თემურ ჩხეიძე: გალაკტიონი ნაცნობ მუსიკას ჰგავს


Temur Chkheidze

თემურ ჩხეიძე

გალაკტიონი ნაცნობ მუსიკას ჰგავს

პრესასთან ურთიერთობა მაინც და მაინც არ ხიბლავს, მაგრამ როდესაც ვუთხარით, რომ საუბარი ლიტერატურას შეეხებოდა, დაგვთანხმდა. მარჯანიშვილის თეატრთან შევხვდით და იქვე ვისაუბრეთ. როგორც ჩანს, ამ ადგილისადმი განსაკუთრებული სიყვარული და ნოსტალგია აქვს. აი, ამ ეზოში გავიზარდე, სადაც გალაკტიონი ცხოვრობდაო, – მიმითითა სახლზე, სადაც დღეს პოეტის სახლ-მუზეუმია. როგორც ჩანს, გალაკტიონმა იმთავიდან “დაიბევა” და ეს განწყობა დღემდე მოჰყვება. სასთუმალთან პოეტის ერთტომეული უდევს. როდესაც ცუდ ხასიათზეა, კითხულობს და შველის.
ჩვენს დღევანდელ სტუმარს მკითხველის წინაშე განსაკუთრებული წარდგენა არ სჭირდება. რეჟისორ თემურ ჩხეიძეს ისინიც კარგად იცნობენ, ვისაც თეატრთან არაფერი აქვს საერთო. პირადად ჩემში იგი ტელესპექტაკლით “ჯაყოს ხიზნები” შემოიჭრა, უფრო სწორად, იმინტერესით, რაც ამ სპექტაკლმა საზოგადოებაში გამოიწვია. კარგად მახსოვს, როგორ გვაშორებდნენ მშობლები პატარებს ტელეეკრანიდან, რადგან უნდა ეჩევენებინათ “ჯაყოსხიზნები,” არასაბავშვო სპექტაკლი, როგორც მაშინ გვეუბნენოდნენ. მას შემდეგ თითქმის ოციწელი გავიდა, “ჯაყოს ხიზნებიც” ვნახე, თემურ ჩხეიძის სხვა სპექტაკლებიც და იმის პატივიც მერგო, დღეს თქვენთვის მკითხველის ამპლუაში წარმედგინა.

– ბატონო თემურ, მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენი რუბრიკის საპატიო სტუმარი ხართ, საზოგადოებისთვის, უპირველესად, რეჟისორი ბრძანდებით. პირადად ჩემთვის წარმოუდგენელია რეჟისორი, რომელიც არ კითხულობს. თქვენი აზრით, არსებობს თუ არა გამყოფი ხაზი, ანუ ზღვარი, სადაც მთავრდება მკითხველი თემურ ჩხეიძე და იწყება რეჟისორი თემურ ჩხეიძე?

– სად მთავრდება მკითხველი და სად იწყება რეჟისორი, ნამდვილად ვერ გეტყვით. ვფიქრობ, არც არის აუცილებელი, ერთი დასრულდეს და მეორე დაიწყოს, ისინი უფრო პარალელურად არსებობენ. თუმცა, გასაგები მიზეზების გამო, ჩემი მკითხველობა გაცილებით ადრე დაიწყო, ვიდრე – რეჟისორობა. თანაც, მე მაინც იმ თაობას ვეკუთვნი, ვინც განათლება სიტყვით მიიღო. წიგნი საკმაოდ დიდ როლს თამაშობდა ჩვენს ცხოვრებაში, დღეს კი გაცილებით მნიშვნელოვანი გახდა გამოსახულება. ინფორმაციის დიდ ნაწილს ტელეეთერით ან ინტერნეტით ვიღებთ. კარგია ეს თუ ცუდი, არ ვიცი, ამას მომავალი გვიჩვენებს, თუმცა, ფაქტია, რომ თაობის განვითარების მიმართულებას უდავოდ განსაზღვრავს. აქედან გამომდინარე, თაობათა შორის სხვაობასაც განაპირობებს. ხანდახან მეჩვენება, რომ ჩემსა და ბაბუაჩემს შორის განსხვავება გაცილებით ნაკლებია, ვიდრე – ჩემსა და ჩემს შვილიშვილებს შორის.

– რაში გამოიხატება ეს სხვაობა?

– ნუ მიიჩნევთ ვინმეს ან რამის კრიტიკად, მაგრამ მეჩვენება, რომ ჩვენ უფრო მეტს ვკითხულობდით. შესაძლოა, იმ მიზეზით, რომ წიგნი იყო ერთადერთი საშუალება, საიდანაც ადამიანი სულიერ საზრდოს იღებდა. თუმცა, ფაქტია, რომ ლიტერატურით გატაცებულნი ჩემს ახალგაზრდობაში, და აქედან გამომდინარე, მთელი ცხოვრება, ჩვენ უფრო ვიყავით, ვიდრე – თქვენი თაობა. ლიტერატურისადმი მასიურ ლტოლვას დღევანდელ ახალგაზრდობას ვერ ვატყობ. ჩვენ, მაგალითად, ჩვევად გვქონდა, თვალი მიგვედევნებინა ყოველი ახალგამოსული წიგნისთვის, დღეს კი ასეთი ინტერესი არ იგრძნობა. შესაძლოა, ამას ისიც განაპირობებს, რომ უამრავი წიგნი გამოდის და ძალიან ძნელია რამე არ გამოგრჩეს, თუმცა ახალ გამოცემათა სიმცირეს არც ჩვენ ვუჩიოდით. რატომღაც დღემდე არსებობს მცდარი მოსაზრება, თითქოს კომუნისტური სისტემა იმდენად იყო დახშული, რომ ადამიანებს წარმოდგენა არ ჰქონდათ, რა იწერებოდა დანარჩენ მსოფლიოში. არადა, საბჭოთა პერიოდში რომ ვკითხულობდით, იმდენი წიგნი, შესაძლოა, დღესაც არ იბეჭდებოდეს. თანაც, გაცილებით მაღალი ხარისხსის ლიტერატურა გამოდიოდა, ქართული იქნებოდა ეს, რუსული თუ უცხოური. განსაკუთრებული ყურადღება ექცეოდა კლასიკის თარგმნას და გამოცემას, თუმცა არც თანამედროვე, ეგრეთ წოდებულ აკრძალულ ლიტერატურას ვიკლებდით. რაღაც გზებით ამასაც ვახერხებდით.

– ადამიანი მკითხველად არ იბადება, იგი მკითხველად ნელ-ნელა, ამათუიმ გარემოებათა და პიროვნებათა ზეგავლენით ყალიბდება. საინტერესოა, ვინ ან რამ შეუწყო ხელი თქვენს მკითხველად ჩამოყალიბებას და განსაზღვრავდა თუ არა ვინმე თქვენს ლიტერატურულ გემოვნებას?

– უპირველესად, ამას ოჯახმა შეუწყო ხელი. რაც თავი მახსოვს, რაღაცას ვკითხულობ. სხვანაირად არც შეიძლებოდა, ისეთი ხალხი მეხვია გარს. ბაბუაჩემი პოეტი იყო, მამიდა კარგი მთარგმნელი გახლდათ. სწორედ მისგან მომყვება ქართული ენისადმი განსაკუთრებული დამოკიდებულება, ამიტომ ჩემთვის ძალზე მტკივნეულია ის შეურაცხყოფა, რასაც დღეს ქართულ ენას აყენებენ. ის, რაც ბეჭდურ მედიაში ხდება, დანაშაულია. ტელეევიზიის დეფექტს კიდევ აიტანს კაცი – ღია ეთერში შეცდომისგან დაზღვეული არავინაა, მაგრამ გაზეთს ხომ სხვა სპეციფიკა აქვს? სულ ვფიქრობ, სტილისტი ან კორექტორი არ ჰყავთ, საბოლოო ვარიანტს არ კითხულობენ? და თუ კითხულობენ, მით უარესი ჩვენთვის. როგორ შეიძლება წერის ამბიცია გქონდეს ადამიანს, რომელმაც არ იცი, როგორ უნდა ააგო ქართულად წინადადება, არ იცი, სად დასვა ქვემდებარე და სად – შემასმენელი?! გადაუჭარბებლად ვამბობ, ეს ენის დაკნინების პირდაპირი გზაა და თუ ასე გაგრძელდა, დავიღუპებით. ხანდახან ვფიქრობ და ვერ ვხსნი, რატომ იდგა ქართული მეტყველება და, ზოგადად, ენა გაცილებით მაღალ დონეზე საბჭოთა პერიოდში, როდესაც წესით, დეგრადაცია უნდა განეცადა, და რატომ კნინდება იგი თავისუფალ საქართველოში?

– ხომ არ ფიქრობთ, რომ უეცრად მოვარდნილი თავისუფლების სინდრომი ენაშიც შემოიჭრა და გარკვეული პერიოდის შემდეგ მდგომარეობა დაბალანსდება?

– არავითარ შემთხვევაში. არ მინდა ვინმეს შეურაცხყოფა მივაყენო, მაგრამ ეს თავისუფლებაა თუ, ღმერთო მაპატიე და, უცოდინრობა? რასაკვირველია, ნებისმიერი ენა განიცდის ევოლუციას. ინგლისში, მაგალითად, არსებობს თანამედროვე ენაზე გადმოტანილი შექსპირის ტექსტები და ეს უკვე მეტყველებს იმაზე, რამხელა სხვაობაა თანამედროვე და შექსპირისდროინდელ ინგლისურს შორის. აღარ ვლაპარაკობ იმ ევოლუციაზე, რაც ქართულმა ენამ “შუშანიკის წამების” შემდეგ განიცადა. ამას ვერ გაექცევი, რადგან ენა განუწყვეტლივ ვითარდება. რასაკვირველია, რაღაც შემოვა, რაღაც გაქრება და ამას ვერც მე და ვერც თქვენ ვერ გავაკონტოლებთ, მაგრამ რასაც მე ვგულისხმობ, არ არის ენაზე ჩატარებული ექსპერიმენტი, უბრალოდ, ვიღაცამ არ იცის, როდის გამოიყენება მხოლობითი და როდის – მრავლობითი; სად იკვეცება ან არ იკვეცება ხმოვანი. ეს არ არის ჩემი სალაპარაკო, ამაზე სხვები, ამ სფეროში გაცილებით კომპეტენტურნი უნდა ღელავდნენ, მაგრამ, სამწუხაროდ, მე ვდარდობ.

– ზემოთ კლასიკური ლიტერატურა ახსენეთ. თქვენი დადგმების უმეტესობა ჟანრის კლასიკაა. ეს მიზანმიმართულად ხდება, ანუ, ზოგადად კლასიკის მოტრფიალე ხართ თუ, უბრალოდ, დამთხვევაა?

– მკვეთრად ჩამოყალიბებული პოზიცია – აუცილებლად კლასიკა უნდა დავდგა – არ მაქვს. ჩემთვის მნიშვნელოვანია, რომ პიესა ან პროზაული ნაწარმოები, რომელიც სცენაზე გადამაქვს, ხარისხიანი იყოს. ასეთი კი ძირითადად კლასიკური ლიტერატურაა, თუ გავითვალისწინებთ, რომ მან ყველაზე მკაცრ შემფასებელს, დროს გაუძლო. კარგი პიესები ნაკლებად იწერება, ამიტომ, რომ არ ველოდოთ, ხშირად პროზას ვდგამთ ხოლმე. თუმცა, აქაც არის გარკვეული შეზღუდვები. მოგეხსენებათ, სცენისთვის ყველანაირი პროზა არ გამოდგება. ნაწარმოები, რომელიც თეატრალურ სივრცეში გადმოდის, შინაგანად უნდა იყოს დრამატურგიული. ამ მხრივ შესანიშნავი “მასალაა” დავით კლდიაშვილი და მიხეილ ჯავახიშვილი, რასაც ვერ ვიტყვით კონსტანტინე გამსახურდიაზე. მიუხედავად იმისა, რომ ბატონი კონსტანტინე შესანიშნავი მწერალია, მისი პროზა სცენიური ნამდვილად არ არის. თუმცა, ესეც პირობითია, რადგან, “დიდოსტატის მარჯვენა”, რომელიც გოგი ქავთარაძემ დადგა, კარგი გამოვიდა.ისე, ზოგადად პროზას მაინც ბევრი დანაკარგი აქვს. ერთი სიტყვით, მთავარი ის კი არ არის, რას დადგამ, პიესას თუ პროზას, მთავარია გამოჩნდეს გამართული, საინტერესო ურთიერთობებით დატვირთული ნაწარმოები, რომელსაც აუცილებლად ექნება სათქმელი. ვგულისხმობ სათქმელს, რომელიც პირადად შენს სათქმელს და შინაგან განწყობას დაემთხვევა. ეს გარემოება ძალზე მნიშვნელოვანია, რადგან თუ წაკითხულმა არ აგაღელვა და არ მოგინდა, ეს გრძნობა სხვასაც გაუზიარო, კარგ სპექტაკლს ვერ დადგამ.

– თანამედროვე ქართულ დრამატურგიაში ვერ იპოვეთ ავტორი, რომლის სათქმელიც თქვენსას დაემთხვეოდა?

– იყო რამდენიმე ასეთი შემთხვევა, თუმცა, ვერ გეტყვით, რომ ასეთი პიესები ბევრია. მიზეზი, შესაძლოა, ისაა, რომ პიესები პროზასთან შედარებით ნაკლებად იწერება. თუმცა, ახლახან დავასრულე მუშაობა სოხუმის თეტრში, რომლისთვისაც მწერალმა გურამ ოდიშარიამ სპეციალურად შექმნა თანამედროვე პიესა.

– რაზეა ეს პიესა?

– აფხაზეთზე. მაგრამ, იმაზე კი არა, ვის ზურგზე რამდენი სისხლია, არამედ იმაზე, რა ვქნათ, როგორ მოვიქცეთ ახლა, როდესაც ორივე მხარემ ამხელა ცოდვა ჩავიდინეთ. დღეს უკვე აღარ არის საინტერესო, რამ გამოიწვია ეს უბედურება. გაცილებით მნიშვნელოვანია დავფიქრდეთ, საკუთარ გულებში ჩავიხედოთ და გავაანალიზოთ, თავად რა ბრალი მიგვიძღვის ამ ყველაფერში. რასაკვირველია, სპექტაკლი არ იძლევა ამ კითხვის პასუხს და საერთოდაც, არა მგონია, თეატრის დანიშნულება შეკითხვებზე პასუხი იყოს. თუ სპექტაკლმა მეორე დღეს ხუთი კაცი მაინც დააფიქრა, ეს უკვე რაღაცას ნიშნავს. წინასწარ ვიცი, რომ საზოგადოების დამოკიდებულება ამ დადგმისადმი ცალსახა არ იქნება. ეს დახურულ ჩვენებებზეც გამოჩნდა: ერთი თუ ტიროდა, მეორე მეუბნებოდა, თქვენს პოზიციას არ ვიზიარებო და ამაში არაფერია შემაშფოთებელი. რა მოხდა მერე, ვინმე თუ არ მეთანხმება?

– რა ჰქვია სპექტაკლს?

– გალაკტიონის სტრიქონი ავიღეთ – “… ზღვა, რომელიც შორია.” გალაკტიონთან ასეა – “მენატრება ზღვა, რომელიც შორია”, თუმცა, ვინაიდან მთელი სპექტაკლი მონატრებაა, გადავწყვიტეთ ეს სიტყვა ამოგვეღო და მრავალწერტილით ჩაგვენაცვლებინა.

– რადგან გალაკტიონი ახსენეთ, გკითხავთ – პოეზიის მკითხველი თუ ბრძანდებით?

– არა მხოლოდ მკითხველი, მოტრფიალეც. სხვანაირად არც შეიძლებოდა, რადგან ჩვენს სახლში პოეზიის სული ტრიალებდა. მე იმ სახლში ვარ გაზრდილი, სადაც გალაკტიონი ცხოვრობდა და საერთოდაც, ითვლებოდა, რომ გალაკტიონს არ ჰყავდა უფრო ახლო მეგობარი, ვიდრე ბაბუაჩემი, გიორგი ქუჩიშვილი. სხვათა შორის, აკა მორჩილაძემ თავის ერთ-ერთ ნაწარმოებში დააფიქსირა ეს ფაქტი. გავოცდი, ისეთი დიალოგებია. საიდან იცოდა მათი ურთიერთობა ასე ღრმად, ვერ გეტყვით. მოკლედ, აკაა.

– როგორც ვატყობ, არც აკა მორჩილაძის მიმართ ბრძანდებით გულგრილი. მოდი, ამ მწერალზე ვისაუბროთ.

– არა, ვერ ვისაუბრებთ, რადგან ამაზე საუბარი არ შეიძლება. აკა მორჩილაძეს უნდა კითხვა. ამასთან დაკავშირებით ერთი შემთხვევა მახსენდება: რამდენიმე წლის წინათ ოტია იოსელიანი მესტუმრა. თბილისში ჩამოსვლისას ხანდახან ჩემთან რჩება ხოლმე და იმ დღესაც ასე მოხდა. გვიანობამდე ვისაუბრეთ და ბოლოს ოტია წავიდა დასაძინებლად. მთხოვა, რამე წიგნი მომეცი, ასე, 15 წუთი რომ მეყოს, ისე ვერ ვიძინებო. თაროზე აკას ერთ-ერთი წიგნი იდო, აღარც მახსოვს, რომელი. აი, – მე ვუთხარი, – წაიღე-მეთქი. კი, კი, ვიცი ეს კაცი მეო, – მითხრა, – არ წამიკითხავს, მარამ აქებენ, მართლა კაიაო? რა ვიცი, – მე ვუთხარი, – წაიღე, ამ ოთხის ნახევარზე თავი დამანებე-მეთქი. შევიდა ოთახში და კარი მიიხურა. ამის შემდეგ მე მხოლოდ ის მოვასწარი, რომ აივნის კარი გავაღე, საფერფლე გადავყარე, სინათლე ჩავაქრე და გამოვარდა ოთახიდან ოტია. ვინაა, კაცო, ეს? – მეკითხება. რა იყო, ოტია-მეთქი? მწერალია აგიო, – მეუბნება. კი მაგრამ, რა მოასწარი სამ წუთში-მეთქი? რათ უნდა იმას ბოლომდე კითხვა, მწერალია აგიო, – მითხრა. ახლაც მახსოვს ოტიას გაფართოებული თვალები. სხვათა შორის, ოტიას მწერლის შეფასების თავისი თეორია აქვს. ქვევრს რომ გასინჯავ, აუცილებლად ბოლომდე ხომ არ უნდა ჩახვიდე, რომ გაიგო, ღვინო ვარგა თუ არა. ასეა მწერლობაც, ერთ აბზაცს რომ წაიკითხავ, გასაგებია, მწერალთან გაქვს საქმე თუ არაო.

– თქვენც ასე აფასებთ მწერლებს თუ ბოლომდე ჩაყოლას ამჯობინებთ?

– ოტიასავით ერთ აბზაცში ვერა, მაგრამ, რამდენიმე გვერდის წაკითხვა საკმარისია იმის გასარკვევად, იცის თუ არა ავტორმა წერა. ამ მხრივ ნაწარმოები სპექტაკლს ჰგავს. კარგი მაყურებელი 15-20 წუთში მიხვდება, რასთან აქვს საქმე.

– ისევ დრამატურგიას მივუბრუნდეთ. დრამატურგები რეჟისორებს ხშირად საყვედურობენ მათი უფლებების შელახვაში, რაც, ძირითადად, პიესის “დაჩეხვასა” და გადაკეთებაში გამოიხატება. როგორია თქვენი დამოკიდებულება ტექსტისადმი, რომელიც სცენაზე გადაგაქვთ და რამდენად დიდია რეჟისორის პასუხისმგებლობა პიესის ავტორის წინაშე?

– ეს საკმაოდ ფაქიზი თემაა. ამ თვალსაზრისით, ალბათ, მეც გამინაწყენებია ვინმე. რასაკვირველია, დრამატურგს აქვს უფლებები თავის პიესაზე, მაგრამ აქ სხვა მომენტიც მოქმედებს: ერთია სიტყვა, დაწერილი ქაღალდზე და მეორეა ეს სიტყვა, წარმოთქმული სცენიდან. შესაძლოა, პიესა ძალიან კარგი საკითხავი იყოს, მაგრამ სცენაზე არ ივარგოს, ან პირიქით – კითხულობ და თითქოს არაფერია განსაკუთრებული, მაგრამ სცენაზე ცოცხლდება, საინტერესო ხდება. კარგად მახსოვს მსახიობების საშინელი რეაქცია, როდესაც პიესა “არტი” პირველად წაიკითხეს. ძლივს დავიყოლიე თამაშზე. საბოლოოდ კი გამოვიდა სპექტაკლი, რომელიც, მე თუ მკითხავთ, ერთ-ერთი საუკეთესოა მათ შორის, რაც გამიკეთებია. კარგ რეჟისორის უნდა შეეძლოს იმის განსაზღვრა, “იმუშავებს” თუ არა პიესა სცენაზე.

– საინტერესოა, როგორ არჩევთ პიესას, როგორ ხვდებით, რომ ეს ის არის, რაც უსათუოდ დღეს, ამ მომენტში უნდა დაიდგას და არა ხვალ ან ერთი წლის შემდეგ?

– არც ამ თვალსაზრისით მაქვს მკვეთრად ჩამოყალიბებული სისტემა ან კრიტერიუმი. სუფრაზე რომ მოხვდები, ხომ იგრძნობ, რომელ საზოგადოებაში რა უნდა თქვა, რას მოისმენენ და რას – არა. ხანდახან შეიძლება სუფრის წევრების შეაფასებაშიც კი შეცდე და როგორ შეიძლება ცალსახად შეაფასო ან განსაზღვრო, რა მოეწონება მაყურებელს ან მკითხველს და არის თუ არა მზად, სწორად აღიქვას შენი სათქმელი? თუ მკითხველზე ვისაუბრებთ, მკითხველია ყველა, ვინც წერა-კითხვა იცის, ეს უკვე მერე იკვეთება, რომელ მწერალს რა ყაიდის ადამიანი წაიკითხავს, როგორი მკითხველი შეიძლება ჰყავდეს, მაგალითად, ოთარ ჭილაძეს, აკა მორჩილაძეს, ვინ მიუბრუნდება ხშირად გალაკტიონს და ვინ არ გადაშლის საერთოდ. მე, მაგალითად, სასთუმალთან სულ მიდევს გალაკტიონის ერთტომეული და მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი რამ ზეპირად ვიცი, სულ ვფურცლავ. ცუდ ხასიათზე რომ ვარ, მშველის, ხანდახან ვერც მშველის, მაგრამ მაინც მჭირდება. გალაკტიონი, იცით, რას ჰგავს? კარგად ნაცნობ მუსიკალურ ნაწარმოებს, პერიოდულად რომ რთავ, შენს საქმეს აკეთებ, ის კი თავისთვის უკრავს და… მოდის. თავისით მოდის.

– გალაკტიონის გარდა ბევრია ავტორი, რომელთაც ხშირად უბრუნდებით?

– ბევრი არ არის. ქართველებიდან – ანა კალანდაძე. უცხოელებს რაც შეეხება, რა ვქნა, ბლოკი მიყვარს ძალიან. პუშკინზე ისევე მეკეტება გონება, როგორც – გალაკტიონზე. ზოგჯერ პოეტის …რამდენიმე სტრიქონი მოგეწონება ძალიან, ხანდახან ერთი სტრი­ქონი გამახსოვრდება და ის პოეტია.

– დრამატურგების მიმართაც ასეთი დამოკიდებულება გაქვთ?

– არა, არა. მიუხედავად იმისა, რომ ვიცი, ვინ არის კარგი დრამატურგი და ვინ – არა, სავალდებული არ არის ყოველთვის შეგეძლოს მისი დადგმა. ხომ ვიცი, რომ ჩეხოვი გასული საუკუნის ერთ-ერთი საუკეთესო დრამატურგია, მაინც ძალიან იშვიათად ვდგამ. იგივე შექსპირი. ვიცი, რომ “მეფე ლირი” მისი საუკეთესო პიესაა, მაგრამ მე არ დამიდგამს. ამ დროს, რობიკომ დადგა. ასე რომ, ერთია – მოგწონდეს, და სულ სხვა რამეა – დადგა.

– ისე, თუ არის ისეთი პიესა, რომელიც ამათუიმ მიზეზით ვერ დადგით და მის დადგმაზე დღემდე ოცნებობთ?

– ასეთი რამ, მე მგონი არ ყოფილა. იმას, რაც მინდა, ასე თუ ისე, ვდგამ. კი, მომხდარა ისეც, რომ რაღაც ვერ დამიდგამს, მაგრამ ამას არასოდეს განვიცდი. რადგან ვერ დავდგი, ალბათ, ასე იყო საჭირო.

– თეატრალური ექსპერიმენტების მიმართ რა დამოკიდებულება გაქვთ. როგორ უყურებთ მაგალითად, პოეზიის სცენაზე გადატანას?

– სხვათა შორის, ძალიან მინდოდა სცენაზე გადამეტანა გალაკტიონი. სულ ვფიქრობ, რანაირად შეიძლება მაყურებელს მიაწოდო პოეზია ისე, რომ ეს არ იყოს მხოლოდ მხატვრულად წაკითხული ლექსი და ამავე დროს, არცერთი ბგერა არ დაიკარგოს. ძალიან რთული სამუშაოა. უნდა ჩაატარო უამრავი ექსპერიმენტი და საბოლოოდ, შეიძლება არაფერი გამოვიდეს. ამიტომ, როდესაც ასეთ საქმეს იწყებ, წარუმატებლობის არ უნდა შეგეშინდეს. ვნახოთ, იქნებ ღირდეს ამ მიმართულებით მუშაობა.

ესაუბრა ნანა კობაიძე.

«Золотой софит»

“ოქროს სოფიტი” – სანკტ პეტერბურგის უმაღლესი თეატრალური პრემია ნომინაციაში “რეჟისორის საუკეთესო ნამუშევარი” ჟან ანუის “ანტიგონეს” დადგმისათვის 1997 წელს მიენიჭა თემურ ჩხეიძეს.

About Mimos Finn

Mimos Finn is invisible
This entry was posted in თეატრალური და კინო პორტრეტები and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s