (вбегает, проверяет пульс Амико) быстро аппарат давления, 180 на 120 – Амико.

Авто – Ма! Позвонить в скорую?

Нино – Что ты в этом случае принимаешь? Скажи, я забыла, клофелин? Где этот дегенерат (ещет автора, а он преспокойно пьет кофе) Что ему дать?

Автор – Кому?

Нино – Амико плохо….

Авто – Ма… позвонить?

Автор – Почему плохо, здесь все шло спокойно…

Нино -  Что ему дать!

Автор – Нитроглицерин  (Нино дает Амико нитроглицерин.)

Авто – Ма… Позвонить в скорую? (Амико жестом показывает, что не надо)

Нино – Не надо, нам уже лучше

Автор – Слава богу… Даже кофе нельзя выпить спокойно. (входит Фридон, младший из братьев, с какими-то сумками в руках, с горшком с посаженной в нем коноплей, улыбается, он под кайфом).

Фридон – Таро, одолжи десять долларов, а!

Тариел – Ты где ходишь? Съели нас из-за тебя, иди сюда (отводит в сторону). На кого ты похож?

Фридон – Ты сам на кого похож? (смеется)

 Тариел – Накурился? Это что такое? Коноплю притащил домой? Авто (Авто в это время перечитывает статью), тебя это не касается?

Авто – (оторвался от газеты) Фридон, перестань курить

Фридон – Все! Я уже бросил.

Амико – (пришел в себя)  Фридон, поди сюда.

Фридон – Что, отец, полохо тебе? Рассердили тебя да, хочешь, обоих изобью… Как твои дела на киностудии, утвердили на роль?

Амико – Только что Рима звонила… сама звонила… Слушай Фридон, я тебе говорил насчет пробных съемок?

Фридон – Да, говорил (улыбается с хитринкой)

Амико – Ну вот, эти пленки испортили, и все из…

Фридон – Машину купишь, пап?

Амико – Ты что, пьян?

Фридон – Не пьян, а голоден!

Амико – А ну-ка дыхни!

Фридон – Хууу!

Амико – Трезвый, запаха нет (указывает на коноплю), а это что такое?

Фридон – Как называется не знаю, друг подарил, красивые, говорит, цветы будут, когда меня не будет, иногда пол стакана воды полей, хорошо?

Амико – Хорошо, чьи эти сумки?

Фридон – Друга.

Амико – У друга нет своего дома?

Фридон – Есть, просто не хотел нести к себе.

Амико – Почему не хотел? Что у меня камера хранения здесь что-ли?

Фридон – Хорошо ну, пап… не знаю, почему… не хотел и все!

Нино – Фридон! Иди сюда  (дает оплеуху, и выходит на кухню) !

Амико не видел, был занят изучением неизвестного растения, но, услышав звук пощечины, обернулся, посмотрел на Фридона, а он улыбнулся ему и вышел в свою комнату)

Авто – (Тариелу) Короче, помогаете или нет?

Тариел – Я сказал – пусть ваш председатель поднимет задницу (входит Фридон) и придет к нам.. Там поговорим…

Фридон – Дай, пожалуйста, прошу

Тариел – (Дает Фридону 10 долларов) А ты не хочешь быть председателем?

Фридон –А? Хочешь или нет? (улыбается)

Авто – Нет! Пока нет!

Фридон – Не чочешь Авто?

Тариел – Ты подумай, может могу чем-нибудь и помочь…

Фридон – Может, он многое может

Тариел – Эй! Хватит тебе… (звонит телефон)

Фридон – (берет телефон, относит к Амико) Если девушка, меня нет!

Амико – (берет трубку) Слушаю… его нет, кто спрашивает? … Что передать? Пожалуйста звоните.

Фридон – Девушка была?

Амико – Да

Фридон – И что?

Амико – Позвоню, говорит, попозже… слушай, ты пьян?

Фридон – (выдыхает) Хууу…

(звонок, в дверь входит Нино)

Нино – Амико, тебя спрашивают

Амико – Из киностудии?

Нино – Не думаю, войдите!

Амико – Войдите!

(входит Гено)

Гено – Здравствуйте (рассматривает квартиру). Общая площадь какая? … сто восемьдесят, да?

Амико – Да!

Гено – Очень хорошо. Подвал имеется?

Амико – Да?!

Гено – Тем лучше (шагами измеряет квартиру) Так два этажа, общая площадь 180 кв.м А теперь скажите, что вы хотите?

Амико – Простите, не я, а вы скажите, чего изволите?

Гено – Я?  Тут, наверное, открою казино…

Амико – Что-о-о?

Гено – Казино! Игорный дом. Здесь будет главный зал, тут поставим рулетку, в этом углу бар установим, там стол для покера…

Амико – Слушайте, скажите, кто вы такой и что вам надо?

Гено – Гено Чигогидзе, президент фирмы «Гено енд Компани», ваше имя?

Амико – Амико… Амиран!

Гено – Очень приятно, значит вы хотите четыре однокомнатные квартиры и ?!

Амико – Что мы хотим?

Гено – Вы хотите четыре однокомнатные квартиры и ?! В принципе, думаю, договоримся, этот район меня устраивает.

Амико – Объясните кто-нибудь, что он хочет?

Гено – Что тут объяснять, вы же писали в объявлении, что хотите продать этот дом  или поменять на четыре однокомнатные квартиры?

Амико – В каком объявлении? Я ничего не писал.

Гено – Значит писала ваша супруга

Амико – Нино!

Нино – Я ничего не знаю.

Амико –Тариел!…

Тариел – Что такое?

Амико – Ты давал объявление?

Тариел – Что за объявление?

Амико – Не прикидывайся, отлично знаешь, что за объявление

Тариел – Никакого объявления я не давал ( к Гено), слушай, я тебя знаю? … Ты меня знаешь? Давал я тебе что-нибудь?…

Амико – Как ты посмел дать объявления без моего ведома, Приношу свои извинения , господин Гено, но здесь произошла какая-то ошибка, тут какое-то недорозумение, этот дом  не продается, так что…

Гено -  Если вы цену хотите увеличить. Я думаю договоримся, правда дом нуждается в ремонте, но…

Амико – Нет, нет… Дом не продается и не меняется.

Гено – Слушайте, я неплохой вариант предлагаю.

Амико – Ничего не хочу слушать… Всего хорошего…

Гено –Всего хорошего (не уходит)!

Амико – (удивленно смотрит на Гено) Что? Мне уйти?…

Гено – Послушай, Амико!

Амико – Нино, проводи гостя!

Нино – Оставьте нас, пожалуйста.

Фридон – А ну катись отсюда…

Гено – Хорошо, хорошо. Во всяком случае, вот вам моя визитка! Одно  вам скажу – этот дом я все-таки куплю!

Амико – Чтоо! Что ты сказал? А ну-ка вернись…

Нино – (держит мужа) Оставь… Ушел уже… успокойся, не закуривай (отбирает сигарету)

Амико – Садись (Усаживает Нино)

Нино – Успокойся!

Амико – Садись! Все садитесь!

Тариел – Я тороплюсь

Нино – Тариел!

Амико – Куда же ты торопишься? Неужели твое дело важнее этого? (пауза) Кто дал объявление? Тариел?!

Тариел – Не знаю!

Амико – Автандил ?! (Авто пожимает плечами) Фридон?!

Фридон – Клянусь мамой… Кто-то подшутил.

(пауза)

Амико – Тариел! И все вы! Знайте, продажа этого дома означает распад нашей семьи…

Тариел – Почему распад? Если я буду отдельно жить, это означает что я потеряю вас?

Амико – Означает. Я постараюсь объяснить. Этот дом, не только стены, это… это символ нашего единства, здесь наши корни, если хочешь – эта наша родина… Приходит какой-то ублюдок и все это отбирает… Что же, отдать ему, что ли?

Авто – Вот в этом я с тобой согласен

Фридон – (С издевкой) Ах ты согласен, да?

Авто – А ты, вообще молчи, хам, невоспитанный, болван!…

Амико –Оставь его,…А сейчас смотрите, что происходит

Фридон – Отец, ты не прав сейчас.

Амико – Почему не прав? Почему?

Фридон – Ну и что приходит… как пришел так и ушел.

Амико – Сынок! Этот дом еще мой дед начал строить. Он первый этаж посторил. Отец мой достроил второй этаж и перекрыл дом. Я даже ремонт не сделал и продать? Продать? В этом доме дух моего отца и деда и, пока я жив, их потомки будут жить здесь….

Тариел _ В этот дом нельзя жену привести…

Нино – Почему нельзя, у всех у вас своя комната.

Тариел – Нельзя, с утра до вечера здесь шум и гам… Хочу иметь свой угол… что нельзя? Не имею права.

Фридон – Тариел, не валяй дурака…

Автор – Постойте, постойте… Тут все не так

Тариел – Я просил когда-нибудь хоть что? Неужели мне и одной комнаты не положено?… Да ничего не нужно мне вашего…

(Автор лихорадочно перелистывает страницы. Кажется, он потерял одну страницу)

Автор – Не надо ругаться , такого я не писал… постойте, я сейчас найду эту страницу. Тариел постой….

Тариел – Не суйся не всое дело!

Автор – Чтоо!?.. это не мое дело?

Тариел – Не хочу больше вас  содержать. Моей ноги здесь больше не будет.

Нино – (Она все это время успокаивает Тариела). Остановись.. куда ты уходишь? … куда…

Амико – Не держи его, пусть уходит…

Автор – Как пусть уходит? Тогда я всю сцену должен переделать… Постойте, пойду, найду я эту страницу…

Тариел – (Фридону) Ты виноват во всем. Все из-за тебя происходит…

Фридон – Ты, что, крыша поехала, что ли?

Тариел – Тебе хотят оставить этот дом и потому весь этот базар, считают что Тариел и сам купит себе квартиру.

Фридон – Одумайся, брат!

Автор – Не бей… Нет!.. такого я не писал!…

Тариел – Пошел ты!.. (бьет Фридона по лицу). Моей ноги в этом доме не будет (уходит).

Авто – (все это время, параллелно с тем, что происходит на сцене, разговаривает с отцом, которого почти насильно усадил на стул) Отец, вот ты говорил, что наш дом – наша родина, и его продажа чревата распадом семьи. И я с тобой согласен, и знаешь, почему? Потому что я тоже так считаю, как раз об этом моя статься. Будет время – прочти. Сильная семья – сильное государство.

 Кстати, это не только моя мысль, об этом еще Ленин или Маркс говорили! От коммунистического наследия нельзя полностью отказываться. Наша партия  не признает коммунистов, но в этом вопросе  мы с ними согласны  (не обязательно, чтобы из этого монолога Авто все было слышно, и в это время Тариел ударил Фридона, пауза). Что, ударил?

Фридон – (плачет от злости) Ни один из вас не прав, все вы врете (убегает)

Нино – Куда ты? Куда?… Авто, догони… верни…

Авто – Авто догони!… Авто верни!… (уходит недовольный)

            (На сцене остаются Автор и Амико)

Автор – (в отчаянии) Что это такое?!.. А? .. Ты можешь мне объяснить – что это такое? Ну потерял я одну страницу, из-за этого надо было перегрызть друг другу горло?… Вот прекрасно впысывалась та эротическая сцена… А сечас вот такая дыра… Что сюда вставить? Дегенераты!

               (звонит телефон)

Амико – (берет трубку) Слушаю?

Голос девушки – Попросите Сандро.

Амико – (автору) Кто такой Сандро?

Автор – Я! Я Сандро (забирает трубку) Слушаю?

Голос девушки – Который час?

Автор – Половина второго наверно.

Голос девушки – Что делаешь?

Автор – Работаю.. Если это можно назвать работой, то я работаю…

Голос девушки – И что?

Автор – А что и что?

Голос девуши – Получается?

Автор – А что тут может получиться?… Я одно хочу, получается другое… дегенераты какие-то, ты бы видела, как они перегрызли друг друга)

Глос девушки – В каком месте?

Автор – Первую сцену закончил, Тариел и Фридон подрались.

Голос девушки- В первом варианте они же не дрались?

Автор – Не дрались… (сейчас дерутся)… говорю же дегенераты… и кретины.

Голос – И чо ты сейчас будешь делать?

Автор – Застрял… Надо как-то их помирить… Я поработаю над этим..

Голос девушки – Хочешь, приду к тебе?

Автор – Разве мне до этого сейчас?

Голос  девушки – Сандро… Я жду ребенка… (Пауза) Расстроился или обрадовался?

Автор – Когда ждешь?…

Голос – Завтра утром прямо, дурак же ты! Вообще жду ребенка, беременна я … Чего молчишь? Расстроился?… Хочешь завтра пойду к врачу… (прерывыстый гудок Автор кладет трубку берет пьесу) Вот мой ребенок. (к Амико) Ты на меня так не смотри… не смотри на меня так… Я сейчас что-нибудь придумаю… Значит так – Тариел вернется и…

Амико – Тариел не вернется… Ты его не знаешь.

Автор – Чтоо? Ты меня не знаешь… Не вернется! Как же, пущу я его гулать, как ему хочется… Под Новый Год не придет? Поздравить?…

Амико – Ну, под Новый год наверное и придет, но до Нового Года…

Автор – Сегодня Новый год!

Амико – Правда?

Автор – Правда, правда… сегодня Новый Год – тридцать первое декабря.

Амико – Как же я встречу Новый Год, дома ничего нет…

Автор – Ты об этом не беспокойся, все будет и жареный поросенок, и хачапури и шампанское…

Амико – Да?..

Автор – Да! Да!… (Амико выбегает и тут-же входит с елкой в руке)

Амико – Э-й—э-й! Люди! Где вы? ( осматривает коноплю, наливает ровно пол стакана воды. Входит Нино) Нино, что там на улице?

Нино – Снегопад!

Амико – Снегопад? (смотрит на автора) Ну ты даешь!

Нино – Тариел не появлялся?

Амико – Нет. Нино я в подвал спущусь за вином, если Рима позвонит, позови.

               (Нино накрывает на стол, входит Авто, очень серьезный, озабоченный)

Нино – Видел Тариела?

Авто – Видел, придет.

Нино – Фридон, куда-то пропал..

Авто – Ну и что?

Нино – Целый день звонят, его спрашивают. Боюсь, не случилось ли чего?…

Авто – А что могло случиться?

Нино – Не знаю, вчера дома не ночевал… Отец не знает, не проговорись.

Авто – Отец где?

Нино – За вином спустился в подвал.

Авто – Ваа! Елка?! Красивая!… Детство вспомнил

Нино – Тогда вы были другими.

Авто – Маленькими были.

Нино – Да, маленькими, добрыми, открытыми

Автор – Поцелуйте друг-друга

Авто – Зачем?

Автор – Что за вопрос? Это же мама твоя. Новый Год… Любите друг друга (неуклюже целуются)

(Автор в восторге, все идет как он хочет)

(Входит Амико с кувшином в руке)

Амико – Видел Тариела?

Авто – Выдел, придет. Автор – поцелуйте друг друга. Амико – Почему?

(Нино уходит на кухню)

Автор – (взорвался) Почему! Почему? Тут написано: целуются!.. (Отец с сыном целуются. Автор доволен, с трудом, но справляется со своими персонажами)

Амико – Фридона видел сегодня?

Авто – Нет

Амико – Вчера дома не ночевал. Мать не знает, не проговорись.. С ума схожу, где он до сих пор. (Звонит телефон) Батоно?!… Нет, нет его дома… Кто спрашивает? Заал.. Не у тебя был вчера Фридон? Где-же он тогда был? Залико, дорогой, случилось что нибудь? Не скрывай от меня… Ладно, если что узнаешь, позвони…

Авто – Не нервничай, появится. Если что случилось, узнал бы, плохие новости быстро доходят. Отец…

Амико – Да, ты прав! О плохих новостях быстро узнаешь.

Авто – Отец! Послушай меня!…(Амико понял, что что-то очень серезное происходит с Авто) Что, Авто?… Слушаю, говори… (Звонит телефон) Не забудь, что хотел… (берет трубку) Да, Рима, слушаю! Что нового, Рима! (Возвращается Нино с тарелкой в руках) Даа? И что-же?…. Что он сам сказал?    Скажи дословно… Даа? Значит отказаться от Цинцадзе? Пока нет? Почему? Да, да, понимаю. Как ты думаешь, решил он уже? Кого еще пробуют? С ума сойду… (смеется) Хорошо, дорогая, спасибо за хорошие новости, с меня причитается. Ну с наступающим Новым годом.

Нино – Ну что?

Амико – Так и не понял… Так сильно, говорит, нажимают, но он говорит, что все ровно возьму Амико, это его роль, будто я не знаю, что это моя роль? Послушай…

Чтоб я вам уступил? Оставьте шутки!

А, глупость, страшный враг, вот наконец и ты!

Я знаю, что меня одолела ваша сила,

Я знаю, что меня ждет страшная могила,

Вы одолеете меня, я сознаюсь…

Но все таки я бьюсь, я бьюсь, я бьюсь….

Что тебе еще нужно?… Не понятно… (направляется к автору) Эй ты, слушай, пусть решат: да или нет, нервы на пределе… (звонит телефон, Амико быстро берет трубку). Да, Рима, слушаю… Извините, пожалуйста, узнал, как-же… Авто? (Авто жестом показывает, что его нет дома) Нет, нет его дома. Передать что?… Ладно, передам. Авто Доборджгинидзе был, а что ты не подошел?

Авто – Да пошел он…

Амико – Ах так да… Говорил я тебе – уйди  от них Авто. Страшной грязью обливают  вашу партию, не твое это дело.

Авто – Сплетни.

Амико – Знаю, что сплетни, но эти сплетни на пустом месте не появляются. Знаешь что меня поражает? Как ты, такой порядочный парень, находишь с ним общий язык.

Авто – Нахожу ли?!..

Амико – Тем более, если не находишь общий язык, то почему –же ты с ними, оставь их и займись своим делом.

Авто – Уже поздно!

Амико – Как это поздно? Ты что, повязан с ними?

Авто – В их грязные дела я не вмешиваюсь.

Амико – Как же не вмешиваешься… Усли они прикрываются твоим именем и устраивают свои сомнительные дела? Боюсь я за тебя. Оскандалишься,  Авто, и этим боюсь, не отделаешься.

Нино – Ну хватит, не приувеличивай! Как это оскандалится?

Амико – ты молчи, ты молчи. Дай мужчинам поговорить (уводит жену на кухню, но она тут же возвращается)

Авто – Отец…

Амико – Да, говори…

Авто – Нет, ничего

Амико – Что-то хочешь сказать, так говори, легче станет.

Авто – Нет, отец, ничего особенного не происходит, не бойся.

Амико – Как не бояться, боюсь, очень боюсь. Что за бумаги ты сжег недавно?

Авто – Ничего особенного, старые были бумаги.

Амико – Почему сжег?

Нино – Не сводите меня с ума…. Что ты сжег?

(звонит телефон)

Амико – Слушаю, нет не приходил. Залико, узнал что-нибудь? Не слышу! Да… мы дома, если что узнаешь, позвони.

Нино – Что сказал Залико?

Амико – Если что узнаю, позвоню, сам, говорит, ищу.

Нино – Не кури! Ты же бросил (Амико отдает сигарету Нино и уводит опять на кухню). Ты не волнуйся, успокойся, займись делом.

Амико – Авто, ты скажешь или нет, что происходит у тебя?

Авто – Отец, мне тоже не нравится все то, что у нас происходит. Я ничего не знал, провели какую-то банковскую аферу, сейчас, кажется, раскрывается это дело…

Амико – Ты при чем?

Авто – На одном из документов моя подпись!…

Амико – Знал. Так я и знал!… И что теперь?

Авто – Ничего, они считают, что я связан, шантажируют, денег требуют. Я говорил с Тариелом, успокоил меня, говорит, ничего эта бумага не значит… Эта бумага в самом деле ничего не значит!

Нино – Успокойся, Авто, отец что-нибудь придумает

Амико -  Сколько требуют? (пауза) Что, очень много?

Авто – (безнадежно смотрит на отца) Сколько – бы не требовали, кто будет платить?! (Вдруг у Авто началась истерика) Какие подонки, если бы ты знал… убьют!…

Нино –Кто убьет? Как убьет?

Авто – Убьют, вот так прирежут как кролика… Нет!..Нет!… Я должен уехать отсюда!…

Нино – Как?… Куда уехать?…

Авто – За границу.

Нино – Ку-уда?

Авто – В Австралию! Деви и Лаша там, визу прислали. Только на дорогу нужны деньги.

Нино – С   ума сошел?!

 Авто – Почему? Что же я буду делать здесь, что уеду на год,  другой… Не навсегда же уезжаю… И заработаю немножко… Вам тоже буду помогать…

Амико- Пора бежать

Авто – Причем бежать? Не могу жить здесь.

Амико – Это ты дал объявление в газету, Авто? Ты?

Авто – Нет, я не давал. Какое это имеет значение, кто дал объявление. Эта проблема рано или поздно встанет. По моему, уже встала, все хотят жить отдельно.

Амико – Авто, послушайся меня, забудь про бегство, все образуется, если…

Авто – Если мы вместе будем, да?

Амико – Да! … (входит Тариел)

Нино – Тариел! …Сынок!…

Тариел – Здравствуйте! Какой снегопад. Ого елка? Отец  решился вопрос твоей сьемки?

Амико – Кажется да!… Только что звонили, на той неделе последная проба будет. Ты что, убегаешь из дома… как девчонка…

Тариел – Не хватает Фридона, где он?

Нино – Придет, сегодня  все вместе будем.

(звонит телефон)

Авто – Слушаю, да Авто… Зали ты? Чтоо?… Когда? Кто?..Где?

Нино – Что случилось Авто? Что случилось?

Авто – Фридона убили! (Нино вскрикнула и упала в обморок)

Амико – Я знал!… Я знал!… Я чувствовал!…

(Тариел обращается к Автору)

Тариел – Эй, парень, ты нормальный

Автор – Что нельзя, что бы убили?

Тариел – Но почему надо убивать?

Автор – (очень спокоен в отличие от братьев) Это, дружище, закон драматургии, в пьесе одна бомба должна взорваться, вот и взорвалась…

Авто – Бомба?! Какая бомба?1 Ты что, дурак?

Автор – Пол города перебили, подумаешь, одного Фридона жалко.

Авто – Ты можешь не убивать его?!

Автор – Я все могу!

Тариел – Так давай!

Автор – Почему я должен идти у них на поводу?

(Начинает печатать новый вариант. Звонит телефон)

Авто – Слушаю, да , да Авто… Зали ты? Чтоо?… Когда? Кто?..Где?

Нино – Что случилось Авто? Что случилось

Авто – Фридона ранили

Амико – Я знал!… Я знал!… Я чувствовал!…

Нино – Ты!… Дегенерат, что тебе от меня надо…

(Нино, Тариел и Авто пытаются поймать Автора)

Тариел – Ты что, охренел? Хочешь, чтобы по другому  с тобой поговорили?!

Автор – Что вы взбесились. Чего вам надо, ранили – не убили же? Старый Новый год бедете встречать вместе

Тариел – А что другого варианта нет?

Автор – У меня сотни вариантов, но мне этот вариант нравится.

Тариел – А нам не нравится!

Авто – Слушай, а можешь и ни убивать, и ни ранить нашего брата!

Автор – Есть у меня такой вариант, но смотри, потом чтоб не пожалели.

Тариел -     Давай!

Авто –

(Автор  выбирает вариант)

Авто – (стоит у телефона) Долго ждать?

Автор – Двери откройте!

(Входит Фридон, в руках чемоданы, рядом кака=то деревенская девочка – она беременна, в руках цветы)

Фридон – Здравствуйте!

Татия – Здравствуйте!…

Фридон – Познакомьтесь, эта моя любовь – Татия,  Это мой отец.

Татия – Я  видела вас  в фильмах! (Амико доволен)

Фридон – Это мама.

Татия – Очень приятно (отдает цветы)

Фридон – А  это мои братья –Тариел, Авто (здороваются )

Татия – Я все ваши статьи читала

Амико –Фридон, заведи Татию в твою комнату и располагайтесь.

(Фридон и Татия выходят)

Тариел – Он нормальный? А?

Амико –Тариел, не надо!…

Нино – (вдруг заплакала) Почему он так сделал? Ну почему?

Амико – Ладно, успокойся, услышат… Не плачь, не надо. (Пауза) Ну скажите же что-нибудь.

Тариел – А что говорить… дебил, настоящий дебил

Амико – Все будет хорошо! Так даже лучше, может уму-разуму наберется…А так деваха, вроде, ничего, а? Интересная, на длинных ногах стоит, фигуристая… Хотя, что поймешь сейчас в ее положении?…

               (входит Фридон)

Фридон – Ну как? А? (пауза) Татии вы все очень понравились…. Не хотел, чтобы все так получилось, но… Вы уж простите.

Амико – Ты пьян да?

Фридон – Хууу!.. (выдыхает)

Амико – Понравилась ей твоя комната?

Фридон – Очень… Да, вы не волнуйтесь, она такая милая, совершенно без претензий.

Нино – Ребенка когда ждете?

Фридон- Через два месяца… Нет через месяц… точно не знаю.

Тариел – Объясни, откуда она родом? Отец? Мать? Кто они?

Фридон – Родители в деревне, в Зестафонском районе есть село Диликаури, деревня-сказка. Не было же у нас деревни, да? А сейчас будет.  А!…(смеется)

Амико – Как фимилия?

Фридон – Чурадзе… Нет Чурадзе ее двоюродная сестра, с которой она жила… Татия – Эбаноидзе, пойду я к ней, неудобно.

Амико – Ты пьян?

Фридон –Хуу..

Амико – Веди  ее сюда, пусть привыкает

Фридон -(матери) Она все умеет… Стряпяет… Поможет по дому… Главное, совершенно без претензий. Поближе познакомишься – сильно понравится.

(входит Татия)

Татия – Тетя Нино, давайте я вам помогу… (Амико достал сигарету) Дядя Амико, извините, но не курите, если можно…

Амико – Почему?

Татия – (указывает на живот) По-э-тому!…

Амико – Да,да, конечно!..Вот!..(гасит сигарету)

Татия – (Фридону) Горячей воды нет?

(Входит Гено, взрывает хлопушку)

Гено – С наступающим Новым годом. Желаю счастья и прибавления в семье (замечает беременную Татию). О-о-о, кажется, это будет уже скоро, я так обрадовался, когда узнал, что вы все-таки решили продать дом. Только прочитал объявление – тут же примчался к вам. Хорошо, что уже в этом году сварганим это дело. Не скрою, мне очень нравится и этот дом, и это место.

Фридон – Нам тоже…

Амико – Какое объявление?!..

Гено – Вот это,  в сегодняшней газете..

Амико -(читает) Продается двухэтажный капитальный дом, с небольшим фруктовым садом, общая площадь дома 180 кв.м., цена договорная.

Гено – Говорите цену

Нино – Кто это делает, кто?

Амико – Слушай, дорогой, оставь нас в покое. Я же сказал, что этот дом не продается, извольте (указывает ему на дверь)

Гего – Да, но я подумал..

Амико – Не интересно мне, что вы подумали. Дом не про-да-ет-ся.

Гено – Цену поднимаете, да?… Скажите хоть, сколько хотите?

Фридон – Слушай, браток, иди с миром…

Гено – Четыре однокомнатные и..? Сколько?

Амико – Вон отсюда!…Вон!… подонок… Даже если придеться продать, тебе все ровно не продам, а сейчас убирайся, пока цел…

Гено – Хорошо, уйду, но знайте. Я не плохой вариант предлагаю … (уходит)

(Амико берет сигарету)

Татия – Дядя Амико, не курите, я же просила?…

(Амико ломает сигарету)

Нино – Осталось две минуты… Амико разливай вино… (наполнаяют бокалы, чокаются, подают друг другу сладкое, поздравляют, слышны выстрелы, взрывы хлопушек, сигнальные ракеты, кто-то очень близко стреляет из «танкового пулемета – город  встречает Новый Год. Семья поет что-то новогоднее, песня переходит в танец Татии и Фридона)

Татия – Ой!…

Нино –Что такое?

Татия – (указывает на живот) Ножкой ударил

Тариел –Отец, мама… Я должен идти, мы с ребятями договорились вместе встретить Новый Год….

Автор – Ку-у-да собрался? … По пьесе ты должен остаться, это сцена примирения.

Тариел – (к автору) Ты с родителями провел бы новогодную ночь?

Авто – Таро, подожди. Я тоже должен идти.. меня ждут.

Автор – (к Авто) Не уходи, оставайся, жалко же их…

Авто – (вернулся, хочет что-то объяснить автору, но потом передумывает, машет рукой) Эээ!..

Фридон – Отец, не обижайся, да?… мы тоже должны уходить . Татию подружки ждут…

(Татия незаметно берет со стола шампанское)

Автор – Ты хотя бы останься. Куда убегаешь с беременной женой…

Фридон – Пусть каждый за своими беременными  смотрит.

Татия – (прикладывает палец ко лбу) У тебя не все в порядке?

Амико – Идите, идите чего извиняться-то…

Нино – Татия , оденься потеплее… (к Амико) Татия да?…

(Все, кроме родителей, уходят. Нино убирает со стола. Амико закуривает, потом что-то вспоминает и гасит сигарету.  Автор и Амико одни. Амико недовольно смотрит на Автора, после длительной паузы)

Автор – Чего уставился? (отвернулся)

Амико – Фью (свистит)

Автор – Что я тебе, такси что ли?

Амико – Не можешь немножко упорядочить ситуацию

Автор – Как упорядочить?  Не слушаетесь же?…

Амико – А если послушаюсь?

Автор – Если послушаешься?

Амико – Да!Да! если послушаюсь?!

Автор – Если послушаешься, могу в торговлю устроить работать? (Амико неприятно морщится) Что? В бензине знаешь сколько денег?… Материально окрепнешь, встанешь на ноги… Дом не придется продавать! А?…

Амико – Не получится.

Автор – Почему же?

Амико – Не мое это дело… «Актер горд»!

Автор – Странный вы народ! – голодные и гордые?!..

Амико – Так! (Пауза) скажи, на роль утвердят?

Автор – Не знаю, посмотрим.

Амико – А ведь это моя роль? Не правда ли?

Автор – Да!

Амико – Вот послушай.

Мы смелы, как львы на войне,

Но с дамами нежны и кротки,

Зато нас любят красотки

И сердце нам дарят оне!..

И так далее… А? Что скажешь?

Автор – Здорово!

Амико – Вот видишь… Скажи мне по секрету, дом продастся?

Автор – Это от тебя зависит. Надо держаться

Амико – Как держаться, я один, все против меня (ищет что-то в авторских бумагах).

Автор – Что ты там ищешь? Что тебе надо?

Амико – Хочу прочесть финал… Все станет ясно.

Автор – Ничего не станет ясно… Оставь, оставь… не порви, единственный экземпляр… Все равно ничего не поймешь, финал я должен переделать. (отнимает листы). Амико, уйди, ты мне мешаешь…

Амико – Никуда я не уйду, это мой дом.

Автор – Не уйдешь?

Амико – Нет!

Автор – Нет?

Амико – Нет!

Автор – Иди открой дверь!

Амико – Почему? Никто-же не звонил?

Автор – Сечас позвонят.

Амико – Из киностудии?

Автор – Там узнаешь (печатает на машинке, звонок, Амико идет открывать дверь, врываются бандиты в масках, трое молодых, один пожилой и одна беременная девушка, которая все время курит)

 I – Дома  есть кто?

Амико – Нет… но скоро придут!

 II – Кто придет? Твои чокнутые сыновья?

III –Пусть приходят, как раз мы их и ищем.

Амико – Кто вы такие (Автору) Эй, ты, кого ты привел..

I - Эта семья мне должна денег!

Амико – Я никому ничего не должен!

I – Тариел мне должен!

II – Мне Авто!

III –Мне Фридон!

I – Продай этот дом и расплатись с долгами

Амико – Этот дом не продается!…

 II – Дают же тебе четыре однокомнатные и денег добавляют, почему не продаешь?  Почему?…

Амико – Сказал, дом не продается!….(автору, который очень доволен) Эй ты! Дурак, помоги, режут.

III –Продай дом, а то прирежу…

Пожилой бандит – Хватит болтать, утюг принесите.

Девочка – (в восторге) Утюг! Утюг!Утюг!…

Амико – (берет шпагу, брасается на бандитов)

Вас сотни? Тысячи?

Стоите вы стеною?

Ага, узнаю вас всех!

Вы – старые враги! Ты –ложь!

Вы – предрассудки!

Ты – подлость! Вот тебе! А, змей клеветы?

Вот вам!… (бьет шпагой одного)

III –Эй! Осторожно- больно же!…

(Бандиты набросились на Амико, разоружили, поставили на колени. Беременная девушка с сигаретой во рту кладет перед Амико бумагу).

Девушка – Вот!.. Подпиши, что согласен продать дом.

Амико – Нет!…Никогда (Автору) Эй!… Помоги!…

Пожилой бандит – Приложите утюг к спине!…

Автор – Ну хватит, убирайтесь отсюда!

III –Прирежу! Болван!…

(Автор быстро печатает что-то, к спине Амико приложили утюг, Амико смеется)

I –Что тут смешного?

II –Свет отключился.

III –Разве это страна? Нельзя человека отутюжить?

(звонок в дверь)

I –Кто это?

Амико –Говорил я вам скоро придут?1

II –Ни слова, а то взорву вместе с домом

(Отпускают Амико, входит Нино)

Нино – (испугавшись) Ой!!!… (вдруг успокоилась) Ах у вас репетиция, да? Я подумала, бандиты напали. (Бандиты, попрощавшись, уходят) Не уходите, посидим, поболтаем…

Пожилой бандит – Нет, спосибо, нам некогда…

(Уходят, Нино провожает)

Амико – (автору) Кто они были, убийц подослал?

Автор – Не обижайся, этой сцены не будет в пьесе, это я так пошутил (рвет бумаги)

Амико – Хороши шутки, меня чуть не прирезали.

Автор – Говорю, не будет этой сцены!

Амико – А я как держался?

Автор – Если бы я свет не выключил, посмотрел бы я на тебя.

(звонит телефон)

Амико – Да, Рима, слушаю!…

Голос девушки – попросите Сандро, пожалуйста?!…

Амико – Кто такой Сандро?

Автор – Это я Сандро, я… слушаю.

Голос девушки – Разбудила?

Автор – А ты почему не спишь?

Голос девушки – Не спится, знаешь, что я придумала?…

Автор – Не знаю.

Голос девушки– Завтра иду к врачу, откажусь от ребенка, и все закончится, успокоимся оба.

Автор – (Амико) Чего хочешь, что слушаешь, иди займись своими делами!

Амико – Какими делами?

Автор – Не знаю, какими делами, с ума сходил, один хотел остаться с женой, вот остались одни…

Голос девушки – Почему молчишь?

Автор – А что сказать?

Голос девушки – Что сказать?… Молчание – знак согласия?

Автор – Молчание вообще ни какой не знак

Голос девушки – Пойти к врачу (пауза) все понятно… (прерывистый гудок)

Автор – Амико,  Что делать?

Амико – Меня спрашиваешь?

Автор – Да!

Амико – Любишь?

Автор – Не знаю.

Амико – Не знаешь? Кого же ты учишь? «Меня послушайте», «меня послушайте». Послушайте его. Смотрите на него. А сам не ведает ничего в этой жизни.

(Свет постепенно гаснет, кажется отключили весь город)

Автор – Что такое!… Что это!.. Нет… Этого только мне не хватало сейчас.

Занавес.

Второе действие

(на сцене Автор, в руках пьеса)

Автор – Так нельзя! Сейчас что-то должно произойти. Что-то надо разрушить… или наоборот – построить, взрыв, нам нужен взрыв. Что нам сейчас здесь нужно? Что? Эротика?… Да нет, причем тут эротика? Думай, думай…. (пауза) Ура!… Придумал! Вот бомба, вот взрыв! Я сейчас сюда сцену вставлю!…Я такую сцену сделаю!… Ай да Пушкин! Ай да сукин сын (едет к машинке и печатает , слышно пение пьяных). Что поют? Что-то из ресторана «Макарена». Что это такое? Что происходит? (входят Амико и Гено, Амико пьяный в дупель) Стооп!… Что это такое? Амико, на кого ты похож.

Амико – На кого похож?

Автор – ( в отчаянии ) Почему напился? Почему, в этой сцене ты мне нужен трезвый , что теперь мне делать? Ты зачем этого подонка привел в дом? Гено!… Вон отсюда ! Никакой Гено мне тут не нужен, уйди Ге-е-ноо!… (Гено сделал два шага к выходу и остановился).

Амико – Кто подонок? Геннадий, не уходи, подонок. Это ты подонок! Знаешь почему ты подонок? Гено, садись дорогой. Гено, спасибо тебе, что пошел ко мне, сейчас выпить найдем.

Гено – Амико! Как брата прошу, не будим больше…

Амико – Почему не будем… В ресторане ты угощал, здесь я угощаю. Не кури, потуши, твою мать… (блин)

Гено – Почему?

Амико – Невестка… в положении, запретила курить. Гено, когда я тебя сегодня увидел, знаешь что я подумал? (смеется)

Гено – Не знаю.

Амико – Если заговоришь, прямо в морду  врежу… (смеется)

Гено – Почему брат?… Потому что ты Амиран и Амирану все дозволено?… Амико,  Амиран   по-гречески Прометей… не так ли?

Амико – Да,… Прометей…

Гено – И дети поэтому Руставелевские рыцари – Тариел, Автандил и Фридон?… Да ты даешь Амико,  даешь брат,. .. да все вы даете (смеются)

Амико – Какой ты замечательный, давай я тебя поцелую… Но дом не продам, так будем дружить.

Гено – Как хочешь, если надумаешь, мой телефон знаешь

Автор – Хорошо!… Хорошо!… Пейте, гуляйте… У меня тоже есть водка… Гулять, так гулять… трезвым на вас смотреть все равно не могу.

               (Наливает себе водку, но не пьет, видимо, Амико хотел напугать, падает на кровать, накрывает голову подушкой, чтоб не слышать их).

Амико – Знаешь, почему я тебя уважаю? У тебя гениальная идея – для детей открываешь казино… Вместе будут, друг друга будут поддерживать… Сколько у тебя сыновей?

Гено – Трое… Анзор, Эмзар и Жора!…

Амико – Молодчик ты… Но дом все равно не продам… Твои сыновья будут вместе… А мои …мои… (плачет)

Гено – А что твои? Хочешь и твоих ребят возьму в дело, знаешь, здесь сколько дел? Эти стены надо убрать, во дворе деревья вырубить и несколько столиков поставить… На втором этаже три или четыре спальни надо сделать со своими ванными комнатами – для особенно уважаемых клиентов, хотят сами приведут женщин, захотят я предоставлю. Для тебя один номер всегда свободным будет, молодой еще человек, иногда это тоже нужно… Снимешь стрессы, успокоишься, расслабишься…

               (Автор из-под подушки смотрит на них)

Амико – (Чуть отрезвел) Чтоо?! В доме моих предков бордель захотель открыть? … Нет, нет, не выйдет…

Гено – Выйдет, выйдет, посмотришь… В конце концов ты этот дом все равно продашь, лучшего варианта  вам никто не предложит.

Амико – Нет Гено!… Геенооо! Убирайся! (толкает) Убирайся, Гено!… (толкает) Убирайся-яя!

Гено – Руку! Отпусти руку!… Руку, блин (бьет в лицо Амико и уходит)

Амико – (вытирает кровь из носа)

               Я знаю, что меня ждет страшная могила.

Вы одолеете меня, я сознаюсь,

Но все-таки я бьюсь, я бьюсь, я бьюсь.

               (Автор встает с кровати, усаживает Амико в кресло, платком вытирает ему кровь на лице. Амико берет трубку телефона)

Автор – Ну куда ты звонишь? Амико, поверь – ничего хорошего из этого не выйдет… Амико, прошу ничего не делай без меня…

Амико – Оставь меня… Дай позвонить!

Автор – Амико, иди ложись…выспись, а я за это время что-нибудь придумаю…

               (Амико набирает номер)

Амико – Здравствуй, Рима!… А это ты, Дато? Позови, пожалуйста, Риму… Рима, да это я, надоел , да? Ну что говорит Федерико? Как какой Федерико? Фелини!…. Гурийский Фелини!… Отказался?… (пауза) Почему?… Ах возраст? Он что сегодня узнал мой возраст? Рима, скажи этому кретину Фелини пусть поцелует меня в задницу. Рима!…Рима!… на самом деле не говори, пошутил я… Да, Рима, слушаю… Есть еще надежда? Ах ты позвонишь? Ладно подожду! (пауза) Ээй! Где же вы люди!..

               (входит Тариел)

Тариел – Отец ты пьян? Тебе нельзя пить… Пойдем ложись.

Амико – Убери руки!

Тариел – Меня кто-нибудь спрашивал?

Амико – Я больше не секретарь вам.

Тариел – (звонит по телефону) Зуру попросите, пожалуйста?!… Нани, это ты?… Что, ты плачешь? Что случилось? Чтоо?… Что Зура?… Не может быть… почему! Когда?… что? Я причем?… При чем тут я?… Нани, послушай, я… Нани! Послушай… ты что, ненормальная… (кладет трубку). Кретин, дегенерат!..

Амико – Убил?

Тариел – Что?

Амико – Убил?… Убил друга детства?…

Тариел – Я убил! Я при чем? Застрелился…

Амико – Ты убил! С волками имею дело говорил, сам волком стал! Уууу! (звонит телефон). Да, слушаю… Авто? Нет его дома, а кто спрашивает? Друг? (кричит в трубку) Да не друг ты ему! (бросает трубку, вбегает взволнованный Авто).

Авто – Меня никто не спрашивал?

Амико – Только что кто-то звонил… Друг, говорит

Авто – Друг?… Какой друг?

Амико – Я так и сказал: ты ему не друг

               (Авто убегает в свою комнату, Тариел берет телефон)

Тариел – Темо! Считай, что сорока пяти тысяч больше нет. Почему?…Почему?… Потому что Зура застрелился. Да… правда…. Гоги предупреди, чтоб товар не высылал… Сейчас пиши номера контейнеров, которые прибудут в Поти, пошли  кого-нибудь, Я не могу.

 (звонок в дверь)

Тариел – Авто, открой!

Авто – Нет, я не могу, меня дома нет..

Тариел – Темо подожди… (идет к двери)

Амико – Не открывай, а то оттуда – паф… и прикончат, что за семья, один убивает друга, другого хотят убить друзья… третий…  эх!… (Входит Нино, Татия, Фридон. Татия направляется к Автору)

Татия – Эй, ты! Дегенерат! Долго я буду так ходить (показывает на живот) Не прошло девять месяцев, надоело, анализы, Узи (уходит, Фридон за ней).

Нино – Почему дверь так долго не открываете, ключи дома забыла… Авто, где ты пропал? Где ночуешь? (Заметила пьяного Амико) Он что, пьян? Амико!… Ты пьян? Почему ты выпил, почему? Разве тебе можно пить?…

Амико – Сегодня одного кореша встретил и выпили, иди ко мне, моя дорогая, ручки хочу тебе поцеловать, спасибо тебе за твое спокойствие и терпение.

Нино – Зачем выпил? В киностудии сказали что-нибудь?

Амико – Сказали… Я им не нужен. Знаешь, что я ему сказал?… (Смеется) Поцелуй меня в одно место (смеется), а место не уточнил.

Война для нас шутка, забава!

Мы все, как кипучая лава,

Как зной, как огонь, горячи.

Друзья наши – эти мечи,

А наша любовница – слава!…

Дальше аплодисменты, выкрики – браво! Бравоо!…

(входит Фридон) – А вы где были?

Фридон – К врачу ходили.

Амико – А что врач?

Фридон – Все, мол, будет хорошо. Отец! Если мальчик родится, машину купишь?

Амико – Куплю, конечно… Ты пьян?

Фридон – (выдыхает) Хуу!

Амико – Трезвый! А я пьян!….

Нино – Пойдем, Амико, пойдем, приляг.

Амико – Мы смелы, Как львы на войне,

Но с дамами нежны и кротки,

Зато нас любят красотки

И сердце нам дарят оне!

(Выходит)

Тариел – (До сих пор говорил по телефону) Авто!… Чем ты так напуган?

Авто – Какая-то машина все время ездит за мной, наблюдают.

Фридон – Кто такие, знаешь? Скажу ребятам, они разберутся.

Тариел – Я знал, какое дерьмо ваш председатель, сам удрал, а тебя подставил, да?

Авто – Нет, нет, надо убираться отсюда…

Фридон – Отец знает, что в Австралию уезжаешь?

Авто –  Знает, но не верит.

Фридон – Как я тебе завидую, Авто!  В Австралии снег вообще не выпадает, да?… Полицейские в шортах ходят?…

Автор _ Да! Да!… Снега нет, полицейские в шортах ходят, по утрам приходит кенгуру в сумке приносит кефир и ложкой угощает, болван! (Но автора уже никто не слушает)

Фридон – Если поедешь, визу пришли, ладно?

Авто – Приедешь?

Фридон – А что мне здесь делать?

Авто – А жена?

Фридон – Да пошла она…

Автор –Ты дурак, объясни, что ты должен делать в Австралии, да кому ты там нужен? (Его не слушают) А Тариела кому оставляете? его тоже заберите!…

Тариел – Если уедешь, мне тоже пришли визу.

Авто – Ты тоже?

Тариел – Вы что умнее меня?

Автор – Уезжайте, уезжайте, бросайте родину!… родителей!…

Фридон – Авто! Деви и Лаша встретят, да?

Авто – Встретят, если поеду. Денег нет.

Голос Татии – Фридон!…

Фридон –Чтоб тебя…

Голос Татиии – Фридон!… Иди сюда! ( Фридон неловко улыбается и выходит).

Авто – Таро!… Этот Зура дает деньги или нет?

Тариел – Зура застрелился.

Авто – Да ну!… Серьезно?… Как?

Тариел – Да вот так. Где сейчас эти деньги достать, понятия не имею. (Фридон выходит из своей комнаты, направляется на кухню, бормочет про себя)

Фридон – Что с ней стряслось, ума не приложу, она была такая, без претензий…

Авто – Значит на тебя не надеяться?

Тариел – Ради бога… Оставь меня в покое!…

Фридон – (возвращается из кухни в комнату со стаканом воды в руке). Беременная… потому изменилась?… и нервничать нельзя!…

Авто – Ты же обещал. Я только на тебя надеялся…  значит нет?

Тариел – А я на Зуру надеелся, он должен был квартиру продать, предпочел застрелиться…

Авто – Кретин!…

Фридон – Боржоми  есть дома?

Тариел – Посмотри в холодильнике! Авто, никак не могу понять, от тебя чего хотят? Какие к тебе претензии, ты что-нибудь взял из этих денег?… (Пауза). Взал?… Взял да?… Какой идиот?! (Фридон с бутылкой боржоми бежит к Татии) Куда деньги дел, Авто? Я не видел, чтобы ты хоть копейку потратил!… Где же?…

Авто – В банке держал… На проценты.

Тариел – И? Обонкротились? Удрали? (Авто кивает головой) Так тебе и надо….

Авто – Может твою машину продать?…

Тариел – Чтоо?

               (Входит отчаявшийся Фридон)

Фридон – Что делать? Посоветуйте что-нибудь? Скоро здесь такой скандал начнется… с отцом о продаже дома и заикнуться нельзя… Что делать? Скажите что-нибудь!….

Голос Татии – Фридон!… Фридон! (входит заплаканная) Ты не слышешь, что я тебя зову? Не слышешь, да? Отвечай! Фридон, почему меня нервируешь? Почему? Хочешь, чтобы я дебильного ребенка родила, да? Дебильного ребенка, да?!…

Фридон – Ну что тебе надо, что-оо?…

 Татия – Надоело одной сидеть в комнате.

Фридон – А что сюда выйти запрещает кто-нибудь?

Татия – Здесь сигаретный запах.

Нино – Потише, пожалуйста. Кажется, заснул. (выходит.)

Татия – Фридон!… Пойдем куда-нибудь!

Фридон – Куда?

Татия – Все  равно куда… Не могу я здесь оставаться.

Тариел _ Почему это не можешь?

Татия – Тариел, дорогой, тебе-то что… Ты в своем доме, а я?

Фридон – Хватит, хватит, не начинай опять плакать, а то с ума сойду. (Татия плачет) Что ты хочешь?… Что?… Можно все время причитать и плакать? Довела меня до ручки. Каждый день одно и то  же , одно и то  же – продадим дом, продадим дом… Продадим дом… А чем тебе отот дом не пришелся, блин?! Дура!. Видишь ли, моя мать ей не нравится! А в чем она тебе мешает? За что ты ее ненавидишь?

Татия – Это она меня ненавидит.

Фридон – Убью сейчас эту дуру (бросается на Татию и трясет ее)

Татия – (в истерике) Кретин! Дебил… (Входит Нино)

Нино – Что за крик? Фридон!… Оставь ее, оставь… (Фридон отпускает Татию)

Нино – Татия, в чем дело? Скажи… Скажи, пожалуйста, чем ты недовольна, чего тебе надо?

Татия – Продайте дом и дайте нам нашу долю, здесь жить невозможно.

Нино – Ты думаешь, когда отдельно будете жить, станет лучше?

Татия – Хотя бы поживем спокойно, никто не будет попрекать!

Нино – А кто тебя здесь попрекает? Кто…

Татия – Ну неужели Фридону не полагается одной комнаты ? А?… (Фридону) Почему ты сам не требуешь своей доли? ( к Нино) Вы же пожили в свое удовольствие, теперь дайте нам возможность пожить.

Нино – Пожили в свое удовольствие? Да… (поникнув)

Тариел – Мама, оставь ее!

Татия – Вот так всегда – никто  не любит слышать правду!

Авто -(кричит) Кончай, Татия… умолкни!

Татия – Не умолкну. Почему не даете нам квартиру? Почему? (к Нино) Я же вижу, что вы меня ненавидите! С первого же дня чувствую это…

Фридон – (к Татии) Заткнись! Хватит!

Татия – О-о! (с иронией) Видите ли, мужчина объявился! Тоже мне… орел! Если не мог содержать жену, чего тогда лез?

Фридон – Я  лез? Я? (наступает на нее).

Татия – Кретин!… (убегает)

Фридон – Кретинка твоя мать.. блин. Я ее… (мат)

Тариел – Слушай, ты и в самом деле дебил.  Как  ты позволяешь ей такое?

Фридон – Что делать?… Скажите что делать? Убить ее? Из-за нее в тюрьму пойти? Мама… Может быть в самом деле продадим этот дом? Тариел отдельно хочет жить, Авто деньги нужны, вы тоже отдохнете…

Авто – Мама, ты сейчас не нервничай и спокойно выслушай…

Нино – Слушаю…

Авто – Ладно, отец не понимает, но ты же отлично знаешь, что этот дом не сегодня – завтра придется продать, этот человек, как его…

Тариел – Гено!

Фридон – Гено!

Авто – Да, Гено, хороший вариант предлагает. Если меня спросить, дом надо продать. С Татией вам вместе жить не возможно. Тариел тоже хочет жениться…

Фридон – Да, мамочка, да… У Авто документы готовы, деньги нужны на дорогу…

Тариел – Я тоже так думаю, в отдельности будет спокойнее жить, будем больше любить друг друга

Нино – ( со вздохом) Отец не согласится.

Тариел – Не согласится и что же тогда? (кричит) Что? Ему все ровно… Он о себе лишь помнит. А мы так съедим друг друга.

Нино – Умрет ведь он… Умрет… Может быть, немножко потерпим?… Еще немножко… Тариел, Автандил, Фридон!…

Амико – (никто не видел, как он вошел и стоит в трусах) Привет компании! Слава богу, всех вместе вижу!

Автор – Амико! Не надо… Только хуже будет… Амико, все что было до сих пор это ерунда…. чепуха… (рвет бумагу). Вот теперь мы с тобой сядем и начнем второй акт.

Амико – (к Автору) Слушай парень, дуй отсюда! Не твое это дело…

Автор – Чтоо? Как не мое дело? А чье же? Лучше не делай этого!

               (Амико не обращает на него внимания. Берет палочки и обращается  к своим сыновьям)

Амико – Ну-ка, мои львы (отдает палочки каждому по дной), ломайте их (Тариел и Авто ломают). Молодцы! А Ты?

Фридон – Да знаю это кино, этой роже голову что снесли (ломает)

Амико – Татия? Где же моя Татия!…(входит Татия) А ну-ка докажи этим прохвостам, что ты сильнее (отдает пучок палок) Ну давай! Ломай!…

               (Татия изо всех сил старается и переламывает палки)

Амико – Молодец! Сильная ты… А мы… Мы, слабые стали. Хоть вместе, хоть врозь слабые… Жизнь сломала нас… Обломала крылья… Духовно обнищали… Потеряли единство духа, а вместе с ним и силу. Мы уже не единое целое…

               (звонок в дверь, Татия убегает и вскоре вводит Гено)

Гено – Решили-таки в конце концов? Зачем печатаете эти объявления, я же оставил визитку, позвонили бы прямо мне.

Амико – Объявление опять напечатано?

Гено – Вот, пожалуйста! В сегодняшней газете.

Амико – Кто же это делает? Один из вас или каждый в отдельности?

Гено – Значит продаете?

Амико – Нет!

Татия – Да, да…да.. продаем!…

Амико – Нет..Нет!….Нет!….

Татия – Продаем!…

Тариел – Да продаем!….

Авто – Продаем!…

Автор – Стоп!… Хватит! Гено, иди ко мне (Гено подходит). Короче, не устраивает меня этот вариант. Что уставился? Не хочу, чтобы этот дом был продан. Ты сейчас вежливо попрощаещься с ними и уйдешь.

Гено – Куда уйду?

Автор – Домой… в ресторан, куда угодно…

Гено – Ничего себе, уйдешь. Тогда в чем моя функция? Что тогда я делаю в этой пьесе?

Автор – Между прочим, это хорошая идея. Вообще уберу тебя из пьесы!

Гено – И что дальше? Главный конфликт между мной и Амико, какая же пьеся будет без меня?

Автор – А с тобой прямо уровень Шекспира, да?1

Гено – Тем более… Что я спорю?! Ну давай, попробуй, убери меня! Попробуй!…

Автор – Сейчас (выбирает листы и рвет их) Вот, Гено!… Вот!…

Гено – (показывает кукиш) Вот! Что произошло? Исчез я? Нет меня (членам семьи) Ну что, продаете дом?

Татия

Тариел            Продаем! Продаем!

Авто

Фридон

Гено – последнее слово за тобой, Амиран!

Амико – Знаете, какое у меня ошущение? Кажется, наконец понял, как перевились динозавры –чуточку стало холодно; чуточку испугались; чуточку обиделись, чуточку удивились… и так и остались удивленными и обиженными!…

Гено – Так, значит договорились… договорились, да? Очень хорошо! Вот несколько вариантов квартир, выбирайте.

Авто – Мне квартира не нужна, мне нужны деньги.

Гено – Пожалуйста! Сегодня четырнадцатое, да? Восемьнадцатого в три часа, машины будут здесь, расходы на переезд за мой счет!

Автор – Стоп! (действие прекращается, звонит по телефону)

Голос девушки – Алло?

Автор – Это я!

Голос девушки – Слушаю.

Автор – Позвоню через десять минут, не засыпай.

(Вся семья на сцене, квартира пуста)

Амико – Вещи все вынесли? Ничего не забыли? (Никто не отвечает) Что Гено сказал, в котором часу приедут машины?

Тариел – В три

Амико – А сейчас который час?

Авто – Без пяти три.

Амико – Ты послезавтра уезжаешь, да?

Авто – Да!

Амико – А где ты будешь ночевать сегодня и завтра?

Авто – у Дато. Он ведь тоже едет. Послезавтра повидаю всех и попрощаюсь. Да,  чтобы не забыть, адреса дайте. Письма буду писать… позвоню (все засуетились. Меняются адресами)

Амико – Мне тоже дайте адреса, должен же я знать где вы… как вы…

(Дают адреса Амико, входит Гено)

 Гено – Ваа!… Вы еще здесь. Поехали машины ждут (все кроме Амико, Нино и Автора выходят).

Нино – Амико, пошли, машина ждет, неудобно.

Амико –Да!…Да!.. Пойдем, конечно…

Я знаю, что меня одолела ваша сила,

Я знаю, что меня ждет страшная могила.

Вы одолеете меня, я сознаюсь…

Но все-таки я бьюсь, я бьюсь, я бьюсь..

(Театрально падает)

Нино – Ну хватит, Амико! Вставай!… Простудишься!… Амико!…(вдруг понимает, что Амико умер) Амико!… Помогите…. Тариел! Автандил! Фридон! Где вы… (смотрит на автора) Помоги!

Автор – В чем дело? Что с ним?… Что скончался, что ли? Как это так? Амико, вставай… Встань сейчас-же… Что это? У меня все по-другому развивалось… (плачет), я все могу… Сейчас ребята вернутся… И все будете… Не хочу… Не хочу такого финала и пьесу такую не хочу (бросает бумаги, подбегает к телефону и звонит)

Голос девушки – Да?

Автор – Это я! Выйди, пожалуйста!…

Голос девушки – Который  час?

Автор – Не знаю, который час, выйди… Прошу. Прости… Прости меня.. Выйди, умоляю.

Голос девушки – Что будем делать?

Автор – Не знаю, что будем делать… Побродим по улицам… встретим рассвет!

ЗАНАВЕС

Otar Bagaturia©Photo by Mikho Mosulishvili, 15. 06. 2011

Filed under: დრამატურგია Tagged: Отар Багатурия ]]> http://armuri.wordpress.com/2011/06/15/%d0%be%d1%82%d0%b0%d1%80-%d0%b1%d0%b0%d0%b3%d0%b0%d1%82%d1%83%d1%80%d0%b8%d1%8f-%d0%b0%d0%bc%d0%b8%d0%ba%d0%be/feed/ 0 41.721809 44.783127 41.721809 44.783127 Archanda otar bagaturia, 2011 wlis 15 ivnisi otar bagaturia, 2011, 15. 06 http://armuri.wordpress.com/2011/06/08/%e1%83%9b%e1%83%98%e1%83%ae%e1%83%9d-%e1%83%9b%e1%83%9d%e1%83%a1%e1%83%a3%e1%83%9a%e1%83%98%e1%83%a8%e1%83%95%e1%83%98%e1%83%9a%e1%83%98-%e1%83%9a%e1%83%98%e1%83%a1%e1%83%98%e1%83%a1%e1%83%a2/ http://armuri.wordpress.com/2011/06/08/%e1%83%9b%e1%83%98%e1%83%ae%e1%83%9d-%e1%83%9b%e1%83%9d%e1%83%a1%e1%83%a3%e1%83%9a%e1%83%98%e1%83%a8%e1%83%95%e1%83%98%e1%83%9a%e1%83%98-%e1%83%9a%e1%83%98%e1%83%a1%e1%83%98%e1%83%a1%e1%83%a2/#comments Tue, 07 Jun 2011 21:16:22 +0000 Mimos Finn http://armuri.wordpress.com/?p=889 Continue reading →]]> მიხო მოსულიშვილი

ლისისტრატე კალიპიგოსი,
ანუ
ჯარის დამშლელი მშვენიერი უკანალით

Lysistrata Kallipygos or Army-disbander with the beautiful buttocks

Comedy In-yer-face style in two acts with a golden ratio, that is in the first act eight and in the second – five scenes. Adaptation by Mikho Mosulishvili in 2010 of our era of Lysistrata – a comedy of Aristophanes, which is written 411 year B.C. (in Georgian language).

The literary magazine ‘Literary Palette’, № 4 (79). April, 2011

(ორმოქმედებიანი კომედია ოქროს კვეთით, ანუ პირველ მოქმედებაში რვა და მეორეში – ხუთი სცენით. ჩვენს წელთაღიცხვამდე 411 წელს დაწერილი არისტოფანეს “ლისისტრატეს” ჩვენი წელთაღრიცხვით 2010 წლის ადაპტაცია)

შენიშვნა ქვესათაურისთვის: ოქროს კვეთი არის ერთი მთლიანის გაყოფა ორ არათანაბარ ნაწილად, სადაც პატარა ნაწილი ისე შეესაბამება დიდს, როგორც დიდი – მთელს.
სწორედ ეს ღვთიური პროპორცია არის ჩვენი სამყაროს ერთ-ერთი უმთავრესი საყრდენი და ოქროს კვეთზე დასმული პიესა რომ გაცილებით უფრო აღთქმადია, ეს ჩვენზე უკეთესად იცოდნენ ძველმა ბერძნებმა.

მოქმედებენ:

1. ლისისტრატე კალიპიგოსი – ბერძნულად “ლისისტრატე” ნიშნავს “ჯარის დამშლელს”, ხოლო “კალლიპიგოსი” კი “მშვენიერუკანალას”, ანუ გამოდის “ჯარის დამშლელი მშვენიერი უკანალით”, ქალთა აჯანყების ხელმძღვანელი.
2. კლეონიკე – ლისისტრატეს მეზობელი.
3. მირინე – კინესიასის ცოლი.
4. ლამპიტო – თეოგენეს ცოლი.
5. სტიმოდორი – მოხუცი ათენელი პრობულის დაცვიდან, შეთავსებით პრიტანიც, ანუ ხუთასკაციანთა საბჭოს წევრი, დაახლოებით პარლამენტარი.
6. ფილუგრიუსი – მოხუცი ათენელი პრობულის დაცვიდან.
7. დრაკეტი – მოხუცი ათენელი პრობულის დაცვიდან, უვიროდ.
8. პრობული – ათკაციანი საგანგებო კოლეგიის წევრი ათენში, რაც თანამდებობრივად დაახლოებით არის, თუ ჩვენ დროში “გადმოვთარგმნით”, პარლამენტის რომელიმე კომისიის თავმჯდომარე.
9. კინესიასი – მირინეს ქმარი, “კინესიასი” ბერძნულად ნიშნავს “მკვრელს”, შეთავსებით კორიფეოსი.
10. ბავშვი – კინესიასის და მირინეს შვილი.
11. თეოგენე – სპარტის ელჩი, ლამპიტოს ქმარი.

უხმო როლები: ბეოტიელი ქალი, კორინთოელი ქალი, ბეოტიელი ელჩი, კორინთოელი ელჩი, კინესიასის მონა.

(სცენაზე ჩანს ლისისტრატეს სახლი, რომლის წინ დგას აფროდიტე კალიპიგოსის ქანდაკება, რომელიც შეიძლება ვნახოთ ბმულზე – http://en.wikipedia.org/wiki/Venus_Kallipygos
უკან შემაღლებულზე გადაშლილა აკროპოლი და მისი მთავარი კარიბჭე – პროპილაია).

პირველი მოქმედება
პირველი სცენა – აკროპოლის წინ

ლისისტრატე – (შეშფოთებული დადის თავის სახლის წინ) აფროდიტე კალიპიგოსის სილამაზის კონკურსზე რომ დაუძახო, აქ ისეთი ამბავი ატყდება, რომ დედა შვილს ვერ აიყვანს. ახლა კი ერთი ქალიც არა ჩანს… მხოლოდ ჩემი მეზობელი მოდის.

(შემოდის კლეონიკე).

გამარჯობა, კლეონიკე!
კლეონიკე – ვაიმე, გაბრაზებული ხარ? ნუ იჯავრებ, ჩვენო მშვენიერუკანალავ!
ლისისტრატე – (უკანალზე დაიხედავს) ეს რომ საქმეს შველოდეს… ეგ აღარ დამიძახო!
კლეონიკე – კარგი, მაშინ “მშვენიერიმას” დაგიძახებ! ჰოდა, ჩემო მშვენიერიმავ, სულ არ გიხდება ეს შეჭმუხნული წარბები.
ლისისტრატე – გული შემტკივა, კლეონიკე!.. გული!
კლეონიკე – ვისზე შეგტკივა?
ლისისტრატე – ჩვენზე, ქალებზე შემტკივა და ვმწარდები. არადა, კაცები ეშმაკზე ერთი დღით ადრე გაჩენილებს გვეძახიან…
კლეონიკე – მე ვიტყოდი, რომ ტყუილად – სულაც არა!
ლისისტრატე – ხომ ვუთხარი, რომ ერთ ძალიან დიდ საქმეზე უნდა შეკრებილიყავით?! ჰოდა, ისევ სძინავთ…
კლეონიკე – დაიცადე და მოვლენ: სახლიდან წამოსვლა ადვილი ხომ არ არის. ზოგი ქმართან შარიშურობს, ზოგი მოსამსახურეს აღვიძებს და ზოგის ბავშვს უვლის.
ლისისტრატე – მაგრამ უფრო დიდი საქმე აქვთ…
კლეონიკე – რა დიდი საქმე, ლისისტრატე? რისთვის გვაგროვებ ქალებს? და ვითომ მართლა დიდი საქმეა?
ლისისტრატე – ვეებერთელა!
კლეონიკე – მსხვილიც არის?
ლისისტრატე – ძალიან!
კლეონიკე – მაშინ, მოვლენ!
ლისისტრატე – არა, არა, კაცის იმაზე კი არ ვამბობ! მაშინ ხომ ყველა აქ მოვარდებოდა!
კლეონიკე – ჰო, ყველა აქ მოცვივდებოდა! აბა, რა ხდება?
ლისისტრატე – მე ღამეები ვათენე თეთრად და ერთი კარგი რამე მოგიფიქრეთ.
კლეონიკე – ეგ შენი მოფიქრებული კარგი რამე მართლა კარგი და დახვეწილია?
ლისისტრატე – ისეთი დახვეწილი, ისეთი, რომ მთელი ელადის გადარჩენა ჩვენს ხელშია, ქალების ხელში.
კლეონიკე – (ხელებზე დაიხედავს) ქალების ხელში? ეჰ, შენ ისევ ქვიშის კოშკებს აშენებ!
ლისისტრატე – ჩვენს ხელშია მეთქი, თუ არა და, ვერც პელეპონისელები გადარჩებიან…
კლეონიკე – სჯობს, არც იყვნენ ცოცხლები!
ლისისტრატე – და ბეოტიელებიც ბოლოს სულ ამოწყდებიან.
კლეონიკე – დაიცა, ყველას ნუ გაწირავ!.. ბეოტიელები ხომ გველთევზებს იჭერენ ხოლმე და ის გემრიელი გვლეთევზები მაინც დაგვიტოვე!
ლისისტრატე – ათენზე კი აღარაფერს ვიტყვი და თავად მიხვდები, რატომაც!
კლეონიკე – რაო, ათენიც დასაღუპად არის განწირული?!
ლისისტრატე – აი, როცა ყველა ბეოტიელი ქალი აქ შეგროვდება, მერე პელეპონისელიც და ათენელიც, ყველანი ერთად გადავარჩენთ ელადას.
კლეონიკე – კარგი რა, მშვენიერიმავ, აბა, ჭკვიანური რა უნდა გააკეთონ ცოლებმა? შევიღებებით და ნაირ-ნაირ სამშვენისებში და სანდლებში და გამჭვირვალე მანტიებში, მოკლედ, სულ ძოწეულებში და პორფირებში ვსხედვართ.
ლისისტრატე – აი, სწორედ ეს გადაგვარჩენს. ძოწეულის ტუნიკები, საცხების სურნელი, პომადა და გამჭვირვალე ქიტონები.
კლეონიკე – ეს როგორ?
ლისისტრატე – როგორ და ისე, რომ არც ერთი კაცი შუბს არ შემართავს.
კლეონიკე – მაშინ სულ ძოწეულში გავეხვევი!
ლისისტრატე – ფარს არც კი მიეკარება…
კლეონიკე – პორფირის ტუნიკას ჩავიცმევ!
ლისისტრატე – მახვილს დაეხსნება…
კლეონიკე – და სანდლებსაც ვიყიდი!
ლისისტრატე – ჰოდა, არ უნდა შეიკრიბონ ქალები?
კლეონიკე – ისე უნდა გამორბოდნენ აქეთ, სულ კისერზე იცემდნენ ფეხებს!
ლისისტრატე – ეჰ, კლეონიკე, ათენელები არიან და ამათი წესი ის არის, რომ ყველგან უნდა დააგვიანონ. არც სანაპიროდან მოვიდა ვინმე და არც სალამინიდან…
კლეონიკე – ეგენი, ალბათ, საყანყალო ნავზე შეადგეს განთიადისას.
ლისისტრატე – და ისიც, ვისაც ყველაზე ძალიან ველოდი და მეგონა, რომ აქ პირველი იქნებოდა, ისიც კი არ ჩანს…
კლეონიკე – ვინ?
ლისისტრატე – ლამპიტო, სპარტელი თეოგენეს ცოლი!
კლეონიკე – ალბათ, ჩვენსკენ მომავალმა ლამპიტომ პატარაზე წაუჭორავა… ღვინის ფიალასთან. აგერ, ზოგ-ზოგი უკვე გვიახლოვდება.
ლისისტრატე – იქიდან კი სხვები მოიჩქარიან.
კლეონიკე – ჰეი! ვინ ხართ? საიდან მოდიხართ?
ლისისტრატე – რომელიღაც მიყრუებული სოფლიდან იქნებიან, მაგალითად, ნეხვიანიდან!
კლეონიკე – ჰოდა, ნეხვები ვეფხვებივით მოდიან აქეთ!

(შემოდის მირინე).

მირინე – ხომ არ დავიგვიანეთ, ლისისტრატე? რას გაჩუმებილხარ?
ლისისტრატე – კარგი არ არის, ასეთ საქმეზე რომ აგვიანებ.
მირინე – იმ სიბნელეში ძლივს ვიპოვნე პომადა… გამაგებინე, რა ხდება?
კლეონიკე – ჯერ დავიცადოთ, სანამ ბეოტიელებსაც და პელეპონისელებსაც არ გამოექცევიან ცოლები.
ლისისტრატე – მართლს ამბობ! აგერ, ლამპიტოც გამოჩნდა!

(შემოდის ლამპიტო, ხელში ფარით და ორი ქალის თანხლებით).

ლამპიტო – (ფარს შემართავს) მოგესალმებით, მშვენიერო მეგობრებო!
ლისისტრატე – სანუკვარო ლამპიტო! ნეტავ, რანაირად ბრწყინავ ასე?! როგორ გაიფურჩქნე! და თანაც ისე შეივსე და გამაგრდი, ხარსაც კი დაახრჩობ!
ლამპიტო – ეგ იმიტომ, რომ თავდაუზოგავად ვვარჯიშობ სირბილში და ხტომებში.
ლისისტრატე – (ლამპიტოს მკერდს მოუშიშვლებს) თანაც რა მკერდი! დაინახავ და დაეცემი!
ლამპიტო – მსხვერპლივით არის, ყველა ცდილობს, ხელით შეეხოს. (უკანალზე წაატანებს ხელებს) შენი სილამაზის კონკურსში გამარჯვებული კალლიპიგოსი როგორ ჰყავს ათენს?
ლისისტრატე – ეს ჩემი უკანალიც მასე იყო, ყველა ცდილობდა ხელით შეხებოდა, მაგრამ ფიდიასის მოწაფემ პატივი მცა და აფროდიტე კალლიპიგოსად გამაკეთა… (ქანდაკებაზე უთითებს).
ლამპიტო – ვაიმე, რა მშვენიერია! ვინ არის ფიდიასის საყვარელი მოწაფე?
ლისისტრატე – აგორაკრიტოსი.
ლამპიტო – (თანმხლებელ ქალებს) წამოდით, ქალებო, ამ მშვენიერ სტატუეტს სამჯერ შემოვუაროთ, კარგად უნდა დავათვალიერო!.. ალბათ, როგორ დაისვენა შენმა უკანალმა – დადგნენ და უყურონ და შეეხონ რამდენიც უნდათ!
ლისისტრატე – დაიცადეთ, ამის ნახვას მერეც მოასწრებთ… ეს ამაღელვებელი ქალბატონი ვინ არის და საიდან მოიყვანე?
ლამპიტო – ეს ბეოტიის წამოგზავნილია.
ლისისტრატე – უჰ-უჰ, ბეოტიელო, შენც სულ დაცემა სიმრგვალეები გაქვს!
კლეონიკე – აფროდიტეს დელტაც მშვენივრად არის მოპარსული.
ლისისტრატე – და ეს, მეორე?
ლამპიტო – ეს ერთი პატიოსანი კორინთოელი ქალბატონია.
ლისისტრატე – ჰო, პატიოსნება ამ დაგრძელებულ კერტებზეც ეტყობა და ქვემოთაც!.. (ატრიალებს კორინთოელ ქალს).
ლამპიტო – ერთი გამაგებინე, ვინ გადაწყვიტა ამ ქალების აქ შეკრება?
ლისისტრატე – მე!
ლამპიტო – აბა, გვითხარი, მშვენიერუკანალავ, რა გინდა?
კლეონიკე – და თანაც ორგზის! სულ ახლახან მეორედ გახდა კალლიპიგოსების სილამაზის კონკურსის გამარჯვებული!
ლამპიტო – მაშინ გილოცავ!

(პაუზა).

მეორე სცენა – შეთქმულება და დაფიცება

კლეონიკე – აბა, გაგვანდე ის შენი დიდი და მსხვილი საქმე!
ლისისტრატე – გეტყვით, მაგრამ მანამდე ერთ შეკითხვას დაგისვამთ.
კლეონიკე – გვკითხე, რაც გინდა.
ლისისტრატე – ქმრების გარეშე მოწყენილი ხართ თქვენ და ბავშვები? მე ხომ ვიცი, რომ თქვენი ქმრები შორს არიან.
კლეონიკე – ჩემი ხუთი თვის წინ ფრაკიაში წავიდა იქაური მთავარსარდლის დასაცავად და იმის მერე იმისი არაფერი გამიგია.
მირინე – ჩემი სპარტელების პორტ პილოსში შვიდი თვე ომობს, ათენელებმა რომ აიღეს.
ლამპიტო – ჩემი თეოგენე კიდევ, მწყობრიდანაც ვერ ასწრებს გამოსვლას, რომ ისევ ფარს მოიმარჯვებს და გაქრება ხოლმე. ბოლოს იმის ფარს სულ მე დავატარებდი, მაგრამ მაინც გამეპარა.
ლისისტრატე – ჩემი საყვარლის კვალიც კი გაქრა, რაც მილეთელებმა გვიღალატეს და ათენის კავშირიდან გამოვიდნენ. რვა თვის სავალზე ლომებრ წამომდგარი არაფერი მინახავს, რომ ისე დამეხრჩო, როგორც შენ ახრჩობ ხოლმე ხარებს, ლამპიტო…
ლამპიტო – ეჰ… თუ ჩემი თეოგენე არ დაბრუნდა, არავისი დახრჩობა არ მინდა, სულ არავისი!..
ლისისტრატე – გინდათ, ამ ომის დამთავრების გზა გამოვნახო?
კლეონიკე – მე მზად ვარ, გინდაც ჩემი კაბის დაგირავება და იმ ფულის სულ შუშხუნა ღვინოში გამოხარჯვა მომიწიოს.
მირინე – მეც თქვენთან ვარ, თუნდაც შუაზე გამჭრან ქამბალასავით!..
ლამპიტო – მეც! (ფარს აღმართავს) “ფარით ან ფარზე”!
კლეონიკე – ეგ რაღას ნიშნავს?
ლამპიტო – ან ფარით დავბრუნდები გამარჯვებული, ან ფარზე დასვენებულს მომიტანენ მეთქი! ჩემი თეოგენე სულ ამას ამბობს…
ლისისტრატე – ახლა კი გეტყვით, აღარ დავმალავ…
ლამპიტო – გვითხარი, მალე!
ლისისტრატე – ქალებო, ქმრები რომ ვაიძულოთ, სამუდამო მშვიდობა შეინარჩუნონ, იცით რა უნდა ვქნათ?
ყველანი – რა?
ლისისტრატე – თავი უნდა შევიკავოთ…
კლეონიკე – რისგან?
ლისისტრატე – დამეთანხმებით რომ?
კლეონიკე – გინდაც აქვე დავიხოცოთ, ყველაფერს გავაკეთებთ!
ლისისტრატე – თავი უნდა შევიკავოთ კაცთან დაწოლისგან!..

(ქალები უკმაყოფილონი არიან).

რატომ შეტრიალდი, ლამპიტო? მირინე, საით გარბიხარ? თავებს რად აკანტურებთ? ყველა გაფითრდით!.. რა გატირებს, ბეოტიელო? თანახმა ხართ? თქვენ გეკითხებით!
კლეონიკე – არა, არაფრისდიდებით! წავიდნენ და იომონ!
მირინე – (კლეონიკესკენ გაიშვერს ხელს) მეც ამისკენ ვარ, მშვენიერუკანალავ! იყოს ომი!
ლისისტრატე – (მირინეს) ქამბალავ, შენც ამას ამბობ? გინდაც შუაზე გამჭრანო, ვინ გვეუბნეოდა?!
კლეონიკე – (აღშფოთებული) რასაც მთხოვ, ყველაფერს შეგისრულებ. თუ საჭიროა, ცეცხლშიც ჩავდგები, ოღონდ საწოლი არა! არა და არა!.. (დაუყვავებს) აბა, ლისისტრატე, ამაზე უკეთესი სხვა რა არის ამ ცხოვრებაში?
ლისისტრატე – (მირინეს, დაჟინებით) შენ?
მირინე – და მეც მზად ვარ, თუნდაც ცეცხლში!
ლისისტრატე – ასეთი ვნებიანია ქალების ჯილაგი! ეს ამდენი ტრაგედია ტყუილ-უბრალოდ კი არ დაწყებულა ჩვენგან!
ლამპიტო – (ფარს ასწევს) მე შენთან ვარ! ფარით ან ფარზე მეთქი!
ლისისტრატე – (ლამპიტოს) ჩემო ძვირფასო და სანუკველო ხარების დამხრჩობო, თუნდაც შენ ერთი იყო ჩემთან, მაინც მოვიგებთ ამ საქმეს (მარჯვენას გაუშვერს) დაჰკარი ხელი!
ლამპიტო – აღარ დავახრჩობ ხარებს! (ხელზე ხელს დაურტყამს) ოღონდ, დროებით!..
ლისისტრატე – დროებით, რასაკვირველია, ვიდრე გავიმარჯვებთ!
ლამპიტო – ადვილი არ არის, ქალი რომ უქმროდ დაწვება მარტო! მაგრამ ახლა ასეა საჭირო, რადგან მშვიდობა გვინდა!..
ლისისტრატე – მარტო შენა ხარ ღირსი, რომ ქალი გერქვას!
კლეონიკე – შენ რომ დაგიჯეროთ და მართლა თავი შევიკავოთ, – მაშინ მალე იქნება მშვიდობა?
ლისისტრატე – მალე!.. როცა შევიღებებით და გამჭვირვალე ქიტონებში გამოვეწყობით, ანდა სულაც შიშვლები გავივლით, მაშინ ჩვენი ქმრები აეგზნებიან ჩვენი სურვილით და ხელებს რომ წაგვატანებენ უადგილო ადგილებში, ჩვენ ასე ვეტყვით: ხელები დაიმოკლე!..

(პაუზა).

ჰოდა, დიდი ყოყმანი აღარც დასჭირდებათ, ზავის დასადებად გაიქცევიან.
მირინე – ჰო, ჩვენ ხომ შეგვიძლია, რომ ისინი ჭკუიდან გადავიყვანოთ!
ლამპიტო – გაიხსენეთ მენელაოსი! ელენეს შიშველი მკერდი რომ დაინახა, თავისი მახვილი ღრმად ჩამარხა მიწაში და მაშინვე იმის საწოლში დურთა თავი!..
კლეონიკე – ჰო, ეგ ცნობილი ამბავია, მაგრამ ქმრებმა რომ მიგვატოვონ?
ლისისტრატე – მაშინ თერეკრატეს კომედიიდან ეს მოიგონეთ: “ალკიბიადე, რომელიც, სულაც არ იყო ქმარი, ყველა ცოლის ქმარი გახდა”. ოღონდ პირიქით…
ლამპიტო – ჰოდა, თუკი სულაც არ ვიქნები ცოლი და ჩემი ქმარი სახლიდან წავა, მაშინ ყველა ქმარის ცოლი გავხდები! ფარით ან ფარზე!
კლეონიკე – რას მიედ-მოედება ეგ თქვენი თერეკრატე!
ლამპიტო – არაფერსაც არ მიედ-მოედება!
კლეონიკე – და თუ ხელი გვტაცეს და ძალით შეგვითრიეს საძინებელში?
ლისისტრატე – კარს ჩაეჭიდეთ!
კლეონიკე – და რომ მიგვტყიპონ?
ლისისტრატე – უწადინოდ დანებდი!
ლამპიტო – ვერ ისიამტკბილებს ქმარი, როცა ცოლისთვის სულ ერთია. მირინე – ჰო, სადაც ძალადობაა, იქ სიამოვნება არ არის!..
ლისისტრატე – ქმრები უნდა გავამწაროთ, მაშინ დაიღლებიან და უკან დაიხევენ!
კლეონიკე – თანახმა ვართ!
მირინე – მაგრამ თუკი ჩვენს ქმრებს ვაიძულებთ, თვალთმაქცობის გარეშე დაიცვან მშვიდობა, ვინღა აიძულებს ათენის უგუნურ ბრბოს, რომ ისევ ომზე არ დაიწყოს ლაყბობა?
ლისისტრატე – ჩვენ ქმრებს და საყვარლებს ხომ დავარწმუნებთ!
ლამპიტო – ვერა, მანამდე ვერ დაარწმუნებთ, სანამ ათენელებს საბრძოლო ხომალდები გყავთ და თქვენ ღმერთქალებს კიდევ ოქრო-ვერცხლის მარაგი არ შემოლევიათ.
ლისისტრატე – ესეც მოფიქრებული მაქვს: დღეს ჩვენი აკროპოლი უნდა ავიღოთ. დედაბრებს ვუთხარი, რომ სანამ ჩვენ აქ ვლაპარაკობთ, აკროპოლი უნდა დაეკავებინათ მსხვერპლის შეწირვის საბაბით. ჰოდა, მთელი ის შეწირული ფული სულ ჩვენს ხელში აღმოჩნდება!
ლამპიტო – თუკი ასეა, მაშინ ყველაფერი კარგად წავა.
ლისისტრატე – ჰოდა, ლამპიტო, ნუღარ დავაყოვნებთ და ერთმანეთს შევფიცოთ!
ლამპიტო – შენ თქვი ფიცი და ჩვენ შემოგფიცავთ.
ლისისტრატე – ჩინებულია! რაღაც აღელვებული ხარ, მეომარო ქალბატონო! ფარი აქ დადე და ვინმემ მსხვერპლი მომაწოდოს.
კლეონიკე – ოღონდ, მშვენიერიმავ, რანაირად დავიფიცოთ?
ლისისტრატე – ფარზე, როგორც ესქილესთან არის, ცხვრის შეწირვით…
კლეონიკე – არა, ლისისტრატე, არა. ფარზე ნუ დავიფიცავთ მშვიდობას. ფარზე დასვენებული იმდენი გვინახავს, რომ…
ლისისტრატე – აბა, მაშ, როგორ? და ცხენი რომ ვიპოვოთ, თეთრი ცხენი და მსხვერპლად შევწიროთ?
კლეონიკე – როგორ თუ თეთრი ცხენი?
ლისისტრატე – აბა, რანაირად?
კლეონიკე – მე ვიცი, როგორც: დიდი თასი დავდგათ. დოქიდან შუშხუნა ღვინით შევავსოთ და იმ თასს შევფიცოთ.
ლამპიტო – ეს უკვე მომწონს!@
ლისისტრატე – მაშინ დოქი და თასი მოიტანონ!

(შემოაქვთ დოქით ღვინო და თასი).

კლეონიკე – ჩემო გვრიტებო და გვირილებო, ეს თასი კი არა, როფია! ამას შესვამ და მაშინვე გამხიარულდები! (თასს აიღებს და ათვალიერებს).
ლისისტრატე – (კლეონიკეს) დადგი! აბა, დაასხით! ქალღმერთო დედოფალო, მსხვერპლად მიიღე და შეიწირე მეგობრობის ეს პატარა ფიალა ქალებისგან.

(ღვინიანი დოქიდან თასში ასხამენ ღვინოს).

კლეონიკე – როგორ მხიარულად მორაკრაკებს!
ლამპიტო – რა სასიამოვნო სურნელი აქვს!
კლეონიკე – ნება მომეცით, პირველმა მე დავიფიცო!
ლისისტრატე – სულსწრაფი ნუ ხარ! ყველა ერთად დავიფიცავთ!.. აბა, ხელი მოკიდეთ თასს!

(კლეონიკეს).

შენ ყველას მაგივრად გაიმეორე ფიცი!

(დანარჩენებს)

თქვენ კი დაიფიცეთ ამ სიტყვების დასამტკიცებლად! “ჩემთან არ მოვუშვებ არც საყვარელს, არც ქმარს…”
კლეონიკე – “ჩემთან არ მოვუშვებ არც საყვარელს, არც ქმარს…”
ლისისტრატე – “ვინც თანაყოფისათვის მოვა…”

(პაუზა).
კლეონიკე, რატომ გაჩუმდი?
კლეონიკე – არა, არა… “ვინც თანაყოფისათვის მოვა…” მე კი არა, ჩემი კოლეგები ყოყმანობენ, ლისისტრატე.
ლისისტრატე – “მე სახლში წმინდად ცხოვრებას დავიწყებ…”
კლეონიკე – “მე სახლში წმინდად ცხოვრებას დავიწყებ…”
ლისისტრატე – “ძოწის ტუნიკას ჩავიცმევ და შევიწითლებ ლოყებს…”
კლეონიკე – “ძოწის ტუნიკას ჩავიცმევ და შევიწითლებ ლოყებს…”
ლისისტრატე – “რათა ვნებით აინთოს ჩემი ქმარი…”
კლეონიკე – “რათა ვნებით აინთოს ჩემი ქმარი…”
ლისისტრატე – “მაგრამ იმას ჩემი ნებით არ დავნებდები…”
კლეონიკე – “მაგრამ იმას ჩემი ნებით არ დავნებდები…”
ლისისტრატე – “და თუკი ძალით მაიძულებს…”
კლეონიკე – “და თუკი ძალით მაიძულებს…”
ლისისტრატე – “დავნებდები უწადინოდ, ყოველგვარი მოძრაობის გარეშე…”
კლეონიკე – “დავნებდები უწადინოდ, ყოველგვარი მოძრაობის გარეშე…”
ლისისტრატე – “ფეხებს ჭერამდე არ ავწევ…”
კლეონიკე – “ფეხებს ჭერამდე არ ავწევ…”
ლისისტრატე – “დედალი ლომივით არ დავდგები ოთხზე…”
კლეონიკე – “დედალი ლომივით არ დავდგები ოთხზე…”
ლისისტრატე – “არც ხარს დავახრჩობ!”
კლეონიკე – “არც ხარს დავახრჩობ!”
ლისისტრატე – “ამის დასმტკიცებლად ამ თასიდან ვსვამ მე…”
კლეონიკე – “ამის დასმტკიცებლად ამ თასიდან ვსვამ მე…”
ლისისტრატე – “და თუ ვიტყუები, წყლით გაივსე, თასო!”
კლეონიკე – “და თუ ვიტყუები, წყლით გაივსე, თასო!”
ლისისტრატე – ყველანი იფიცავთ?
ყველანი – ყველანი!
ლისისტრატე – მაშ, ვსვამ თასიდან!
კლეონიკე – მაგრამ ფსკერამდე ნუ ჩახვალ, ლისისტრატე!
მირინე – ცოტა ჩვენც დაგვიტოვე!..
ლამპიტო – მე და ეს ბეოტიელი და კორინთოელი ჩვენ ქალებს შევუთვლით და ჩათვალეთ, რომ მთელი სპარტა, მთელი კორინთო და სრულიად ბეოტია ჩვენ შემოგვიერთდება!

(აიღებს თასს.
სცენის მიღმა ისმის ხმაური და ყვირილი).

ლამპიტო – ეს რა ყვირილია?
ლისისტრატე – ხომ გითხარით: აკროპოლი დედაბრებმა აიღეს და იცავენ. ჩქარა, ლამპიტო, ჩქარა, შენ წინ წადი და მიხედე საქმეს.

(უთითებს ბეოტიელზე და კორინთოელზე).

ესენი კი მძევლებად დატოვე აქ.

(ლამპიტო მიდის).

კლეონიკე – ჩვენ რაღა ვქნათ?
ლისისტრატე – შენ და მირინე ათენში წახვალთ და ქალებს აცნობებთ, რომ აჯანყება დაიწყო!
მირინე – კარგი, წამოდი, კლეონიკე!
კლეონიკე – წავიდეთ, მაგრამ შენ რაღას იზამ, ლისისტრატე?
ლისისტრატე – (ბეოტიელ და კორინთოელ ქალებს) ჩვენ კი ჯერ ეს შემოსასვლელი ჩავხერგოთ და მერე აკროპოლში გამაგრებულებს შევუერთდეთ.
კლეონიკე – შენ გგონია, რომ კაცები არ წამოვლენ ჩვენზე?
ლისისტრატე – იმათ ხომ ასეთი მუქარა ჯერ არ გამოუთქვამთ? კლეონიკე – ცეცხლიც არა აქვთ, ცეცხლი და…
ლისისტრატე – თუ ჩვენ პირობას არ შეასრულებენ, ვერასოდეს მოვლენ ჩვენთან! ვერასოდეს! თუ ეს ვერ შევძელით, დავიღუპებით! მარტო ჩვენ კი არა, მთელი სამყარო განადგურდება ამ უაზრო ომით!
კლეონიკე – შევძლებთ!
მირინე – წავიდეთ, კლეონიკე!

(მირინე და კლეონიკე ერთ მხარეს გავლენ, ლისისტრატე და ბეოტიელი ქალი და კორინთოელი ქალი კი მეორე მხარეს).

მესამე სცენა – აკროპოლის ალყა

(აკროპოლის კარიბჭისკენ ამავალ დაქანებულ ფერდობზე ამოდიან მოხუცი ათენელები. მხრებზე დაჩეხილი შეშის შეკვრები მოუკიდიათ, ხელში საცეცხლე ქვაბები უკავიათ, სადაც ნახშირი იწვის).

სტიმოდორი – დაწინაურდი, დრაკეტ! სულ სირბილით გასწი, თუნდაც შენს მხრებს ჩემსავით უჭირდეს ამ შეშის ზიდვა.
დრაკეტი – ეჰ, ჩემი ვირი რომ არ მოეკლათ! (წელათრევით მიდის წინ).
ფილუგრიუსი – რა უცნაური ამბები ხდება ამ გრძელ ცხოვრებაში! ვინ იფიქრებდა, ჩემო სტრიმოდორ, რომ ქალები, ვისაც სახლში ვაჭმევდით, ეს ქვემძრომი გველები, ამ წმინდა სიძველეს აიღებდნენ?
სტიმოდორი – რომელს?
ფილუგრიუსი – ჩემს მშობლიურ აკროპოლს აიღებდნენ და კარიბჭეს ხერგილებით ჩაგვიკეტავდნენ.
სტიმოდორი – მაგრამ გავეჩქარებით ჩვენ აკროპოლისკენ, ჩემი გულითადო ფილუგრიუს, ყოველმხრივ შეშებს და მორებს შემოვუწყობთ და ერთ დიდ კოცონს დავაბურბურებთ! ჩვენი ხელით დავწვავთ სუყველას, ვინც შეთქმულებაში ჩაერთო და ბოროტი საქმე ქნა! ყველა ცოლს ერთი ხელის მოსმით გავანადგურებთ და პირველ რიგში – ლისისტრატეს, ურიგო ცხოვრებას რომ ეწევა ზედ აკროპოლის შესასვლელთან! აბა, გახედე, როგორი ქანდაკება დაუდგა ფიდიასის საყვარელმა მოწაფემ, აგორაკრიტოსმა! და რატომ დაუდგა?
ფილუგრიუსი – რატომ?
სტიმოდორი – იმიტომ, რომ ლისისტრატე თავის ორჯერ გამარჯვებულ უკანალს უჩვენებდა! სხვა რამეებსაც! და თან ჩვენზე იცინოდა!..
ფილუგრიუსი – ვიდრე ცოცხალი ვარ, ესენი ვერ გაიცინებენ! თავად კლემეონმა, სპარტელთა მეფემ პირველად რომ აიღო აკროპოლისი, ნახევარი ჯარი აღარ შერჩა! და მერე გენახა, როგორ გარბოდა, იარაღი რომ მე ჩამაბარა! იმ თავისი მოკლე ლაბადის ფრიალ-ფრიალით! როგორი გაუპარსავი იყო! როგორი ჭუჭყიანი! როგორი გაწვალებული და რამდენიმე წლის დაუბანელი! (მალულად ათვალიერებს ქანდაკებას ლისისტრატეს სახლის წინ).
სტიმოდორი – ჩვენ ხომ უსასტიკეს ალყაში მოვაქციეთ ეგ თავზეხელაღებული!.. ჩვიდმეტი რიგი ვიდექით და ღამეეებს ვათევდით კარიბჭეებთან. ჩვიდმეტი და… და ახლა ეს ქალები, ჩვენი ცოლები…
ფილუგრიუსი – და ზოგის კიდევ საყვრლები!
სტიმოდორი – მთლად ბევრიც არა, მაგრამ მაინც კი! ჰოდა, ეს ქალები, ყველა ღმერთების დაუძინებელი მტრები და ევრიპიდესიც, ვერ უნდა დავიმორჩილოთ და მათი თავხედობა ვერ უნდა ავლაგმოთ? მაშ, მარათონული გამარჯვებების პრიზები შინ ტყუილად მიდგას?
დრაკეტი – აკროპოლამდე ეს კარიბჭე დაგვრჩა და მორჩა!.. და აქ უვიროდ როგორ შევიდე? ამ შეშებმა მხრები გადამიყვლიფა ისედაც. მაგრამ მაინც უნდა ვიმოძრაოთ და ცეცხლი შეგინთოთ, ქალებო, თუ არ ჩაგვიქრა… ფუ-ფუ! ეს რა საშინელი ბოლია!
ფილუგრიუსი – უჰ, ეს ცოფიანი ბოლი როგორ მოძვრება საცეცხლურიდან და თვალებს როგორ გვიწვავს, ეს ძაღლიშვილი!
სტიმოდორი – შეიძლება, კუნძულ ლემნოსის ცეცხლიც კი დავარქვათ, სადაც ჰეფესოტოს ჰქონდა თავისი სამჭედლო! აბა, მაშ, თვალებს თავისი კბილებით არ გამომიღრღნიდა ეს ბოლი.
დრაკეტი – ბოლს კბილები სადა აქვს, ჩემო სტიმოდორ?
სტიმოდორი – კბილები კი არა და, ღრჯოლები და ეშვები აქვს, ველური ტახივით!
ფილუგრიუსი – რა დროს ტახია, მალე შევიდეთ აკროპოლში და ჩვენი ქალაქის მფარველ ქალღმერთ ათინას მივეხმაროთ!
დრაკეტი – სადა ხარ, სადა, ჩემო ვირო?!
ფილუგრიუსი – არ იდარდო, თუ დღეს არა, აბა, როდისღა უნდა მივეხმაროთ ჩვენს მშობლიურ ათენს, ჩემო უვირო დრაკეტ?!. ფუ-ფუ! რა ბოლია!
სტიმოდორი – ჩვენი გაუტეხელი ნებით ცოცხლობს და ფხიზლობს ცეცხლის ალი. მოდით, ჯერ შეშა დავყაროთ მიწაზე. მერე წალამი ჩავდოთ ქოთანში, ავანთოთ და ეს კარიბჭე ტარანით დავაზანზაროთ. და თუ ჩვენს ამაყ მოწოდებაზე საკეტებს არ გახსნიან, ყველაფერს ცეცხლს მივცემთ, სოროში ჩამძვრალი მელიებივით დავუბოლებთ ცოლებს, რომ გარეთ გამოვყაროთ.
დრაკეტი – და საყვარლებსაც!
ფილუგრიუსი – მაშ, მიწაზე დავაწყოთ უვირებოდ აქ ამოტანილი ეს ჩვენი მძიმე ტვირთი!
სტიმოდორი – უჰ, უჰ, რა ბოლია, ძმებო!
დრაკეტი – აი, აჰა, შეშებო, თქვენც აღარ მაწევხართ ზურგზე!
ფილუგრიუსი – საცეცხლურო ქოთანო, შენი საქმე ის არის, რომ მალე აბურბურდე და მაშხალად იქცე!..
სტიმოდორი – და მაშინათვე მე მომაწოდეთ ხელში!.. ო, გამარჯვების სასწორო, ჩვენსკენ გადაიწონე!
დრაკეტი – ეჰ, ჩემო სტიმოდორ, ჩვენი ვირები რომ სპარტელებთან ომს არ შეეწირა, მართლა ჩვენსკენ იქნებოდა გამარჯვების სასწორი!
ფილუგრიუსი – ახლაც ჩვენსკენ იქნება და ამ ცოლების სითავხედის ნაალაფარს გორებად დავდგამთ!
სტიმოდორი – და საყვარლებისაც!

(სწრაფად შემოდიან ქალები).

ლისისტრატე – ხრაკის სუნი მცემს და კვამლასაც ვხედავ, მეგობრებო, გეგონება, აქ ცეცხლი ანთიაო. აქეთ წამოდით! აქეთ!
კლეონიკე – მოდი, ლამპიტო და ცეცხლისგან გვიხსენი.
მირინე – გვიხსენი ამ აბეზარი ბოლისგან და წყეული ბერიკაცებისგან. ლამპიტო – (შემოდის წყლით სავსე ვედროთი) გვიან ხომ არ მივდივარ
დასახმარებლად!
კლეონიკე – რა ხანია, ეს ბაზრის საფრთხობელები კარიბჭესთან ყურყუტებენ და ენაზე სულ ჩვენი გინება აგდათ, ეს უმაქნისი ქალები ცეცხლში უნდა დავფერფლოთო.
ლისისტრატე – ღმერთო, ნუ მაჩვენებ ცეცხლმოკიდებულ ქალებს, მაგრამ ამათი გაჩაღებული ომის უგუნურებისაგან ამათივე გადარჩენილი ელადა და ათენელები მაჩვენე!
კლეონიკე – შენ მოგიხმობ მოკავშირედ, ათენის მფარველო თვალსხივოსანო ათინა! თუ ამ გამობენტერებულ ბერიკაცებს პრობული მფარველობს, შენ კიდევ ჩვენ გადმოგვხედე!
ლისისტრატე – (დაინახავს მოხუცებს) ესენი იმისი დაცვიდან არიან!
ლამპიტო – ჩვენი ალყის ავყიები!
მირინე – ამათ უნდა გვაჯობონ, საკუთარი ხმა რომ აღარ ესმით?!
სტიმოდორი – ასეთ მოულოდნელ რამეს პირველად ვხედავ, ჩემო ფილუგრიუს! ქალების ქოთქოთი აქეთ მოდის ალყაში მოქცეულთა დასახმარებლად. და რიტორიკული შეკითხვა მიჩნდება – ჩვენ მოვაქციეთ ისინი ალყაში თუ პირიქით, იმათ შემოგვარტყეს ალყა?
ფილუგრიუსი – გააჩნია, ჩემო სტიმოდორ, საიდან შეხედავ! ფიდიასს და ალკამენეს რომ შეუკვეთეს ათინას ქანდაკება, მაღალ კოლონადებზე უნდა აეტანათ. ფიდიასმა თავისი ქანდაკება იმ კოლონადების შესაბამისი გააკეთა და კინაღამ ჩავქოლეთ, ისეთი უგვანი და უპროპორციო იყო მიწაზე. მაგრამ როცა ორივე სტატუეტი ავიტანეთ პოსტამენტებზე, მაშინ ყველაფერი გამოსწორდა და დასაცინი ალკამენი შეიქნა! ანუ თვალი გვატყუებდა, თვალი! და თვალმა არ მოგვატყუოს აქაც!
ლისისტრატე – რაო, შეგეშინდათ და იმიტომ მიედ-მოედებით ფიდიასზე? ჩვენ აქ ცოტანი ხომ არ გგონივართ? მართლა ალყაში ხართ, რადგან ჩვენს მეათიათასედ ნაწილს ვერ ხედავთ ჯერ!
სტიმოდორი – ო, ფილუგრიუს, ნუთუ ამათ საშუალებას მივცემთ, რომ მასხარად აგვიგდონ?
ფილოგრიუსი – დიდი ხანია დროა, რომ ეს ჯოხი ამ ლამაზუკანალას ზედ ამ ლამაზ უკანალზე გადავამტვრიო!
ლამპიტო – ფრთხილად იყავით, მაგ ჯოხებით ფარშევანგები არ გავაკეთოთ თქვენგან, თქვე ჩერჩეტო ბებრებო!
ლისისტრატე – ქალებო, როგორც კი ჩვენზე წამოვლენ, წყალი მივასხათ ვედროებიდან!
დრაკეტი – კბილებში უნდა მოარტყა მაგათ და თანაც ძალიან მაგრად! სტიმოდოდრი – ისე, რომ სულ ენებს იკვნეტდნენ!
მირინე – მოდი, მყრალო ბერიკაცო! მოდი, მომარტყი და ნახავ, რაც მოგივა!
კლეონიკე – აჰა, მეც მზად ვარ…
ლამპიტო – ისე ჩაგაფრინდები, ნაგაზსაც კი შეშურდება!..
დრაკეტი – კბენა არ იყოს და ისე, სადაც გინდა, ჩამაფრინდი, ლამაზო ქალო!
ლამპიტო – (გადაიკისკისებს) ჩასაფრენი სადღა გაქვთ, სულ დამჭკნარი კიტრები გკიდიათ!
სტიმოდორი – ხმა ჩაიკმინდე, თორემ სიბერე შენს მიბეგვაში ხელს ვერ შემიშლის!
ლისისტრატე – აბა, ერთი გაბედე!
მირინე – მოდი და თუნდაც თითი დააკარე ვინმეს!
ფილუგრიუსი – (ერთი ხელით სილას აჩვენებ) ეს ლავაშია! (მეორე ხელით კი – მუშტს) ეს კიდევ კუტი! ჰოდა, რომელი გინდათ? მითხარით, არ მოგერიდოთ! მე ისეთ კუტებს და ლავაშებს ვარიგებ, თქვენი მოწონებული!
კლეონიკე – ამ გრძელი ფრჩხილებით ჩაგაფრინდები და სულ სათითაოდ გამოგარიდებ კვერცხებს!
ლამპიტო – და იმ კვერცხების გრძელ მეგობარსაც!
სტიმოდორი – ამ ქვეყნად ჩვენს ქალებზე უსირცხვილო მხეცებს ვერსად ნახავთ!
ლისისტრატე – აბა, ყველამ ერთად ავწიოთ წყლით სავსე ვედროები!
ფილუგრიუსი – თქვე უწმინდურო სალახანებო, აქ წყლით როგორ გაბედეთ მოსვლა?!
მირინე – შენ კიდევ, შე უშნოდ გაჩორკნილო კუბოვ, ცეცხლით რატომ მოხვედი? კოცონს იმზადებ?
დრაკეტი – არა, დიდი კოცონი უნდა დავანთო შენი დაქალების გამოსაბუგად!..
ლისისტრატე – ჩვენ კიდევ ამ თქვენ კოცონს წყლით ჩავაქრობთ.
ფილუგრიუსი – ეგ როგორ უნდა იკადროთ, რომ ამ წვალებით ამოტანილ შეშას და მერე ძლივს ანთებულ ცეცხლს წყალი დაასხათ?
დრაკეტი – სულ უვირებოდ ამოვიტანეთ, საკუთარი ზურგებით!
კლეონიკე – ვირები რაღად გინდოდათ, თავად აქ არა ხართ?!..
სტიმოდორი – მოდით, მოდით, ამ მაშხალით უნდა შეგათბოთ!
ლამპიტო – თქვენ კიდევ, ისეთი ჭუჭყიანები ხართ, რომ ახლავე აბანოს მოგიწყობთ!
ფილუგრიუსი – ჭუჭყიანიებიო!.. გაიგე, ჩემო დრაკეტ, რა მოჩმახა?
დრაკეტი – ეჰ, ჩემო ფილუგრიუს, მე რომ ჩემი ვირი მყოლოდა, ამას ხომ ვეღარ მეტყოდნენ?!
კლეონიკე – არ იდარდო, მაინც გეტყოდით!
დრაკეტი – თქვენ მომიწყობთ აბანოს, თქვე მართლა აღვირახსნილო ვირებო?
სტიმოდორი – ვირებო კი არა, სახედრებო თქო! მაინც თავაზიანად უნდა გალანძღო, ჩემო დრაკეტ!
ფილუგრიუსი – თქვენ მოგვიწყობთ აბანოს? თქვე… თქვე… კაპარჩხინებო და ანჩხლებო?!
ლამპიტო – ჰო, აბანოსაც მოგიწყობთ და თაფლობის თვესაც!
მირინე – თუ ივარგა თქვენმა დამჭკნარმა კიტრებმა!
სტიმოდორი – დამჭკნარმა კიტრებმაო! (ფილუგრიუსს) ხედავ, ჩემო ფილუგრიუს, ამათ ზღვარს გადაცდენილ სითავხედეს?
დრაკეტი – ეჰ, ჩემი ვირი რომ აქ მყავდეს! დანალული იყო, ჩემო სტიმოდორ, და (ხელებით აჩვენებს) აი, ამხელა ის ეკიდა! არა, უფრო დიდი! სწორედ საამათოდ! თანაც დანალული ვირისა ხომ სხვანაირია!
კლეონიკე – იმ თქვენ ომში მოკლულ ვირებზე მეტი ტვინი ხომ აღარც თქვენ შეგრჩათ!
სტიმოდორი – ქალბატონო, პირს მოგიკუპრავ, იცოდე!
ლისისტრატე – მოსამართლე მაინც ვერ გახდები!
ფილუგრიუსი – (საცეცხლურს მისწვდება) ეს გრძელ-გრძელი კულულები დავუწვათ, ოქროსფერი კულულები!
ლისისტრატე – (ვედროდან ასხამს წყალს) დათვი მჭლე და შენ მსუქანი, დათვი მჭლე და შენ მსუქანი!
სტიმოდორი – ვაიმე, ჩემო სტიმოდორ! სულ დამასველეს!
ფილუგრიუსი – მეც დამასველეს, მაგრამ ეგ ვის უთხარი?
სტიმოდორი – რა?
ფილუგრიუსი – ჩემო სტიმოდორ! – ეს ვის უთხარი?
დრაკეტი – იცი რას გეკითხება, ჩემო სტიმოდორ?! სტიმოდორი ხომ შენ თვითონა ხარ და “ჩემო სტიმოდორ” – ეს ვიღას უთხარიო?!
სტიმოდორი – ჩემ საცოდავ თავს ვუთხარი და ვერ გავიგე, თქვენ იმათკენ ხართ თუ ჩემსკენ?
ფილუგრიუსი – თვალმა არ მოგატყუოს, ჩემო სტიმოდორ, როგორც ფიდიასის მეტოქე ალკამენე შეაცდინა!
დრაკეტი – მე რომ ჩემი ვირი ცოცხალი მყოლოდა, ამ შავ დღეში არ ვიქნებოდი!
კლეონიკე – რაო, ძალიან ცხელი იყო წყალი და სულ აგირიათ ეგ ისედაც არეული ტვინები?
ფილუგრიუსი – ცოტა მაინც გაგეთბოთ, სულ გამეყინა ყველაფერი!
დრაკეტი – ეჰ, ჩემი დანალული ვირი მაინც მყოლოდა!
ლამპიტო – მოგრწყეთ, რომ ეგ თქვენი დამჭკნარი კიტრები ცოტა გამოვაცოცხლოთ!
სტიმოდორი – ვაიმე, ჩემო კარგო სტიმოდორ, უკვე სულ ვკანკალებ!
ფილუგრიუსი – მეც ამაბაბანა, ჩემო ფილუგრიუს!
დრაკეტი – მეც სულ კბილს კბილზე მაცემინებს, ჩემო დრაკეტ და ჩემო ვირო!
ფილუგრიუსი – ეს ჩვენზე შორს წავიდა, ჩემო სტიმოდორ და თავის გმირულად დაღუპულ ვირს ელაპარაკება უკვე!
დრაკეტი – მერედა, სად დაღუპულს, რომ იცოდეთ!
სტიმოდორი – სად?
დრაკეტი – სპარტელების პორტ პილოსის აღებისას ბევრი მარილიანი წყალი სვა სიხარულისგან და იმიტომ!
ფილუგრიუსი – სიხარულისგან?
დრაკეტი – ჰო! პორტი პილოსი რომ ავიღეთ, ძალიან გაუხარდა და…
სტიმოდორი – აბა, ნამდვილი ათენელიც ეგა ყოფილა!
დრაკეტი – ძალიან! ამ ქალებისგან განსხვავებით, არასოდეს მოუთხოვია მშვიდობა!
ფილუგრიუსი – მართალია, ჩემი ვირი ბეოტიელმა მგელმა დაგლიჯა, მაგრამ არც იმას მოუთხოვია ზავის დადება მტერთან!
სტიმოდორი – ჩემმა ვირმა კი შვრია ჭამა უზომოდ, კორინთოელებს რომ ვეომებოდით და ასე უსახელოდ კი აღესრულა, მაგრამ ზავზე არც იმას დასცდენია კრინტი!
ლისისტრატე – ჰოდა, თქვენი ვირების მაგივრად ახლა თქვენ ნუ იყროყინებთ!
ლამპიტო – დადექით ემაგ ცეცხლთან და გამოყინული და დამჭკნარი კიტრები გაითბეთ!

მეოთხე სცენა – შეტაკება ქალებსა და პრობულს შორის

(შემოდის პრობული).

პრობული – მე ყოველთვის ვაცხადებდი, რომ ჩვენმა სახალხო კრებამ კანონის ისეთი აღვირები უნდა ამოვდოთ ქალთა თავგასულობას, რომ ამის სურვილიც კი აღარ შერჩეთ! მე არავინ მიჯერებდა და აი, შედეგიც: ქალების აჯანყების ცეცხლი უკვე მთელ ათენს მოედო!
სტიმოდორი – ჰო, სრულიად!
ფილუგრიუსი – საშინლად!..
პრობული – ნუ მაწყვეტინებთ! და რაღა მთელ ათენს, როცა მთელ ელადაში ამათი ამბოხების კოცონები გიზგიზებს! ეს იმიტომ, რომ ქალებს აღვირები ვეღარ შევაბით!..
დრაკეტი – ვეღარ!
პრობული – რატომ მაწყვეტინებ?
დრაკეტი – მე მეგონა, მარტო იმათ უთხარი.
პრობული – ხოლო ქალებს აღვირები იმიტომ ვეღარ შევაბით, რომ სადაგი კანონი ვერ მივიღეთ! სადაგი კანონი იმიტომ ვერ მივიღეთ, რომ აღვირები ვერ შევაბით! აღვირი, კანონი და ქალი! – აი, სამი უმძიმესი დილემა, რომელიც მოჯადოებულ წრეზე ტრიალებს და მოელის დაუყოვნებლივ გადაჭრას, რადგან აბა, მითხარით, ვინ არიან ქალები, ვისაც აღვირები არ აქვთ შებმული? ვინ? გათავხედებული ცოლები და საყვარლები, აი, ვინ!
სტიმოდორი – მე შემიძლია, მათი ახალი თავხედობა დავასახელო!
ფილეგრიუსი – მეც შემიძლია!
პრობული – თქვენ არა, ამან თქვას!
დრაკეტი – მე?
პრობული – ჰო, შენ!
დრაკეტი – მე ჩემს ვირს ერთი წუთითაც კი არა ვტოვებდი აღვირახსნილს!
პრობული – და მართებულადაც იქცეოდი!
სტიმოდორი – რა ვირი, ჩემო კარგო დრაკეტ?
ფილეგრიუსი – ეს ხომ ქალების თავხედობაზე გეკითხება!
პრობული – რაზე ვეკითხები? ჰო, ჰო, ქალების ახალ თავხედობაზე.
დრაკეტი – ჰო, მაგ ყურუმსაღებმა ვედროებიდან სულ დაგვაჟიეს და ტანისამოსიანად ოხრადა ვრჩებით და ძეწრები გვინდა გასათბობადა.
ფილუგრიუსი – ჯერ პირსახოცები გვინდა გასამშრალებლად!
სტიმოდორი – ზეწრებისა და პირსახოცებისა რა მოგახსენოთ, მაგრამ მე ჯერ სამიოდე კათხას გადავუშვებდი ამ ჟანგიან ხახაში!
პრობული – თქვენ ოღონდ სამიკოტნო ან დუქანი დაგანახვათ სადმე! მაგრამ მოდით, საქმეზე ვილაპარაკოთ!
სტიმოდორი – მოდით!
პრობული – ჰოდა, როცა ჩვენ თვითონ ვაფუჭებთ ქალებს, როცა ჩვენ თვითონ ვუბიძგებთ თავაშვებულობის მოლიპულ გზაზე, აი, როგორი ნაყოფი გამოაქვს რეალობაში.
ფილეგრიუსი – რას გამოაქვს ნაყოფი, მოლიპულ გზას?
სტიმოდორი – და ისეც ხშირად ხდება, რომ მივალთ სახელოსნოში და ვამბობთ: “ჰეი, იუველირო, შენ რომ მძივი გაუკეთე, ჩემი ცოლი გუშინ იმით ცეკვავდა, ჰოდა, მაშინ საკეტის გასაღები დაკარგა, მე კიდევ კუნძულ სალამიზე უნდა გავცურო…”
დრაკეტი – სადაო?
სტიმოდორი – კუნძულ სალამიზეო.
ფილუგრიუსი – კარგი კუნძულია, კი.
დრაკეტი – იქ ვირები არიან?
ფილუგრიუსი – სულ ვირებით არის სავსე!
პრობული – ნუ მაწყვეტინებთ მეთქი!.. ჰოდაო, მოიცალე და საღამოს შეუარე ჩემს ცოლსაო და, – კარგად მისმინეთ! – შეუარეო და გასაღები მოარგე კარგადაო და გაუკეთე მაგრადაო. წარმოგიდენიათ?
სტიმოდორი – ვაი, ვაი, ვაი!
ფილუგრიუსი – უჰ, უჰ, უჰ!
დრაკეტი – პაჰ, პაჰ, პაჰ!
პრობული – მეტსაც გეტყვით! სხვა ქმარი კიდევ ხარაზთან მიდის და ეუბნება – “ხარაზო, მისმენ? ჩემ ცოლს სანდლის თასმა უჭერს და სულ გადაეყვლიფა ფეხის საჩვენებელი თითი, ხოლო თითი კი ნაზია…
დრაკეტი – ფეხსაც თუ საჩვენები თითი ჰქონდა, არ მიფიქრია! შენ, ჩემო ფილუგრიუს?
ფილუგრიუსი – არც მე და შენ, ჩემო სტიმოდორ?
სტიმოდორი – ვიცი ეგ კაი ხანია, ძალიან, კი.
პრობული – ჰოდაო, – ნუ მაწყვეტინებთ! – ჰოდაო, შუადღისას შეირბინე ჩემ ცოლთანაო და გაუფართოვე, რომ ხალვათად იყოსო! გესმით?
სტიმოდორი – ვაი, ვაი, ვაი!
ფილუგრიუსი – უჰ, უჰ, უჰ!
დრაკეტი – პაჰ, პაჰ, პაჰ!
პრობული – აი, რატომ მივედით ჩვენ იმ უკიდურეს მდგომარეობამდე, რომ თვითონ მე, პრობულმა, ჩვენი ფლოტისთვის მენიჩბეები რომ დავიქირაო, აქამდეც კი ვიკადრე მოსვლა ფულისთვის, მაგრამ სად იყო და სად არა, ამ აჯანყებულმა და ცალსახად მეამბოხე ცოლებმა კარიბჭეში არ შემიშვეს! თვითონ მე!
სტიმოდორი – იქნებ გაგვიღონ, დაველოდოთ!
პრობული – სულ ტყუილად ველოდებით. სულ ტყუილად!

(სტიმოდორს).

შენ ის ტარანი მოაგორე აქეთ. ამ ჩვენ უაღვირო ქალებს ამპარტავნობა და თავხედობა რომ ამოვუფერთხოთ იმ არეული თავებიდან!..

(ფილუგრიუსს).

შენ რაღას ამთქნარებ, ბრიყვო?

(დრაკეტს).

ან შენ რაღას უდგახარ?
დრაკეტი – ჩემი ვირი მაინც მყოლოდა, ამხელა ტარანი როგორ უნდა მოვაგოროთ?!
პრობული – შენ ოღონდ დუქანი დაინახო ახლო-მახლო და მეტი არაფერი გინდა!

(სამივე ბერიკაცს).

ჭიშკრის ქვეშ ძალაყინი შეაცურეთ მალე! დააზანზარეთ! მე კი აქედან თავად მოგეხმარებით, თვითონ მე!

(კარიბჭიდან გამოდის ლისისტრატე).

ლისისტრატე – არ გინდათ! არ ჩამოაგდოთ ჭიშკარი! მე თავად მოვდივარ. რად გინდათ ძალაყინი?
სტიმოდორი – რად გვინდა და, ჭიშკრის ჩამოსაგდებად!
ლისისტრატე – არ გვინდა ძალაყინი, მაგრამ ძალიან გვინდა ჭკუა.
პრობული – პირწავარდნილი ბოროტმოქმედია! სად არის მცველი? ახლავე მოეშვი მაგ ტარანს და ამ ქალს ხელი სტაცე და ხელები ფიცხლად ამოუტრიალე!
სტიმოდორი – ახლავე!
ლისისტრატე – (სტიმოდორს) აბა, მარტო ხელი მახლე! მართალია, მცველი ხარ, მაგრამ მაინც იტირებ! თან მწარედ!

(სტიმოდორი უკან დაიხევს).

პრობული – დაფრთხი, ჩემო გულითადო სტიმოდორ?!
სტიმოდორი – ნაწილობრივ, ჩემო პრობულო!
პრობული – ნუ გეშინია! აი, სადაც ეს ქალი მსხვილდება, სწორედ იქა სტაცე ორთავე ხელი! (ფილუგრიუსს) შენ კი საჩქაროდ მიეხმარე გათოკვაში!
ფილუგრიუსი – არის, საჩქაროდ!
კლეონიკე – (გამოდის პროპილეიადან. ფილუგრიუსს) ხელი არ დააკარო, თორემ ჭიანჭველასავით დაგასრეს მიწაზე!

(ფილუგრიუსი უკან დაიხევს).

პრობული – ჭიანჭველასავით დაასრეს, არა? ჰეი, შენ, უვირო მსროლელო დრაკეტ, ჯერ ყბედობისათვის წაუტიალე ერთი კაი მაგარი ქოთი!
მირინე – (გამოდის პროპილეიადან. დრაკეტს) ამ ქალს რომ შეეხო, ძალიან ბევრი ადგილი გექნება შესახვევი!

(დრაკეტი უკან იხევს, მასვე მიბაძავენ ფილუგრიუსი და სტიმოდორი).

პრობული – რა ხდება, რა? დაიჭირეთ, ჩემო მსროლელებო, როგორმე დაიჭირეთ ეს ქალბატონი და მე ამათ სულელურ გამონაგონს ბოლოს მოვუღებ!
ლისისტრატე – არ მომიახლოვდეთ, თორემ მაგ ორიოდე შემორჩენილ ბუწუწს სულ ღერა-ღერა დაგაპუტავთ!
პრობული – ბედი არ მწყალობს! აბა, მე ამ შეტაკებაში ეს ერთი ციდა მსროლელები როგორ მეყოფა?! მაგრამ ქალებს დავუთმო? ქალებს? ეს ხომ სირცხვილი და თავის მოჭრა იქნება! აბა, ქალებზე შეტევა, მსროლელებო! ერთად დავარტყათ! რიგები შეამჭიდროვეთ!
ლისისტრატე – ახლა ნახავთ, რომ მძიმედ შეიარაღებული ქალი მეომრების ოთხი ასეული გვყავს!
პრობული – უკან ამოუტრიალეთ ხელები, მსროლელებო! უკან!

(სტიმოდორი, ფილუგრიუსი და დრაკეტი შეტევისთვის ემზადებიან).

ლისისტრატე – თანამებრძოლებო, ყველა აქ მოდით! თესლებით, ხილით და ნივრით მოვაჭრეებო, და პურითაც, და ღვინითაც, შეავიწროვეთ მტერი! გატეხეთ! არ დანებდეთ! და უსირცხვილოდ ლანძღეთ!

(შეტაკება, ქალები იმარჯვებენ, რადგან ბერიკაცები მეტისმეტად მოფამფალებულები არიან).

პრობული – საკმარისია!
ლისისტრატე – გეყოფათ, შესდექით! საჭურველი არ წაართვათ!
პრობული – სამწუხაროდ, ლაჩრულად მოქმედებდა ჩემი ასეული!
ლისისტრატე – მონა ქალებს კი არ უტევდი! ხოლო ქალებს – ესეც კი არ იცი – სულ მრისხანების ოხშივარი ასდით!
პრობული – ოხშივარი მაშინ აგდით, როცა მახლობლად დუქანია და იმ დუქანში კიდევ – კაცები!
სტიმოდორი – ტყუილად დახარჯე სიტყვები, ათენის პრობულო. ფილუგრიუსი – ამისთანა მხეცებთან რატომ დაიჭირე საქმე?
დრაკეტი – ხომ მოგიყევით, როგორი აბანო მოგვიწყვეს? თუმცა კი ჩვენ ლაბადებზე ჭუჭყი არა გვქონია.
კლეონიკე – შენც არ აგეწია მოყვასზე ხელი ტყუილ-უბრალოდ.
ლამპიტო – ასწიე და იარე ახლა, საყვარელო, დალუჯებულმა.
მირინე – აი, მე ძალზედ მორცხვი ვარ! მზად ვარ, სმენაზე ვიჯდე და ბალახს არ გავთელავ უბატონოდ, სანამ არ შემიჩიჩხინებენ, როგორც კრაზანების მრისხანე ბუდეს.

მეხუთე სცენა – მეორე კამათი პრობულსა და ქალებს შორის

პრობული – ვინმემ მაინც მითხარით, რა მოვუხერხოთ ამ უბოროტეს ურჩხულებს? ამის მოთმენა არ შემიძლია… ნეტავი, რა ჩაიფიქრეს ქალებმა, ჩვენი აუღებელი, დიადი, კლდოვანი ათენი და ჩვენი წმინდა აკროპოლი რომ წაგვართვეს?
სტიმოდორი – მალევე ნუ დაუჯერებ!
ფილუგრიუსი – ჰო, დაკითხე, რომ ნიღაბი ჩამოხსნა.
დრაკეტი – მე, მაგალითად, სულ უბრალო საქმეზეც კი ჯერ ჯვარედინად დავკითხავდი და მერე კარგად შევჯორავდი ხოლმე-ხოლმე ჩემს ვირს და ამ მეამბოხე ქალების დაუკითხავად დატოვება და გაუსამართლებლადაც, თავს ლაფის დასხმა იქნება ჩვენთვის.
პრობული – მე მინდოდა, მეკითხა ქალებისთვის და ჯერ პასუხი მიმეღო: რატომ აიღეთ აკროპოლი და მისი კარიბჭეები რად გადახერგეთ მეთქი?
ლისისტრატე – იმიტომ, რომ თქვენი ფული გადაგვერჩინა და რომ ომი არ ყოფილიყო ამ ფულის გამო.
პრობული – განა ჩვენ ახლა ფულის გამო ვომობთ?
ლისისტრატე – ულაპარაკოდ! შენ და შენისთანა პრობულებმა რომ რამე მოიპაროთ, ისევე, როგორც სხვებმა, ვინც ხელისუფლებაში ტრიალებთ.
პრობული – ჩვენ?
ლისისტრატე – ჰო, მუდამ თქვენ აღვივებთ მტრობას. მაგრამ ახლა, რაც გინდათ, ის ჩაიფიქრეთ, ამ ფულს ვეღარ ნახავთ.
პრობული – აბა, ვინ დაითვლის ფულს?
ლისისტრატე – ჩვენ!
პრობული – თქვენ?
ლისისტრატე – ჰო, ჩვენ!
პრობული – თქვენ დაიწყებთ ფულის თვლას?
ლისისტრატე – რასაკვირველია! და ამაში რა დაინახე საშინელი? განა სახლებში სულ ჩვენ არ განვაგებთ მთელ თქვენს თანხებს?
პრობული – ეგ სულ სხვა საქმეა!
ლისისტრატე – რატომ, მითხარი!
პრობული – ჩვენ საომრად გვჭირდება ეს ფული.
ლისისტრატე – საერთოდ არ არის ომი საჭირო!
პრობული – აბა, სხვანაირად როგორ გადავრჩეთ?
ლისისტრატე – ჩვენ გადაგარჩენთ.
პრობული – თქვენ?
ლისისტრატე – ჰო, ჩვენ!
პრობული – (მცველებს) ამაზე საშინელს ვეღარაფერს მოიფიქრებდნენ!
მცველები – ვერა!
ლისისტრატე – ჰო, გადაგარჩენთ, თუმცა ეს არ გინდა.
პრობული – აი, უკვე მეწყინა! მეწყინა, რადგან მე არავისი გადარჩენა არა მჭირდება!
ლისისტრატე – გეწყინება თუ არა, ეს საჭიროა და გაკეთდება კიდეც.
პრობული – ეს უსამართლობაა!
ლისისტრატე – ჩვენ უნდა გადაგარჩინოთ!
პრობული – გინდაც არ გთხოვოთ?
ლისისტრატე – ამიტომ უფრო მეტად!
პრობული – მაგრამ რატომ ზრუნავთ ასე ომსა და მშვიდობაზე?
ლისისტრატე – ჩვენ ყველაფერს აგისხნით.
პრობული – აბა, მშვენიერუკანალავ, ისე ილაპარაკე, რომ ყვირილი არ დამაწყებინო! (ხელს წაატანებს თეძოზე).
ლისისტრატე – ჰოდა, მისმინე! (ხელზე ხელს ჩაარტყამს) და ხელების ფათურს მოეშვი, იცოდე!
პრობული – არ შემიძლია, თავს ვერ ვიკავებ. ადვილი ხომ არ არის, თქვენს მრისხანებას ისე გავუძლო.
ლისისტრატე – მაშინ უფრო მწარედ იქვითინებ!
პრობული – მიდი, მითხარი, მაგრამ არ დაგავიწყდეს, რომ ზოგი ქათამი კვერცხს არა სდებს და ტყუილად აკაკანდება ხოლმე!
ლისისტრატე – შენ კიდევ საკუთარ თავს დასჩხავი, ბებერო ყვავო! მაგრამ მაინც გეტყვი.
პრობული – კარგი, ჰო, ჰო… ჰოდა, მითხარი და აჰა, მორჩა ხელების ფათური! (ხელებს უკან წაიღებს).
ლისისტრატე – ამ ჩავლილ წლებში, ომის დასაწყისიდან, ყველაფერს ვითმენდით და ვიტანდით ჩვენი მოკრძალების გამო, რაც არ უნდა ჩაგედინათ ომში კაცებს. ზოგჯერ სიტყვასაც არ გვათქმევინებდით, თუმცა ყველაფერი წესიერად არ კეთდებოდა.
პრობული – ეგ – ჰო! ეგ – ჰო! ოღონდ ნაწილობრივ! მთლიანად – არა!
ლისისტრატე – კარგად ვიცით, არა თუ ჰო! ჩვენ ყურადღებით გაკვირდებოდით.
პრობული – ომშიც?
ლისისტრატე – მართალია, ჩვენ შინ ვისხედით, მაგრამ გვესმოდა, როგორ ღებულობდით მნიშვნელოვან საქმეებზე უხეირო გადაწყვეტილებებს და მაშინ ჩვენ, მთელი სულით და გულით ვწუხდით, მაგრამ მაინც ღიმილით გეკითხებოდით – “დღევანდელ სახალახო კრებაზე რა გადაწყვიტეთ?” და ქმარი გვეტყოდა: “რა შენი საქმეა? გაჩუმდი!” და ჩვენც ვჩუმდებოდით.
კლეონიკე – აი, მე კი არ გავჩუმდებოდი!
პრობული – არ გაჩუმდებოდი და ყვირილი მომიწევდა!
ლისისტრატე – ამიტომაც ჩუმად ვიყავით სახლში. ცოტა ხნის შემდეგ კიდევ უარეს თქვენ გადაწყვეტილებას რომ გავიგებდით, ვცდილობდით გვეკითხა: “რატომ გადაწყვიტეთ, ჩემო კარგო ქმარო, ასე უგნურად?” ის შუბლსქვემოდან გამოგვხედავდა და მოგვიგებდა: “თუ საქსოვს არ მიხედავ, საკუთარ თავზე იტირებ… ომი კაცების საქმეა”.
პრობული – მართალი უთქვამს!
ლისისტრატე – განა სწორია, როცა თქვენი ცუდი გადაწყვეტილებების გამოსწორება კარგი რჩევებით არ შეგვიძლია?
პრობული – აბა, როგორ გითხრა, აღარ ვიცი… ასე თუ ისე, მაინც, კი… თუმცა, მთლად მასეც არა…
ლისისტრატე – და ჩვენც გვესმოდა თქვენი ნათქვამი ამ ჩვენი საყვარელი ათენის ქუჩებში: “სად არიან ჩვენი მიწის გმირები?” და მართლაც, სად არიან ათენის გმირები? ჩვენი ქმრები სად არიან? ჩვენი შვილები სად არიან? სად?
პრობული – აღარ არიან… მათ მშობლიურ ათენს შესწირეს თავი!
ლისისტრატე – თქვენ რომ სამშობლოს სიყვარულზე ალაპარაკდებით, მაშინვე შიში შემიპყრობს ხოლმე!
პრობული – რისი შიში?
ლისისტრატე – იმისი, რომ ადვილად შესაწირი მსხვერპლი გჭირდებათ ომისთვის!
პრობული – პატრიოტიზმი და სხვა მაღალი იდეალები თქვენ არ იცით, არა…
ლისისტრატე – სწორედ ეგ რომ ვიცით, იმიტომ გადავწყვიტეთ, ერთად დავმდგარიყავით ელადის გადასარჩენად. ყველა ქალი შევიკრიბეთ, რადგან მეტი ლოდინი უკვე აღარ შეიძლებოდა. თუკი ისურვებთ, ჩვენი კეთილი რჩევა მშვიდად მოისმინოთ და გაჩუმდეთ, როგორც ჩვენ ვდუმდით, შეიძლება გამოგასწოროთ კიდევაც!
პრობული – ჩვენ უნდა გამოგვასწოროთ? ვაი, რა საშინელებას ამბობ!@ამის მოსმენაც კი არ შემიძლია! მოსმენაც კი!..
ლისისტრატე – გაჩუმდი!
პრობული – შენ გაგიჩუმდე, წყეულო?! შენ გაგიჩუმდე, თავზე რომ მოსახვევი გიკეთია? ამას სჯობს მოვკვდე!
ლისისტრატე – თუ ამ ჩემმა მოსახვევმა შეგიშალა ხელი, მაშინ აჰა, მოიხვიე და გაჩუმდი.
კლეონიკე – ეს კალათიც აიღე საქსოვებით.
ლამპიტო – და ქსოვე და ქსოვე!
მირინე – მოსახვევიანი უფრო ლამაზი იქნები და ვინ იცის, ეგებ ლისისტრატესაც კი აჯობო კალიპიგოსების კონკურსზე!..
ლისისტრატე – ომზე კი ცოლები ვიზრუნებთ!
პრობული – რაც მთავარია, ჯერ ისე არ გავბრაზებულვარ, რომ ყვირილი დამეწყო. ჰოდა, დამაცადე, უნდა ვიფიქრო!

(პრობულკი იწყებს ბოლთის ცემას და ვედროებს წამოედება, აარახუნებს).

ლისისტრატე – (ქალებს) ჰეი, მოკავშირეებო, ვედროები აიღეთ გზიდან! ჩვენც უნდა დავეხმაროთ მეგობრებს, რაც ძალი შეგვწევს!
ლამპიტო – (ცეკვა-ცეკვით იღებს ვედროებს) არ მახსოვს, რომ ცეკვაში დავღლილიყავი! ჩემი მუხლებს ეს შრომა არასდროს ღლიდა!
მირინე – მე მზად ვარ ყველაფრისთვის, მზად ვარ გმირობისათვის იმას გავყვე, ვისაც აქვს ამის ძალა და სილამაზეც!
კლეონიკე – აქვს სიმამაცე, და სიბრძნე და თავგანწირვა და ღირსება დიდი და ნამდვილი პატრიოტებისა!
ლისისტრატე – (აფროდიტე კალიპიგოსის ძეგლს მიმართავს) ოჰ, უმამაცესო ყველა ჭორიკანადან, ვისი ენაც ჭინჭარზე უარესად სუსხავს, მამაცი იყავი ბრძოლაში, მტერს არ დანებდე და სულ ზურგის ქარით გეცუროს!
პრობული – (დაბნეული) ეგ ვის უთხარი?
ლისისტრატე – (ისევ აფროდიტე კალიპიგოსის ძეგლს მიმართავს) ხოლო როცა სიყვარულის ქალღმერთი აფროდიტე ჩვენი კაცების გულებში ჩვენ სურვილს და მათ თეძოებში ღვთიურ სიამტკბილობის სურვილს აღაგზნებს, მერე კი გამოაცოცხლებს იმათ ფალოსებს და ისინიც ჩვენს მოსახვევნად გამოესწრაფებიან, იმედი მაქვს, მაშინ ელადაში ლასიმაქებს დაგვარქმევენ… დამსახურებისამებრ!..
კლეონიკე – ლასიმაქებს, ანუ ომის შემწყვეტებს.
პრობული – რის გაკეთებას აპირებთ?
ლისისტრატე – ხელი უნდა შეგიშალოთ, რომ შენმა მცველებმა ბაზარში ვეღარ იყიალონ იარაღით. ძალიან ბრიყვული გამომეტყველება აქვთ.
კლეონიკე – მეც გეთანხმები, მშვენიერიმავ!
ლისისტრატე – ახლა უკვე ქოთნების და მწვანილეულის რიგებში დააბოტებენ იარაღის ჟღარუნით და ჰგონიათ, რომ ბაზარში წესრიგს იცავენ. შეხედავ და ექსტაზში ჩავარდნილ და ფარ-შუბებით მოცეკვავე ველურებს ჰგვანან.
პრობული – ასეც უნდა იქცეოდნენ მეომრები!
ლისისტრატე – მაგრამ ეს ღირსეული მებრძოლის დაცინვაა, თუკი ეს ბაზრის საფრთხობელა სტიმოდორი თან ფარს დაათრევს მედუზა გორგონას გამოსახულებით და თან ქაშაყს ყიდულობს.
სტიმოდორი – აბა, მარტო თქვენ გინდათ კარგად შებოლილი ქაშაყი და მე – არა?
კლეონიკე – მე გუშინ ფილუგრიუსი დავინახე ცხენზე, თავის რკინის მუზარადში ერთი ბებერი დედაკაცისგან ნაყიდი კვერცხეები ჩააწყო ფრთხილად.
ფილუგრიუსი – ერბო-კვერცხს ვერავინ აკეთებს ჩემზე უკეთესად!
მირინე – ეს კი, ეს უვირო დრაკეტი, მახვილს და საისრეს დააჩხარუნებს, ვაჭრებს აფრთხობს თავისი გარეგნობით და თან ახლადშემოსულ ღეღვს ეძალება მეტისმეტად!..
დრაკეტი – კარგი რა, ვირიც აღარ მყავდეს და ლეღვი მაინც არა ვჭამო?!
პრობული – მაგრამ, აბა როგორ შევაჩერებთ არეულობებს და მღელვარებებს, ესენი რომ სულ გავუშვათ სამსახურიდან?
ლისისტრატე – როგორ და მშვენივრად!
პრობული – მაინც როგორ?
ლისისტრატე – სწორედ ისე, როგორც მატყლის ნართავს აი, ასე ვიღებთ და საქსოვზე ვახვევთ, ერთი ძაფი შენსკენ, მეორე პირიქით – ასე დავშლით მთელ ომს, თუ ამის უფლებას მოგვცემენ!
პრობული – როგორ დაშლით, ვერაფერი გავიგე მაგ თქვენი ძაფებით!
ლისისტრატე – ერთი შესკენ, მეორე – პირიქით, ანუ ელჩები რომ გავაგზავნოთ საქმის მოსაქსოვად, ეს ძაფი შენიდან! და იმათი ელჩებიც რომ მივიღოთ, ესეც ძაფი იქიდან შენსკენ!..
პრობული – აბა, როგორ უნდა გადაწყვიტოთ მაგ თქვენი მატყლით, საქსოვით და გორგლებით ეს ურთულესი საქმე? და მერე გწყინთ, თმაგრძელებს და ჭკუამოკლეებს რომ გეძახით!
ლისისტრატე – თქვენ რომ იმდენი ჭკუა გქონდეთ, რამდენიც ჩვენს მატყლს აქვს, მაშინ ქალაქის ყველა საკითხს გადაწყვეტდით.
პრობული – როგორ? რანაირად? აბა, გვასწავლე!
ლისისტრატე – თავიდან ისე უნდა, როგორც მატყლს რეცხავენ ხოლმე გობებში, – მთელი ჩვენი ქალაქი უნდა გავწმინდოთ და ნაგავი გადავყაროთ.
კლეონიკე – მერე ავიღოთ, საწოლზე გავშალოთ და ჯოხით კარგად გავბრეტყოთ, ბოლო ჭუჭყიც რომ ამოვაცალოთ…
ლამპიტო – და სარეველებიც გამოვარჩიოთ, ანუ ყველა შეკრება და ყველა მოკამათე, ვინც მზად არის ერთმანეთს ყელში სწვდეს და ხელისუფლებისკენ ისწრაფვის, – ისინი უნდა გადავყაროთ, თან თავებიც დავაყრევინოთ.
მირინე – და მერე კალათში მხოლოდ ერთნაირი მატყლი უნდა ავარჩიოთ – ძვირფასი და ძლიერი მეგობრობა!
კლეონიკე – იქვე დავამატოთ თავისუფალი ათენელი ხელოსნები!
მირინე – და ყველა უცხოქვეყნელი, ვინც ქალაქელთა მეგობარია.
ლამპიტო – და თუ ვინმეს საზოგადოების ვალი აქვს, – ასეთებიც უნდა ჩავამატოთ ცოტა.
ლისისტრატე – ჰოდა, ის ქალაქებიც უნდა მივიღოთ, სადაც კოლონიები დავაარსეთ, შეუძლიათ მოგვემსახურონ ერთგულად და საიმედოდ. ყველა თავისთვის იქნება. მერე კი ამათ, ამ მატყლის კალათაში მოგროვილებს, ყველას ერთად შევკრებთ, დავართავთ და უშველებელ გორგალზე დავახვევთ, საიდანაც ჩვენ ათენელებს სამოსს მოვუქსოვთ.
პრობული – სირცხვილი და საშინელი თავის მოჭრა არ არის, რომ ამ საჭირბოროტო საქმეზე მატყლის კალათით და ქსოვით ლაპარაკობთ, ამ დროს ომებში არც კი ყოფილხართ!
ლისისტრატე – გეშლება, პრობულო! ომისგან ჩვენ უფრო მეტად ვიტანჯებით! დედები ვართ და რამდენს ვითმენთ, როცა საომრად ვაგზავნით ჩვენს ქმრებს და შვილებს…
პრობული – შენც გაჩუმდი და ცუდს ნუ დაიმახსოვრებ!
ლისისტრატე – და როცა მხიარულების დრო გვაქვს, ახალგაზრდობით დატკბობის ხანა, ამ ომების გამო სულ მარტო გვძინავს. მაგრამ ჩვენს ტანჯვაზე საკმარისია, მე უფრო ის ქალები მეცოდებიან, ვინც მშვიდად და დარდიანად ბერდებიან.
პრობული – კაცები რა, არა ბერდებიან?
ლისისტრატე – თქვენი და ჩვენი სიბერე ერთნაირი არ არის! ომიდან კაცი ხომ ჭაღარა მოხუცად დაბრუნდება, მაგრამ ცოლად მაინც ახალგაზრდას ირთავს. ქალს კი ერთი მოკლე გადაფუჩქვნის ხანა აქვს და როცა იმას ხელიდან გაუშვებს, აღარავინ ინდომებს იმის მაჭანკლობასაც კი და ზის ისიც, ამაო იმედით.
პრობული – და თუკი კაცი ისევ ჯანზეა?
ლისისტრატე – შენ მეუბნები მაგას, შე მოფამფალებულო, აქ ცოცხლებს რომ აკლიხარ და იქ კიდევ მკვდრებს?
ლამპიტო – მართლაცდა, რატომ აგვიანებ სიკვდილს? ცას ხომ არ უნდა გამოეკერო? მიწაში ადგილი საკმარისია, კუბო იყიდე, კუბო! მე კი თაფლაკვერს გამოგიცხობ, აიღე და ამით დაკმაყოფილდი!
კლეონიკე – და შავი ლენტებიც, სამგლოვიარო, პატივცემულო, მიიღე ჩემგან!
მირინე – და ეს გვირგვინიც აიღე, მალე!
ლისისტრატე – რაღაც უცდი? ნავში ჩაჯექი! ქარონი გიხმობს, შენ კი გაცურვის წინ ზოზინებ.

(პრობულს გვიგვინს დაახურავენ და ლენტებს შემოახვევენ).

პრობული – ამას კი ვეღარ გაპატიებთ! ახლავე ჩემი ფეხით საბჭოზე წავალ მე თვითონ, მოვახსენებ თქვენზე და მალევე გამოვჩნდები.

(მიდის).

ლისისტრატე – (პრობულს დაადევნებს) ჩვენ გვადანაშაულებ, რომ ვერ აგიტანეთ? მესამე დღეს, ალიონზე კატაფალკასაც გამოგიგზავნით.

(ლისისტრატე, კლეონიკე და მირინე მიდიან).

მეექვსე სცენა – დისპუტი მთელი ათენის გასაგონად

პრობული – ახლა ძილის დრო არ არის, თავისუფლება უნდა დავიცვათ. შევიკრიბოთ, ქალაქელებო და საჩქაროდ საქმეს მივხედოთ! ეტყობა, ამას საბედისწერო საქმის სუნი უდის! მე წინასწარ ვგრძნობ, ჰიპიას ტირანიას. მე ვშიშობ, ლაკონელები ხომ არ მოპარულან აქ და შეთქმულებას ხომ არ გვიწყობენ ამ უგუნური ქალების მეშვეობით! თორემ ჩვენ ქალებს სადა აქვთ იმდენი ეშმაკობა, რომ მთელი ჩვენი ფულები ჩაიგდონ ხელში და მთელი ქონება გაგვიტიალონ?!.
ლისისტრატე – ჰო, რაც არ მოგწონთ, ყველაფერს შეთქმულება უნდა დაარქვათ! და მტერს გადააბრალოთ! აი, მე კი ვფიქრობ, რომ ნუთუ ქალაქს სასარგებლო რჩევა არ უნდა მივცე? თუნდაც ქალად ვიყო დაბადებული! მეც ხომ შემაქვს ჩემი წვლილი საერთო საქმეში, თანაც ყველაზე ფასეული – მე შვილებს გიჩენთ. თქვენ რა წვლილი მიგიძღვით, ერთი მითხარით? მიპასუხეთ, ბეხრეკებო! სად არის თქვენი წვლილი, სად? თქვენი პაპების წვლილი, იმათი სპარსელებზე გამარჯვების წვლილი ისე გამოფლანგეთ, რომ სალაროში ერთი ტალანტიც კი არ შეგიტანიათ. იმდენი ქენით, რომ ლამის ყველანი დავიღუპოთ თქვენს გამო, ამიტომ ენა ჩაიგდეთ!
პრობული – (მიიხედ-მოიხედავს და რაკი არავინ არის, ხელს წაატანებს ლისისტრატეს). მოდი აქ, მშვენიერუკანალავ!@
ლისისტრატე – ხელი არ მახლო, თორემ ამ ჩემი მაღალი ქოშებით თავის ქალას შუაზე გაგიპობ. შინ რომ დაბრუნდები, ვეღარავინ გიცნობს!..
პრობული – საშინელებაა, ჩემო კარგო ათენელებო! ქალები ისე გათავხედდნენ, რომ ჭკუას გვასწავლიან! ყველა ეს ცოლები და საყვარლები მატყლის დართვით და მოქსოვით მსჯელობენ და ათენელებს აიძულებენ, სპარტასთან ზავი დადონ. ხოლო ამის იმედი კი ისე უნდა გვქონდეს, როგორც მგლის ხახაში გეგონოს, რომ გადარჩები. ეს ქალები ჩვენ ისევ ტირანიას გვიმზადებენ! მაგრამ ტირანებს ჩემს კისერზე მე არ მოვითმენ, ფრთხილად ვიქნები, სულ ჩემი მახვილით ვივლი და მუზარადს არ მოვიშორებ მცხუნვარე მზეშიც!.. ტირან ჰიპიას ძმის და ჰიპარქეს მომკვლელის, არისტოგიტონის ძეგლის გვერდით დამაყენებენ კბილებამდე შეიარაღებულს! და ეგებ ისეც მოხდეს, რომ ღმერთების მტერ ყველა ქალბატონს სულ კბილები ჩავუმტვრიო!
ლისისტრატე – საკუთარ თავს მიხედავდე, აჯობებდა! ტირანს ის მიწოდებს, ვინც თავად არის ტირანი! ხოლო თქვენთან, თანამოქალაქენო, და ყველასთანაც მე ყოველთვის ათენის სასარგებლოდ ვილაპარაკებ! იმიტომ, რომ მე ათენმა გამზარდა!.. მე შვიდი წლიდან თვლასხივოსანი ათენას მოსახურის მქსოველს ვეხმარებოდი, ხოლო ათი წლისა ფქვილს ვუცრიდი ღმერთქალ-ქალბატონს და არტემიდას დღესასწაულზე ძუ დათვის სათამაშოდ პორფირი მეცვა! მერე კი დიდი გოგო გავხდი და თავზე შემოდგმული სამსხვერპლო ლეღვის კალათითაც ვიარებოდი პროცესიაში…
პრობული – ხედავთ, ვინ გვეუბნება ათენის სასარგებლო სიტყვას! ამას ჰგონია, უკანალების სილამაზის კონკურსებში ორჯერ რომ გაიმარჯვა, პრობულზე მეტი სიტყვა ეთქმის! ჯერ სადა ხართ, ეს ამბავი უფრო შორსაც კი წავა, თუ დროულ პასუხს არ გავცემთ, სანამ ძალა გვაქვს. მაშ, მკლავები დავიკაპიწოთ, რადგან კაცმა კაცებთან ერთად უნდა ხნას ხოლმე, სითბოში კი არ უნდა მცონარობდეს! აბა, ვინც კი ჰიპიას ტირანიის წინააღმდეგ ლეპსიდრიაში გამოცხადდა, ფეხშიშველებო, აქეთ იჩქარეთ! დღეს თქვენ ისევ უნდა გაახალგაზრდავდეთ, ფრთები შეისხათ და გადაივიწყოთ სიბერის ულმობელი სენი!.. ნუ შევეგუებით ამ მშვენიერუკანალას ტირანიას! ამას ჰგონია, რომ რაკი ფიდიასის მოწაფემ, – რა ჰქვია, სახელი დამავიწყდა, – ქანდაკება დაუდგა, უკვე ვეღარავინ მოერევა!
ლისისტრატე – აგროკრიტოსი ჰქვია ფიდიასის მოწაფეს და შურით რომ გასკდე, შენზე მეტად მე დამიჯერებს ხალხი, იმიტომ, რომ მართალი ვარ! და თუ ბრძოლაა, ჩვენც ხელებს დავიკაპიწებთ, რომ ქალებმა დაღმა ვფარცხოთ თქვენი აღმა ნახნავი! ისე გაგიხდით საქმეს, პრობულო, რომ ნივრიანი ლობიო გენატრებოდეს!
პრობული – ამათ რომ სულ პატარა რამე დავუთმოთ, ამ საზარელ მოწოდებებს არ მოეშვებიან! უფრო მეტიც, მალე საბრძოლო ხომალდების აგებას დაიწყებენ და შეეცდებიან იმ ხომალდებით ჩვენებს ეომონ ღვინისფერ ზღვაში! ანდა თუ ცხენებს მოასხდნენ, ჩვენი მხედრების საქმე დამთავრებულია. ქალები ხომ ბრწყინვალედ დაჯირითობენ და ისე მარჯვედ სხედან უნაგირებზე და ისე ზუსტად ისვრიან ისარს, რომ ამაზონები გეგონება! ერთიც კი არ ჩამოვარდება ცხენიდან, ერთიც კი!
სტიმოდორი – (შემოდის სცენაზე და ბოლო სიტყვებს მოჰკრავს ყურს) ამაზონები ვინ არიან?
ფილუგრიუსი – ცალძუძუიანი ამაზონების კაცებთან ომი მხატვარმა მიქონმა დაგვიხატა, თუ არ გინახავს, ჩემო სტიმოდორ, მიდი აკროპოლში და ნახე.
სტიმოდორი – როგორ მივიდე, როცა იქ ქალები არიან გამაგრებული?
დრაკეტი – ეჰ, ჩემი ვირი მაინც მყოლოდა!
პრობული – იცით, რა უნდა ვუყოთ ამათ? ყველანი დაუყოვნებლივ უნდა დავიჭიროთ და კისრებზე მონის უღელი უნდა დავადგათ!
ლისისტრატე – მონის ხმა მესმის! მუცლის მონისა! ჩვენი ქმრების და შვილების სისხლით გასუქებული მუცლის მონისა!
პრობული – გამიშვით! (სტიმოდორს ჩაეჭიდება, რაკი ის არ იჭერს) გამიშვი, ჩემო სტიმოდორ, უნდა მოვკლა, ჩემო ფილუგრიუს! უნდა მოვკლა და ის ორჯერ გამარჯვებული უკანალი ძაღლების სათრევად გავუხადო, ჩემო დრაკეტ! გამიშვით მეთქი!
ლისისტრატე – გამოუშვით და მაგის გაფუებულ უკანალს მთელ ათენს ვაჩვენებთ!
სტიმოდორი – გატყუებს, არ გაუშვა, ჩემო ფილუგრიუს!
პრობული – გამიშვით!
ლისისტრატე – გამოუშვით!
ფილუგრიუსი – დაიჭი-გამოუშვი! დაიჭირე-გამოუშვი! ვეღარაფერი გავიგე, ჩემო დრაკეტ!
დრაკეტი – ჩემი ვირი მაინც მყოლოდა, ახლა როგორ გავიყვანოთ ეს ჩვენი პრობული აქედან?

მეშვიდე სცენა – ქალები აკროპოლიდან იპარებიან

(ლამპიტო აკროპოლიდან მიიპარება, ამ დროს კარიბჭიდან გამოდის ლისისტრატე).

ლამპიტო – რა სევდიანად დადიხარ, ლისისტრატე, ვინ გაგაბრაზა?
ლისისტრატე – ქალების ქცევამ, იმათმა სულელურმა ჭკუამ იძულებული გამხადა, რომ ჩემი დარდებიანად მეხეტიალა.
ლამპიტო – რას მელაპარაკები?!
ლისისტრატე – სიმართლეს, მხოლოდ სიმართლეს!
ლამპიტო – მითხარი, რა გვჭირს?!
ლისისტრატე – თქმა გვიანია, გაჩუმება კი ძნელი!
ლამპიტო – ჰოდა, ნუღარ გაჩუმდები!
ლისისტრატე – კაცებისკენ მივიწევთ, მოკლედ რომ ვთქვათ.
ლამპიტო – მოგვენატრა?!
ლისისტრატე – სიქა გამაცალეს დევნისაგან!
ლამპიტო – მართლა?
ლისისტრატე – იმალებიან, ჯგუფ-ჯგუფად გარბიან. ერთი შუა ბილიკიდან მოვაბრუნე, უკვე გამოქვაბულამდე იყო მისული. მეორე ამ გალავნიდან ეშვება თოკით. მესამე კიდევ მტრედივით აპირებს ქვევით ჩაფრენას, კაცებიან სახლში და ძლივს მოვასწარი თმაში ვწვდომოდი… ყველა შინ გასაქცევ მიზეზებს ეძებს.

(მაღალი გალავნიდან თოკით ჯალამბარით ეშვება კლეონიკე).

შენ ეი, საით?
კლეონიკე – შინ უნდა შევირბინო, მილეთის მატყლი დამრჩა გაშლილი და ჩვენმა ვირმა არ შემიჭამოს…
ლისისტრატე – არავითარი ვირი! უკან დაბრუნდი!
კლეონიკე – ახლავე მოვალ. მარტო ერთხელ გადავაბრუნებ მატყლს და მოვალ.
ლისისტრატე – არსადაც არ წახვალ!
კლეონიკე – მთელი მატყლი რომ დამეღუპება?
ლისისტრატე – დაგეღუპოს! თუ საჭიროა!

(კარიბჭიდან ქურდულად მოიპარება მირინე).

შენ საითღა გაიწევია, მირინე?
მირინე – ვაი, ჩემ თავს, ჩემი გამჭვირვალე კაბა გასარეცხი დამრჩა სახლში.
ლისისტრატე – აჰა, კიდევ ერთი, გამჭვირვალე კაბაზე გაუწევია. უკან დაბრუნდი!
მირინე – მხოლოდ ერთხელ ამოვრეცხავ, გავწურავ, გავფენ და ისევ უკან მოვირბენ!
ლისისტრატე – დაწყებული არც კი გექნება რეცხვა, რომ სხვებიც თან მოგყვებიან.

(ახლა ლამპიტო შეჰკივლებს).

ლამპიტო – ვაიმე! მშობიარობა მეწყება! წავალ, მოფარებულ ადგილს მოვნახავ!
ლისისტრატე – რას მიედ-მოედები?
ლამპიტო – უნდა ვიმშობიარო!
ლისისტრატე – გუშინ ორსულად არა ყოფილხარ.
ლამპიტო – ეგ გუშინ! დღეს კი გამიშვი, ლისისტრატე, სამშობიაროდ მიმეჩქარება!
ლისისტრატე – რას ბოდავ? (მუცელს მოუსინჯავს). ეს რა გაქვს, მაგარი?
ლამპიტო – ბიჭია!
ლისისტრატე – მოიცა, მოიცა! სპილენძის ქოთანს მალავ? ახლავე გავიგებ!..

(ლისისტრატე ლამპიტოს კაბას გაუხსნის).

უჰ, შე გაიძვერავ, ეს ათენას წმინდა მუზარადია, შენ კი ამის მშობიარობას აპირებ!
ლამპიტო – ჰო, ამის გაჩენას.
ლისისტრატე – და მუზარადისა რატომ?
ლამპიტო – აკროპოლში შეიძლება მშობიარობისას წამასწრონ. ჰოდა, მაშინ მომიწევს, როგორც მტრედმა, პირდაპირ მუზარადში გავაჩინო.
ლისისტრატე – მაგ ფანდებს მოეშვი.
კლეონიკე – და თანაც მე აკროპოლში აღარ შემიძლია ძილი, რადგან იქ ანკარა გველი ვნახე!
მირინე – მე კიდევ, მე უბედური, ჭოტ-ბუების კივილისგან ვიტანჯები საღამოდან დილამდე!..
ლისისტრატე – ქალებო, ხუმრობებს მოეშვით! თქვენ ქმრები გენატრებათ. განა სხვები არა ვწუხდებით უიმათოდ? მე ვიცი, როგორი მძიმეა ღამეები თქვენთვის, მაგრამ თავი შევიკავოთ, მეგობრებო, სულ ცოტა კიდევ მოვითმინოთ! არის წინასწარმეტყვერლება, რომ ყველას ვაჯობებთ, თუკი ერთმანეთში არ ვიდავებთ…
მირინე – გვითხარი რა ეგ წინასწარმეტყველება!
ლისისტრატე – მაშ, მომისმინეთ! “თუკი მერცხლები ერთ ალაგას მიფრინდებიან, რათა გველებს გაექცნენ, და აგრეთვე თავს შეიკავებენ საწოლისაგან, უბედურებებს ბოლო მოეღება, ცაზე მგრგვინავი მეხთა მტყორცნელი ზევსი მაღალს მდაბლად გადააქცევს!..”
ლამპიტო – ვაიმე, მდაბლად?!
კლეონიკე – რა იყო?
ლამპიტო – აბა, მაშ, ჩვენ ზემოდან უნდა ვიყოთ ხოლმე-ხოლმე?
მირინე – არც მე მიყვარს ზემოდან!
ლისისტრატე – “ხოლო თუ თავიანთ სიტყვას გადაუხვევენ და წმინდა ტაძრიდან შორს გაფრინდებიან, მაშინ ეს მერცხლები სამუდამოდ დარჩებიან სხვა ჭრელბუმბულა და უსირცხვილო ფრინველებს შორის”.
კლეონიკე – ორაკული ცხადია და ნათელი!..
ლისისტრატე – ჰოდა, როცა ვსევდიანობთ, არც მაშინ დავივიწყებთ საქმეს! დავბრუნდეთ! სირცხვილი ჩვენ, თუკი ამ წინასწარმეტყველებას ვერ ავახდენთ! ნუთუ, ვერ ხვდებით, რომ გაძლებაზეა ახლა საქმე! ვინც გაუძლებს, ის გაიმარჯვებს!