სოსო მჭედლიშვილი: მწუხრის ჟამს, სამოთხეში

სოსო მჭედლიშვილი

მწუხრის ჟამს, სამოთხეში
(მისტერია-ფარსი პირველადი კაპიტალის დაგროვების ეპოქიდან)

თბილისი 2001

მოქმედი პირნი:
თამაზი, მევალე;
ნანა, კრედიტორი;
ბიკენტი, კრედიტორი;
ამირანი, თამაზის მეგობარი;
ჩვენს დროში, შაბათს საღამოს, თბილისის ერთ-ერთ სასაფ-ლაოზე.

© სოსო მჭედლიშვილი 2001
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш

ვუძღვნი ლიდა ლითანიშვილის ნათელ ხსოვნას

შებინდებისას, სასაფლაოზე, ბიკენტი ნიჩბით საფლავს აღრმავებს, ნანა კი ამ დრOს გვერდზე გადადებულ ყვავილებსა და კალათებს ახარისხებს. შორიახლოს, ჭადრის ხეზე ჩამომჯდარი ყვავები ჩხა-ვიან, დასაძინებლად ემზადებიან.

ნანა. შეხედეთ, აბა შეხედეთ! რა ყვავილები შეუცურეს ამის მყიდველს!
ბიკენტი. ყველა გაჭირვებულია…
ნანა. ხალხი სულ ხელიდან წავიდა! სინდისის ნატამალი აღარ აქვთ!
ბიკენტი. რOგორი დროცაა, ხალხიც ისეთივეა!…
ნანა. (თავისთვის) ამ თაიგულს – ჩავაბარებთ… (ბიკენტის) მადლობა ღმერთს, ყველა ჯერაც არ გადაჯიშდა!
ბიკენტი. შEნი დედა ვატირე!
ნანა. რა იყო?
ბიკენტი. ზახრუმა!… რა გაჩხავლებს?!
ნანა. დაგასკლინტეს? გულს ნუ გაიტეხ, ამბობენ, კარგი ნი-შანიაო!
ბიკენტი. მეტი რომ არ შეიძლება…
ნანა. ბედნიერება მოაქვსო… ქაღალდი ხომ არ მოგცეთ?
ბიკენტი. არ მინდა.
ნანა. ნება თქვენია. ეს კალათი… – დაჭკნასავით… აქ დავ-ტოვებთ. ამას – თან წავიღებთ… რას იტყვით, ბიკენტი-ბატOნO?…
ბიკენტი. შენც რა მოგივიდა, რა გაახურე!
ნანა. კიდევ დაგასკლინტეს?
ბიკენტი. ხOმ გითხარი, ბიკენტი დამიძახე-თქO!… ბი-კენ-ტი!… პროსტო ბიკენტი! ჯანი თავზე გადმOმდის! – რა მჭირს შენთან “საბატOნO”?
ნანა. მიწას, იცოცხლე, დიდებულად თხრით! რაც მართალია – მართალია!
ბიკენტი. ახლა ერთი “ბორჯOმი” დამალევინა, ამ ხვრელს ამერიკამდე გავიყვანდი!…
3
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
ნანა. ყავა მაქვს თერმოსით. ხომ არ მიირთმევთ?
ბიკენტი. სოხუმელი შავ ყავას წამოიღებდი უდავოდ.
ნანა. მე გულრიფშიდან ვარ.
ბიკენტი. ერთი ფეხია! შავ ზღვაზე ყველანი შავ ყავას აყუმბარებთ.
ნანა. თქვენ ლექსებსაც ხომ არ წერთ?…
ბიკენტი. შენ რა იცი? მისანი ხარ?
ნანა. შავ ზღვაზე ყველანი კოლხი მედეას მოდგმისანი ვართ… დაგისხათ თუ არა?
ბიკენტი. ყავას ჩემი ნაღვლის ბუშტი დასანახად ვერ იტანს! მით უმეტეს ნალექიანს! ნე-ნა-ვი-ჟუ! (საფლავის სიახლოვეს, მიწაზე დაგდებულ პლასტმასის ცარიელ ბოთ-ლებს მოათვალიერებს) ყველაფერი ამოწრუპეს, არაფერი დატოვეს!
ნანა. ასეა ადამიანის ცხოვრებაც!
ბიკენტი. ეგა თქვი! აგერ, Oცი წლით ახალგაზრდა კაცი მარხია მიწაში, მე კი, ხომ ხედავ, ვარ ტახივით…
წელამდე საფლავში ჩასული ბიკენტი ფეხს მიწაზე დააბაკუნებს და ფიცარზე დარტყმის ხმა გაისმის.
ნანა. რა ხმა არის?!
ბიკენტი. კუბო იქნება! სხვას რას ელOდი?
ნანა. გავედით ბოლოში?… კი მაგრამ, ასე ზედაპირზე ჩა-მარხეს?
ბიკენტი. შვილის დაკრძალვაზე საკუთარ დედას ერთი ცრემლი რOმ არ დასცდება, ამისთანა ქვეყანაში გინდა მე-საფლავეს მოსთხOვო რაიმე?
ნანა. ამიტOმაც ვენაცვალე იმ ქალს! მიხვდა, მისმა შვილმა რა სისაძაგლეც ჩაიდინა!…
ბიკენტი. მშრალზე დამტოვა!
ნანა. “ვრცელი ინფარქტით” რომ გარდაიცვალა, მთელი ჩემი ქონება სადღა გააქრო?… რომ წავიდა, ვალებს გასტუმრება აღარ უნდოდა?
ბიკენტი. ოცდაოთხ ათასს ეხუმრები?… ეჰ, ყელი ახლა “ნაბეღლავით” მაინც გამOმავლებინა!
ნანა. ვერც “ბორჯომს” და ვერც “ნაბეღლავს” ვერ გაგიჩა-ლიჩებთ, ბიკენტი ბატOნO! ვიჩქაროთ, არ შემOგვაღამდეს!
4
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
ბიკენტი. ხომ გითხარი – პროსტო ბიკენტი! ამოდენა ერ-თობლივი საქმე წამოგვიწყია და ისევ თქვენOბით მელაპა-რაკები?
ნანა. ამ საქმიანობას, იმედია, ხვალვე მოეღება ბოლო!
ბიკენტი. ხვალის იქეთ აღარ გნახავ?
ნანა. სასახლის და ამ ყვავილების ჩაბარებას წინ რა დაუდ-გება?
ბიკენტი. ასე, უცებ…
ნანა. ამ ოჯახდაქცეულივით ჩემი წილის მOტეხვას თუ აპი-რებთ, ახლავე გამაფრთხილეთ…
ბიკენტი. ბიკენტისაგან?!… გეკადრება?!
ნანა. მეც მანდა ვარ!… გენდე, ძმაო? – ნდობა გაამართლე! გინდა აქ, გინდა იმ ქვეყნად! ვალი – ვალია! უნდა გაის-ტუმრო! საქმე გამიჩინა! მახარისხებინე საფლავზე ეს და-წყევლილი ყვავილები!
ბიკენტი. ეგა თქვი! ოცდახუთი ათასის პატრონი კაცი მე-საფლავედ მაქცია!
ნანა. ფრთხილად, ბატონო ბიკენტი! ეს პატარა ნიჩაბი გამო-მართვით!… საერთოდაც ფეხზე გაგეხადათ, ფიცრები არ დაიფხაჭნოს! ამაღამ ლაქის წასმის დრო სად არის?! (ბი-კენტი OრმOდან ამოდის). საით გაგიწევიათ?
ბიკენტი. მანქანაში წყალი უნდა მქOნდეს.
ნანა. რა დრOს წყალია! სადაცაა დაღამდება!
ბიკენტი. მე შენ გეტყვი, მიცვალებული გაგვეპარება! დამშ-ვიდდი, თამაზსაც კაცურად დავასაფლავებთ და სასახლე-საც დილას მუშტარს აკურატ ჩავაბარებთ.
ნანა. მარტო მტოვებთ?
ბიკენტი. წყალიც აღარ დამალევინO! გამიშრა პირი!
ნანა. თქვენი საქმისა თქვენ უკეთ იცით… მე კი ღამის თე-ვას აქ არ ვაპირებ!
ნანა ფეხსაცმელს გაიხდის, საფლავში ჩახტება და მომცრო ნიჩბით გააგრძელებს მიწის თხრას. ბიკენტი ერთ ხანს შეყOვნდება, ბOლOს სიმღერას წაიღიღინებს და ისიც გათხრილ OრმOში ჩახტება.
ბიკენტი. (ღიღინებს) “ქალი ვნახე ფეხშიშველი…”
ნანა. მიირთვით “ლუდი თOფაძე”? Oრი კაცის ადგილი აქ არ არის. ან ნიჩაბი გამOმართვით, ან კიდევ ყვავილები ახა-
5
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
რისხეთ!
ბიკენტი. ორისა რა მოგახსენო, და სამნი ხომ ვართ უკვე!
ნანა. გამომართვით!… საძმო საფლავები სხვებთან ერთად მოიწყეთ! რაც მთავარია – უჩემოდ!
ნანა ბიკენტის ნიჩაბს მიაჩეჩებს და ცდილOბს საფლავიდან ამO-ვიდეს.
ბიკენტი. დაგეხმარები.
ნანა. მე თვითOნ!… სად მOძვრებით?… ხელის ფათურს უმ-ჯOბესია ფეხსაცმელი გაიხადოთ.
ბიკენტი. კარგი ახლა, შემარჩინე რაიმე!… სასახლეს ისე-დაც ნახევარ ფასში ვაძლევთ!…
ნანა. რას იზამ – კOნკურენცია…(საფლავიდან ამOვა და კა-ბას გაიბერტყავს)
ბიკენტი საფლავიდან სასახლის სახურავს მიაწვდის.
ბიკენტი. გამომართვი… ფრთხილად, არ გაგივარდეს…
ნანა. რას შვრებით?!
ბიკენტი. ამხელა კაცს მოვერევით? ნაწილ-ნაწილ უფრო ადვილად ამოვიღებთ… ეს გვერდზე დავდოთ და… ახლა ეგ თოკები მომაწოდე… (ნანა მიაწვდის) ეს ბოლოები დაი-ჭირე…
ნანა. სად დგებით? სუდარა არ დაჭმუჭნოთ! ოც ლარად შე-მიფასებია!… მომაწოდეთ! დავკეცავ და აგერ შევინახავ…
ბიკენტი. ოქრო, მთავარია – არ იღელვო!
ბიკენტი საფლავიდან ამოძვრება და თოკის ბოლოებს ხელს ჩაჰკი-დებს. ერთობლივი ძალისხმევით ქალი და მამაკაცი საფლავიდან სუდარაგადაფარებულ მიცვალებულს ამოიღებენ და გვერდზე და-დებენ. მიცვალებულის მკლავზე გამOბმულ რეზინის მილს, გაზის მომცრო ბალონი ამოჰყვება.
ნანა. ხელი მიცურს! მივარდება!
ბიკენტი. მე რას გეუბნებოდი?… აგერ დავასვენოთ… ბი-კენტი ყოველთვის მართალს ამბობს!… მიცვალებული ასთე, აკურატულად გადაფარებული რომ გვეყოლება ხომ აჯო-ბებს?!
ნანა. რა მძიმე ყოფილა ეს მამაცხOნებული!… ეჰ, თქვენ რა
6
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
გითხარით! მიწა სასახლეში იყრება!…
ბიკენტი. (რეზინის მილზე გამობმულ გაზის მომცრო ბა-ლონს ათვალიერებს) ეს რა ჯანდაბაა? გაზია?
ნანა. გაზი?! არ ავფეთქდეთ!
ბიკენტი. რისი გეშინია, გოგონი?!… ბიკენტი შენთანაა!
ნანა. (საფლავში ჩაიხედავს) შეხედეთ!… უსირცხვილოდ რომ იძახდნენ – ფული სულ არა გვაქვსო!
ბიკენტი. კაცს რომ ქელეხს არ გადაუხდი, საქმეა ეს?… რისი სუნია?
ნანა. ვერ გეტყვით.
ბიკენტი. ხოხ!… (საფლავს ზემOდან შეათვალიერებს, ბო-ლოს შიგ ჩახტება და ნივთების ამოწყობას შეუდგება) ეს ერთი ბალOნი ხომ არის? ესეც მეOრე… აკვალანგი!… მე-შახტის ფარანი,… აირწინაღი,… – ჩითაში, ჯარში, ზუსტად ასეთები გვქონდა,… აკუმულატორი – “ნოვოსიბირსკი ზა-ვოდ ელექტროიზდელიი”, “კილკა ვ ტომატნომ სოუზე”, ვა-და… გასულია, გადააგდე, მაგისი… (მოისვრის), საპიორნი ლაფატკა… – დავიბენი კაცი! ცხონებული სმენაში ჩასული მეტრOს მშენებელი იყო თუ ბანკირი?
ნანა. გაიგებ?! სანამ ბანკში კრედიტებით ჩალიჩს დაიწყებდა, დისერტაციაც დაიცვა. ტენისონის პოეზიაზე.
ბიკენტი. ტენისს თამაშობდა?
ნანა. თავისებურად.
ბიკენტი. აგერ, ეს ბალონი ყOფილა ღია; უსუნე!
ნანა. არ მოვიწამლებით?
ბიკენტი. ჟანგბადი უნდა იყოს. (ასუნინებს)
ნანა. რა კარგია!… სვანეთის იალაღები გამახსენდა… ზაფ-ხულობით ბებიაჩემის ძმასთან ავდიოდით ხოლმე საძო-ვრებზე…
ბიკენტი. გეკადრება?! პრOსტO ბიკენტი ვიყO და არ გასია-მოვნო?!… რად უნდოდა, ნეტავი?
ნანა. ალბათ საყვინთავად… ეჰ, რასაც ხალხი დღეს გიჟობს!
ბიკენტი. გიჟობა კი არა, სამოთხეა!… სამოთხე!… ნეტავი ყველა ნატვრა ასე ამისრულდეს! ნამდვილი, ვაჟკაცური “ბორჯომი”!… (ბოთლს გახსნის, ყელს ჩაისველებს, ღიღი-ნებს) “ბორჯომი, ბორჯომი, ეს ნამდვილი ბორჯომი”… ხომ არ მიირთმევ?
7
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
ნანა. არა… გეშველათ? გაგაბედნიერათ?
ბიკენტი. ავშენდი კაცი!…
ნანა. სკლინტმა ასე იცის!… შEმთხვევითი ამ ქვეყნად არა-ფერი ხდება.
ბიკენტი. აბა რა!… (აგრძელებს ნივთების დახარისხებას) ეს ერთი პარკი, ესეც მეორე; გამოსაცვლელი ტანსაცმელი, შოთის პური, პერანგი, ჰალსტუხი, სპორტულები, ცხვირ-სახოცები… რამდენი რაიმე გადაგვიმალეს, უსირცხვილოებ-მა!
ნანა. მამა უცხონდათ! ყველაფერი ჩვენგან მოპარული ფუ-ლითაა შეძენილი!…
ბიკენტი. კარგია, ახალი რომ არის!… თვარა ძOნძებს დღეს რა ფასი აქვთ?!…
ნანა. დარწმუნდით? სამართალი პურს ყOველთვის შეჭამს! – ჩვენი კუთვნილი ჩვენვე გვიბრუნდება!
ნანა საფლავიდან ამოღებულ ნივთებს გვერდზე აწყობს.
ბიკენტი. აგერ დომკრატიც!… ფრთხილად, მძიმეა! კიდევ კარგი, KUბOში მაგის BMჭ-ს ზაპასკაც რომ არ ჩააყოლეს!…
ნანა. ყოფილი BMჭ-ს…
ბიკენტი. აბა, გიზო ბობოლაძე კაცს რამეს შეარჩენდა?… ესეც ორი კამერა!… “კამაზ”-ისა!… აფერუმ, აი ამას ჰქვია, ოჯახმა კაცი საიქიოში გასამგზავრებლად გაამზადა!
ნანა. ჩვენთვის უკეთესი.
ბიკენტი. იასნია! ერთი ნასოსიც რომ ჩაედო ვინმეს, ჩემზე ბედნიერი კაცი დღეს ქუჩაში არავინ იქნებოდა!… ჩემი ვე-ღარ ბერავს, პრაკლადკა გაეცვითა…
ნანა. კიდევ ბევრი რამეა?
ბიკენტი. ესეც საძილე ტომარა… რა სუმბუქია!… ალპინია-დებში ჩემს დისშვილს გამოადგება.
ნანა. ბატონო ბიკენტი, მოგვიანებით ჩვენ ამ ნივთებს თანა-ბრად გავინაწილებთ.
ბიკენტი. ოღონდ ეს ტომარა მიშიკოსთვის მინდა. აბა, ჩემო დაიკო, თოკები მომაწოდე …
8
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
ნანა თოკებს მიაწვდის, საფლავში მდგომი ბიკენტი მათ სასახლეს შეუყრის და ზევით ამოძვრება. ნანა და ბიკენტი სასახლეს ზემოთ ამოათრევენ.
ნანა. აგერ, სარჩული გაგიხევიათ! ხომ გითხარით, ფეხზე გა-გეხადათ?
ბიკენტი. შინ ამისთანავე ნაჭერი მაქვს… გადავაკრავთ და ახალივით იქნება!
ნანა. ამ განაფხაჭნს რას უშვრებით?
ბიკენტი. კაი, ახლა, ხალხი დღეს ამისთანა კუბოებში დაუ-მარხავთ?!… (მიცვალებულს სუდარას გადახდის) ეს რა ჯანდაბა ჩააყოლეს ამ მკვდარძაღლს?
გვამს მხარზე საბურავის კამერა აქვს გადაკიდებული. ბიკენტი მიცვალებულის თითებს შუა ჩაჭიდებულ ხელსაწყოს დაეჯაჯგურება და გაზიან ბალონთან რეზინის მილით მიერთებული საბურავის კა-მერა მოულოდნელად გაიბერება, გვამს წამოაჯენს.
ნანა. ვაიმე, დედიკO!…
ბიკენტი. შეგეშინდა, ჩემO სიცOცხლევ?
ნანა. თქვენ არა?
ბიკენტი. ხომ გითხარი, ბიკენტი ბურჯივითაა! (ბალOნთან მიერთებულ რეზინის მილს ამOაძრOბს და კამერის დაჩუტ-ვას შეუდგება) ვატყობ, კარგად რომ დავძებნოთ, აქ სადმე თხილამურებიც იქნება გადამალული! “გუდაური ვოდკა”!
ნანა. ეჰ, ჩვენთან, გულრიფშში, ამისთანა კამერებზე ტა-ლღებში რამდენი გვიქანავია!
ბიკენტი. ესეც სამთვლიანი მანქანისათვის კამერების პOლ-ნი კOმპლექტი! გული მიგრძნOბს, ამას ჯიბეებში თხილა-მური ან ბენზინის კანისტრა თუ არა, წამალი მაინც ექნე-ბა! დურუ, – ჩვენებური ბიჭია, ჩემი მეზობელი, რას გაიხ-არებს!
ბიკენტი გვამისკენ დაიხრება და ჯიბეების თვალიერებას შეუდგება, სავარცხლის, სიგარეტის კOლOფის, სანთებელას, კონსერვის გა-სახსნელი დანისა და უბის წიგნაკის შემდეგ განსვენებულის პას-პOრტს, ავიაბილეთსა და საფულეს მიაგნებს, მოინდომებს ნანას დაუმალოს.
ნანა. რა ამოიღე?… 9
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
ბიკენტი. კონსერვის დანაა! რა შეგეშინდა?
ნანა. ეგ არა! ავიაბილეთს ჰგავდა რაღაცა!
ბიკენტი. (მოუწევს ბილეთი ამოიღოს) ჰო, რა… “თურქიშ აირლაინზ”. აკურატ მაზეგ… ტრაბ-ზო-ნი – ფრანკ-ფურ-ტი!
ნანა. გერმანიაში უპასპOრტოდ წავიდოდა ვითომ?… დამი-მალე?
ბიკენტი. გეკადრება? (პასპOრტსაც ამოიღებს და გაშლის) ა-ა, კაცური ვიზა! საბაჟოში ვერც ერთი ჰაინცი ვერ შეგე-დავება! რას ლივლივებს! “D-D-D-D-D”!
ნანა. მამაძაღლი!… მანდ საფულეც იყო!
ბიკენტი. საფულე? …”ფული, ფული,… ვის არ უნდა ბევრი ფული?…”
ნანა. ბატOნO ბიკენტი, მე მგOნია, ჩვენ პარტნიOრები ვართ! ამ კაცის საფულემ თქვენს ჯიბეში ასე უცებ რOგOრ გა-დაინაცვლა?
ბიკენტი. ჩემი მეგონა! ვიფიქრე – გამივარდა! შეხედე, ჩემ-სას როგორ ჰგავს!… (საფულეებს ამOიღებს და გახსნის) ხO-ხO-ხO-ხO! აქ კანისტრა კი არა, მთელი ბენზოკალონკა ყოფილა!
ნანა. რამდენია?
ბიკენტი. რამდენი და… შვიდი, რვა,… ფუი, თქვენს კაცო-ბას! (ვიღაცას ჰბაძავს, თან ცდილობს ფულის ნაწილი გა-დამალოს) “Oცი თეთრი არ დაგვიტOვა! ქელეხის ფული არა გვაქვს!”… მიწაში ჩასამარხად ათას… O-…თხასი დO-ლარი ხOმ გამოძებნეთ?! და… ერთი, Oრი… შვიდასი ევრO!
ნანა. მOმაწOდეთ თუ შეიძლება ეგ ფულიც!
ბიკენტი. ეს ხურდები რOმ დავიტOვO, არ იქნება? შვილიშ-ვილი კOლექციას აგრOვებს.
ნანა. ბატOნO ბიკენტი, ხომ შევთანხმდით – ყველაფერს თა-ნაბრად გავინაწილებთ! თქვენი არაფერი მინდა და ნურც თქვენ ჩამიყOფთ ხელს უბეში!
ბიკენტი. თქმა ადვილია,… შენისთანა ქალთან განხOრცი-ელებაა ძნელი!
ნანა. რა ბრძანეთ?
ბიკენტი. არაფერი, ჩემთვის OრიOდე სიტყვა ვთქვი!…
ნანა. ჰოდა ეგრე… 10
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
ბიკენტი. მაინცდამაინც ვახტანგური უნდა დავლიOთ, შენO-ბით რOმ დამელაპარაკO?
ნანა. რა აუცილებელია? ასაკით მამად მერგებით…
ბიკენტი. მერე, ხომ იცი, მამა შვილს მუხლებზეც დაისვამს და “აჩუ, აჩუ ცხენOსაც” ეთამაშება ხOლმე… ხOმ არ გვე-ცადა? მყუდრO ადგილია, ხელსაც არავინ შეგვიშლის.
ნანა. შუაღამისას სასაფლაOზე ჯOხზე გინდათ შეჯდეთ და ცხენივით იჭიხვინOთ?
ბიკენტი. ხოხ! შენ რა ფანტაზია გქონია!
ნანა. ეგრე ვიცით გულრიფშელებმა…
ბიკენტი. ის თუ იცი, ჩემი რაში დიდი ხანია მადაზე რომაა მოსული!?… შეხედე რა ჩასასვენებელია!
ნანა. რა ბრძანეთ?
ბიკენტი. მაზიანი, ამისთანაში არასდროს გიცდია!
ნანა. რას მიბედავთ?
ბიკენტი. კაი, ახლა, ნამეტანი აზიზOც ნუ გამიხდი! ამOდე-ნა კაცი გთხOვ! სანამ ჯანზე ვარ – შენც პაწას იხეირებ, ჩემს ბედაურსაც გავახარებთ!
ნანა. ბატOნO ბიკენტი, ჯანმრთელობას ხომ არ უჩივით?!… მგონია, რაღაცა გეშლებათ…
ბიკენტი. (ქალს დაედევნება) ბიკენტი ბიძიას ქალებთან არასდრOს არაფერი შეშლია… აბა, აქ მიწის საჩიჩქნად ამომიყვანე მამის ტოლა კაცი? ცOტას გაინაზებით, საქმე საქმეზე რOმ მივა… დავაი!…
ნანა. გამიშვით! იცOდეთ, ვიკივლებ!
ბიკენტი. იკივლებ და ბუჩქებიდან უცებ ავთანდილ-ტარიელი არ გამOგიხტეს… საშველად!… საფლავებს არ-ბევ… ამაზე ხOმ იცი, სრOკია!…
ნანა. მე საფლავს კი არ ვარბევ, ჩემს კუთვნილს ვიბრუნებ… თქვენთან ერთად…
ბიკენტი. მაშ რატOმ არ ყვირი?… ის მაინც არ გაინტერე-სებს, კაცთან კუბOში რავარია?…
ნანა. (მესანგრის ნიჩამს მOიხელთებს) ერთ ნაბიჯსაც გადმO-დგამთ და მაგ თქვენს ბედაურს სახაშლამე Oხრახუშივით დაგიკეპავთ!
ბიკენტი. ფუი, შენი!… ეს რა ჰქენი? ასე გასწავლეს მამა-კაცებთან მOპყრOბა? (ქალის დევნას მოეშვება და “ბორ-
11
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
ჯომს” თავზე გადაისხამს). დასაკეპი ქინძი მOმინახა!
ნანა. ბატOნO ბიკენტი, მამაკაცებთან მე მხOლOდ საქმიანი ურთიერთობები მაკავშირებს. თავის რაშებს ისინი სხვა თავლებში აყენებენ ხOლმე.
ბიკენტი. მერე?! არა გრცხვენია, ამისთანა ქალი რომ ცდე-ბი?!
ნანა. არა… მე ჩემი გასაჭირიც მეყOფა! (სუდარის დაკეცვას შეუდგება).
ბიკენტი. არც კუბO, არც სუდარა,…(ცხედრისაკენ დაიხრება და პიჯაკზე ეტიკეტს აღმოაჩენს.) “გი-ორ-გიო არ-მა-ნი”! ახალთ ახალი!… არც კოსტუმი… (ნანას) ეს გადასაფარე-ბელი მაინც დავუტოვოთ, შიგ გავახვიოთ! შიშველს ხომ არ დავასაფლავებთ?!
ნანა. ამ კაცს ვალი მართებს ჩვენი, თOრემ მთლად წამხდა-რი ხOმ არ გგOნივართ?!…
ბიკენტი. მართალი ხარ… (მიცვალებულს პიჯაკს გახდის).
ნანა. … მე არაფერი მეშლება, ადამიანურად დავასაფ-ლავებთ…
ნანა ბიკენტის მიმართულებით არ იხედება, დაკეცილ სუდარას სა-სახლეში ჩადებს და თავისი ჩანთიდან ზეწარს ამOიღებს, თანამ-ზრახველისაკენ შემობრუნდება, რომელიც მიცვალებულის პიჯაკს იზომავს.
ბიკენტი. მიხდება?
ნანა. რას შვრებით?
ბიკენტი. კარგია, არა? მხრებში სულ არ მიჭერს!… “გიორ-გიო არმანი”! წელშიც აკურატულადაა!… ისე, შარვალიც ჩემი ზომისა უნდა იყოს – ჩემი ტანის კაცი იყო, ცხონე-ბული.
ნანა. ბატონო ბიკენტი, რომ იცოდეთ, ამ კოსტუმს საერთო სათვალავში არ ჩაგითვლით. თქვენი იყოს. (ზეწარ-მომარჯვებული უცდის, სანამ ბიკენტი მიცვალებულს შარ-ვალს გახდის)
ბიკენტი. ქათქათა ზეწარიც თან გქონია!… რას ვამბობდი? ქალი მუდამ მზადაა!
ნანა. მორჩით?
ბიკენტი. კარგად დაუფიქრდი…
12
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
ნანა. ბატონო ბიკენტი, ქვრივი რომ ვარ, სულაც არ ნიშ-ნავს…
ბიკენტი. ქვრივი რომ ხარ… ფეხსაცმელიც რომ წავიღო, ხომ შეიძლება?
ნანა. როგორც გენებოთ. ღმერთი სასულეთში ხალხს უწა-ღოდაც მიიღებს.
ბიკენტი მიცვალებულს ფეხსაცმელსაც გახდის, მოისინჯავს, მაგრამ ვერ მოირგებს, შეეცდება ფეხსაცმელი კვლავ მიცვალებულს Fეხზე ჩააცვას, მაგრამ ვერც ამას მოახერხებს, ხელში ატრიალებს.
ბიკენტი. “მადე ინ სპაინ”. “გიო-ვა-ნი ბა-რან-დი-კა”. კაი ფირმაა! ნაღდად არ გინდა?
ნანა. თქვენი იყოს.
ბიკენტი. ეჰ!… ცოდვაა!… (ფეხსაცმელს საფლავში ჩააგ-დებს) თუ ძონძებში ჩავაბაროთ?
ნანა. მორჩით?
ბიკენტი. აბა არა?!
ნანა მიცვალებულს ზეწარში გაახვევს, შემდეგ თOკებს ქვეშ შეუყ-რის და მამაკაცთან საერთო მეცადინეობით გვამს საფლავში ჩაას-ვენებს. ბიკენტი მიწის დასაყრელად ნიჩაბს მOიმარჯვებს.
ბიკენტი. სანამ დაბნელებულა, დროზე გავასწრOთ აქაურო-ბას.
ნანა. ფეხბურთის სათამაშOდ გეჩქარებათ? თუ ხანძარია?
ნანა მიცვალებულის გარშემO სამგლOვიარO რიტუალური ცეკვის შესრულებას შეუდგება.
ბიკენტი. ვინა თქვა, “აიაქსი” არ მOითმენს! ცეკვის გუნე-ბაზე მOხვედი, გვრიტუნავ?!… გეთქვა პირდაპირ, ამის თანდასწრებით თუკი გიტყდებOდა! (ბიკენტი მკლავებს გაშლის და ნანას ცეკვაში შეუერთდება). ტაში!-ტუში!-ტაშუნები!
ნანა გაჩერდება, ჩანთიდან სანთელს ამოიღებს და დაანთებს.
ნანა. კარგად გილხინთ?
ბიკენტი. აბა! სანთლებზე ინტიმი მაგრად ასწორებს! (ქალს ხელს გადახვევს, სახურავგადახსნილი სასახლისაკენ ექაჩება
13
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
და მღერის)
“წამO გიჟO, წამO ტყეში,
იქ დაგვხვდება ირმები!
მე ვიქნები შენი მეფე,
შენ კი ჩემთან იქნები…”
ნანა. “ბორჯომი” მოგეკიდათ?… სხვათა შOრის, მე ამ კაცს წესს ვუგებ…
ბიკენტი. იმისთანას დაგიგებ!…
ნანა. ეს უძველესი ტრადიციაა…
ბიკენტი. აბა არც მე ვარ ახალგაზრდა! ახლებურად არ მეხერხება! ტაში!… შენი დედა ვატირე!
ნანა. რა იყო?
ბიკენტი. დედას გიტირებთ!
ყვავებზე გამწარებული ბიკენტი ქვას დაავლებს ხელს და ხეს ეს-ვრის, ასე რომ ზედ ჩამომჯდარი ფრინველები წამოიშლებიან.
ნანა. რას ვამბობდი! ბედნიერი კაცი უნდა იყოთ!
ბიკენტი. რა?… მომასვენეთ, თქვენი!
ნანა. ბედნიერი კაცი ყოფილხართ!
ბიკენტი. ნუ იტყვი! ბედნიერება თავზე გადმომდის!
ბიკენტი სკლინტებს გაიწმენდს და რიტუალის შემსრულებელ ქალს დააკვირდება. მOულOდნელად მათ მOბილურის ხმა შემOესმით. ნანა ცეკვას კვლავ შეწყვეტს, ბიკენტი კი ტელეფOნს გარდაცვლი-ლის პიჯაკის ჯიბეში მიაგნებს, ამოიღებს და უპასუხებს.
ბიკენტი. ეგ როგორ გამომეპარა?… გისმენთ… ჩიტები რომ არ გვაჯვამდნენ, კიდევ უკეთესად ვიქნებოდი!… ავშEნდი კაცი ამდენი სკლინტით!… ბიკენტი ვარ, შენ ვის ელო-დი?!… თამაზი?… კაცი ხუთი დღეა, გაღმა გავიდა!… ფუი შენიც და ბებიაშენისაც!
ტელეფOნი გაითიშება და ბიკენტი მას ჯიბეში ჩაიდებს. ნანა ანიშ-ნებს ისიც სხვა საზიარO ნივთებს დაადოს.
ნანა. კოსტუმზე გითხარით – თქვენთვის დაიტოვეთო, თო-რემ ეს ტელეფონი – საერთოა… ვინ იყO?
ბიკენტი. აბა რა ვი? “ხOმ არ მOიწყინეO? ახლავე შენთან გავჩნდები”.
14
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
ნანა. ფუი, ეშმაკს!
ტელეფOნი კვლავ აწკრიალდება. ბიკენტი პასუხს დააპირებს, მა-გრამ ნანა ტელეფOნს გამOართმევს და გათიშავს.
ბიკენტი. ვინ დარეკა?
ნანა. იგივე იქნებოდა… რა ნაცნOბი ნOმერია!
ბიკენტი. ახლა იმას ნუღარ გამOვარკვევთ, საქართველOში ვინ ვისი ბიძაშვილია! (ჩიტებს მიაძახებს) ზახრუმა!… ეგ ცეკვა-თამაში ჩქარა მOათავე, სანამ სკლინტებით სულ არ წაგვლეკეს!… ენგურჰესის კასკადი არ გამიმართეს!
ნანა კვლავ შეუდგება სარიტუალO ცეკვას. მის ზურგს უკან ხელში ნიჩაბმომარჯვებული ამირანი გამOჩნდება. ახლადმOსული თავიდან შეცბება, მაგრამ ნანას და ბიკენტის იცნOბს, ჯიბიდან პისტოლეტს ამოიღებს და შემართებით მათკენ გამOემართება. იგი გაცივებუ-ლია, გამუდმებით აცემინებს, ახველებს და ცხვირს იხოცავს. ხან-გამოშვებით ჯიბიდან მომცრო ბოთლს იღებს და წამალს ცხვირში იწვეთავს.
ამირანი. სამართლის მაძიებელი ვარო და დისკოთეკა საფ-ლავზე გამიმართე?!…
ბიკენტი. ვაი მე!
ნანა. ბატონო ამირან!
ამირანი.(გზად ფეხს დომკრატს გამოჰკრავს) ფუი, შენი!… ეს ყლინჯიც აქ რომ დაგიგდიათ, ვულკანიზაციაა?…
ნანა. დამშვიდდით!
ამირანი. მე უნდა დავმშვიდდე? მე?…
ნანა. ბატონო ამირან, მთავარია იარაღი შეინახეთ… შემთხვევით არ გაგივარდეთ!
ამირანი. შემთხვევით კი არა, ახლა განზრახ გაგაგორებთ ორივეს!
ნანა. უსამართლო რატომ ხართ? ხომ იცით – ეს ყველაფერი ჩვენია! თამაზმა ჩვენ გვაზარალა!
ამირანი. რას ვერ ისვენებ, შე ოჯახშეჩვენებულO! ჯერ იყო და პანაშვიდები ჩაგვიშხამე, მევალეები ატეხე, ბინა და-არბევინე!… ბალOნებიც ამOიღეთ?… საძმაკაცოში რაც ფუ-ლი შეგრOვდა, სულ ერთიანად გამOგვძალე! ქელეხი ვერ მოვაწყეთ! ახლა საფლავშიც აღარ მOასვენO… ცხOნებული!
15
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
ნანა. თამაზის ფულიც და მისი ყველა ნივთიც ჩვენ გვე-კუთვნის! ჩვენია!
ამირანი. კოსტუმი… შარვალიც გახადეთ? თამაზი სადღაა? უშარვლოდ სად წავიდა?
ბიკენტი. წავიდა რა, ქრისტეა?
ამირანი. ქრისტე? (დაეჭვებული საათს დახედავს) ცხრის ნახევარია…
ნანა. საფლავშია, საღამოს ცხრის ნახევარზე სხვაგან სად ელოდით? ავუგებ წესს და ახლავე მიწასაც დავაყრით.
ამირანი. (საფლავში ჩაიხედავს) არაფერში მინდიხართ! მი-წასაც უთქვენOდ დავაყრი! აბა, სანამ პOლიციას გამOვუ-ძახე, დაახვიეთ აქედან!
ბიკენტი. კაი კაცი თუ ხარ, ეს ნიჩაბი საღამO ხანს სა-საფლაOზე კბილებში საჩიჩქნად გამOიყOლე?
ამირანი. მადლი ღმერთს, თან რOმ წამOვიღე! ხვალ თქვენზე უარეს გიჟს მOეხასიათება და საფლავს ააფეთ-ქებს!… ხOმ არაფერი ავნეთ?
ამირანი პისტოლეტს შეინახავს, საფლავში ჩახტება, ზეწარში გახ-ვეულ მიცვალებულს მხარზე გადაიკიდებს და ზემOთ ამOსვლას შეეცდება.
ნანა. ხელი გაუშვით, სად მიგაქვთ?
ამირანი. სOფელში უნდა გადავასვენო. ნიჩაბიც ამიტომ წა-მოვიღე.
ბიკენტი. ასე, ხელით უნდა ატარო?
ამირანი. ბებია გიცხონდათ! მანქანაში ჩავსვამ…
ნანა. იცOდეთ, ეს სასახლე უკვე გაყიდულია!
ბიკენტი. ბე აგვიღია!
ამირანი. ჯანდაბაში მOიხმარეთ! ჩემს უახლOეს მეგOბარს მე მივხედავ!… გულის ჯიბეში ამას პასპორტი ედო.
ბიკენტი. ეს კოსტუმიც ჩემია! ჩემი Oცდაექვსი ათასი ხახ-ვივით შერჩა! თანაც – დოლარი!
ნანა. დიახ. ვიზიანი… სხვათა შორის, ჩვენი ფულით ამ ვაჟ-ბატონმა ავიაბილეთიც კი შეიძინა… ბატOნო ამირან, მოდ-ით, თქვენ ახლა ეს ცხედარი უკან, საფლავში ჩააბრუნეთ და ჩვენ მას ერთად, რOგOრც წესია, ისე დავმარხავთ.
ბიკენტი. ამინ! 16
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
ამირანი. გამეცალეთ! პOლიციაში დავრეკავ! (პისტოლეტს კვლავ მოიხელთებს)
ნანა. ბატOნO ბიკენტი, პOლიციაში დასარეკად, ვგOნებ, მO-ბილურები, ჩვენც გაგვაჩნია?…
ბიკენტი. აბა რა!… ოღონდ ცოტა სხვანაირი! (ტელეფონს ამოიღებს)
ამირანი. თქვენ გიჟები ხართ?
ნანა. დარეკეთ, რატOმ არ რეკავთ?
ამირანი. მე, მე,… მOბილური ახლა თან არ მაქვს!
ნანა. ჩვენ გათხOვებთ.
ნანა მიცვალებულის კუთვნილ მOბილურს ამირანს მიაწვდის. ამი-რანი ყურმილს ხელში დაატრიალებს.
ამირანი. ესეც ჯიბიდან ამOაცალეთ? ქალი ხარ შენ?
ნანა. ადრეც მითქვამს და ახლაც ვიმეOრებ: მე სხვისი არა-ფერი მინდა, მაგრამ ჩემს კუთვნილს სხვას არაფერს შე-ვარჩენ.
ბიკენტი. ამას წინათ შენ ხOმ არ იყავი, ამ ტელეფონზე რOმ დარეკე? ხველებაზე გიცანი!
ამირანი. მე დავრეკე?… გარდაცვლილისათვის საფლავში რOგOრ უნდა დამერეკა?… მOდით, დავმშვიდდეთ და ყვე-ლაფერზე მOვრიგდეთ. თქვენ წაიღეთ ეს კუბოც, ყველა ეს ნივთიც, ტანსაცმელიც, მთელი ფულიც – არაფერს ვიტყვი, არსად განვაცხადებ, მე კი ცხედარს ახლა თან გავიყOლებ და… სOფელში მშობლიურ მიწას მშვიდობიანად მივაბარებ. ერთადერთი – პასპორტი დამიბრუნეთ…
ნანა. მე რა ვიცი, რა ჩაგიფიქრებიათ?… მაპატიეთ და რო-გორი “უახლOესი მეგOბრობაც” არ უნდა დაიბრალოთ, ცხედარს, პირადად მე, თქვენი გვემისაგან დავიხსნი.
ბიკენტი. …ჭეშმარიტად!
ამირანი. ფული გინდათ?! ჯანდაბას, მOგცემთ, გადაგიხ-დით!
ბიკენტი. ბევრს კი არ მოგთხოვთ,…
ნანა. ბატOნO ბიკენტი! ამ ქვეყნად არსებOბს პრინციპები, რOმლებზედაც ვაჭრOბა დაუშვებელია!
ბიკენტი. ნანიკო, ერთი წუთით, გეთაყვა (გვერდზე გაიხ-მOბს) ამ სასაფლაოზე ყარაულებად ხომ არ დავდგებით?
17
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
აქაურობას გავეცლებით თუ არა, ეს იმისთანა მამაძაღლი სჩანს, თვალს არ დაახამხამებს, თხუთმეტ წუთში ისე ამოთხრის!
მიწაზე დადებული ცხედარი დააცემინებს. ამირანი შეეცდება დამ-სწრეთ დაანახOს, თითქOს ეს მან დააცემინა და მეგOბარს კვლავ მხარზე გადაიკიდებს, გაპარვას შეეცდება.
ნანა. ეს უკვე ჩვენ არ გვეხება! ჩვენ ჩვენი გასაკეთებელი უნდა ვქნათ, ამ ვაჟბატონს კი უჩვენოდ კისერიც უტეხია!
ბიკენტი. ცოცხალ ფულს მოვაცემინებ!…
ნანა. ამისმა ფულმა სულაც “პასადობლი” რომ იცეკვოს – არა, არა და არა! რაღაც-რაღაცეებში ქართველებს მეტი პრინციპულობა გვმართებს! თამაზ გულწითელის მთელი ქონება ჩვენთვის შეწერილი ფულითაა შეძენილი, იგი ჩვენ გვეკუთვნის! მაგრამ მისი სხეულით მე ვერ ვივაჭრებ… თქვენი არ ვიცი, მე კი მას მიწას ახლავე მივაბარებ. ამი-რან!
ბიკენტი. მართალი ხარ!… ახლავე დავაბრუნებ! (ამირანს) ამირან! საით გაგიწევია?
ბიკენტი ამირანს გაეკიდება და გააჩერებს, მოლაპარაკებებს გა-მართავს. მალე ბიკენტი და ამირანი დაბრუნდებიან და სხეულს ნანას წინ დაასვენებენ, რიტუალის განახლებას შესთავაზებენ.
ამირანი. აბა, მარდად! დაბნელდა, სადაცაა!
ბიკენტი. ნანა, ბატონ ამირანს მოველაპარაკე და ამ საქმეს ჩვენ უშენოდ მოვათავებთ…
ნანა. ჩავასვენოთ, ბატონებო.
ბიკენტი. ატვეჩაი ვარ!
ნანა. გავიგე. ჩააბრუნეთ…
ბიკენტი. ამირან, რაღას უცდი? (მიცვალებულს ხელს ჩაჰ-კიდებს)
ამირანი. ნანა, გენაცვალე, ჩვენ ორნი ვართ, თანაც მამაკა-ცები… მაგის გასვენებას შენზე უკეთ ხომ მოვახერხებთ?.
ნანა. (სანთელს დაანთებს) მე გიცდით.
მცირე ყოყმანის შემდეგ ამირანი თამაზს ჩაჰკიდებს ხელს და მამა-კაცები სხეულს სამარეში ჩაასვენებენ.
18
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
ამირანი. როგორც მოვრიგდით! ორ წუთში მოტყდებით!
ნანა კვლავ განაახლებს რიტუალს. მისი შესრულებისას თამაზი სა-მარიდან ჯერ თავს ამოჰყოფს, შემდეგ კი თავადაც ამოძვრება.
თამაზი. ვინც არ დაჭრილა, იარასაც არაფრად აგდებს…
ეს რა ნათელი აელვარდა იმის სარკმელში?
აღმოსავლეთი არის იგი, მზე – ჯულიეტა.
ამოდი, მზეო, დააბნელე მოშურნე მთვარე,…
ნანა. ჯულიეტა?
თამაზი. …ისედაც მკრთალი და სნეული მწუხარებისგან,
რადგან მის ქალწულს ელვარება მეტი გაქვს უფრო.
ნუღარ მსახურებ იმ შურიანს; ქალწულთ სამოსი
მწვანეა მეტად, უფერული – სჯობს გაიხადო…
ბიკენტი. რა უნდა გავიხადო?
თამაზი. …და გადააგდო, ის მასხარებს აცვიათ მხოლოდ.
ო, ჩემო ტკბილო დედოფალო, ო, სიყვარუ-ლო!… 1
ნანა. ჰო, გაიხადე!… ეგ პიჯაკი! – მასხარების ეჟვნები რომ შეგვაბეს, ნახირივით ზარის რეკვით ვიაროთ? “ძინ-ძინ-ძინ-ძინ”! გვინდა მაგათი წკარუნი!?
ამირანი. ხალხო, ბიზნესმენები ხომ ვართ?…მოდით, დავ-სხდეთ და მშვიდად დავილაპარაკოთ!…
ბიკენტი. აკი მითხარი – ეს კოსტუმი ჩემიაო?!… მივცე?
ნანა. არა, გეცვას.
ბიკენტი. ეგრე, რაღა!
ნანა. ეჟვნები კი დაუბრუნე…
ბიკენტი. რა ეჟვნები? (ჯიბეებში ეძებს) ამოსაღები ყველა-ფერი ამოვიღე…
ნანა. ვერ გაიგე, რაც მოხდა?…
ბიკენტი. (აგრძელებს ძებნას) “გიორგიო არმანი”…
ნანა. რა არ გესმის? გაგვაცურეს, ჩემო ბიკენტი! გა-გვა-ცუ-რეს!
ბიკენტი. ცურვით?
ნანა. ჰო! თუ ინებებ – ცურვით, მაგრამ უფრო პარაშუ-
1 უილიამ შექსპირი. რომეო და ჯულიეტა. II, 2. თარგმანი ვ. ჭე-ლიძისა
19
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
ტით! შენი ოცდა…ოთხი ათასი შეიტყაპუნეს! ჯულიეტას “სიკვდილი” გაგვითამაშეს, ვაჟბატონი “ჯულიეტასავით” დროებით დაასამარეს,…
ბიკენტი. ჯულიეტა ვინღაა?…ეს ცოცხალი კაცი რაფრა და-მარხეს?
თამაზი. …ოი, რომეო, ო, რომეო, რად ხარ რომეო?
მამა უარჰყევ, დაჰგმე გვარი, გამოიცვალე;
მაგრამ თუ არ გსურს, სიყვარულის მომეცი აღთქმა,
რომ შენი გავხდე, აღარ მერქვას მე კაპულეტი.2
ბიკენტი. დევიბენი ამოდენა კაცი! ეს რომეოა თუ ჯულიე-ტა? მკვდარია ეს კაცი? თუ ცოცხალი?
ნანა. ამასავით მკვდარი ცხონებული ბებიაჩემი ამყოფა! ჯერ ჩვენი ფული სადღაც გადაკარგეს, მერე ამან თავი მოიმ-კვდარუნა, ამ სიკვდილით თვალი აგვიხვიეს, დაგვასაფლა-ვებინეს, ხვალზევით კი უკვე ფრანკფურტში ჩვენი ფულით უნდა ეგრიალათ!
ამირანი. მე არა. მე თბილისში ვრჩები.
თამაზი. “საბრალო იორიკ…”
ბიკენტი. ჩემი Oცდაშვიდი ათასით?
ნანა. შენი Oცდა… ოთხი ათასით, ჩემი ბინის საფასურით, სხვა მთელი დანაზოგებით…
თამაზი. ყოფნა?… არ ყოფნა?… საკითხავი აი ეს არის.
სულდიდ ქმნილებას რა შეჰფერის? ის, რომ იტან-ჯოს
და აიტანოს მჩაგრავ ბედის ნეშტრითა გმირვა,…
ნანა. ალია, ბალია, ჩემი ანგარიშით ბიჭებმა სულ რაღაც ჩვიდმეტნახევარი ლიმონი მოტეხეს…
ამირანი. ჩვიდმეტნახევარი მილიონიო?
ნანა. შენც გაგაცურა?… რამდენი გითხრა? მაშ სოფელში დასამარხად მიგყავდა?…
ამირანი. ქალბატონო ნანა, ბიზნესი – ბიზნესია! პირადულს ამაში ნურაფერს დაინახავთ …
თამაზი. თუ შეებრძოლოს მოზღვავებულ უბედურებას
და ამ შებრძოლვით მოსპოს იგი?… მოსპოს სიცოც-
2 უილიამ შექსპირი. რომეო და ჯულიეტა. II, 2. თარგმანი ვ. ჭე-ლიძისა 20
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
ხლე…
ბოლო მოუღოს… მიიძინოს… სხვა არაფერი…
ნანა. რასაკვირვლია, ბიზნესი – ბიზნესია! და შენ მე ოჯახ-შEჩვენებული მიწოდე? ჩემი მონდომება რომ არა, მთელ ფულს… ნაჩუქარივით შეირგებდით?!
ამირანი. ვითარება ოდნავ შეიცვალა,…
თამაზი. ამ მიძინებით გათავდება ის გულისქენჯნა
და ათასი სხვა ბუნებრივი უკუღმართობა,
რაიც ხორცშესხმულ ადამიანს წილად ხდომია.
ბიკენტი. მე მაგის დედა ვატირე! მაინც ხომ მკვდარია!… (ხელს ნიჩაბს დაავლებს და თამაზის მოსაკლავად გაიქაჩე-ბა).
ამირანი. ბატონო ბიკენტი, ჩვენ ყველაფერზე შეგვიძლია მოვრიგდეთ…
ბიკენტი. ფრანკფურტში ჩემი ფულით უნდა ეგრიალა?!… მომეცი ეგ ნიჩაბი!… მომეცი, რომ Gეუბნები!
თამაზი. განა ეს ბოლო სანატრელი არ უნდა იყოს?
მოვსპოთ სიცოცხლე… დავიძინოთ… რომ დავიძი-ნოთ,
მერე სიზმრად იქ ვნახავთ რასმე?…
ამირანი. კარგი, ახლა, ბიკენტი! დამშვიდდი!
ბიკენტი. ამისათვის დავანგრიეთ ბერლინის კედელი?!
ნანა და ამირანი ბიკენტის რის ვაი-ვაგლახით აჩერებენ.
თამაზი. ძნელი ეს არის,
არ ვიცით მაშინ რა სიზმრები მოგვევლინება,
როს სიკვდილის ძილს მივეცემით და მოვშორდებით
ბიკენტი. დედას ვუტირებ!… ყელი გამიშრო! “ნაბეღლავი” სანატრელი გამიხადა!
ნანა. ბიკენტი, თამაშის წესები შEიცვალა, ამირანი მოსალა-პარაკებლად გვეპატიჟება.
ამირანი. Hო, მშვიდად დავილაპარაკოთ!
თამაზი. მოკვდავთ ცხოვრების მღელვარებას! აი ეს გვიშლის
და გრძელს ცხოვრებას ჩვენსას იგი გრძEლ ტანჯ-ვადა ხდის.
ბიკენტი. მომეცი შენი დურა!…
ნანა. ბიკენტი, მომისმინე, ჩვენ ამათ… ასჯერაც და… ათას-
21
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
ჯერაც Oცდაოთხი ათასს დავაბრუნებინებთ!.
ამირანი. რამდენიო?! რამდენი მომინდომეთ?
თამაზი. ვინ მოითმენდა უამისოდ ჟამთა სიმწარეს,
მტარვალის ჩაგვრას, სიამაყის თავგასულობას,
ტანჯვასა მწვავსა უარყოფილ სიყვარულისას,
მართლმსაჯულების გვიანობას, მძლავრთ უკმეხობას,
ნანა. აბა რა გეგონა? ტრუსიკის ამარად კაცის სოფელში წა-ყვანა მომინდომე და გგონია სასაფლაოზე დიდი ხნით შე-გაჩერებთ?
თამაზი. შეურაცხყოფას ღირსეულის უღირსისაგან, –
მშვიდობის პოვნა რომ შეგვეძლოს დანის ერთ დაკვ-რით?
ბიკენტი. ათასჯერ ოცდარვა ათასი?
ნანა. დიახაც! ფული დატოვონ და… თავისუფლები ხართ!
თამაზი. ვინა ზიდავდა ჯაფით, კვნესით ამ სიცოცხლის ტვირთს,
რომ არა გვქონდეს იმის შიში, თუ სიკვდილ-შემდეგ
იქ რა იქნება, იქ, იმ ბნელსა და უცნობ მხარეს,
ბიკენტი. მკვდარს სოფელში რა უნდა? მკვდარი საფლავში გამიგია! მოლაპარაკება გამიმართე!
ნანა. კარგი ახლა, ბიკენტი! “ბორჯომი” ბევრი კი არ დაგი-ლევია! (“ბორჯომის” ნარჩენებს თავზე გადაასხამს და გონს მოაგებს)
თამაზი. სადით არც ერთი მგზავრი უკან აღარ ბრუნდება.
ეს შიში გვიხშობს ნებისყოფას და უფრო ვრჩევობთ
ბიკენტი. უჰ, რა კარგია! ცივი შხაპივითაა!
თამაზი. შემოჩვეულის და ნაცნობის ჭირის ატანას,
ვიდრე უცნობის შესახვედრად მისწრაფებასა.
ამირანი. რომ იცოდეთ, მთელი ფული მაგას აქვს. თავად უნდა დაველაპარაკოთ.
ბიკენტი. ამას უნდა ველაპარაკო? მე მაგის დედა ვატირე!
ნანა. ბიკენტი!…
თამაზი. აი ასე გვხდის ლაჩრად ჩვენივ ცნობიერება,
გაბედულობას მოსაზრება უსუსტებს შუქსა
და სასახელო ძლიერ საქმეთ, დიდად განზრახულთ
წინ ეღობება. ჩუმად ახლა კი… – ოფელია!
მოიხსენიე შენს ლოცვაში, ჰოი, ფერიავ,
22
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
ჩემი ცოდვები…”3
ბიკენტი. ფერებაც მომინდომა კიდევ?!
ამირანი. კაი, ახლა, ბიკენტი! ეს ერთი ვაპატიოთ!… ეხუ-მრები?! კაცი ხუთი დღე მკვდარივით იდო! წამალია – ტიფას! საფლავში გატარებული ხუთი საათიც დაამატე…
ნანა. “ჰამლეტი” კი კარგად გაიხსენა!
ამირანი. თავიდანვე მითხრა – ამ იდეას შექსპირს უნდა ვუმადლოდეო! ხომ იცი, შექსპირის სპეციალისტია!
ნანა. გაგვიგია… როგორ იყო?… ღმერთო, გამახსენე!
ამირანი. (თამაზს) დაწყნარდი? აბა ეს წვეთებიც მივირთ-ვათ! (ჯიბიდან წვეთებს ამოიღებს და დაალევინებს)
ნანა. იცით, სტუდენტობისას რა კარგი მსახიობი ვიყავი? ჰამლეტის მამის სულს განვასახიერებდი, მთელი პიესა თითქმის ზეპირად ვიცოდი!…
“…კეთილნო სულნო, ანგელოზნო, თქვენ გვმფარვე-ლობდეთ
რაც უნდა იყო, წყეული თუ ნეტარი სული,
ცით მოსული, თუ ამომძვრალი ჯოჯოხეთიდამ,
ბოროტებისა, თუ სიკეთის გულს გამზრახველი, –
ისე საამო სახე გძევს, – ისემც მე შენ რა გითხარი – რომ უნდა გითხრა რამ.
მე შენ გიწოდებ: ჰამლეტს, მამას, დანიის მეფეს, –
ოჰ, მიპასუხე, ნუ მომაკვდენ იჭვნეულობით!”4
ამირანი. (ნანას) ახლა შენც აჰყევი?! თამაზ, დამშვიდდი!… ა-ა, ისევ დაეწყო!
თამაზი. მე სული ვარ მამიშენისა
და სასჯელად მძევს, ხანსა რასმე ღამე ვიარო.
დღე ცეცხლში ვიწვი, იქ ვმარხულობ და ცეცხლითვე ვწმენდ,
რაც სიცოცხლეში მე ცოდვები მომიქმედნია.
აკრძალული რომ არა მქონდეს და რომ შემეძლოს
გადმოგცე ჩემის საპყრობილის საიდუმლონი,
მე გიამბობდი ისეთ ამბავს, რომ ამ მოთხრობის
უბრალო სიტყვაც გულსა და სისხლს გაგიყინებ-
3 უილიამ შექსპირი. ჰამლეტი. III, 1. თარგმანი ივანე მაჩაბლისა.
4 უილიამ შექსპირი. ჰამლეტი. I, 4. თარგმანი ივანე მაჩაბლისა 23
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
და…5 რანი. კაი, ახლა! საყინულედ მე მაცივარი გამიგია – “ელექტროლუქსი” შვეციიდან! როგორ მას
კუნთები შევათბოთ. ასე ხომ უკეთ ხარ? ამირანი თამაზს მეზობელი საფლავის ქვ
და კისრის მასაჟის კეთებას დაუწყებს. მაზი.
,
შავი ცხენი სადავითა ჰყვა ლომსა და ვითა გმირსა
ხშირად ესხა მარგალიტი ლაგამ-აბჯარ-უნაგირსა. ლსა მდუ
ამირანი. ახლა ტარიელადაც ვიქეცით?!
და შემდეგ ამირანიც. (ერთხმად)
მას ტანსა კაბა ემოსა, გარე თმა ვეფხის ტყავისა
ვეფხის ტყავისა ქუდივე, იყო სარქველი თავისა,
ხელთა ნაჭედი მათრახი ჰქონდა უსხოსი მკლავი
ნახეს და ნახვა მოუნდა უცხოსა სანახავისა6… რანი. უყურე შენ!… გ
ავთანდილს თუ ვგავარ? მაზი. არცა ავთანდილ და არც უსიპი! ამირან,
შუადღის მზესავით გაბრწყინებულო!
ამირანი. მიცანი? მოხვედი აზრზე? მაზი. მე რომ ვერ გიცნო!… ჩემი ძვირ
ვით რომ მიყვარს… (ნანასკენ გაიწევს) ა. განსაკუთრე
ბა ჩაიჯიბე?… მაზი. ჩემი მუზა, ჩე
მამა- ჰამლეტიც!…
ნანა. მუზები შინ მოიკითხე! მე კი ფული მინდა.
თამაზი. ჩვენში ფული ვინც ახსე
ნანა. რაო?… ქუჩაში დამტოვე… მაზი. ყველაფერს მოევლება!… ყველაფერს! მოიცა, ჯერ
5 უილიამ შექსპირი. ჰამლეტი. I, 4. თარგმანი ივანე მაჩაბლისა
6 შოთა რუსთველი. ვეფხისტყაოსანი 24
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
ჩემს… ბიკე
ხრიოკაძე!
ბიკენტი. არ მომეკარო! ბებიაშენი ჩაპროშნე! მაზი. მართალი ხარ. ამ სევდიან ადგილს მეტი სიდინჯე ჰმართებს. საწყალი “დომენტი ბაღდავაძე, 1925-2001″; კაც-მა სამოცდათექვსმეტი,… არა, სამოცდათხუთმეტი წელი იცხოვრა, სამოცდათექვსმეტს სამი თვე და… ჩვიდმეტი დღე დააკლდა. “ბელა აფაქიძE, 1971
ლი ჩEმზე ახალგაზრდა წასულა…
ბიკენტი. დაიწყო მეორე მოქმედება! მაზი. ხალხო, ამ მშვიდ საკრებულოში ასე აფო-
რიაქებულები რატომ ხართ? რატომ აღელვებთ აქაურობას? ენტი. იმიტომ რომ არ გვცალია! ქალბატონ ნანას შინ
ეჩქარება! გავინაწილოთ ფულები და სახლებში დავიშალოთ! მაზი. “ყარამან დუდუჩაური, ათას ცხრაას ორმოცდა ერ-თი…” ჩემი ცალი ფეხსაცმ
შეგხვედრიათ?… (ეძებს) რანი. აქ რა უნდა გავინაწილ
ჯერაც აზრზე არ მოსულა!…
თამაზი. ყარამან, ძმაო, შენც არ დაგინახავს?!… ა. მაგის ოინები დღესავით ნათელია!…
ფურტში ჭკუაზე ხომ უცებ მოვიდოდა! …
ბიკენტი. აბა არა?!
ნანა. ამირან, ჩვენ ჩვენს წილს ველით…
თამაზი ფეხსაცმელს საფლავში მიაგნებს და ამოიღებს, მის ჩასაც-მელად ჩამოჯდება. ნა
დან გამოსტაცებს.
ბიკენტი. ეგ ფული ღირს! ჩვენი ფული! ა. ინკვიზიციი
სიამოვნებით! მაზი. ფეხსაცმელი მოგეწონა? მეორესაც ხომ არ ინ
(გაიხდის და ვერ გადაუწყვეტია, რომელი მიაწოდოს)
25
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
ბ ი კ სხვათა შორის ეს წინდებიც ჩვენი ფულითაა შეაიწყებს)
ბ ი კ ი გადაიხადე! ათი დოლარი!…
ა მ ი ცდაათი საერთოდაც დაგხატავდათ!… არა
თ ა
ნ ა ნ დიდი ხანია, თავის კა-
თ ა
ტყმული ქამრიდან ფულს ამოიღებს) რამდენი
მოდი! (თამაზს ეძგერება)
ა მ ი
ხოვთ, თან მთელი ფული უკვე გამოსძალეთ, თქვენ
ა ნ ჯვებს და
აინც ჩაიცვი.
ბ ი კ
მიაწვდის) ნაღდი ფირმაა…
ნ ა ნ ახლა ვაჭრობა. ჩვენს კუთვ-
თ ა
ენტი.
ძენილი!
თამაზი. მართალი ხარ… (გახდას დ
ნანა. არ უნდა ამ წინდებს გახდა! ენტი. მაგრამ საფასურ
ისე, ოცი ხომ აჯობებს?! რანი. ორმო
გრცხვენიათ? მაზი. ფული გნებავთ?… ფული ჯიბეში უნდა მედოს…
(ბიკენტის) თუ შეიძლება, საფულედან ფულს ამოვიღებ… ა. კოსტუმის ჯიბეებში რაც ეწყო,
ნონიერ პატრონებს დაუბრუნდათ. მაზი. ამირან, ხომ გთხოვე – ცოტა ფული ჩემს საფუ-ლიან ქამარშიც ჩაგედო… აგერ ყოფილა! (პერანგის ქვეშ, წელზე შემორ
მოგართვათ?
ამირანი. აუ, ჩემი!… აზრზე
თამაზი. რატომ მეჩხუბები?
ამირანი. მეტის ღირსიც ხარ!…
ნანა. ეს ყველაფერი ჩვენია! (ფულს დაეპატრონება) რანი. (იარაღს დააძრობს და ფულს ნანას გამოსტაცებს,მაგრამ ძირს დაეპნევა და თამაზი მის შეგროვებას შეუდ-გება) ამ ფულს არ მოგცემთ! ჩემია! ჩემი ჯიბიდან ამომი-ღია! (ნანას) ასეც ხომ არ შეიძლება – თან ვალის გადახ-დას გვთ
ნიაო. ა. მე არაფერი მავიწყდება. (ბლოკნოტს მოიმარ
ჩაინიშნავს) სამომავლო წილიდან დაგიქვითავთ.
ამირანი. (თამაზს). ეს სპორტულები მ
თამაზი. დიდი მადლობელი. (იცვამს) ენტი. შარვალი უფრო მოგიხდება. “გიორგიო არმანი”. (თამაზისავე კოსტუმის შარვალს
ნახევარ ფასად მოვრიგდებით. ა. (ბიკენტის) არ უნდა ამას
ნილს არაფერს შევარჩენთ! მაზი. დიდი მადლობელი… სასწაულია, პირდაპირ! ამის-თანა დიდსულოვანი ხალხი შინაგანად ასე ჯუღა-
26
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
ფოლადივით დაძაბულები როგორ ხართ?! თქვენსავით რომ ვიყო, ნამდვილად თავს მოვიკლავდი! უდავოდ! ცოტა მოვ-დუნდეთ, გავნთავისუფლდეთ, შვება შევიგრძნოთ! (შარვალს მოირგებს და დამსწრეთ ხელს ჩაჰკიდებს, აამოძრავებს) არ ჯობია, სრულ
ვისუნთქოთ!
ნანა. თავბრუ დამეხვა!
თამაზი. მერე ამას
ნანა. გავჩერდეთ! მაზი. არც ერთი წუთ
მოეცემა ადამიანებს!
ამირანი. ხელი გამიშვი! მაზი. როგორ გაგიშვა, თუკი ყველანი ერთ ნავში ვს
ვართ? ცხოვრება ყველას ერთ ტალ
უცებ თამაზი, ნანას მიერ გადადებულ ნივთ
ნახავს და მას ეძგერება, ჯაჭვს გაწყვეტს.
თამაზი. ვიღაცას ჩვენთვის პუ
ნანა. (გაჩერდება) რა კარგია! რანი. ბატონებო, თქვენ თქვენი წილის მიღება თუ გნე-ბავთ, აქაურობა სასწრაფოდ უნდა მივალ
გერმანიაში მშვიდობით გავი
ნანა. მოშივებია, საბრალოს. რანი. პასპორტი და ბილეთი რომელს გაქვთ? სამგზა-ვროდ ფულიც გვქონდა გამზად
ლარი და ათას ორ
ნანა. ორი ათასი?
ამირანი. ჰო, რა იყ
ნანა. დო-ლა-რი?…
ამირანი. არ ე
ნანა. ბიკენტი! რანი. ნანა, დრო არ ითმენს! ხომ გესმის, საქმე თუ გა-ბაზრდა, პოლიცია
ფული სად არის? ა. იქნებ ლალის ბინის გასაღებიც მოგ
გობარმა თავისთან რომ შემიკედლა?
27
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
ამირანი. ჩვენს პირობებში მოგვიწევს ერთმანეთს ვენდოთ
ნანა. გეკადრებათ?!… ბიკენტი! ექვსასი დოლარი! ჩქარა!
ამირანი. მაზეგ ტრაბზონიდან დილით
ნანა. თქვენ ორს გინდათ გ
ამირანი. ულაპარაკოდ… ა. ეს ავაზაკი გე
ტუმრო?… ბიკენტი!
ამირანი. სხვა გზა არ არის!…
ნანა. შენ მენდობოდი?… ბიკენ
ბიკენტი ნანას
ნანა. ევრო?
ბიკენტი. ევროც?…
ბიკენტი იძულებულია ევროებიც ამოიღოს. მოს
შეუერთდება, პურს გაუყოფს და გაუწვდის.
თამაზი. მიირთვი
ნანა. არ მინდა.
თამაზი. გამომართვით, გამომ
ამირანი. თამაზ, მოგვეშვი! მაზი. პურია, ქვას ხომ არ გაწვდით?!… სუფთა ჰაერზე მოგშივდათ, თვალებზე გატყობთ!… რა ხდება? გეგონება
ჰაერით გადაბერილი ბუშტები იყოთ, წუთი წუთზე გასკდეთ! რანი. გადააგდ
ვისი ნათრევია! მაზი. “ნათრევია” რას მიქვია? ვიღაცამ პური დატოვა, ჩვენი მადლი დაიდო… საბა “მადლზე” როგორ ამბობს?… (იხსენებს) კაცმა “არცა ნაცვლის-გებისათვის, არცა მოყ-ვრობისათვის, არცა შიშისათვის, არცა სიყვარულისათვის კეთილი და ქველი საქმე ჰქმნა” აღარც დავუფასოთ?. აგერ კილკაც ყოფილა… (კონსერვის ქილას
ნას მოუნდომებს) ტომატის წვენში
ამირანი. ჩემი ჩადებული იქნება.
ბიკენტი. ეტყობა… ვადა აქვს გასული. მაზი. ვადა?… სამი კვირა არაფერს ცვლის, არაფერი
28
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
უშავს… გასახსნელი?… (კონსერვის გასახსნელ დანასაც
მიაკვლევს და ქილას გახსნის) ჩანგალიც ხომ არ ჩააყოლე?
ნანა. ეს არტისტი გინდათ უცხოეთში მარ
ამირანი. ჩვენში სხვაგვარად იქნება?… ა. და შეწერილი ჩვიდმეტი
ნილ წილს დამიბრუნებს?
ამირანი. თამაზ! ამ ხალხს ფულს ხომ დავუ
თამაზი. (ამირანს) ეგ რა ჩაგიდია გუ
ნანა. ხომ ხედავთ
ამირანი. მე?… მაზი. არა მე! რაღაც
(მეგობარს დააკვირდება) რანი. თამაზ, გერმანიაშ
ფულს ხომ დავუბრუნებთ? მაზი. ჯერ
ჭიროა?
ამირანი. აღარც დავაცემინო? მაზი. არა!… კაცი მე ჯანმრთელი გამიგია!… არა უშავს ამას უცებ მოევლება… (
მიაბჯენს).
ამირანი. რას შვრები?…
თამაზი. უწინ ამას ხელდ
ამირანი. მაგიპნოზებ? მაზი. მე და ჰიპნოზი?… უბრალოდ მომავალში კეთილ ადამიანებს ამაგი უნდა დავუფასოთ, თავში უცნაურ
აზრები არ უნდა გავიელვოთ… აბა, კარგად შემომხედე!
ამირანი. თავი დამანებე!… რას შვრები? თავ
ნანა. ეს ცირკი ჩემს გასართობად მოაწყეთ? რანი. უყურე შენ! (ამის შემდეგ აღარ
აღარც დააცემინებს) მართლაც გამიარა! ა. ბიკენტისა არ ვიცი
ზებს არ ვენდობი!…
ბიკენტი. ვერ ვიტან! რანი. (ნანას) საქმეს რატომ ართულებ? ხომ ცოცხალია?! უჰ, რა კარგია!… სურდოც აღარ მაქვს!… ჩაიწერე ამის პასპორტის მონაცემებ
ლიციაში განაცხადე!
29
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
ნ ა
არჯზე! ბანკში შევყვები, ფულს ქეშად გამო-
თ?
ბ ი კ . თან ამის ხარჯზე, და თანაც გერმანიაში? (ამღერდება)
Gლოცკენ კლინგენ,
ონკ, Dინკ, Dინკ, Dონკ!
ბ ი კ ეგონა, ვიღაც-ვიღაცეებს საბავშვო ბაღში არ
ა მ ი გაგიკენ
ა ნ
მ გაგვიკეთებენ? უჩემოდ მე არავის არსად გაა
მ ი , გახსოვს, საბანკო ანგარიშზე რამდენი
თ ა
ში შეიჯი
დავითვალე?
თ ა
აც გრიპი გჭირდა, მარტო მომიწია
ნა. რა კარგია!… ყალბი პასპორტი აქამდე არავის შეუძე-ნია? თუ შეწერილი ფულით საქართველოდან დღემდე არა-ვინ აორთქლებულა?… გადაწყდა! გერმანიაში გავყვები! თქვენსავე ხ
ვართმევ…
ბიკენტი. რა არის? გერმანიაში მივდივარ
ნანა. თქვენი არ ვიცი. მე კი გავყვები. ენტი
Bრუდერ ჟაკობ, Bრუდერ ჟაკობ,
შცჰლäფსტ დუ ნოცჰ? შცჰლäფსტ დუ ნოცჰ?
Höრსტ დიე Gლოცკენ კლინგენ, Höრსტ დიე
Dინკ, Dინკ, D
ნანა. უყურე შEნ! ენტი. გ
უვლიათ?! რანი. ეს ხომ აბსურდია! ვიზას ორ დღეში ვინ
თებთ? ა. ორ კვირაში ხომ მოესწრება? ორში თუ არა, სამში მაინც ხო
ვუშვებ!
ამირანი. (თამაზს) მომხედე.
თამაზი. კიდევ რა მოგიფიქრებია? რანი. თამაზ
ფული გაქვს? მაზი. მე რა მახსოვს ?… მე… მახსოვს… ყველაფერი!… ყველაფერი, რაც კი ოდესმე დამინახავს,… რაც კი წამი-კითხავს,… რაც კი მსმენია… იცი, მეექვსე კლასში, ოქტომ-ბრის თვრამეტში შენი სახლის ზღურბლიდან სკოლა
სასვლელ კიბეებამდე რამდენი ნაბ
ამირანი. სულ არ მაინტერესებს. მაზი. ათას შვიდას ოთხმოცდა ცხრა ნაბიჯი იყო. მაშინ დამავიწყდა შენთვის მეთქვა, იმ დღეს თინა-დეიდამ, მამი-დაშენმა, პოლიკლინიკაში ასაცრელად წაგიყვანა… მერვე კლასში,… თებერვლის ხუთში კი უკვე ათას ექვსას ორმო-ცი გახდა. იმ დღეს
სკოლაში სიარული.
30
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
ა მ ი ენი მემუარები კი არა, ბანკის ანგარიში
თ ა
ყო, სამოცდაჩვიდმეტი ცენტით; ბრუნეიში ორი
ეს ფული ჩემი არ არის…
თ ა ული რომ ჩემგან მოტყუებულ ადაა
მ ი . ამ წმინდა კაცს არ გინდათ ენდოთ? ესეც მე
ნ ყველაფერს გამოვასწორებთ…
თ ა
ბი გულში აღარ გაიელვო! გაცივება შე-
თ ა სთანა ცუდ აზრებს კიდევ უაა
მ ი
ო თან მიგაქვთ?… ჰოდა
თ ა ლეების სიაში… ორასმეცხრამეტე ნომრად
“მრავალ არიან, მრავალ…”
ნ ა ნ ა . მაინც?
რანი. ამათ შ
აინტერესებთ… მაზი. რვა დღის წინ, “მალაიზიან ნეშნელ ბანკში”, სამი მილიონ ორას ორმოცი ათას ხუთას სამოცდათოთხმეტი დოლარი ი
მილიონ…
ამირანი. ახლაც არ გჯერავთ?
თამაზი. მაგრამ, ხომ იცი, –
ამირანი. აბა რა!… რაო?
თამაზი. რა გაგიკვირდა?
თამაზი. რას მიქვიან – “ჩემი არ არის”? მაზი. არ იცი, ეს ფ
მიანებს ეკუთვნის?! რანი
ვარ?
თამაზი.ამირან, ოღონდაც ნუ ღელავ!
ამირანი. მე ვღელავ?… მე ვღელავ?… მე ვღელავ?…
თამაზი. ერთად ჩვე
ამირანი. აბა რა!
თამაზი.ყველა კმაყოფილი დარჩება.
ამირანი. სხვას კი არაფერს ვეუბნები! მაზი. ამირან, თავში ცუდი აზრები გიტრიალებს! ხომ გთხოვე, ამისთანე
მოგიბრუნდება!
ამირანი. მესინია! სემესინდა! მაზი. არ გეხუმრები!. ამი
რესი შედეგები მოჰყვება…
ამირანი. რა აზრები?…
თამაზი. შენ ჩემზე უკეთ იცი… რანი. ტყუილების დეტექტორი გამომიჩნდა! დროზე გა-ვეცალოთ აქაურობას! ეს კუბ
წაიღეთ!… ეს პარკები ვისია? მაზი. ნანა, მევა
კი სწერიხარ,…
ნანა. სულ რაღაც ორასმეცხრამეტე?… ჯამში რამდენია?
თამაზი. ეჰ,…
31
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
თამაზი. “ლეგეონ არს სახელი ჩემი “,7 ნათქვამია…
ნანა. მეც რა სულელი ვარ!… გუშინწინ თეატრის დარბაზში ხომ შევიკრიბეთ! თავი კაი პრემიერაზე მეგონა!
თამაზი. მეც, მართალი გითხრა, თავი ახლა სცენაზე მგო-ნია!… თუმცა წინასაპრემიერო ჟიმჟიმი არ მაძაგძაგებს! ბოდიშის მოხდა შენით რომ დავიწყო, იმედია, ჩვენს ოთხ-მოცდამესამე ნომერს არ ეწყინება…
ნანა. ბიკენტის? არ სცალია ახლა ამ კაცს ჩვენთვის!
ბიკენტი. იცოდე, ფულის მიმღებთა სიაში მეორე ნომრად მიგულე!
ნანა. (ბიკენტის) ყვავებზე რა გითხარი?!
ბიკენტი. მართალი ხარ, მართალი.
ამირანი. რა ყვავები?
ნანა. ჩვენი პატარა სასაუბრო გვაქვს…
თამაზი. იცი, ახლა მოვისაზრე, მაშინ არც მესმოდა – თვი-თონაც ხომ უმდარეს ვნებებს ავყევი, სხვებშიც ქვენა გრძნობები ავამოძრავე – ადამიანებში უცებ, ყოველგვარი საფუძვლის გარეშე გამდიდრების სურვილი გავაღვივე,…
ბიკენტი. აბა, სამ თვეში ორმოც პროცენტს რომ დააბრუ-ნებ კაცი!
თამაზი. რეკლამა! რეკლამა და პიარი!… (ნანას) რა გასაკ-ვირვია, მსგავს პირობებში ბინის გაყიდვაც რომ გადაწყ-ვიტე, ფული კიდევ სადღაც ისესხე…
ბიკენტი. ვისესხე რომელია! რვა კაცი მოგიყვანე…
თამაზი. დრომაც მაშინ თავისი მოიტანა…
ნანა. დაგიდგა “ჟამი მოკრეფად ქვათა”?
თამაზი. დამიჯერე, – ვალის იქ ერთხელ გადახდას ამქვეყ-ნად ასჯერაც და ათასჯერაც გასტუმრება აჯობებს…
ბიკენტი. ალალი სიტყვებია! ამასთან კაი პროცენტიც თუ იქნა!
ნანა. იქ გადახდას ამქვეყნად ასჯერ და ათასჯერ გადახდა სჯობსო?… მაშ,… ვალს… მართლაც გამიასმაგებ?
თამაზი. სინამდვილეში მე რაც გაზარალეთ, სულ რომ სა-მარადჟამოდ მონად დაგიდგეთ, ვალს სრულად ვერასდროს გავისტუმრებ.
7 მარკოზის სახარება, 5,9;
32
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
ნანა. ყველაფერი თავიდან დაიწყო?… თანხას არ გვიბრუნებ?
თამაზი. როგორ გეკადრება! ფული შენია!
ნანა. ფულს თუკი მაძლევ, მონები აღარ გვინდა… ვალის… გაასმაგებასაც დავჯერდები… გამოდის რომ შEნ გმართებს ჩემი… (ჩხირით მიწაზე ციფრს გამოიყვანს)… ბიკენტი რო-გორც ამბობს “დოლარი”!
თამაზი. ეს ფული როგორ მოგცე?
ნანა. ხელიდან ხელში!… აი, ასე!… არ მეკუთვნის, თუ?
თამაზი. შენ თუ გაგიასმაგე, სხვა მევალეებს რაღა დავუ-ბრუნო?
ამირანი. ფული შენ სხვებსაც გინდა დაუბრუნო?
ბიკენტი. აბა?! მეორე მე ვარ! არ დაგვიბრუნებს და,… ძმრად გამოვადენინებთ!
თამაზი. ნანა, ბიკენტი, თავს რად იცუდებთ? სინამდვილეში თქვენ ხომ ვერც წარმოიდგენთ, შინაგანად რა სპეტაკები, რა სუფთები ხართ!
ნანა. ყინულის ლოლოებივით… სუსხიან ზამთარში. ამირან, მართალი ხარ, წავედით! ეს კაცი ჯერ აზრზე უნდა მო-ვიდეს!… ამის პასპორტი მაინც ჩEმთანაა!
თამაზი. ნანა,…
ბიკენტი. ჩემი ვალიც, ხომ იცი, ასმაგია! რომ დავამრგვა-ლოთ,… აკურატ ორას ოთხმცდაათი ათასი გამოდის! დო-ლარი!
თამაზი. მე შენი ექვსი ათასი მემართა…
ბიკენტი. ეგ… დასაფლავებამდე იყო…
თამაზი. საყვარლებო! ჩემს ანგარიშებზე მხოლოდ ცხრა მი-ლიონ ორას შვიდი დოლარია! თქვენ ორს ასმაგი თუ და-გიბრუნეთ, ორას თუ სამას თქვენისთანა უბედურს თვა-ლებში რა პირით გინდათ შევხედო?
ბიკენტი. ხალხის თვალებში ცეცებას რომელი ერთი გთხოვთ?
ნანა. ჩვენი ვალი გაისტუმრე… და… მიირთვი ალპენმილხი! იჯეჯილე შენს გემოზე ბავარიაში!
თამაზი. რა ალპები? რომელი პირენეები? დაითვალეთ, კი-დევ რამდენ კაცს უნდა შევხვდე, რამდენს უნდა მოვუხადო ბოდიში!
ნანა. სტოპ! სტოპ! მგონი მივხვდი!
33
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
ამირანი. ძმაო, შენ…
ნანა. გაჩერდი!
ამირანი. ყველას სათითაოდ გინდა ჩამოუარო?
ნანა. მოდით შევნელდეთ! თამაზ, გულახდილად გვითხარი – ახალ საქმეს იწყებ?
თამაზი. თავისებურად…
ნანა. კარგია!… ამ ორისა არ ვიცი, მე კი წილში შემოვდი-ვარ!
თამაზი. კრედიტორებთან შენც ჩემთან ერთად გინდა იარო?
ნანა. აბა?! სულელი ხომ არ გგონივარ?
თამაზი. არა მჯერა…
ნანა. დაიჯერე! მე ხომ ყველაფერს ვგრძნობ! ჩათვალე, გრძნეული ვარ!
თამაზი. შეუძლებელია!
ნანა. შეუძლებელი ამ ქვეყნად არაფერია!… იქნებ,… შენი გამოჩენა არცაა საჭირო! თუ მენდობი, კრედიტორებთანაც მე ვივლი, ფულსაც მე დავაბრუნებ,…
თამაზი. ბოდიში? ბოდიში როგორ მოვუხადო?
ნანა. მე დედის საგინებლად კი არ მივაკითხავ! ფულს მივუ-ტან! ქეშს დავაბრუნებთ, ასე არ არის?!
ბიკენტი. არა, ძმაო, ფულის ასე დაბრუნებას მე ვერ ვიტ-ვირთავ!
ნანა. …ამის წყალობით კი ქალაქში ათმაგ პირამიდას ავაგო-რებთ!
თამაზი. ეს რა მოგიფიქრებია!
ნანა. მე რა შუაში ვარ?! ავტორი შენ ხარ!
ბიკენტი. გენაცვალოთ ბიკენტი!… ამირან ჩვენთან ხომ ხარ?!
თამაზი. ხალხო, მოდით, ცოტა უკან დავბრუნდეთ.
ნანა. არ გინდივარ და, მარტო იარე! მაგრამ წილში შემო-სული ვარ!
თამაზი. არა, არა და არა! ფულს მე დავაბრუნებ! რადაც არ უნდა დამიჯდეს, დავაბრუნებ, მაგრამ ამას აღარაფერი მოჰყვება. აღარაფერი!… არანაირი პირამიდა, არანაირი ტრაპეცია და კუბი! ყველას სათითაოდ ჩამოვუვლი! და ამას ახლავე, როგორც შეგპირდით, შენით დავიწყებ!
34
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
თამაზი შემორჩენილ ფულს ქამრიდან ამოიღებს და ნანას ხელში გადაუთვლის.
თამაზი. ერთი, ორი, სამი,…
ბიკენტი. (ნანას რიგში ეცილება) მე?! მე?!…
ამირანი. მოიცა, ძმაო! კარი-კარ წანწალში მთელი ფული თუკი ჩამოარიგე, ჩემი წილი საიდანღა უნდა გადაიხადო? (ფულს ნანას ხელიდან გამოგლეჯს)
ნანა. მისამართი ხომ არ შეგეშალა? (ამირანს ხელზე უკბენს).
ამირანი. უჰ, შენი!
თამაზი. ამირან, რას შვრები? ეს ფული ხომ შენი არ არის, შენ არ გეკუთვნის! (ფულს კვლავ დაიბრუნებს)
ამირანი. მე არ მეკუთვნის? ასე სად არის? გინდა გადა-მაგდო? ამ სამი კვირის წინ წილში შეყვანას ეს გველი შემპირდა?
ნანა. მე ვარ გველი?
ამირანი. თვითმფრინავის ბილეთი ვინ ჩამაბარებინა! აქამდე გერმანიასაც ავივლიდი და ჩამოვივლიდი, ახალ მანქანასაც ჩამოვიყვანდი და ალბათ გავყიდდი კიდევაც… ფული ჩემია!
თამაზი. მაშინ შენ… სხვა თამაზი გესაუბრა…
ამირანი. სხვა თამაზი? ხუთი საათის წინ ამ საფლავში სხვა ვინმე ჩავმარხეთ? ის თამაზი სადღა მოვძებნო?… თამაზ!… თამაზ!…
თამაზი. გვამი ეს იყო, ადამიანი – სხვა.
ამირანი. მაშ, პოლიციას ქრთამები სხვა ადამიანის გამო ვუხადე? ექსპერტიზას ცოცხალი უნდა გაეკვეთე? ახლაც, სასაფლაოზე ნიჩბით ხელში გრიპიანი კაცი ტყუილად ამო-ვეთრიე?
თამაზი. გულახდილად მითხარი – სასაფლაოზე ამოსვლას და გამომძიებელთან საუბარს მეოთხედ მილიონად აფასებ?
ამირანი. ამ ხალხმა კი დამასწრო, მაგრამ… მაშ, სა-ფლავიდან არ უნდა ამომეყვანე? შენი თავი ტყუილად არ დავასამარებინე?
თამაზი. ამირან, თვალებში შემომხედე! მე ხომ თამაზი ვარ! თამაზი! შენი ტრუსიკის მეგობარი!
ამირანი. ამიტომაც ლოგში გინდა დამტოვო?
თამაზი. ოცდაათი წელია ვმეგობრობთ! მეოთხე კლასში ჩვენი ჭკუით “ფიცვერცხლი” შევსვით, გადახერხილი ვერცხ-
35
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
ლის კოვზის ნახევარი, კუჭიდან ძლივს რომ გამოგი-რეცხეს!… ცოცხალი, ბედნიერი, ყველას მოსიყვარულე ადა-მიანი დაგიბრუნდი…
ამირანი. ის დამტვრეული ვერცხლის კოვზი ვერ მოგინელე-ბია? ჩემი ფული გინდა მიითვისო?
თამაზი. ამირან, საყვარელო, მე ხომ მაშინ სხვის ფულს შეგპირდი!
ამირანი. ნანა, ასე მოვრიგდეთ: ჩვენ ახლა დავიშლებით, ერთმანეთს ხვალ დილით შEვხვდებით. ჩემი ტრუსიკის ამ მეგობართან კი მე ცალკე სალაპარაკო მაქვს.
თამაზი. მაპატიე, ამირან, – შენთან ერთად მე ახლა მარტო ვერ დავრჩები.
ამირანი. დარჩები!
თამაზი. არა! აფორიაქებული ხარ, სისხლი გიდუღს…
ამირანი. კარგად შემომხედე! ბებიაშენის დამტვრეული კა-რადასავით მშვიდად ვარ! ბინაში ამ ბატონებმა ერთადერთ ავეჯად რომ დაგიტოვეს!
თამაზი. გავამწარე და ბინა ამიტომაც დაარბიეს. დღეის აქეთ ყველაფერი შეიცვლება!… მე რომ ფულს ჩამოვური-გებ, ესენიც ავეჯს უკან დააბრუნებენ. ასე არ არის, ბი-კენტი?
ბიკენტი. კანეჩნო!
ამირანი. მისამართი არ შეგეშალოთ!… მოკიდეთ ახლა ამ ნივთებს ხელი! ამ საფლავს ჩვენ ორნი მივხედავთ.
თამაზი. მე ამ ხალხს მივყვები.
ამირანი. არა, თამაზ, შენ ჩემთან ერთად დარჩები. (პის-ტოლეტს ამოიღებს) ესენი ამ აკვალანგებს წაიღებენ, ჩვენ კი ცალკე სალაპარაკო გვაქვს.
თამაზი. საუბარს ხვალ დილას გავაგრძელებთ!
ამირანი. ლაჩარიც გამხდარხარ?!…
თამაზი. გგონია, ამ რკინისა მეშინია?…
ამირანი. თამაზ, Nუ მეთამაშები! შიგ ნაღდი ტყვიები დევს!
თამაზი. მე გეთამაშები?… მე ვთამაშობ?… სამარიდან ამო-სულ კაცს მეხუმრები?! გგონია, მე და შEნ ერთმანეთისგან მხოლოდ ეს სამი ნაბიჯი გვაშორებს? ერთი, ორი, სამი, ოთხი… (საფლავამდე ოთხ ნაბიჯს გადაითვლის) ჰა-ჰა, ოთხ-ნახევარი გამოვიდა!… იცი, იქ რა ხდება?… იქ ვის
36
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
გადაეყრები?… ჰოდა ღმერთმა არც არასდროს დაგასიზმ-როს!… უსაზღვროდ მადლიერი ვარ შენი – შენ რომ დროულად არ დაგერეკა, ნანა წესს სამუდამოდ ამიგებდა, გავიგუდებოდი… (დაფიქრდება, გააგრძელებს, გეგონება ვიღაცას უხილავს ესაუბრება) მართალი ხარ, ყველაფერში თავისი კანონზომიერება არსებობს… (ამირანს) ასეა თუ ისე, ახლა მე შენთან ერთად აქ არ დავრჩები!… ამ ქვეყ-ნად რამდენიმე საქმე კიდევ მაქვს გასაკეთებელი… შენც ბევრი რამ გელის წინ…
ამირანი. (ნანას და ბიკენტის) რას მიდგეხართ? დაახვიეთ აქედან!
ნანა. მოდით, ყველანი ერთად წავიდეთ!
ამირანი. კონსპირატიული შეკრება დასრულდა – ბოლშევი-კები აქედან ცალ-ცალკე დავიშლებით!
ნანა. ამირან, კარგო…
ამირანი. დაიკო, შEნ გზაზე გაიარე!
ნანა. მე სწორედ რომ ჩემს გზაზე მივდივარ!… ნუთუ ისე გამიცანი, ჩემს დაკარგულ ბინას ასე მარტივად დავთ-მობ?…
ნანა თამაზს ხელს გაუყრის, თან გაიყოლებს, ამირანი მეგობარს მკლავში მეორე მხრიდან სწვდება.
ამირანი. ხელი გაუშვი!
ნანა. ბიკენტი, აქ შენს ექვს ათასზეცაა საუბარი…
ბიკენტი. ექვსი ათას სამას ოთხმოცდახუთზე… თანაც დო-ლარზე!
ნანა. (ამირანს) ქალს უნდა მეჭიდავო?
ბიკენტი. ამირან, არ გინდა ახლა…
ნანა. ხელი მეტკინა!…
ნანა და ბიკენტი, შემდეგ კი თამაზიც ამირანს შეეწინააღმდეგე-ბიან, ცდილობენ პისტოლეტი ხელიდან გამოგლიჯონ და ამ ჭიდაო-ბაში ყველანი მიწაზე დაენარცხებიან, გაიგუნგლებიან; ბოლოს, რო-გორც იქნა, იარაღს ხელიდან გააგდებინებენ. პისტოლეტს ნანა დაეპატრონება და ჩანთაში ჩაიდებს.
ამირანი. იარაღი მომეცი!
ნანა. ხვალ დაგიბრუნებ. 37
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
ამირანი. სხვისია! ეხუმრები?
ნანა. ქალაქში რომ ჩავალთ, მოგცემ. წავედით აქედან.
ამირანი. მგონი გითხარით – მე და თამაზი აქ ვრჩებით.
თამაზი. ამირან, საყვარელო, დამშვიდდი!… მოდუნდი!… ნუ-თუ გგონია, ამათ ქვეყანა წუმპედ სამარადჟამოდ აქციეს? ნუთუ, შენი ვარაუდით, ამ კისერმოგლეჯილ და ზურგგამო-ჩიჩქნილ, ნაკლავს მიმგვანებულ საქართველოში ცხოვრება უკეთესობისკენ არასდროს შეიცვლება?… სულ ცოტაც მო-ვითმინოთ!… ნუთუ ფიქრობ, ნანას ძმისშვილებისათვის და-სახმარებლად მუდამდღე მოუწევს პანაშვიდებზე მიც-ვალებულთა გარშემო ცეკვა?… შენ კი გერმანიაში მანქანე-ბის ჩამოსატანად ტარტალი, საბაჟოზე ქრთამების მიცემა, გზაში პოლიციისაგან დაყაჩაღება სიკვდილამდე გაქვს მის-ჯილი?
ბიკენტი. არ დააყაჩაღონ რა, პრეზიდენტია?
ნანა. აბრაგივით შეიარაღებული კი დადის!…
თამაზი. გგონიათ, ეს ჯოჯოხეთური ყოფა უსასრულოდ გას-ტანს?… სულ მალე ქვეყანას თქვენი მარიფათი სხვაგვარად დასჭირდება! ყველანი ხომ არაჩვეულებრივი, განუმეორე-ბელი ადამიანები ხართ! (ბიკენტის) ნაღვლის ბუშტი რომ არ გაწუხებდეს, სხვა მხრივ ხომ ჯან-ღონით სავსე, თითქ-მის ჯანმრთელი კაცი უნდა იყო!
ბიკენტი. ტახივით!… შენ რა იცი?
თამაზი. ნანას გული იმისთანა მარგალიტებს იტევს, დედა ტერეზას შეშურდება!… (ამირანს) შენისთანა მიზანდასახ-ული კაცი ხომ სანთლით საძებარია!… ჩვენშიც ცხოვრება სადაცაა შეიცვლება, სხვა წესს დაექვემდებარება…
ბიკენტი. შენ, იქ, შემთხვევით, წინასწარმეტყველება ხომ არ შეგასწავლეს?
თამაზი. ამას მარჩიელობა რად უნდა! ამას როგორც ეკო-ნომისტი,… ყოფილი ეკონომისტი, ისე გეუბნებით.
ბიკენტი. ფულთან საქმეს აღარ დაიჭერ?
თამაზი. აღარასოდეს! ვალებს გავისტუმრებ და…
ბიკენტი. ჰოდა მეც მომავალზე გეკითხები. ხედავ წინ რა გველის?
თამაზი. აქედან ამირანის მეგობართან, რაჭაში, სოფელში უნდა გავსულვიყავით…
38
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
ბიკენტი. ეგ არ მაინტერესევბს. იცი, მომავალში მე რა და-მემართება?
თამაზი. არ მინდა ამაზე საუბარი.
ბიკენტი. ჩემს შვილიშვილს რა მოუვა?
თამაზი. მომავალს ცხოვრება ჩვენი ცოდნის გარეშეც გაიკ-ვალავს… მთავარი ეს არ არის!
ნანა. შეგიძლია მითხრა, მომავალში რა მელის?
თამაზი. ხომ ვთქვი, ამაზე ლაპარაკი არ მინდა.
ნანა. ბინას ვიყიდი?
თამაზი. არ ვიცი…
ამირანი შეკრებილებს უხმოდ გაეცლება.
ნანა. ძველ ბინაზე უკეთესი იქნება თუ უარესი?… რა იყო, ხმის ამოსაღებად მაინცდამაინც პოლიციელი უნდა ვიყო, სიგარეტი შუბლზე უნდა ჩაგიქრო?
თამაზი. ჰო,…
ნანა. “ჰო” უკეთესი, თუ “ჰო” უარესი?
თამაზი. რატომ მაძალებ?
ნანა. რომელ უბანში?
თამაზი. იმ ფულად ახლა უკვე სამოთახიან ბინას შეიძენ.
ნანა. კიდევ?
თამაზი. აღარაფერს გეტყვი.
ნანა. მითხარი!
თამაზი. არ შემიძლია!
ნანა. გიკრძალავენ?
თამაზი. ასე ჩათვალე.
ნანა. მე ხომ თერმოსით ყავა მაქვს წამოღებული! (წა-მოფრთხიალდება) ნერვების დასაწყნარებლად ყველას მოგ-ვიხდება… შავია, ნალექიც უნდა ჰქონდეს… ბიკენტი – არ სვამს!
თამაზი. არც მე მინდა.
ნანა. მე კი დავლევ. (ყავას დაისხამს) ესეც ხომ ვალის ასმა-გად დაბრუნება არ არის! დავლიოთ და თან ნალექს შევ-ხედოთ, ჩემს მომავალზე დავილაპარაკოთ…
ბიკენტი. გახსენი ახლა აქ ყავა-კაფეტერია!
ნანა. (შესძახებს) ამირან, ყავას ხომ არ მიირთმევთ? ამირან! სად წავიდა?
39
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
თამაზი. თავი დაანებე.
ნანა. ცუდი არაფერი ჩაიდოს! ნამეტანი უხმოდ გაგვეცალა.
თამაზი. განმარტოვება ხანდახან საკუთარ თავს მოგვაძებ-ნინებს ხოლმე…
ნანა. (თავის ყავის ფინჯანს მიაწვდის) აბა, ერთი შიგ ჩამიხ-ედე…
თამაზი. არ ვმარჩიელობ.
ნანა. გულიც არ გინდა, რომ გავხსნა? (ჭიქაში თითს ატა-კებს)
თამაზი. არც მოგვი ვარ.
ნანა. კარგი, ბატონო, თამაზი იყავი… ოღონდ ის მითხარი, გერმანიაში რომ ჩავალთ, ფრანკფურტში რომელ სასტუ-მროში დავსახლდებით?
თამაზი. პირადად მე “Hოტელ Dრეი Köნიგე”-ში ვჩერდები ხოლმე… ამჯერადაც, ალბათ,… მესამე სართულზე ვიცხო-ვრებ.
ნანა. “ვიცხოვრებ” რას მიქვიან?! მე სად ვიქნები?
თამაზი. შენ – თბილისში.
ნანა. რა ბრძანე?… სად?
თამაზი. წერეთლის გამზირზე.
ნანა. ლალისთან?…ბიკენტი?
თამაზი. ბიკენტიც ნაძალადევში დაელოდება ჩემს დაბრუნე-ბას.
ნანა. იმედი გაქვს, გერმანიაში მარტო გაგიშვებთ? შენ გენ-დობით?
თამაზი. მე სიტყვის კაცი ვარ…
ნანა. ისევ დაიწყო!
თამაზი. შენის აზრით, ეს ჩვენი დღევანდელი შეხვედრა შემთხვევითობაა? გგონია, განგებამ აქ ამ აირწინაღის მი-წიდან ამოსათხრელად მოგიყვანა?
ნანა. არ ვიცი…
თამაზი. მე კი ვიცი…
ნანა. აბა შენთან შესახვედრად?…
თამაზი. არა მხოლოდ ჩემთან…
ნანა. შენი ჭკუით, ასე შემაბამ?
თამაზი. არა.
ნანა. მაშ რამ მომიყვანა?
40
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
თამაზი. ალბათ იმან, რაც ყველას ასე ძალიან გვაკლია ამ ქვეყნად…
ბიკენტი. ხალხო, რაზე ბაზრობთ?
ნანა. სიყვარულზე.
ბიკენტი. ფინური ოჯახის სიყვარულის ამბავში ალბათ ზედმეტი არ ვიქნები…
თამაზი. ზედმეტი ამ ქვეყნად არავინაა.
ბიკენტი. მოვტყდე?
თამაზი. ჩვენ ჯანმრთელობაზე ვსაუბრობთ.
ნანა. ჯანმრთელობაზე?
თამაზი. რა იყო? რამ გაგაკვირვა?!
ნანა. ცუმპა-რუმპა?… დილის გამამხნევებელი ვარჯიშები?
თამაზი. არა მხოლოდ დილას. ადამიანი ჯანმრთელი დღი-სითაც და ღამითაც უნდა იყოს… და, რაც მთავარია, არა მხოლოდ ფიზიკურად…
ნანა. იქედან… ამ ბიზნეს-გეგმით ამოხვედი? “ფიზკულტურა და სპორტი”?
თამაზი. ჯანმრთელობა მხოლოდ სპორტული ვარჯიშები არ არის. ადამიანი სულიერადაც და… გონითაც უნდა გამო-ჯანსაღდეს.
ნანა. ამირანს… გაცივება ამიტომ მოუხსენი?
თამაზი. ხომ გითხარი, ფიზიკური ჯანმრთელობა ნაწილია მხოლოდ… ადამიანს ჯანი განმრთელებული თუ არ გაქვს, არც სიყვარულში ივარგებ, არც ადამიანობაში!
ნანა. ჩვენი ლოზუნგია – “სამყაროს “ჯანის სიმრთელე” გა-დაარჩენს”? ნეო-დოსტოევსკი?
თამაზი. დაახლოებით…
ნანა. და შენ იცი, ხალხს რა აწუხებს?
თამაზი. ცოტ-ცოტას ვხედავ.
ნანა. აბა, ძმაო, ქრისტე ყოფილხარ! მეტი რომ არ ვთქვათ!… “მამაო ჩვენო რომელი ხარ ცათა შინა…”
თამაზი. გაჩერდი! ღმერთს ნუ სცოდავ!
ნანა. ღმერთო, მაპატიე!… მაშ წმინდანი ხარ?
თამაზი. უბრალოდ ადამიანი ვარ… ადამიანი, რომელიც ცოტას რაღაცას ხედავს…
ნანა. მაშინ დამასკანერე!… რა მაწუხებს?
თამაზი. უშვილობა.
41
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
ნანა. შEნ, შენ… რა ბრძანე?
თამაზი. უშვილობა. შტერილიტას.
დამფრთხალი ნანა უკან დაიხევს, თავისავე ჩანთას ფეხს გამოს-დებს, შიგნიდან პისტოლეტს ამოიღებს და თამაზს დაუმიზნებს. მას ბიკენტი ეძგერება, იარაღს ხელიდან გამოსტაცებს.
ბიკენტი. გოგო, ჭკუაზე ხარ?!
ნანა. ხელი გამიშვი!…
ბიკენტი. ხომ გაიგე – შიგ ნამდვილი ტყვიებია!
ნანა. კაცმა ერთი შემხედა და… სწორი დიაგნოზი დამისვა!
ბიკენტი. მეც მითხრა, ნაღვლის ბუშტი გაწუხებსო… მერე, უნდა მოვკლა?!
ნანა. შენ გესმის?! – ერთი შემხედა და!…
ბიკენტი. მით უმეტეს! აგერ, შენს თვალწინ ამირანი გან-კურნა კიდევაც!
ნანა. არც კაბა გამიხდია, არც…
ბიკენტი. შენთვის კაბა რომ გამეხადა, ცოტა ხანში მეც მივხვდებოდი…
ნანა. კაცს რომ ყველაფერი ესმის!… ვერაფერს დაუმალავ!
ბიკენტი. შენც კუკუ-დამალობანას ნუ გვეთამაშები! ხომ გეუბნებოდი, ერთი გვეცადა და იქნებ განგკურნავდი…
ნანა. კონსერვის გასახსნელი დანასავითაა!… გამოუსვა და გაგხსნა!
ბიკენტი. შენი თავი კილკიანი კონსერვი თუ გგონია… და-წყნარდი ახლა…
ბიკენტი ჯერ გვერდზე დაგდებულ, დაცარიელებულ კონსერვის ქილას დაუმიზნებს, შემდეგ კი მიზანში ჭადარს ამოიღებს.
თამაზი. ფრთხილად, არ აგიფეთქდეს!
ბიკენტი. ამიფეთქდეს რა, ლიმონკაა?
ნანა. დაერიე ყვავებს! შEყარე აქ ნახევარი ქალაქი!
ბიკენტი. (თამაზს) წინასწარმეტყველებაა თუ… ისე მეუბნე-ბი?
თამაზი. (წარმოთქმულ სიტყვებს თვითონაც ჩაუკვირდება) უბრალოდ, არავინ არაფერს არასდროს იძახის. და არც აკეთებს.
ნანა. (თამაზს) მეშველება რამე?
42
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
ბიკენტი სროლას გადაიფიქრებს, შემდეგ პისტოლეტს მოათვალიე-რებს და აღმოაჩენს, რომ ამირანთან ჭიდაობისას იარაღის ლულა კენჭებით გატენილა და ჩხირით მის გამოწმენდას შეეცდება.
ბიკენტი. გატენილა, შობელძაღლი!… მართლაც რომ ამ-ფეთქებოდა? თუ ამირანი თავიდანვე ფუფლოზე გვაგდებ-და?
თამაზი. (Nანას) უსაშველო ამ ქვეყნად არაფერია…
ნანა. ოპერაციის მეშინია… თუმცა არც ფული მაქვს საამი-სოდ… ბებიაჩემიც ოპერაციას გადაჰყვა… ვერ გააღვიძეს, უბედური.
თამაზი. ოპერაცია ამას რად უნდა!… ხომ გეუბნები, ადა-მიანები სულ მუდამ მეორეხარისხოვანს ვეპოტინებით ხოლმე, საქმე კი სხვა რაღაცეებშია…
თამაზი ნანას მხრებსა და თავზე რამდენიმე წერტილზე მიაჭერს და საფლავის ქვაზე ჩამოსვამს. ამასობაში ბიკენტიმ პისტოლეტი ნანას ჩანთაში ჩააბრუნა და თამაზის მანიპულაციებს აკვირდება.
თამაზი. ცოტა ხნით დამშვიდებულად იჯექი.
ბიკენტი. ეგ რა ჰქენი, ვითომ?
თამაზი. ლათინური მანიპულუს ჩვენებურად პეშვს ნიშნავს…
ბიკენტი. მერე?… სულ ეს იყო?
თამაზი. აბა, ბევრი კი არაფერი უნდა!
ბიკენტი. თითი მიაჭირე და დღეის აქეთ კვერცხებს ინკუ-ბატორის ქათამივით დადებს? დღეში სამჯერ? კო-კო-კო-კო…
თამაზი. დაახლოებით… საქმე ისევ თუ არ გაიფუჭა…
ბიკენტი. ასე, “მანიპულუსით”… ჩემს ნაღვლის ბუშტსაც ეშველება?
თამაზი. სნეულება – სნეულებაა…
ბიკენტი. აბა, მაშინ დამაჭირე.
თამაზი. მართალი გითხრა…
ბიკენტი. რა იყო – ქალი რომ არ ვარ, ამიტომ თვალშიც არ მოგხვდი?
თამაზი. ქალი რა შუაშია, უბრალოდ შენ…
ბიკენტი. თითის დაჭერა გეზარება?
თამაზი. …საამისოდ შენ ჯერ მზად არ უნდა იყო…
ბიკენტი. მე არ ვარ, ეს ქალი კი მზად იყო?
43
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
თამაზი. ისევ შემოგიბრუნდება…
ბიკენტი. მანამდე კაი ბატკნის ჩაქაფულს და ჩანახს ერთ-ხელ მაინც გემრიელად ხომ მივირთმევ?… ქვისლთან, ღო-რის ქელეხში, ერთი ორჯერ ხომ ჩამესვლება?
თამაზი. ხომ გეუბნები, მზად არ ხარ!
ბიკენტი. თითის ერთხელ მიჭერაზე ფული გინდა გადამახ-დევინო?… მოსულა!
თამაზი. ამას ფული არ უშველის…
ბიკენტი. დამაჭირე და,… ამ წინდებსაც გაპატიებ, ამ ფეხ-საცმელსაც… და… ამ კოსტუმსაც!
თამაზი. საქმე აქ შენშია! შენს აზროვნებაში!
ბიკენტი. ნაღდი “გიორგიო არმანია”! ფირმაა!
ნანა. ეს რა მიქენი?!
ბიკენტი. გაწყინა?
ნანა. ახალშობილივით ვარ!… (ცეკვავს)
ბიკენტი. თითით დაჭერა გეზარება?… ვალის ნაწილს გაპა-ტიებ!
თამაზი. ბიკენტი, კარგად გამიგე…
ბიკენტი. ჯანდაბას, ვალის სამ მეოთხედს შეგარჩენ!
ნანა. ვერ წარმოიდგენ, რა ბედნიერი ვარ! (ბიკენტის) და-თანხმდი! დათანხმდი! იცი რა შეგრძნებაა?!
ბიკენტი. არა.
ნანა. ენით ვერც მე აღგიწერ! ისეთ სიმსუბუქეს ვგრძნობ… ალბათ, რომ დამჭირდეს, აფრენას მოვახერხებ! სულ თავი-სუფლად!
ბიკენტი. აბა, იფრინეთ უჩემოდ… (მიდის)
ნანა. ბიკენტი, შენი ნაღვლის ბუშტი? არ გინდა იმკურნალო?
ბიკენტი. არა.
ნანა. თამაზ, ასე გაისტუმრებ?
თამაზი. კარგი ახლა, ბიკენტი. შენ არ გაგვიბრაზდე…
ბიკენტი. თავი დამანებეთ…
თამაზი. მოგიწევს თავს გაუფრთხილდე, სხვანაირად უარე-სად შეიძლება შემოგიბრუნდეს…
ბიკენტი. ეგრე, რაღა!
ბიკენტი თამაზს მიუახლოვდება და შუბლს შეუშვერს.
თამაზი. რა გინდა? 44
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
ბიკენტი. მიაჭირე, რაღა!
თამაზი. მიჭერილია უკვე…
ბიკენტი. უჟე?…ეგ როდის?
თამაზი. ცოტა ხნით ქვაზე ჩამოჯექი… და სამომავლოდ თავს გაუფრთხილდი!
ბიკენტი. თუ აკეთEბ, მიაჭირე!
თამაზი. მიჭერილია, ხომ გითხარი!
ბიკენტი. არა მჯერავს!
თამაზი. შენი ნებაა!… მანამდე კი აგერ, ჩამოჯექი!
ბიკენტი. (ნანას) შენ კი გენაცვალე!…
თამაზი. დაწყნარდი…ხომ გითხარი, თავს გაფრთხილება უნ-და…
ბიკენტი. მართლაც მიუჭერია!… ამისთანა ქალს რომ ვუყურებ, მშვიდად რა გამაჩერებს?
თამაზი. ისევ გაგივსო ნაღვლის ბუშტი კენჭებით?
ბიკენტი. ჩემგან გეკადრება, უფროსო?!
ნანა. (თამაზს) ისეთ აღმაფრენას ვგრძნობ!
თამაზი. სამწუხაროდ, ეს შეგრძნება მალე გადაგივლის… თუმცა გირჩევდი რაც შეიძლება დიდ ხანს შეინარჩუნო.
ნანა. რას წარმოვიდგენდი, ოდესმე ამისთანა ბედნიერი თუ ვიქნებოდი!… ბიკენტისაც ახლა კენჭები აღარ აქვს?
თამაზი. ჯადოქარი კი არ ვარ!… ჯერ-ჯერობით მანდ არიან, მაგრამ სულ მალე დაშლას დაიწყებენ! პროცესი დაიწყო!
ნანა. მე? ჩემთან?
თამაზი. შენთანაც…
ნანა. ბავშვი ახლავე შემიძლია გავაჩინო?
თამაზი. მე როგორც მსმენია, ბავშვის გაჩენას ქალი ცხრა თვეს ელოდება ხოლმე…
ნანა. ჩასახვა? შემიძლია?
თამაზი. არაფერი უშლის…
ნანა. (ბიკენტიზე მიანიშნებს) კაცს რომ არც კი მიუახლოვ-დი…
თამაზი. რა იცი, იმ დროს სინამდვილეში მე სად ვიმყოფე-ბოდი?
ნანა. ხელის დაკარებაც რომ არ დაგჭირდა!
თამაზი. ნანა, ბიკენტისთან სხვა შემთხვევა იყო…
45
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
ნანა. რა განსხვავებაა? შენ არ თქვი, იქაც და აქაც… პრო-ცესი უნდა დაიწყოს?!
თამაზი. ჰო, მაგრამ, ამ პროცესისათვის, ხომ გესმის… მამაა საჭირო.
ნანა. მერე, ჩემი ბავშვისათვის შენზე უკეთესი მამა ვინ უნ-და ვინატრო?
თამაზი. ამ ქვეყნად უკეთესზე უკეთესს რა გამოლევს!
ნანა. მე კი შენ მინდიხარ!
თამაზი. ნანა, მიმოიხედე,…
ნანა. მშვენიერი თბილისური საღამოა… აგერ, სავსე მთვარეც ამოდის…
თამაზი. სასაფლაოზე ვართ…
ნანა. რა მნიშვნელობაა! ბავშვს ხომ საავადმყოფოში გავაჩენ, თანაც ცხრა თვეში!…
თამაზი. შეხედე, ბიკენტის თავი ძლივს უჭირავს.
ნანა. ბიკენტი ძმაა ჩემი! მიკროავტობუსში დაგველოდება… ნაღვლის ბუშტი ხომ აღარ აწუხებს?… ყავას დალევს…
თამაზი. ნანა, საყვარელო, გაიხსენე, სასაფლაოზე, რა მიზ-ნით ამოხვედი?!… ჩემზე მეტად კაცი თუ შეგძულებია ოდესმე?
ნანა. არა უშავს, გულმავიწყი ვარ… თანაც, მას შემდეგ ათასმა წელმა ჩაიარა…
თამაზი. მე კი მახსოვს…
ნანა. ძალიან გეჯავრები?
თამაზი. არა, ცუდად არ გამიგო…
ნანა. გძულვარ? ვერ მომეკარები?
თამაზი. როგორ გეკადრება!… (ხელს მოჰხვევს, მოეფერება) უბრალოდ მე სხვა ადამიანებიც მყავს განსაკურნი… ეს ყველაფერი კი ენერგიას საჭიროებს… დიდძალ ენერგიას…
ნანა. უარს მეუბნები?
თამაზი. კარგი გოგო ხარ, გათხოვდები, ოჯახს შექმნი…
ნანა. მე ქვრივი ვარ…
თამაზი. ვიცი, მაპატიე,…
ნანა. ბავშვი კი შენგან მინდა…
ბიკენტი. რას ჩააცივდი ამ კაცს! მიმოიხედე, იქნებ ჩვენც გამოგადგეთ რაიმეში!
ნანა. ბიკენტი, შენ ჩუ! კენჭები არ შემოგიბრუნოთ!
46
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
ბიკენტი. მე რა, მე ჩუმად ვარ!…
ნანა. (თამაზს) მაშ ხალხის განსაკურნებლად მოხვედი?
ნანა მობილურს მოიმარჯვებს
თამაზი. განკურნება… ეს ბუმბერაზების ხვედრია…
ნანა. კაცი ჩემს თვალწინ ხომ მოარჩინე? თანაც ხელი რომ არ დაგიკარებია, ისე…
თამაზი. ეს ჩვეულებრივი ავადმყოფობაა…
ნანა. არაჩვეულებრივს არც არავინ არაფერს გთხოვს… ( გა-დარეკავს, მობილურში) ანუკი, სიცოცხლევ, როგორ ხარ?… Hო, ნანა ვარ, სხვას ვის ელოდი?… აბა, ყურმილი ლაშიკოს გადაეცი ერთი წუთით… რა უნდა ვესაუბრო და… პაემანი დავუნიშნო!… მკურნალი მყავს აქ, მკურნალი!… გვერდით მიდგას… ყველაფერს მერე აგიხსნი… (მობილურს თამაზს მიაჩეჩებს) ჩემი ნათლულია, ანგელოზივით ბავშვია და… მოკლედ, ჩემზე უკეთ უმკურნალებ კიდევაც და დიაგნოზ-საც დაუსვამ…
თამაზი. ნანა,…
ნანა. ესეც ხომ ახალი ბავშვის გაკეთება არ არის?… უკვე გაკეთებულია! მთავარია, შენ პროცესი დაიწყე და პატი-ვისცემა მერე ამათზე იყოს…
თამაზი. ნანა, მე არავისი პატივისცემა არ მჭირდება… ჰო, ლაშიკო, გამარჯობა… არაფერს მოგიტან და, ალბათ, მომა-ვალშიც არც არასდროს გნახავ…
ნანა. მიდი, მიდი, პროცესი! პროცესი…
თამაზი. (მობილურში) …ახლა უკვე შეგვიძლია დავემშვიდო-ბოთ ერთმანეთს… ყველაფერი კარგად იქნება… ამას ნამდ-ვილად გპირდები… მშვიდობით.
თამაზი მობილურს გათიშავს და ნანას მიაწვდის. ამასობაში თავის მობილურზე ბიკენტიმაც გადარეკა და ახლა თამაზის ზურგს უკან დგას, ყურმილს მიაჩრის.
ბიკენტი. თხა თხაზე ნაკლებიო, ხომ იცი… ჩემი ცოლია, ნათელა ჰქვია, ართრიტი აწუხებს, მარილები დაუგროვდა…
თამაზი. ხალხო, მე მართლაც წმინდანი ან ბუდა ხომ არ გგონივართ?
ბიკენტი. რაც მეტი ხარ!… დავაგინო?
47
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
თამაზი. გინება რად გვინდა?
ბიკენტი. აბა, სახლში, ავადმყოფებში, ჯანმრთელმა კაცმა რა ვაკეთო ახლა?
თამაზი. ხალხო, გესმით, მე ჩემს თავს ჯერ ვერ ვაკონ-ტროლებ! თანაც ყველაფერი უზარმაზარ ენერგიას საჭი-როებს…
ბიკენტი. ეს ერთი დაელაპარაკე და არც ენერგიას მოგაკ-ლებ და არც ყურადღებას,…
თამაზი. გამარჯობათ, ქალბატონო… ჩემი ხმა გეცნობათ? არა მგონია, ოდესმე შევხვედროდეთ… კარგით, ახლა, და-გემშვიდობებით… არა, ბიკენტი მერე ყველაფერს აგიხ-სნით… ჰო, მარილები აღარ შეგაწუხებენ… წნევაც ამიტომ გქონდათ… მაგრამ საამისოდ თქვენც უნდა დაატანოთ თავს ძალა… უნდა გამოიცვალოთ… კარგად ბრძანდებო-დეთ…
თამაზი დააპირებს მობილური ბიკენტის დაუბრუნოს, მაგრამ გა-დაიფიქრებს, ჯიბეში ჩაიდებს. ამასობაში ნანა უკვე მზად არის, თავის მობილურს მიაწვდის.
ნანა. ეს ერთიც და მოვრჩი!…
თამაზი. ნანა, მე ეს აქამდე არასდროს გამიკეთებია, ისიც დაამატე, ხუთი დღეა მკვდარივით ვესვენე…
ნანა. კაცი საავადმყოფოშია, იქ რომც მიგიყვანო, არ ვიცი, ან მივასწრებთ, ან არა… ჩქარა!
თამაზი. მე ამის ნება არა მაქვს! გესმის? არ მაქვს! ყვე-ლაფერი ხომ ჩემზე გადმოდის! ჩემი ჯანმრთელობის ხარჯზე ხდება!
ნანა. აქამდე შენს გარშემო მყოფთ კარგი დღე დააწიე?
თამაზი იძულებულია ყურმილი აიღოს
თამაზი. გისმენთ!… ალო!…
ნანა. ხომ გითხარი, საავადმყოფოშია… ცუდად არის… ვერც ლაპარაკობს…
თამაზი გაინაბება, ცოტა ხნის შემდეგ კი მობილურს გათიშავს და ჯიბეში ჩაიდებს, ღონემილეული ქვაზე ჩამოჯდება, თავისთვის რა-ღაცას ბუტბუტებს. 48
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
ნანა. რატომ არ დაელაპარაკე? მომეცი ტელეფონი, ერთხე-ლაც გადავურეკავ.
თამაზი. ცოტა ხანი გავჩუმდეთ.
ნანა. ასე ხართ ყველა წმინდანები! ჯერ პროცესს დაიწყებთ, მერე კი უკან იხევთ!
თამაზი. გაჩუმდი ერთი წუთით!
ნანა. როგორ უნდა გავჩუმდე, კაცს თუ შენი დახმარება სჭირდება!
თამაზი. რაც დასახმარებელი სჭირდა, მე უკვე დავეხმარე…
ბიკენტი. მოკვდა?
თამაზი. აღესრულა…
ნანა. ლევანი მოკვდა?
თამაზი. გავაცილე, სადამდეც ძალა მიმიწვდა…
ნანა. ვაი, მე! ლევან ბიძია!
თამაზი. ნუ ტირი… დაწყნარდი… ეგ უკვე კარგად არის…
ნანა. რა ეშველებათ, უშენოდ, უბედურებს!
თამაზი. მოდი, ნანა, ტყუილად ტირილს, ჩვენი გასაკეთებე-ლი მაინც გავაკეთოთ…
ნანა. საწყალი ოჯახი! უბედური ხორეშანი!
თამაზი ნანას შეძლებისდაგვარად დააწყნარებს, ცრემლებს შეუ-შრობს და სამგლოვიარო ცეკვის შესასრულებლად დააყენებს.
თამაზი. “შავლეგ, შენი შავი ჩოხა, შავლეგო!”
ნანა. “შავლეგ, შენი შავი ჩოხა, შავლეგო!”
თამაზი. “სისხლში გაგიხამებია, შავლეგო!”
ნანა. “სისხლში გაგიხამებია, შავლეგო!…”
ცეკვისა და სიმღერის შესრულებისას თამაზი ცუდად გახდება და ჯერ ქვაზე ჩამოჯდება, შემდეგ კი თავს ვერც ასე შეიმაგრებს და ნელ-ნელა მიწაზე ჩამოცოცდება. ნანაც ცეკვას შეწყვეტს. ამასობა-ში ბიკენტი ქალის მიერ წამოღებულ ყავიან თერმოსს დაეპატრონა და ნალექიანი შავი ყავით იჭყიპება. ტაშს დაუკრავს.
ბიკენტი. რაც კარგია, კარგია!
ნანა. თამაზ, რა მოგივიდა? თამაზ!
ბიკენტი. თავი “ლა-სკალაში” მეგონა! კარგი “აბესალომ და ეთერი” რომ დაედგათ!
ნანა. თამაზ! 49
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
ბიკენტი. გულრიფშელ ქალებს ყავის მოდუღებაც დიდებუ-ლად გცოდნიათ!
ნანა. ბიკენტი, მოდი, დამეხმარე!
ბიკენტი. სულ ცოტას მარილსაც ამატებ, ხომ? ყავა იმის-თანაა, მკვდარს ააყენებს საფლავიდან! მკვდარს!
ნანა. ფუი, ეშმაკს! თამაზ! რა მოგივიდა?… თუ გვეთამაშები?
ბიკენტი. მობეზრდა ტელეფონით ხალხის მკურნალობა და… მოაწყო მეორე მოქმედება.
ნანა. წყალი, ბიკენტი!
ბიკენტი. ა-ა, ყავა!
ნანა. რა დროს ყავაა! ცუდად არის კაცი!
ბიკენტი. წყალი არ გვაქვს, ხომ იცი!…
ნანა. მერე, მოიტანე! კაცი არ ხარ?
ბიკენტი. მოგეხასიათება – კაცი ხარო, საქმე საქმეზე რომ მიდგება – ბიკენტი, ღვიძლი დასავით მიგულეო! დევიჯე-რო, სხვას ჰკურნავს და თვითონ ცუდად გახდა?
ნანა. შეხედე, რა ფერზეა!
ბიკენტი. ჰო-ო!… რაღაცამ აწყინა უდავოდ!
ნანა. მოიწამლა?
ბიკენტი. კილკა იქნება! ასპროცენტიანი!
ნანა. რა კილკა?…
ბიკენტი. რა და –კილკა!… ხომ ვეუბნებოდი – ვადა აქვს გასული!
ნანა. რა დროს ვადაზე საუბარია? ვუშველოთ კაცს რაიმე!
ბიკენტი. მითხარი და ვიზამ!
ნანა. წყალი ხომ გქონდა მანქანაში? აბა, მარდად! კუჭს გა-მოვურეცხავთ!
ბიკენტი. კუჭის გამორეცხვა… – კაი საქმეა!
ბიკენტი ადგილს მოსწყდება. ნანა ცდილობს თამაზი მოაბრუნოს, აკვალანგით ჟანგბადს შეასუნთქებს;
ნანა. რომ აწყინოს? (ჟანგბადიან ბალონს კვლავ განარიდებს) თამაზ! თამაზ! კიდევ რა ვქნა? ხელები ცივია…ხომ არ შეგცივდა? ფეხებიც სულ გაყინულია!
ნანა ფუსფუსებს; თამაზს სუდარაში გაახვევს, შემდეგ კი თავადაც გვერდით მიუწვება, ჩაიხუტებს, ცდილობს გაათბოს. საპირისპირო მხრიდან ამირანი შემოვა.
50
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
ამირანი. ხომ არ შეგაწუხეთ?… გატყობთ, დროს უქმად არ ჰკარგავთ!
ნანა. წყალი არც შენ გაქვს?
ამირანი. შამპანურის აბაზანასაც ხომ არ მომთხოვ!?
ნანა. უბრალოდ სასმელი წყალი!… რას მიყურებ?!
ამირანი. წყალი რად გინდათ?
ნანა. ყავის მოსადუღებლად! ხომ ხედავ, პიკნიკი მოგვიწყვია!
ამირანი. ვხედავ.
ნანა. ჰოდა, თუკი ხედავ, აიღე და დამეხმარე! არა, აჯობებს ბიკენტის დაეწიო – ეგ ნაღდად ცივ წყალს მოიტანს, ჩვენ კი თბილი გვინდა…
ამირანი. წყალი სადღა უნდა გაათბოს?
ნანა. სადმე ახლომახლო… მეზობლად ვინმეს სთხოვოს…
ამირანი. ბიკენტი სადღა უნდა ვნახო?
ნანა. თავის მანქანასთან, საიდანაც მოვედით!… ოჰ,… მოკლედ, შენ ამას მიმიხედე!… ამდენ მამაკაცში ქალმა ვე-რანაირი სარგებებელი რომ ვერ ნახოს! (აქაურობას სა-სწრაფოდ გაეცლება) ბიკენტი!… ბიკენტი!…
ამირანი აქაურობას მოათვალიერებს, დაცარიელებულ თერმოსს გადმოაპირქვავებს,.
ამირანი. მართლაც ამოწრუპეს ყველაფერი… (ჭიქაში ჩაიხ-ედავს) წარმატებული მოგზაურობა,… სასიყვარულო შეხვე-დრა ერთი, სასიყვარულო შეხვედრა მეორე… (თამაზს) კარგად ჩავბუჟბუჟდით, ხომ არ გცივა?… დიდხანს აპი-რებთ კიდევ აქ იყოთ?… იქნებ მე არყის მასატანად გავ-ვარდე?… თავის ლუდიანად?… თუმცა, რა ჩემი საქმეა? ეშხიანი ახალგაზრდა ქალია, კაი მწვადს ცვარი რომ გად-მოსდის!… ჯანში რომ შეგერგება… მე… გვერდზე ვიყავი გასული,… ცოტა ვიფიქრე… მოკლედ… მაგრად მივირთვი შენთან… ვაღიარებ!… ყველა ამბავში… მაპატიე… რა იყო, ხმა ამოიღე!… შენც უნდა გამიგო – გამოუვალ მდგომა-რეობაში ვარ – ვალის დასაბრუნებლად შავები მომიგ-ზავნეს უკვე… უნდა დამეხმარო!… შენ თუ არა, სხვასთან აღარსად მიმესვლება… თამაზ! მთვრალი ხარ?… ხმა ამო-იღე!… თუ კიდევ მებუტები?… რას იზამ, ვჭამე, მივირთ-ვი!… ხომ არ უნდა მომკლა?!… გეუბნები – შენს იქეთ
51
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
გზა არსად მაქვს! აღარსად!… თამაზ, დამეხმარე!… გთხოვ!… გემუდარები!… გიჩოქებ!… ამაზე მეტი რა ვქნა?!… თამაზ! უშენოდ დაღუპული კაცი ვარ!… გესმის?! შავები სახლში შემომივარდებიან, ოჯახს დამიწიოკებენ!… ალბათ მართალი ხარ… ეტყობა, მართლაც დახმარების ღირსი არ უნდა ვიყო… ამას წინათ სწორად ბრძანე – კა-ცობას თუკი დაიბრალებ, ბევრი არც უნდა გაახურო…
ამირანი მიმოიხედავს, შორიახლოს, მიწაზე დაგდებულ ნანას ჩან-თასთან მივა და შიგნიდან თავის პისტოლეტს ამოიღებს, ჩახმახს შეაყენებს.
ამირანი. თამაზ, მე არ გეხუმრები, შენს იქეთ გზა არ მაქვს მეთქი… არჩევანი ახლა შენზეა… მამოწმებ?… გეუბ-ნები, არ გეხუმრები!… ბებიაშენისამ, აი, შენ ჭკუაზე ვია-რო!… ვაი მე, დედიკო!
ამირანი იარაღს შუბლთან მიიტანს და ჩახმახს ჩამოსხლეტს. იარა-ღი გავარდება და ჭადარზე ჩამომსხდარი, დასაძინებლად გამზადე-ბული ყვავები აიშლებიან, ერთი კი ძირს ჩამოვარდება, ფართხა-ლებს და საწყლად ჩხავის. გაკვირვებული ამირანი პისტოლეტს მოათვალიერებს, ლულის ყუიდან გამოვარდნილი ტყვიის მიერ გა-კეთებულ ნახვრეტში თითს ჩაჰყოფს, ჩხირით კენჭებით გატენილი ლულის გამოჩიჩქნას მოინდომებს, ბოლოს კი, მომხდარით გამწარე-ბული, პისტოლეტს გვერდზე მოისვრის.
ამირანი. გამეხუმრე? ისიამოვნე? რაღატომ არ იცინი?… თამაზ! (მეგობარს დააკვირდება) თამაზ, რა მოგივიდა? ხმა ამოიღე!…
თამაზი. მაპატიე, ამირან! ბევრის თავი ახლა არ მაქვს…
ამირანი. ცუდად ხომ არ ხარ?
თამაზი. გეკადრება?… უბრალოდ, ზედმეტი გადატვირთვები ხანდახან გემებსაც ძირავენ…
ამირანი. “ტიტანიკს”, ახლა ნუ გამითამაშებ… თანაც, ეგ გემი აისბერგს შეეჯახა… ზომებშიც, ცოტა არ იყოს, განსხვავდებით…
თამაზი. გემივით თუ არა, კოსმონავტივით მაინც ვარ… იუპიტერზე დაშვებული კოსმონავტივით… თანაც უსკაფან-დროდ… არა უშავს, მგონი გამოვძვერი… ახლა უკვე მალე ავდგები… ხომ არაფერი გაქვს, წამომახურო?… შემამცივნა
52
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
რაღაცა…
ამირანი გარშემო მიმობნეულ ნივთებს შორის საძილე ტომარას მოძებნის და მეგობარს გადააფარებს. თამაზს ხველა აუტყდება, აცემინებს და ცხვირს ხშირად იხოცავს.
ამირანი. ასე ხომ კარგად ხარ?
თამაზი. გმადლობ… შენს ვალთან დაკავშირებით…
ამირანი. მოდი რა, ჯერ იუპიტერიდან დედამიწაზე დავ-ბრუნდეთ… “ტიტანიკის” განძიც ზედაპირზე ამოვიტანოთ. სხვა ხომ არაფერი გინდა?
თამაზი. არა, გმადლობ.
ამირანი. სულ გამიცივდი? მოდი, ეს წამალი გამომართვი, ცხვირში ხშირ-ხშირად ჩაიწვეთე. (ცხვირში წამალს ჩაუწვე-თებს და ბოთლს მეგობარს მისცემს) უკეთ ხომ ხარ?
თამაზი. ჰო… ერთი ეს უბედური ყვანჩალაც მომიყვანე!
ამირანი. რა დროს ყვავებია?!
თამაზი. არ იცი, ახლა რომ ყვავების დროა? ყვავების საუ-კუნე… ეპოქაზე რომ არაფერი ვთქვათ!
ამირანი. მე მგონია, დაჭრილია…
თამაზი. იმისთანას რომ ბუთქავ!… რამ გაგამწარა?… ნორ-მალურ ჭკუაზე ხარ?
ამირანი. ხელში როგორ ავიყვანო?…
თამაზი. ფრთები დაუკავე… აი, ასე…
ამირანი. სისხლი სდის!
თამაზი. მერე შიდსი კი არ სჭირს!… იმედია!… მომიყვანე, სანამ დროა!
ამირანი თამაზს დაჭრილ ყვავს მოუყვანს, მოედანზე აქოშინებული ნანა შემოვარდება.
ნანა. სისხლი?! რა მოხდა? შენ გესროლა?
ამირანი. დამშვიდდი…
თამაზი. ვსაუბრობთ, ხომ ხედავ…
ნანა. ჰუჰ!… გული ამოვარდნაზე მაქვს…
თამაზი. შენ რას ელოდი?
ნანა. ძალიან შემეშინდა…
თამაზი. ხომ გითხარით – დამშვიდება გვმართებს-მეთქი… ყველაფერი კარგად იქნება…
53
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
ნანა. ეს ყვანჩალა…
თამაზი. ადგილობრივმა ბიჭებმა გაინადირეს…
ნანა. შენ? მოხვედი ჯანზე?
თამაზი. გამოუცდელობით მომივიდა… ეგ არაფერი… ამიე-რიდან უფრო ფრთხილად ვიქნები.
თამაზი დაჭრილ ყვავს გულში ჩაიხუტებს, ეფერება, რაღაცას ჩას-ჩურჩულებს.
ნანა. ცოცხალია?
თამაზი. ყვავი მკვდარი ბევრი გინახავს?
ნანა. არა.
თამაზი. არც მე.
ნანა. შეიძლება მოვეფერო?
თამაზი. ამირან, მოვაფერებინოთ?
ამირანი. მაგის გამგებელი შენ ხარ.
თამაზი. დაიმახსოვრეთ – მე არავის არ განვაგებ…
ნანა. როგორ ცახცახებს…
თამაზი. ადამიანისა ყველა ცოცხალ არსებას ეშინია… არა უშავს, ახლა თავის ჩვეულ გარემოს დაუბრუნდება და…
თამაზი ყვავს ზურგზე ორიოდეჯერ ხელს კიდევ გადაუსვამს და ჰაერში შეაგდებს. ფრინველიც ფრთებს გაშლის და ჩხავილით თა-ვისი თანამოძმეების მიმართულებით გაფრინდება. დამსწრენი მას მზერით გააცილებენ.
ნანა. ძლიერი ფრინველი სჩანს.
თამაზი. მთავარია – დღეგრძელია…
ნანა. დღეგრძელიო? რომელმა თქვა – აღარ ვიწინასწარმე-ტყველებო?
თამაზი. ფაქტი სახეზეა!
ნანა. მართალი ხარ… გაცივდი? ვიღაცამ – “ჯანის სიმრთე-ლეო”?
თამაზი. ამირანმა წამალი მომცა… იმედია, მიშველის…
სცენის გარედან გაისმის ბიკენტის გინების ხმა, შემდეგ კი ის თა-ვადაც შემოვა, ცალი ხელით სკინტლს იწმენდს, მეორეში კი დიდი სავსე ბოთლი უჭირავს.
ბიკენტი. ოჯახდასაქცევები! გადაჯიშდით!… თქვენი სინსი-
54
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
ლა გაწყდა! ეს პერანგი აღარც ჩაიცმევა!…
ამირანი. რა ხდება?
ბიკენტი. გადაიჯვეს ამ ფრინველებმა თავზე! გადაიჯვეს! რა ხდება, ტრაწის წამალი დაალევინა ვინმემ, მე მაგათი დედა ვატირე! რა გაჩხავლებთ, რა?!
თამაზი. უხარიათ!
ბიკენტი. მერე რა ახარებთ?… პირველი მაისია?!…
თამაზი. სიცოცხლე უხარიათ…
ნანა. ხომ გითხარი – სკლინტს ბედნიერება მოაქვს! ბედნიე-რი კაცი ხარ!
ბიკენტი. ამას უკვე სკინტლიც არ ჰქვია!
ნანა. წყალი მოიტანე?
ბიკენტი. გზად, ერთ საფლავთან ღვინო ვნახე დატოვებული და ვიფიქრე, თუკი კაცს კუჭი აქვს გამოსარეცხი, კილკას თეთრი ღვინო უკეთესადაც გამოურეცხავს…
ნანა. თქვენთან მოწამვლას მასე მკურნალობენ ხოლმე?
ბიკენტი. აბა, ჩემი მოგონილი ხერხი ხომ არ გგონია? ერი-დება კილკა ღვინოს, გაურბის…
ნანა. რაკი ასეა, განვარიდოთ… ჩამოასხი!
ბიკენტი. აბა, სხვა რისთვის მოვიტანე! (ჩამოასხამს და ერთჯერად ჭიქებს დამსწრეთ მიაწვდის)
ნანა. რაკი მამაკაცებთან ბედი მაინცდამაინც არ მწყა-ლობს,…
ბიკენტი. სხვებისა არ ვიცი, გული კი ჩემზე ტყუილად აი-ცრუვე! ნაღვლის ბუშტიც მუშაობს, სხვა ყველაფერზე რომ არაფერი ვთქვათ!…
ნანა. …კაცურ საქმესაც მე ვიტვირთავ და თავს ნებას მივ-ცემ ეს ჭიქა ავწიო, ჩვენს თამაზს ბედნიერი გზა დავულო-ცო… მით უმეტეს, რომ მომავალში ყველა ჩვენგანის მშვიდად დარჩენა ამ მოგზაურობაზეა დამოკიდებული
ბიკენტი. ჩემთან სოფელში როგორც იტყოდნენ, “შინ მშვი-დობით დაგვიბრუნდი!”
ნანა. ამაზე თბილისშიც ვილოცებთ… გერმანელ ქალებზე, ხომ იცი, თვალებს ზედმეტად ნუ აცეცებ – ბევრი ენერ-გია მიაქვთო…
ბიკენტი. მით უმეტეს, აქ ამისთანა მანდილოსნები გელო-დებიან…
55
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
ნანა. არ გვინდა ადვოკატები! ნუღარ გავაჯანჯლებთ! აბა, ყველა ჩვენი საქმე დღევანდელივით წარმატებულად დაგ-ვირგვინდეს!…
დამსწრენი ჭიქებს ერთმანეთს მიუჭახუნებენ და შესვამენ.
ბიკენტი. იცოცხლე!
ნანა. ხომ არ დაგავიწყდა, საჭეს უნდა მიუჯდე?
ბიკენტი. ჯანმრთელ კაცს ეს ჭიქა დამათრობს?… თან აქაურ გზებს კარგად ვიცნობ! ინსპექტორს სიახლოვეს არ გავიკარებ… აბა, მეორეც ჩამოვასხათ…
ღვინის შესმის შემდეგ ამირანი ჩუმ-ჩუმად განერიდება აქაურობას.
თამაზი. ამირან, სად მიიპარები?
ბიკენტი. ეგრე სად არის, ძმაო?
ამირანი. მე,… თქვენ აქ თქვენი პიკნიკი გაგიმართავთ, ხომ შეიძლება, მეც ჩემი მქონდეს?
ნანა. აბა, ქვეშ-ქვეშად გამოძრომა არ იყოს!… ნიჩაბი ვის დაუტოვე?
ამირანი. წავიღებ, თქვენ კი არ დაგიტოვებთ…
თამაზი. იწყინა ბიჭმა,… ამირან, შენს ვალებთან დაკავშირე-ბით ვფიქრობდი, რითი შეიძლებოდა დაგხმარებოდი და… რაიმე საქმე უნდა წამოვიწყოთ…
ამირანი. საქმის გახსნას იცი რამდენი დრო უნდა? ფულს სასწრაფოდ მთხოვენ…
თამაზი. სასწრაფოდ… თუნდაც… საინტერესო სტატიების სერია შემიძლია გამოვაქვეყნო…
ამირანი. იცი, საუკეთესო გაზეთში ერთ გვერდში რამდენს მოგცემენ?
თამაზი. მე რომ ვუკვეთავდი, თითო გვერდში მართმევდ-ნენ…
ამირანი. ეგ შენ გართმევდნენ, თორემ შენ ასჯერ ნაკლებს გადაგიხდიაN… თანაც სტატიის ფული ვის სად ეყოფა?
ბიკენტი. რაშია საქმე?
თამაზი. ვალები აქვს ბიჭს, შავები მიუქსიეს უკვე…
ბიკენტი. პრობლემა რაღაშია?
თამაზი. უნდა დავეხმაროთ.
ბიკენტი. ფული გინდა იშოვნო? (ჯიბიდან კარტს ამოიღებს,
56
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
თამაზის თვალწინ აჭრის და ერთ ქაღალდს ამოიღებს) რა კარტია?
თამაზი. გულის შვიდიანი.
ბიკენტი. ესა?
თამაზი. ჯვრის ვალეტი… (მოსაუბრეს ეჭვის ტვალით შეათ-ვალიერებს) არა, ბიკენტი, ამ გზით ჩვენ ვერ გავივლით.
თამაზი კარტებს აკეცავს და ბიკენტის ჯიბეში ჩაუბრუნებს. ბიკენ-ტი თავისას არ იშლის, ერთსაც ამოიღებს.
ბიკენტი. ეს რა კარტია?
თამაზი. არ ვიცი… არა, არა და არა!
ბიკენტი. მაინც?
თამაზი. არანაირი კაზინო და არანაირი ტოტალიზატორი! არანაირი ხალხის მოტყუება!
ბიკენტი. მოტყუებას ვინ გთხოვს? პატიოსნად შევალთ, პა-ტიოსნად დაგვირიგებენ…
თამაზი. ქართული ხომ გესმის?
ბიკენტი. მაშინ… ვუმკურნალოთ…
ნანა. შორ მანძილებზე ინტერნეტიტაც შეგვიძლია…
თამაზი. არც ეს ივარგებს… ხომ ნახეთ, რა დღეში ჩავვარ-დი? თანაც პირველად კიდევ მეპატია, ყველაფერი ჩემს გა-მოუცდელობას და უცოდინრობას დაბრალდა. ჩვენი სნეუ-ლებები ჩვენი ცხოვრების წესის გაგრძელებაა…
ბიკენტი. აბა აღარ ყოფილა საშველი!
თამაზი. მე შემიძლია ადამიანებს დაშვებული შეცდომები დავანახო, ცხოვრება გამოვასწორებინო…
ბიკენტი. “საკუთარი განავალი კარგად ყარსო” – ხომ გა-გიგია?! ამაში ფულს ნაღდად არავინ გადაგიხდის!
ამირანი. სპასო, რა, ბიჭებო!
თამაზი. მოიცა, ამირან! მე ხომ ადამიანებს… დაკარგული ნივთები შემიძლია მოვაძებნინო! მახსოვრობას გავუღვი-ვებ…
ბიკენტი. არქეოლოგია?
თამაზი. არქეოლოგიაც!… ამირან, ხომ ხედავ? ბიკენტიც მიხვდა!
ბიკენტი. ბიკენტი “ც” არის? აბა მითხარი ერთი, აგერ ბე-ლა აფაქიძეს რა ჩააყოლეს საფლავში?
57
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
თამაზი. არა! არა!… ბიკენტი, არ გესმის, რომ სასწაულებ-იც, ძარცვაც, ყაჩაღობაც, საფლავების დარბევაც და, საერთოდაც სხვათა ხარჯზე ცალკეული ადამიანის, თუნ-დაც საუკეთესო მეგობრის პირადი გამდიდრების გზა ჩემთვის ამიერიდან გამორიცხულია?
ბიკენტი. აბა, მიყურე მაშინ ლამაზ თვალებში!
ნანა. თამაზ, პირამიდების აგორების გარდა ფინანსებში თუ ერკვევი?
თამაზი. ცოტა რამ გამეგება…
ნანა. იქეთ, დასავლეთში?
თამაზი. იქეთაც.
ნანა. მით უმეტეს, ახალი თვისებების გათვალისწინებით?
თამაზი. Yეს.
ნანა. შენი ცხრა მილიონის ერთი პროცენტი ოთხმოცდაათი ათასია უკვე. ამირან, შენი ვალის დასაფარავად მეტი გე-საჭიროება?
ამირანი. არა.
ნანა. (თამაზს) მაშინ მოიფიქრე რაიმე კომბინაცია… მე მზად ვარ ცოტა ხანს მოვითმინო… ცხრა მილიონში გამოცდილ ფინანსისტს არ გაუჭირდება მოკლე ვადაშიც კი საინტერე-სო სვლის მოფიქრება.
ბიკენტი. ფლეშ როიალი!
თამაზი. ისევ ფულის კეთებაში გადავვარდე?
ნანა. არა, ამას ფულის კეთება არ ჰქვია. ჩვენში ამას მეგო-ბრის დახმარებას ეძახიან.
თამაზი. თქვენი ვალი? როდისღა გავისტუმრო?
ნანა. ხომ გითხარი, მე დაგიჯერებ… ცოტა ხანს მოვითმენ… იმედია ბიკენტი-ბატონიც არ დაგვძრახავს, მისი კუთვნილი თანხა ამისთანა საქმეს რომ მოხმარდეს…
ბიკენტი. ისევ დაიწყო ამან…
თამაზი. რას გაუნაწყენდი?
ბიკენტი. ხომ გითხარი – პროსტო ბიკენტი!
ნანა. კარგი, ბატონო! ბიკენტი, დავაცლით თამაზს, ჩვენს ხარჯზე ამირანს რომ დაეხმაროს?
ბიკენტი. დაეჯერება?
ნანა. ჩემო ბიკენტი, ყველამ თავისი თვითონ გადაწყვიტოს…
ბიკენტი. ოღონდ ერთი პირობით.
58
მწгчкшы Ойმы, ыйმщЕчуЫш
ნანა. ბრძანე…
ბიკენტი. ეს ჩასასვენებელი რამდენად შეაფასე?
ნანა. მუშტარს ხომ შენი თანდასწრებით მოველაპარაკე…
ბიკენტი. ამ კუბოს შენი წილი რომ დამითმო, მოსულა?
ნანა. რაზეა ლაპარაკი!
ბიკენტი ჯიბიდან ფულს ამოიღებს და გადაითვლის. ნანა არ ართ-მევს..
ბიკენტი. გამომართვი!
ნანა. არ გინდა ახლა, ბიკენტი!
ბიკენტი. კუბოს ჩუქება არ გამიგია! ეს ხარახურაც შენთ-ვის დამითმია.
ნანა. სარჩული რომ დახიე, მარტო გამოუცვლი? ამირან, ხომ ხედავ, ყველაფერი გადაწყდა!
ბიკენტი. სარჩულს ვინ ჩივის? მაშ ეს კუბო ჩემია?… არა-ვინ შემეცილება?
თამაზი. შენი იყოს! ხალხო, მოდით, ცოტაც შევბუჟბუჟდეთ! ამ ჭიქით, მინდა ურთიერთგაგების, თანადგომის, სიყვარუ-ლის, თვითეული ჩვენგანის გაბედნიერების სადღეგრძელო შევსვა! ამ ყურძნის თვალში ჩამდგარ მზეს გაუმარჯოს, ქალის თვალში კი ამ კამკამა ღვინის დარ სიყვარულის ცრემლს გაუმარჯოს! დამიჯერეთ, ამაზე ძვირფასი ამ ქვეყნად არაფერია! ყველა არსების გაბედნიერებისა იყოს!
ბიკენტი. ამ “ყურძნის მზის ცრემლის თვალში” ხომ არა-ფერი შეგეშალა? არაფერი აგერია?
თამაზი. მგონი, არა!
ბიკენტი. იცოცხლე! (მიუჭახუნებს) ერთი სათხოვარი მეც მექნება თქვენთან (კუბოში ჩაწვება) მოდით ხალხო, ჩამ-მარხეთ!
ნანა. კარგი ახლა, ბიკენტი!
ბიკენტი. მე კი გეუბნებით – ჩამმარხეთ! ძალიან გთხოვთ! გემუდარებით! საფლავში ჩამასვენეთ, მიწა დამაყარეთ, ოღონდ კი მართლაც მიბოძეთ ერთი წვეთი ბედნიერება! სულ ერთი წუთით! დამიჯერეთ, ამისათვის მე ყველაფერზე ვარ მზად! მეც მინდა თქვენისთანა მეგობრები მყავდეს! მეც მინდა თქვენნაირი მეგობარი გავხდე! გესმით, მე სა-მოთხეში მინდა! სამოთხეში! ხალხი არ ხართ?! ჩა-მა-სვე-
59
ыщыщ жЯувдшЫмшдш
60
ნეთ!… ბოლოს და ბოლოს ჩიტებმა ამდენი ტყუილად ხომ არ მაჯვეს!? სამოთხე მე ამ ცხოვრებაში, ახლა, აქ, ამ ქვეყნად, ამ ქვეყანაში მინდა!
ფარდა

თბილისი, ქრისტეშობისა 21, 2001

წყარო – http://www.geoscript.ge/upload/library/Piesa_mwuxris_Jams_samoTxeSi_12_noemberi_2010.pdf

Posted in დრამატურგია | Tagged | Leave a comment

სოსო მჭედლიშვილი: რ. დ. გ. (მოკლემეტრაჟიანი 40-წუთიანი კომედია-იგავის სცენარი)

Soso Mchedlishvili

სოსო მჭედლიშვილი

რ. დ. გ.
(მოკლემეტრაჟიანი 40-წუთიანი კომედია-იგავის სცენარი)
17.11.10 მე-2 ვარიანტი

© სოსო მჭედლიშვილი, 2005- 2007.
თბილისი

1
ინტ / დილა. ჩიხელიძეების ოთახი
ჩიხელიძეების სასტუმრო ოთახში მთავარი ადგილი ქათქათა თეთრზეწარგადაფარებულ
დიდ მაგიდას უკავია, რომლის ორსავე მხარეს დაწყობილია ბავშვის გარეცხილ-გაუთოვებული
თეთრეული და ტანსაცმელი – სახვევები, პაწაწინა მაისურები, პერანგები, შარვლები
და ქურთუკები. აქვე, გვერდზე დაწყობილია “პამპერსების” შეკვრაც. ნაირფეროვანი
ფეხსაცმელი კი, რომელსაც ათი თვის ბიჭი დანიშნულებისამებრ ჯერ-ჯერობით
ვერც კი იყენებს, კედელში ჩასობილ ლურსმნებზე ჰკიდია.
სამოცდაათს გადაცილებული დიდი ბებია შურა ათიოდე თვის შვილთაშვილს, ხვიჩას
ეთამაშება, ცდილობს ტანსაცმელი ჩააცვას, მაგრამ პატარა უძალიანდება, ჭინჭყლობს.
შურა
ქიცი, ქიცი, ქიცი, ჩემი ოქრო ბიჭი! ჩუ, ჩუ, დამშვიდდი!…
ჩემი თმახუჭუჭა ხვიჩა ვინ არის? ქიცი, ქიცი! ეს ვისი
კულულებია? ვისი ჭიპუკებია? ვისი კუტუკებია? ვისი
ჭუჭულებია?
შურა-ბებია ამაოდ ცდილობს შვილთაშვილის ყურადღება რაიმე სხვა საგანზე გადაიტანოს
– ხან სათამაშოებს ააჟღარუნებს, ხან ტანზე ეამბორება ხანაც ტაკოზე, ან კიდევ
ბიჭს სქესის მიმანიშნებელ ასოზე აკოცებს.
ქალის ზურგს უკან კარი გაიღება და წარმოშობით აზერბაიჯანელი მეზობლის ბიჭი
თავს შემოყოფს.
აიაზი
შურა დეიდა, შეიძლება სკამები წავიღო?
შურა
წაიღე, შვილო!
ბიჭი ხელს ორ მძიმე სკამს დაავლებს, ქალი კი მეზობელ ოთახში მყოფ რძალს, ნათიას
გადასძახებს
შურა
ნათია, მგონი შია, აჭამე, სანამ წახვალ!
(ხვიჩას)
ჩემი ვაჟკაცი ბიჭი ვინ არის? ჩემი მშიერი ანგელოზი ვინ
არის?! აბა შემახედეთ, ვინ უნდა შევჭამო?!… ვინ უნდა
შევსანსლო?! ვინ უნდა შევახრამუნო?! ჩემი სიცოცხლე!…
ჩემი იმედი!
ქალის ყოველი მცდელობა დაამშვიდოს შვილთაშვილი ამაოა, ამას კი გარედან შემოსული
ძახილი დაემატება.
ჯამილას ხმა
შურა, ჰაი, შურა!
შურა ბავშვს ხელში აიყვანს და გასასვლელ კართან მივა, გარეთ გაიხედავს
შურა
მოვდივარ, ჯამილა! ბავშვს ჩავაცმევ და ჩამოვალ!
ქალი უკან შებრუნდება. ამასობაში კი ოთახში სამსახურში წასასვლელად გამზადებული
ნათია შემოვა და შურას ბავშვს გამოართმევს.
2
ნათია
ახლახან ვაჭამე!… სად ჩასდის, ნეტავი ამდენი საჭმელი?!
შურა
რა ქნას, ეჩქარება ჩვენს ხვიჩას გაზრდა! უნდა
მოღონიერება, დავაჟკაცება!
ნათია
(ხვიჩას ჩაიხუტავს)
ჩემი სიცოცხლე! გეჩქარება ერის სამსახურში ჩადგომა?
ხვიჩა საწადელის ახდენის სიახლოვეს იგრძნობს და დამშვიდდება. ნათია გაიხსნის
პერანგის ღილებს და ბიჭიც დედის მკერდს დანატრებულივით დაეძგერება.
ფ ი ლ მ ი ს ტ ი ტ რ ე ბ ი
10-12 წლის ხვიჩას ხმა (კადრს მიღმა)
ძნელი სათქმელია, ეს ამბავი როდის დაიწყო. დღევანდელ
დღეს? გუშინ? მაშინ, როცა დავიბადე, თუ ხუთიოდე
საუკუნის წინათ?… ამ ქვეყნად მიზეზებს და მათ შედეგებს
რა გამოლევს, მაგრამ მიზეზთა მიზეზს ოდესმე ხომ უნდა
მივაკვლიოთ?… კაცობრიობა უზარმაზარ ხომალდს წააგავს,
რომელიც დროის დინებას მიუყვება, ნებისმიერი ამბის
თხრობა სათავიდან, ადამ და ევას, ან, გნებავთ, პირველი
ევროპელი ზეზვასა და მზიას დროიდან შეიძლება დაიწყოს…
შეიძლება, მაგრამ ჩვენ ამ შესაძლებლობას დროის
დაზოგვის მიზნით გავურბივართ ხოლმე.
მას შემდეგ, რაც ხვიჩა დანაყრდება, ნათია პერანგზე ღილებს შეიკრავს და შვილს
ბებიას გადასცემს, თვითონ კი გასასვლელისკენ გაემართება.
ხვიჩას ხმა (კადრს მიღმა)
(აგრძელებს)
მეც ამავე მიზეზს ამოვეფარები და თხრობას პირდაპირ იმ
დილის ამბით დავიწყებ, როცა ჩვენმა კარის მეზობელმა,
ლონდონიდან ტიუმენში მიმავალმა ბიძია ჰუსეინმა,
როგორც იქნა, დიდი ხნის შინ არყოფნის შემდეგ მოახერხა
გზად მშობლიურ სახლს სწვეოდა.
დანაყრებული ბიჭი აღარ ჭინჭყლობს, პირიქით, იღიმება, ასე რომ მისთვის ტანსაცმლის
ჩაცმა მოალერსე ბებიას აღარ გაუჭირდება.
ხვიჩას ხმა
(აგრძელებს)
დედაჩEმს იმ დილას, ჩვეულებისამებრ, სამსახურში
ეჩქარებოდა. ჩემი დიდი ბებია კი ჩვენს მეზობელს,
ჯამილა-დეიდას შეჰპირდა, რომ მისი ვაჟის პატივსაცემად
მის საყვარელ კერძს, საცივს შეკაზმავდა.
შურა Gაწყობილ-გამზადებულ ხვიჩას თმებზე ხელს გადაუსვამს, ხელში აიყვანს და
ოთახიდან გადის
2. Eქსტ / დილა. ჩიხელიძეების სახლი
შურას ხვიჩა ხელში უჭირავს და ორსართულიანი კოტეჯის მეორე სართულიდან კიბეებს
დაბლა ჩაუყვება
3
ხვიჩას ხმა
(აგრძელებს)
იცით, შურა-ბებია რა გემრიელ საცივს აკეთებს? ამის
აღწერას ცალკე ამბავი შეიძლება მიეძღვნას! მართალია,
იმხანად ბებიაჩემის საცივი არც მე მქონდა გასინჯული,
მისი გემო მოგვიანებითღა შEვიტყე. და დავრწმუნდი –
შურა-ბებიას რომ დალოცვილი ხელი აქვს, კაცობრიობად
წოდებულ ხომალდზე ცოტა ვინმეს თუ მოეძებნება!
ეზოში ჩასული შურა გარეთ, მზეში გამოტანილ მანეჟს მიუახლოვდება, რომელშიც მათი
მეზობლის ბიჭი, ხვიჩას კბილა ნეჯათი თამაშობს.
შურა
როგორ ხარ, ნეჯათ? ბიძაშენი ჯერაც არ ჩამოვიდა?
პასუხად ნეჯათი მხოლოდ გაუღეიმებს. შურა თავის შვილისშვილსაც მანეჟში ჩასვამს,
ძირს დაგდებულ სათამაშოს გაუწვდის
შურა
(აგრძელებს)
აბა თქვენ იცით, არ იჩხუბოთ! რამე თუ გაგიჭირდათ,
სამზარეულოში ვიქნები.
ერთ მანეჟში აღმოჩენილ ბავშვებს გარშემო ნაირ-ნაირი სათამაშოები არტყიათ,
გასაყოფი ცოტა რამე აქვთ, ასე რომ ბიჭები მშვიდად, გააგრძელებენ თამაშს.
ცოტა ხანში ბიჭების ყურადღებას ცხვრის ბღავილი მიიპყრობს და ისინიც ეზოში
შემოსასვლელ ჭიშკრის მიმართულებით შემოტრიალდებიან.
ოჯახის ერთ-ერთი ახლობელი ეზოში ცხვარს შემოიყვანს და გვერდით, ბაღის მიმარ-
თულებით გარეკავს. მაგრამ ამით საინტერესო და ღირსშEსანიშნავი მოვლენები არ
დასრულებულან – გარედან გაისმის მანქანის დამუხრუჭების ხმა, ჭიშკარი კიდევ
ერთხელ გაიღება და ეზოში ბაზრიდან ჩანთებით დატვირთული ორი სახლიკაცი შემოვა,
სამზარეულოსკენ გაემართება.
3. ინტ / დილა. ალიევების სამზარეულო
ალიევების ოჯახის სამზარეულოში, ჩართული ტელევიზორის ფონზე რამდენიმე ქალი
ფუსფუსებს, ნაირ-ნაირ კერძებს ამზადებენ. მათ შორის შურაცაა, თავის მეზობელს,
ჯამილას ესაუბრება.
შურა
ნეჯათის მამა რატომ არ ჩამოდის?
ჯამილა
საქმე-მაქმე ბევრი არის! აგერ, ჰუსეინიც ლონდონიდან
მოდის, ორ დღეში ტიუმენში გაფრინავს!
შურა
კარგია, კაცს საქმე და სამსახური როცა გაქვს! ჯამილა,
მიხაკს სად ინახავ?
ჯამილა ბროწეულის გარჩევას შეწყვეტს ხელს თაროსკენ გაიშვერს და ტელევიზორის
ეკრანის შემყურე გაშეშდება.
შურა (გააგრძელებს)
ჯამილა!
4
ჯამილა
ჰუსეინი!
შურა
ჯამილა, მიხაკი სად გაქვს?
ჯამილა თითს ტელევიზორის ეკრანს ატაკებს, რომელზეც თბილისის აერორტში
ჩამოსული სამი ტიბეტელი ბერი კორესპონდენტს ინტერვიუს აძლევს.
ტელეკორესპონდენტი
…შორეული ტიბეტიდან ჩამოსული ბერები საქართველოს
იშვიათად სტუმრობენ, მით უმეტეს, ერთბაშად სამი კაცი
ჩამობრძანდით…
ჯამილა
აქ იყო! ჩემი ჰუსეინი! გეფიცები! აი, აქ ჩამოიარა! ვერც
ვიცანი, ისე უცნაურად ეცვა!
შურა
ალბათ მოგეჩვენა.
ჯამილა კარადიდან მომცრო ქილას ამოიღებს და შურას გაუწვდის. ტელევიზორის
ეკრანზე კი ტიბეტელი ბერი დასმულ შეკითხვაზე პასუხობს.
ტიბეტელი ბერი
…მოგეხსენებათ, ბუდას მიმდევრები ერთადერთ ჭეშმარიტ
რეალობად ყოველ ჩვენგანში ჩაბუდებულ სულს აღვიქვამთ.
უკვდავი მხოლოდ ის არის და კარმას კანონს დაქვემდებარებული,
სამყაროში ერთი სხეულიდან მეორეში გადადის.
ჩვენმა დიადმა მასწავლებელმა ეს სამყარო თითქმის ორი
წლის წინ მიატოვა; მას შემდეგ ჩვენ მედიტაციებს
ვატარებთ, მის მორიგ გარდასახვას დავეძებთ…
გარედან მანქანის საყვირის ხმა გაისმის და სამზარეულოში შეკრებილი ქალები შეფუცხუნდებიან,
სარკმელს მისცვივდებიან, ჯამილა კი წინსაფარზე ხელებს შეიწმენდს და
გარეთ გავარდება.
ექსტ / დღე. ეზო კოტეჯის წინ.
ეზოში გამოსული ჯამილა მანეჟს მიუახლოვდება, თავის შვილისშვილს, ნეჯათს ხელში
აიყვანს და ეზოში შემოსულ ვაჟს, ჰუსეინს შეეგებება.
ძვირფას კოსტუმში გამოწყობილ ჰუსეინს მიხვრა-მოხვრაში, ეზოში შეკრებილ მეზობლებსა
და ნათესავებთან მისალმებაზე ეტყობა, რომ შეძლებული კაცი უნდა იყოს. ამ შთაბეჭდილებას
კი მისი თანმხლები, ბუღას მგვანი გარეგნობის ბეხლეწი რუსი მცველი
ამაგრებს. მცველს ხელთ უფროსის ბარგი – ჩემოდანი, ჩანთა და მგზავრობისას კოსტუმების
შესანახად ტყავისგან დამზადებული რამდენიმე კონტეინერი მოუმარჯვებია.
გაისმის მობილური ტელეფონის ზარის ხმა და ჰუსეინიც ჯიბეზე გაიკრავს ხელს. ჯერ
ერთ მობილურს ამოიღებს, შემდეგ მეორეს, მაგრამ ზარის ხმა არ წყდება. უფროსს მისი
მცველი, დიმა მიუახლოვდება და მარცხენა ჯიბეზე მიუთითებს. როგორც იქნა, ჰუსეინი
საჭირო ტელეფონს მიაკვლევს და გვერდზე გაიწევა, უპასუხებს
ჰუსეინი
Да, дорогой, я только-только зашел в дом… (გაოგნებული)
Что? Как это – поймали? А где Энвер?… А Толик где?… Э-э,
5
как можно!… Толик ведь русский?!
ჰუსეინი ტელეფონს გათიშავს და დაფიქრდება, მის ხელის გულზე დადებულ მობილურებს
დააკვირდება, ბოლოს ოთხივეს ჯიბეებში გადაანაწილებს და ადგილობრივ ნათესავებს
მიუბრუნდება
ჰუსეინი
ერთი ტელეფონზე დამარეკინეთ, თუ ხალხი ხართ!
ერთ-ერთი ნათესავი ჯიბიდან ტელეფონს ამოიღებს, ჰუსეინისკენ გაემართება, მაგრამ
მას გულაჩუყებული ჯამილა დაასწრებს და შვილს გულში ჩაიკრავს, თვალები ცრემლით
აევსება. ჰუსეინი, ცდილობს არაფერი შეიმჩნიოს, დედას ეამბორება და მის ხელში
აყვანილ ბავშვს შეხედავს
ჰუსეინი
კარგი, კარგი! დამშვიდდი!… ეს… ნეჯათია?
ჯამილა
ჰო, ეგ არის. რამ შეგაწუხა, შვილო, ხომ მშვიდობაა?
ჰუსეინი
ჰო, აბა?!… (ნეჯათზე მიუთითებს) კაი ვაჟკაცი ჩანს! ემინს
მაგრად გაუხარდება!
ჯამილა ბავშვს ჰუსეინს ხელში შეაჩეჩებს და ისიც იძულებულია გამოართვას, მცველს
შემოუტრიალდება.
ჰუსეინი
Дима, сними нас!
დიმაც ბარგს იქვე დადებს, ქამარზე მიმაგრებული ბუდიდან ციფრულ კამერას ამოიღებს
და მის ობიექტივს ახლადშეხვედრილ ნათესავებს მიუშვერს.
მაგრამ ეკრანზე ჰუსეინის დამანჭული სახე გამოჩნდება. დიმა ახლადგადაღებულ სურათს
დააკვირდება, ჰუსეინი კი ნეჯათს ჯერ ჯამილას მიაწვდის, შემდეგ კი დისშვილის მიერ
დასველებული პიჯაკის გაწმენდას შეუდგება. ბოლოს იგი პიჯაკსაც გაიხდის და მცველს
მიაწვდის.
ჰუსეინი
На, возьми!
ამასობაში ჯამილა პატარა ნეჯათს შარვალს ჩაუწევს და სახვევს გამოუცვლის.
ჯამილა
არა გრცხვენია?! ბიძაშენი პირველი შეხვედრისთანავე
დაასველე?
ჰუსეინი დისშვილს დახედავს და გაოგნდება
ჰუსეინი
ეგ რა არის?
ჯამილა
რა არ მოგეწონა?
ჰისინი
წინა ამისთვის ჯერაც არ დაგიცვეთიათ?
ჯამილა
6
არა!
ჰუსეინი
მერე? რას უცდით?
ჯამილა
რა დროის ამის “სუნდათია”? შენ ოთხი წლის იყავი, როცა
დაგიცვითე!
ჰუსეინი
მერე კარგია?
ჰუსეინი ერთ ხანს დაფიქრდება, ბოლოს გადაწყვეტილებას მიიღებს.
ჰუსეინი
ბატკანი ხომ დაკალით? ხალხი ხომ მოდის?
ჯამილა
აბა?! შენთვის შურა საცივსაც აკეთებს!
ჰუსეინი
ჰოდა, ჩირვა მოიყვანეთ, სანამ აქა ვარ, დაუცვითოს!
ჯამილა გაბედავს შვილს სიტყვა შეუბრუნოს
ჯამილა
ჩვენი ჩირვა ორი კვირის წინ დავასაფლავეთ!
(ნეჯათზე მიუთითებს)
ესეც პატარაა! არც მამამისია აქ!
ჰუსეინი
რა გითხარი, დედა? მე ხომ აქ ვარ ჯერ-ჯერობით!
(ეზოში შეკრებილ ნათესავებს მიუბრუნდება)
ამ დაწყევლილ ტელეფონზე არავინ დამარეკინებს? ჩირვა
კი რუსთავიდან ჩამოიყვანეთ! ჩქარა!
(მცველს მიმაზრთავს)
Димыч, поезжай с ними, чирву-мирву привези! Из парня
мужчину надо сделать!
ერთ-ერთი სახლიკაცთაგანი ჰუსეინს თავის მობილურს მიაწვდის და ეს უკანასკნელი
ბაღისკენ გაემართება, მის ზურგს უკან შეკრებილი ნათესავები კი ბრძანების შესრულებას
შEუდგებიან
5. ინტ / დღე ბაღი ალიევ-ჩიხელიძეების კოტეჯის უკან
ოდნავ მოგვიანებით, ბაღში, ხის ტოტზე პირდაღმა, კაუჭზე, დაკლული ცხვარი ჰკიდია
და მას მამაკაცი დასტრიალებს, ატყავებს.
შორიახლოს ბაღში, ხეებს შორის მოჩანს ტელეფონზე მოსაუბრე ჰუსეინი – აღელვებული
რეკავს, მობილურის გათიშვის შემდეგ კი ახალ ნომერს კრეფს.
სახლის წინ კი პატარა ნეჯათი და ხვიჩა მანეჟში სხედან და თავს თამაშით იქცევენ.
უფროსებიდან მათთვის არავის სცხელა, თუმცა ბიჭები ზედამხედველების გარეშEც თავს
კარგად გრძნობენ.
6. ინტ / დღე. მანქანის სალონი
7
მანქანის სალონში მძღოლის გვერდით ჰუსეინის მცველი დიმა ზის, უკან სავარძელზე კი
მაჰმადიან აზერბაიჯანელთა წინას დამცვეთი ჩირვა მოკალათებულა. მუხლებზე მას
თავსახურახდილი კეისი უდევს, საოპერაციო იარაღს ამოწმებს.
მძღოლი
შინ ხომ არაფერი დაგრჩა? იცოდე, ჰუსეინი მაგარი
ავარდნილია, ჩქარობს! ეს რუსიც ამიტომ გამოგვაყოლა.
ჩირვა
ჩემი იარაღი რაა – კანს გამოწევ და ჩამოათლი! მთავარია
კარგად გალესო!
მძღოლი
მერე იაღლიში არასდროს მოგსვლია?
ჩირვა
ქემალს ასე იცნობ? დღეს ქიტანი შვიდას ორმოცდამეერთე
კაცს უნდა ჩავუტარო!
7. Eქსტ / დღე. ეზო სახლის წინ
სახლის წინ მანეჟში მოთამაშე ნეჯათი ატირდება. შორიახლოს, ონკანთან შურა
მწვანილის რეცხვას მოათავებს და სამზარეულოსკენ გაემართება. გზად იგი მანეჟთან
გაჩერდება, ნეჯათს საცვალს შეუმოწმებს, იგრძნობს რა უსიამო სუნს, ბიჭს ხელში
აიყვანს და გაიყოლებს, თან ბებიამისს ეძახის.
შურა
ჯამილა, მოდი, ბავშვს მიხედე, გამოსაცვლელი აქვს!
სამზარეულოდან ჯამილა გამოვა, შვილისშვილს ხელში აიყვანს და მეორე სართულზე
ამავალ კიბისკენ გაემართება.
8. Eქსტ / დღე. ბაღი სახლის უკან
სახლის უკან, ბაღში ჰუსეინი სატელეფონო მოლაპარაკებებს აგრძEლებს.
ბაღის შესასვლელში დიმა და ჩირვა გამოჩნდებიან, ჰუსეინისკენ გამოემართებიან, უკან
მომავალი მძღოლი კი ცხვრის გამტყავებელ მეგობართან მივა, საუბარს გაუმართავს.
ჰუსეინი მცველს შორიდანვე შეამჩნევს, საუბარს ერთი წამით შეწტვეტს, მიკროფონს
ხელს დააფარებს და შესძახებს.
ჰუსეინი
Ну как, привез?
დიმა
Я даже заставил его помыть руки!
ჰუსეინი
Тогда неси ребенка, нам надо поторопится!
ჰუსეინი ჩირვას ხელით ანიშნებს იარაღები შორიახლოს, ბაღის ტალავერში, მაგიდაზე
გააწყოს, თვითონ კი ტელეფონით საუბარს გააგრძელებს.
ჩირვაც მაგიდასთან მივა, კეისს სახურავს ახდის და იარაღების გაწყობას შეუდგება.
ჰუსეინი ტელეფონს გათიშავს და ჩირვასთან მივა, ხელს ჩამოართმევს.
8
ჰუსეინი
სალამი, შენი!
ჩირვა
გაგიმარჯოს!
ჰუსეინი
რუსთავიდან ჩამოგიყვანეს?
ჩირვა
ქემალას ქიტანი მარნეულშიც, თბილისშიც და დმანისშიც
გაუკეთებია!
ჰუსეინი
ჰო, გავიგე მაგარიაო!
ჩირვა
Ти што, ერთხელ კრასნოდარშიც წამიყვანეს!
ჰუსეინი
ყველაფერი მზად არის? იცოდე, ძალიან მეჩქარება!
ბაღის შესასვლელში დიმა გამოჩნდება ბავშვით ხელში.
ჩირვა
ქემალამ თავის საქმე ასიანზე იცის! ისე მოვათლი – ხმას
არ ამოიღებს!
ჩირვა ერთჯერად შპრიცს გააწყობს და ნოვოკაინის ამპულას თავს წაატეხს. მათ დიმა
მიუახლოვდება ბიჭით ხელში
დიმა
Может мне уйти?
ჩირვა
Нет, дорогой! Просто сними с него штаны.
დიმა
Ничего что я, христианин присутствую при этом?
ჩირვა შპრიცს ამპულიდან ამოწოვილი ნოვოკაინით შეავსებს, ზედმეტ ჰაერს გამოდევნის
და ბიჭის ასოსკენ დაიხრება.
ჩირვა
Наоборот! Ты присутствуешь на очень большом празднике
чистоты! По-àрабски “китан” называется.
ქემალი თავისი მოუხეშავი თითებით ბიჭის ასოს თავზე კანს შეამოწმებს, დარწმუნდება
რა, რომ ანესთეზიამ იმოქმედა, კანს კიდევ უფრო გამოწევს, მეორე ხელს კი კეისში
ჩაყოფს და იქედან მეწაღის დანის მგვან ბასრ იარაღს ამოიღებს…
9. Eქსტ / დღე. ეზო კოტეჯის წინ
წინადაცვეთილი ბიჭი ჰუსეინს გულში ჩაუხუტებია, ყურში რაღაცას ეჩურჩულება,
ამშვიდებს და ბაღიდან გამოდის, სახლისკენ მოემართება, დედას ეძახის.
ჰუსეინი
9
დედა! მოდი, ბავშვი გამომართვი!
კოტეჯის მეორე სართულის ბინიდან ჯამილა გამოდის ნეჯათით ხელში, კარს გამოიკეტავს
და სახლის კიბეებს ჩამოუყვება, ასე რომ დაბლა ჩამოსული, იგი საკუთარ ვაჟს
ეზოს შუაგულში შეეჩEხება.
უხმო სცენა.
სამზარეულოდან შურა გამოდის დიდი ქვაბით ხელში და თავიდან ვერც კი მიხვდება,
ხელებში ბავშვებაყვანილი ჯამილა და ჰუსეინი უხმოდ რატომ მისჩერებიან ერთმანეთს.
ბოლოს შურას ქვაბი ხელიდან გაუვარდება და მზა საცივი მიწაზე დაიღვრება.
მსუყე კერძს ეზოში მოფუსფუსე ქათმები და იხვები შეესევიან, კენკვას დაუწყებენ.
10. ინტ / დღე. სასწრაფო დახმარების სადგურის სადისპეტჩერო
სასწრაფო დახმარების რაიონული სადგურის სადისპეტჩეროში ორი თანამშრომელი ქალი
ზის, იღებენ შეტყობინებებს – გულნაზის მოვალეობაა შემომავალ ზარებს უპასუხოს,
მისამართი ჩაწეროს, ნათია კი დანიშნულებებს ბრიგადებს შორის ანაწილებს. გულნაზი
ტელეფონის ყურმილს აიღებს და საწერ კალამს მოიმარჯვებს
გულნაზი
სასწრაფო დახმარება ნოლ-სამი გისმენთ, გვარი და
სახელი… დამშვიდდით, ქალბატონო, ამას სასწრაფო
რად უნდა? ნახევარი რაიონის მამაკაცებს მანდ კანი
აკლიათ… – უი, ქართველია? მაშინ ჩასვით მანქანაში
და მიიყვანეთ საავადმყოფოში… ჰო, თბილისში… ჰო-ო,
ბებიას სასწრაფო ნამდვილად უნდა. რა გვარია?
მისამართი… ჰო, ახლავე გადავცემ.
გულნაზი დადებს ყურმილს და გამოწერილ ქვითარს გვერდზე მჯდომ ნათიას მიაწვდის
გულნაზი
რა ხართ ეს ქართველები! ყველაფერზე ალიაქოთს სტეხთ!
ნათია
რა ხდება?
გულნაზი
რა და სუნდათი შეცდომით ქართველს გაუკეთეს!
ნათიას ჩაეცინება, ქვითარს გამოართმევს, ქაღალდზე დაწერილი მისამართის გაცნობის
შემდეგ კი ფერი ეცვლება
ნათია
სხვას ჩაუტარეს?
გულნაზი
კანი მანდ არც ერთ მუსლიმანს არ აქვს! არც მამაჩემს
ჰქონდა, არც ჩემს ქმარსა აქვს და არც სამივე ბიჭს! მარა
შეხედე, რა ვაჟკაცებია!
ნათია გაფითრდება და ბოლოს გონება წაუვა
გულნაზი
ნათი! ნათი?… ეჰ, რანაირი სუსტები ხართ, ეს ქართველები!…
(ფეხზე წამოხტება) სასრაფოს გამოუძახეთ, სასწრაფოს!
10
11. Eქსტ / დღე. ბაღი კოტეჯის უკან
ალიევების სახლში შეკრებილი სტუმრები ბაღს შესევიან და ჩამოთლილი კანის ნარჩენებს
ბალახში ეძებენ. ჩირვა თავს იმართლებს, ხის ტოტზე მიუთითებს, მოწმედ ჰუსეინს
მოიხმობს
ჩირვა
სად გაქრა, ის დალოცვილი? აგერ, ამ ტოტზე არ
ჩამოვკიდე?! – “ალალი იყოს-მეთქი”, ვთქვი! ისიც კი
გავიფიქრე, მარა შენთვის არ მითქვამს – ჩიტი-გვრიტები
თუ შEჭამენ, მაგრად გაუსწორდებათ! მადლია!
ჰუსეინი
აღარ მოკეტავ? გვრიტები გვინდა ახლა?
ჩირვა
მე რა შუაში ვარ? – ბიჭი მომიყვანეს და პატივიც დავდე!
ხალხი-მალხი იმას რომ იძახის – ქერიმას ოქროს ხელები
აქვსო – ხალხს პატივს არა სცემ?
(დიმას მიუბრუნდება)
Ты зачем грузина от азербайджанца не отличаешь?!
დიმა მიწაზე დაფოფხავს, ისიც კანის ნარჩენს ეძებს.
დიმა
Оба черные, оба маленькие! Как их различить?!
ჰუსეინი
Э-э, Димыч! Большой всегда из маленького вырастает!
ჰუსეინის აფორიზმების ფრქვევას ჩირვას შეძახილი შეაწყვეტინებს, რომელიც
შორიახლოს მოფუსფუსე ქათამს ეძგერება
ჩირვა
აგერ არის, დაიჭირეთ! დაიჭირეთ!
შეკრებილები წითური ქათმის მიმართულებით შეტრიალდებიან და ჩირვას აჰყვებიან,
დამფრთხალი ფრინველის დაჭერას შეეცდებიან, რომელმაც მიწიდან რაღაც მოკენკა და
მამაკაცის შეძახილით დამფრთხალმა, იქედან “თავქუდმოგლეჯილმა” მოკურცხლა.
12. Eქსტ / დღე. მტვრიანი ქუჩა რაიონულ ცენტრში
რაიონული ცენტრის მტვრიან ქუჩაზე სასწრაფო დახმარების მანქანა მოდის და საყვირის
აუტანელი ხმით და ანთებული გამნათებლებით შუა ქუჩაში წამოწოლილ საქონელსა და
ძაღლებს აფრთხობს. თუმცა, ყველა ძაღლი ზარმაცი გორისა არ გამოდგება, ერთი
მათგანი მანქანას გამოეკიდება, უკანა ბორბალს უყეფს. მისდა სამწუხაროდ, გამარჯვება
მაინც პროგრესულ ტექნოლოგიებს ერგება და დამარცხებული ცხოველი თავის ძველ
ადგილს კუნტრუშით დაუბრუნდება.
13. ინტ / დღე. სასწრაფო დახმარების მანქანის ინტერიერი
სასწრაფო დახმარების მანქანის საკაცეზე ნათია წევს და მას თავზე ექიმი და ექთანი
დასტრიალებენ, ახალგაზრდა ქალს ასულიერებენ. როგორც იქნა, ნათია თვალებს
გაახელს. ექთანი მას ბოთლით წყალს შესთავაზებს:
ექთანი
11
წყალი დალიე, გესიამოვნება…
ნათია
ასე როგორ უნდა იაროს ჩემმა ანგელოზმა?! სირცხვილით
თავი სად გამოვყო?!
ექთანი
ეჰ, ყველაფერს ღმერთი განაგებს!
ექიმი
ნათია, ნურაფრის გეშინია! ერთ საათში მიუკერავენ და
ვერავინ ვერასდროს ვერც ვერაფერს მიხვდება!
ექთანი
ზოგს უარესიც მოსვლია! აგერ, ჩემმა მეზომელმა…
ექიმი ექთანს სიტყვას გააწყვეტინებს
ექიმი
კარგი ახლა, მაზონა! (ნათიას) ყველაფერი კარგად იქნება!
ნათია
ბიჭი რომც გადარჩეს, მამამისს რა ვუთხრა?! მამამისს!
14. Eქსტ / დღე. ტყე
სამხედრო საკამუფლაჟო ფორმაში გამოწყობილი იარაღასხმული გოჩა, რომელსაც სახეზეც
გრიმი აქვს წასმული, ჩაცუცქულა და ბუჩქებს შორის მალვით მიიპარება, უცებ
გაჩერდება, გაირინდება. ტყეში ჩამი-ჩუმი არ ისმის. მამაკაცი შორიახლოს გარინდებულ
მეგობარს მიუტრიალდება, რომელსაც მასავით კამუფლაჟი აცვია, ხელით გადაადგილების
მიმართულებას ანიშნებს და გზას გააგრძელებს.
მეორე კამუფლაჟიანი მეომარი იარაღს შეამოწმებს და მითითებული მიმართულებით
გაემართება.
15. Eქსტ / დღე. ქუჩა კოტეჯის წინ
კოტეჯის წინ ქუჩაში უამრავი ქართველი მოსახლე შეკრებილა. აღელვებულები ბჭობენ
მიხო
გაუგონარი ამბავია!
სანდრო
დაგვარბიეს!
ვალოდია
მერამდენედ!
მიხო
ჯალადედინმა თავის დროზე ხალხს არჩევანი მაინც
გააკეთებინა – გინდა მაჰმადიანობა – იცოცხლე, არ გინდა
– კარგად იყავი!…
სანდრო
მერე, ექვსი თვის ბალღს რა გინდა ჰკითხო?!
12
ვალოდია
ათისაა!
სანდრო
მით უმეტეს!… ასე პირში ჩალაგამოვლებულები უნდა
ვიდგეთ? ტელევიზიაში მაინც დავრეკოთ!
მიხო
ჰო! შალვას მამიდაშვილის მძახალის დის ბიძაშვილი
“რუსთავზე” მუშაობს.
სანდრო
(გონებაში ნათEსაურ ურთიერთობას
დაალაგებს)
შალვას მამიდაშვილის… მძახალის… დის… ბიძაშვილი…
შალვა სადღა ვნახოთ?
ვალოდია
სად და, ეგერაა ჩვენი შალვა!
მოსაუბრეები შალვას მიმართულებით გაემართებიან, რომელიც თავის გარშემო
შეკრებილებს ასევე ცხარედ ეკამათება.
საპირისპირო მხრიდან სახლს სასწრაფოს მანქანა მიუახლოვდება და შეკრებილები ნელნელა
გაიწევიან, გზას დაუთმობენ.
მანქანიდან ნათია გადმოვა ექიმისა და ექთნის თანხლებით და სამივე ქალი ეზოში
გაუჩინარდება.
შორიახლოს, მცირე მოლაპარაკების შემდეგ შალვა მობილურს მოიმარჯვებს და ნომერს
აკრეფს.
16. Eქსტ / დღე. ეზო კოტეჯის წინ
კოტეჯის წინ ეზოში ნათია თავის ვაჟკაცს გულში იხუტებს, ეფერება, მის ზურგს უკან
კი ექიმი და ექთანი ბავშვის დიდ ბებიას, შურას ნელ-ნელა ფეხზე წამოაყენებენ.
ნათია
რა გიყვეს, ჩემო ანგელოზო, რას დაგამსგავსეს?! როგორ
დაგასახიჩრეს, ჩემო ერის იმედო? “ზედმეტი ხორციაო”!…
ძუძუს განა იმისთვის გაწოვებ, ამ ურჯულოებს ეგ
“ზედმეტი ხორცი” რომ ჩამოეთალათ?!
ნათიას ჯამილა მიუახლოვდება.
ჯამილა
ნათია!
ნათია
არ მომიახლოვდე, ჯამილა დეიდა!… არაფერი მითხრა!
გაფრთხილების მიუხედავად ჯამილა ნელ-ნელა უახლოვდება ნათიას.
ჯამილა
მოვალ, რა!… დაგელაპარაკები!
ნათია
არა!
13
ჯამილა
ნათია, რაღაცას გეტყვი!
ნათია
ახლა რით გინდა გამახარო?
ჯამილა
ჩემი ბიჭი ყველაფერს იზამს! შეიძლება დაგელაპაროკოს?
ნათია
არა, არ მინდა! არ დამანახოთ!
ჯამილა
როგორც იტყვი! ეს ხომ მაინც უნდა გამომართვა!
ჯამილა პოლიეთილენის პარკით კანის ნარჩენებს გაუწვდის
ნათია
ეს რა არის?
ჯამილა
რაც მოაჭრეს… რამე-რუმე, ცოტა დაშავდა…
მას შემდეგ, რაც ნათია მიხვდება, მეზობელმა რა გაუწოდა, იგი კვლავ აქვითინდება.
ნათია
ხედავ, ხვიჩა, ეს შენი ნაწილია! ამ დილას ჩემს ვაჟკაცს
რომ გამშვენებდა!
ნათიას სასწრაფო დახმარების ექიმი მიუახლოვდება და პოლიეთილენის პარკს
გამოართმევს, სინათლეზე გახედავს.
ექიმი
ეს რა არის? (დააკვირდება) რა სჭირს?
ჯამილა
არაფერი
ექიმი
რა დღეშია! ამას კანს ეძახი?
ჯამილა
ცოტა რამე… ქათამმა უკბინა
ნათია
ვაიმე, დედიკო, რა გიყვეს შვილო!
ექიმი გადაწყვეტს საკითხი აღარ გაამწვავოს და ნათიას დააჩქარებს
ექიმი
წავედით! დრო ცოტა გვაქვს!
ნათიას კვლავ ჯამილა შეაჩერებს და ხელში დაკეცილ ფულს გაუწვდის.
ჯამილა
ესეც გამომართვი!
ნათია
რა არის?… (მიხვდება) არა, რა დროს ფულია!
14
ჯამილა
გამომართვი! პრობლემა-მრობლემა რომ არ იყოს, რა!
ჯამილა ფულს ძალად შეაჩეჩებს და ნათიაც ექიმს უკან გამოჰყვება, თან ფულს
გადაითვლის, ქვითინებს.
ნათია
ხედავ, ხვიჩა, შენი კაცური ღირსება უკვე ფულიც ღირს!
ექიმი შემოუტრიალდება.
ექიმი
რამდენია?
ნათია
ათასი
ექიმი
ათასიო?…
ნათია
ჰო, ათასი. დოლარი!
ექიმი
მერე ოპერაცია რა ფულით გინდა გააკეთო?
ნათია
არ ეყოფა?
ექიმი
ამ ფულად ექიმი არც დაგელაპარაკება! თანაც კომპენსაცია
ხომ უნდა დაგრჩეს! აბა, ამ ქალს დაუძახე!
ნათია
როგორ ვუთხრა?
ექიმი
როგორ და პირდაპირ! ქართულად!
ნათია
ჯამილა დეიდა!
ჯამილა ნათიას და ექიმს მიუახლოვდება
ექიმი
ქალო, ეს ფული არ ეყოფა!
ჯამილა
ათასი? როგორ არა! ეგ დოლარია!
ექიმი
ცოტაა, გეუბნები! მეტი უნდა!
ჯამილა
მეტი სად ავიღო?
ექიმი
საიდანაც გინდა, მოიტანე!
15
სამზარეულოდან გამოსული ჰუსეინი გაბედავს მოკამათე ქალებს მიუახლოვდეს. მას უკან
მცველი მოჰყვება.
ჰუსეინი
გამარჯობა, ნათი-ხანუმ! რაშია პრობლემა?
ექიმი
ამ საქმეს ეგ ათასი დოლარი არ ეყოფა!
ჰუსეინი
ათასი?
ჰუსეინი დედამისს გაკვირვებული შეხედავს და ჯამილაც დამორცხვებული თავს ჩახრის
ექიმი
ჰო, ამას ერთი ხუთი ათასი მაინც უნდა!
ჰუსეინი
ხუმრობ? (დედამისის მხრიდან მოტყუების ფაქტი
გადაავიწყდება) ერთი კანის ნაჭერი?
ექიმი
კანის ნაჭერი დაუძახე და მამამისის ყურამდე თუ მივიდა
ამბავი, მერე ნახე! უფრო ძვირიც შეიძლება დაგიჯდეს!
17. Eქსტ / დღე. რუსთავის გზატკეცილი
რუსთავის გზატკეცილზე მსუბუქი მანქანა მოქრის. საქარე შუშაზე მას დამახასიათებელი
წარწერა “პრესა-ტელევიზია” აქვს მიმაგრებული
18 Eქსტ / დღე. ეზო კოტეჯის წინ
ატეხილ ალიაქოთზე ჭიშკარი გაიღება და გარეთ, ქუჩაში შეკრებილი ხალხი ჯერ ეზოში
შემოიხედავს, შემდეგ კი ნელ-ნელა დაიწყებს შემოსვლას, მოკამათეებს გარს
შემოერტყმევა.
დიმა
Что делать, шеф?
ჰუსეინი
Все под контролем!
მიხო
რა ხდება? რა ამბავია?
ექიმი
გაგვატარეთ, საავადმყოფოში გვეჩქარება!
სანდრო
საავადმყოფოში რა გინდათ?
ექიმი
გაიწიეთ! შეხედეთ, საიმპლანტაციო ქსოვილი რა დღეშია!
ოპერაცია სასწრაფოდ უნდა ჩატარდეს!
სანდრო
16
ოპერაცია კარგია, მაგრამ სულს რას უშვრებით?
ვალოდია
მართალია, სულს უნდა მივხედოთ!
სანდრო
ბავშვი უსათუოდ უნდა მოინათლოს!
ნათია
მონათლულია, რას ერჩით?!!
მიხო
ბიჭი გაგითათრეს და იძახი, მონათლულიაო?
ვალოდია
ბავშვი ახლავე უნდა მოინათლოს!
სანდრო
გაგვატარეთ, ხალხო! გაგვატარეთ! ეკლესიაში მივდივართ!
ყველანი ეკლესიაში!
მიხო
მამა იოანესთან გაიქცეს ვინმე, დაუძახოს!
სანდრო
მთავარია, ადამიანის სული ცხონდეს!
ეზოში შეკრებილი ხალხი პატარა ხვიჩას, ნათიას, ექიმსა და ექთანს, ჯამილასა და
შურას აიტაცებს და გარეთ გამოვა, ეკლესიის მიმართულებით დაიძვრება.
ხვიჩას ხმა (კადრს მიღმა)
ეკლესიაში ხელმეორედ მოსანათლავად სწორედ ამგვარ
ვითარებაში გამაქანეს. მაგრამ ამით საქმე, რასაკვირველია,
არ დასრულებულა!
19. ინტ / დღე. ჩვენს დროში აღდგენილი პატარა სალოცავი
პატარა კოხტა სალოცავის კანკელის წინ მამა იოანე დგას, წირვის შემდეგ მის წინ
შეკრებილ მრევლს ქადაგებით მიმართავს.
მამა იოანე
და ბრძანა უფალმა ჩვენმა, იესომ, მიმართა მის წინაშე
შეკრებილ ხალხს: “იფრთხილეთ, მოერიდეთ ფარისეველთა
და სადუკეველთა საფუარს. ისინი კი გულში ფიქრობდნენ
და ამბობდნენ: პური არ წამოგვიღიაო… (მათე 16, 6-12)
გარედან მოისმის ხმაური და ეკლესიას მოზღვავებული ხალხი მოაწყდება. მათი
წინამძღვრები ეკლესიაში შეკრებილ მლოცველებს გაწევ-გამოწევენ და მამა იოანეს
მიუახლოვდებიან. მიხო ნათიას ხელიდან შვილს გამოსტაცებს და მოძღვარს დაანახებს
მიხო
“აჰა, მამაო, კრავი უმანკო, ურჯულოთაგან შერყვნილ-
შელახული”!
მოძღვარი შემოსულებს თვალს გადაავლებს და სიტყვას გააგრძელებს
მამა იოანე
დაუკვირდით, რომ უფალი ჩვენი, იესო ქრისტე მოვლენების
17
არსს სწვდება, საგნებისა და მოვლენების პირველწყაროზე
მიუთითებს, ადამიანები კი, მათთვის ჩვეულად, ყველაფერს
ზედაპირულად, პირდაპირი გაგებით აღიქვამენ.
სანდრო მოძღვარს ცხვირწინ პოლიეთილენის პარკს აუფრიალებს კანის ნარჩEნით.
სანდრო
შეხედე, მამაო, რა დღეში ჩაგვაგდეს! დრო არ ითმენს!
მამა იოანე
დამშვიდდით, ხალხო, ქადაგება დამასრულებინეთ!…
დაუკვირდით, როგორ აგრძელებს თხრობას მათეწინასწარმახარობელი…
ამასობაში ახლადშემოსულები ეკლესიაში შეკრებილ მრევლს გადაუჩურჩულებენ, საქმის
ვითარებას გააცნობენ. ტაძარში ხმაური მატულობს
ექიმი
(სანდროს)
შემახედე, შემახედე! (პარკში ჩაიხედავს) კანი სად არის?!
სანდრო
მანდ იდო!
ექიმი
(პარკს გადმოატრიალებს)
აგერ! შEხედე! ცარიელია!
სანდრო
რას მიყურებ! ხომ არ შევჭამდი!
მამა იოანე
“იცოდა ეს იესომ და უთხრა მათ: “რას ფიქრობთ გულში,
მცირედ მორწმუნენო, პური რომ არ წამოგიღიათ?…
მიხო
კანი დაიკარგა?
ნათია
დავიღუპე!… დავიღუპე!
სანდრო
დამშვიდდი!
ნათია
რა ვუყო ჩემ ანგელოზს?
სანდრო
რამეს მოვიფიქრებთ! დონორს ვიშოვნით!
მამა იოანე
ბრძანა: “რატომ ვერ გაგიგიათ, რომ პურის გამო არ
მითქვამს, ერიდეთ-მეთქი ფარისეველთა და სადუკეველთა
საფუარს?
მიხო
მამაო, არ გვინდა ახლა ეგ ზღაპრები! ბავშვი უნდა
მოგვინათლო!… სასწრაფოდ!
18
მოძღვარი შეწყვეეტს ქადაგებას
მამა იოანე
ეგ ბიჭი ნათიასი არ არის?
ნათია
დიახ!
მამა იოანე
ჰოდა, ღვთის წყალობით, ეგ ბალღი მონათლულია!
“…ბრძანა: “რატომ ვერ გაგიგიათ, რომ პურის გამო არ
მითქვამს, ერიდეთ-მეთქი ფარისეველთა და სადუკეველთა
საფუარს?
სანდრო
შეგვირყვნეს, მამაო, ურჯულოებმა ნათლობის წმინდა
საიდუმლოება, შენ კი ლათაიებით გვაბოლებ!
ერთ-ერთი ახლადმოსულთაგანი მღვდელს ყურში გადაუჩურჩულებს, საქმის ვითარებას
გააცნობს.
მამა იოანე
დამშვიდდით, წმინდა საიდუმლოების შებღალვა ასე
მარტივი რომ იყოს, ჩვენ ახლა აქ არ ვიდგებოდით!
ვალოდია
მართალს ბრძანებ, მამაო, მონათვლა ბიჭს კი არა,
ურჯულოებს უნდათ!
შეძახილები
მერე მოვნათლოთ!… მოვნათლოთ! გაგვიძეხი, მამაო!
მამა იოანე
დამშვიდდით, ხალხო! ნათლობა დიადი საიდუმლოებაა!
ძალად კაცი როგორ უნდა მონათლოთ?
მიხო
კარგი იყო, ჯალალედინმა და შაჰ აბასმა ჩვენს პაპებს
თავები და სხვა რამეები რომ დააყრევინეს?! უნდა
მოინათლონ!
მამა იოანე
დავმშვიდდეთ!
ვალოდია
წავედით! ამ წვერებცანცარას რას უსმენთ?!
მიხო
ძალა ჩვენს მხარესაა!
სანდრო
უმრავლესობა ჩვენ ვართ! ჩვენ რაც გვინდა, ყველას იმას
გავაკეთებინებთ!
შეძახილები
უნდა მოვნათლოთ! ახლავე უნდა მოვნათლოთ!
მოძღვარი ხმას მოუმატებს
19
მამა იოანე
ხმა გაიკმინდეთ! (წამიერად სიჩუმე ჩამოწვება) “შვილნო
ჩემნო, მაშინღა მიხვდნენ შეკრებილები, რომ იგი
ეუბნებოდა, მორიდებოდნენ არა პურის საფუარს, არამედ
ფარისეველთა და სადუკეველთა მოძღვრებას”…
მაგრამ ბრბოდ ქცეული ხალხი ხელში მამა იოანესაც აიტაცებს და ეკლესიიდან გაიტანს.
20. Eქსტ / დღე. ტყე
კამუფლაჟის სამხედრო ფორმაში გამოწყობილი გოჩა ფრთხილად ამზადებს თავის “კაბინეტს”,
რომელიც ხევის აყოლებაზე ბუჩქებშია განთავსებული, მეზობელ “კაბინეტში”, მასავით
სამხედრო ფორმაში გამოწყობილ მეგობარს ხელით რაღაცას ანიშნებს.
მეგობარი გოჩას შემოთავაზებას უხმოდ დაეთანხმება, თავს დაუკრავს და პოზიციას
დაიკავებს; გოჩაც გაასწორებს იარაღს და კაბინეტში ჩაწვება.
21. ინტ / დღე. პოლიციის განყოფილება
პოლიციის განყოფილების უფროსი გისოსებიან ფანჯარასთან დგას, ქუჩაში მიმავალ
პროცესიას აკვირდება, თანაშემწეს მიუბრუნდება
უფროსი
რა ხდება, ახლა საითღა მიდიან?
მოადგილე ხელში უფროსის მაგიდიდან აღებულ საქართველოს დროშას ატრიალებს
მოადგილე
უკან ბრუნდებიან, თათრები გვინდა გავაქრისტიანოთო!
უფროსი
კაი აზრია, მე და ჩემმა ღმერთმა!
მოადგილე
ეჰ, ვასილიჩ, ეგრე სად არის?
უფროსი მოადგილეს საქართველოს დროშას ხელიდან გამოსტაცებს
უფროსი
რამდენჯერ გითხრა, ამას ხელში ნუ ათამაშებ-მეთქი!… ჰო,
რას ვლაპარაკობდი?
მოადგილე
კარგი იქნებოდაო, თათრები რომ…
უფროსი
ჰო… რამე რომ დაშავდეს, ხომ იცი, თავებს წაგვაძრობენ!
იქნებ…
მოადგილე
მე მგონი, ზედმეტი გამწვავება არ ღირს, ვასილიჩ! “ტამ
ვსიო პად კონტროლემ”!
უფროსი საწერ კალმებს შორის დაგდებულ კამათელს აიღებს და რამდენჯერმე
გააგორებს
20
უფროსი
იქნებ სპეცნაზს მაინც გამოვუძახო?… არ უყურე,
საფრანგეთში რა ამბავი აგორდა?
მოადგილე
ე-ე, ფრანგებს რომ ვუყუროთ… აქაურობას ჩვენ
ჩვენებურად მივხედავთ
უფროსი
ბიჭის მამას, გოჩას თუ გააგებინა ვინმემ?
მოადგილე
ამაში კი, ვასილიჩ, ნაღდად იაღლიში მომივიდა!
უფროსი
მერე რაღას უცდი? სად დაწანწალებს, ოჯახს მიხედოს!
მოადგილე ჯიბიდან მობილურს ამოიღებს, საჭირო ნომერს მოძებნის და დარეკავს.
მოადგილე
(მობილურში)
ჰო, მე ვარ! გოჩას ტელეფონი მინდა… რომლის და
ჩიხელიძესი!… სასწრაფოდ გამაგებინე!
მოადგილე მობილურს გათიშავს და მაგიდაზე დადებს.
მოადგილე
გამიგებენ და დამირეკავენ.
უფროსი და მოადგილე ფანჯარასთან მივლენ და ქუჩაში ჩავლილ დემონსტრანტებს
თვალს გააყოლებენ. უფროსი ხელში საქართველოს დროშას ათამაშებს.
22. Eქსტ / დღე. პოლიციის განყოფილების შენობა
პოლიციის განყოფილების უფროსი და მისი მოადგილე პოლიციის განყოფილებაში
გისოსებით დაცულ ფანჯარასთან დგანან და გარეთ იხედებიან.
23 Eქსტ / დღე. ქუჩა რაიონულ ცენტრში
მანქანა საქარე მინაზე წარწერით: “პრესა; ტელევიზია” რაიცენტრის ქუჩაში დიდი სიჩქარით
მოძრაობს, მის წინ ხალხის დემონსტრაციას წამოეწევა. მას შემდეგ, რაც მძღოლი
ფეხით მოსიარულეთა გასწრებას ვერ შეძლებს, იგი უკან სვლით შემოსავლელ ქუჩამდე
მივა, გადაუხვევს და მაღალი სიჩქარით გააგრძელებს სვლას, მიხვეულ-მოხვეულ ქუჩებში
მოძრაობს.
როგორც იქნა, მანქანა მთავარ ქუჩაზე გამოღწევას მოახერხებს, თანაც დემონსტრანტებს
გაასწრებს. მანქანიდან ახალგაზრდა ტელეჟურნალისტი და ტელეოპერატორი გადმოვლენ
და აპარატურის გაწყობას შეუდგებიან.
გოგონა ოპერატორს ეხმარება, შტატივს აწყობს
ჟურნალისტი
ჩქარა, ჩქარა, ერთი ორი საერთო ხედი გვინდა.
ოპერატორი
დამშვიდდი, ჯობია მიკროფონი შეამოწმე, კამერას მე
21
მივხედავ!
ჟურნალისტი მიკროფონს ჩართავს და ამოწმებს
ჟურნალისტი
რაზ, რაზ, რაზ!… (ოპერატორს) გადაიღე?
ამასობაში პრესის წარმომადგენლებს დემონსტრანტები წამოეწევიან და ჟურნალისტი
ოპერატორს მიაძახებს.
ჟურნალისტი
მოდი, ახლა ინტერვიუ და მსხვილები ავიღოთ, საერთოს
მერე ავკრეფთ!
ოპერატორიც შტატივიან კამერას ხელს დაავლებს და ჟურნალისტს აედევნება. ეს
უკანასკნელი კი დემონსტრანტებს მიუახლოვდება და მსვლელობის ერთ-ერთ მონაწილეს
გააჩერებს, მიკროფონს პირში შეაჩრის.
ჟურნალისტი
ხომ არ გვეტყოდით, რას ითხოვთ? ამდენი ხალხი რამ
შეაწუხა?
რესპოდენტი
რამ და საშველი აღარ არის! დაგვარბიეს და გაგვაჩანაგეს!
მეტის მოთმენა აღარ შეიძლება!
ჟურნალისტი
თქვენი პროტესტი კონკრეტულად რას შეეხება?
რესპოდენტი
გაგვითათრეს მთელი მოსახლეობა! დღეს დილას ჩვენს
პატარა ბიჭებს ამხელა დანებით დაადგნენ,… იმის მოჭრას
არც არაფერი დააკლდა!
ჟურნალისტი
რის მოჭრას?
რესპოდენტი
რის და… იმისი, ჩვენ რომ ვიცით!
ჟურნალისტი
დაასაჭურისეს?!
რესპოდენტი
ჰო, თითქმის! თანაც ყველას, ერთიანად!
ჟურნალისტი
თქვენც დაგაზარალეს?
რესპოდენტი
მე? არა! მაგრამ პატარებს! სულ თოთო ბავშვებს
დაერივნენ!
ჟურნალისტი
მერე რას აპირებთ?
რესპოდენტი ჟურნალისტს თვალს თვალში გაუყრის, ბოლოს გაბრაზებული ხელს
ჩაიქნევს და გააგრძელებს გზას. ჟურნალისტი ოპერატორს ანიშნებს გადაღება
22
გააგრძელოს და ბოლოს დაასკვნის.
ჟურნალისტი
Yეს! კარგია! გაიგე, ქართველი ბიჭები დაუსაჭურისებიათ?
მაგარი რეპორტაჟი გამოვა! ახლა გავასწროთ, მსხვილებზე
ვიმუშაოთ.
24. Eქსტ / დღე. ტყე.
ხეობაში, სადაც გოჩას სანადირო “კაბინეტი” გაუმართავს, სულის შემძვრავი ხმაური მატულობს
და ბოლოს, ხეების კენწეროებს შორის სამხედრო ვერტმფრენი “ამოყვინთავს”,
ხევს ქვევიდან ამოუყვება. ვერტმფრენის გახსნილ კარებში შეიარაღებული მამაკაცები
სხედან, იარაღი მოუმარჯვებიათ და დაბლა უმიზნებენ.
თავის “კაბინეტში” ჩასაფრებული გოჩა კარაბინს გადატენის და სასროლად მოემზადება.
ხევში დამფრთხალი შველი გამოჩნდება, რომელიც ზევით ამორბის, წამიერად შEჩერდება.
გოჩა იარაღის ლულას მისი მიმართულებით შეატრიალებს და სწორედ ამ დროს გაისმის
მისი მობილურის ხმა, რომელიც მას სამხედრო ქურთუკის სახელოში აქვს შენახული.
ტელეფონის მოულოდნეად ატეხილი ვიბრაცია მონადირეს სამიზნეს ააცდენინებს და
გასროლილი ტყვია სადღაც ხეებს შორის გაუჩინარდება, შველი კი ადგილს მოსწყდება.
გამწარებული გოჩა “კაბინეტში” წამოჯდება
გოჩა
ფუი, შენი!… (სახელოს ჯიბიდან მობილურს ამოიღებს და
უპასუხებს) სად ვარ და საშხაპეში! კონცერტს ვუსმენ!…
რრაო?… რა ქნეს?
მიღებული შეტყობინების დასრულების შემდეგაც პაუზა საკმაოდ დიდ ხანს გასტანს,
ბოლოს გოჩა მოულოდნელად ფეხზე წამოხტება და მის თავზე მიმაფრენ შვეულმფრენს
ხელის ქნევას დაუწყებს, ბოლოს შედეგს რომ ვერ მიაღწევს, რაციას დაავლებს ხელს და
აპარატს პირთან მიიტანს.
საკმაოდ დაბალ სიმაღლეზე მოძრავი შვეულმფრენის ღია კართან ჩამომჯდარი, გარეთ
ფეხებგადმოკიდებული ერთი მონადირეთაგანი ჯიბიდან თავის აპარატს ამოიღებს და
უპასუხებს…
მონადირე შვეულმფრენიდან
Hო, გოჩა…
25. Eქსტ / დღე. ქუჩა კოტეჯის წინ.
ჩიხელიძE-ალიევების კოტეჯის წინ, ქუჩაში უამრავი ხალხი ირევა, მამაკაცები ერთმანეთს
ეპაექრებიან. ხალხს შორის ჟურნალისტი და ოპერატორიც მოძრაობენ, მოვლენებს
აფიქსირებენ. სანდრო ჩირვას მიმართავს
სანდრო
საით, ძმაო? საით გაგვიწევია?
ჩირვა
მე რა?! მე რუსთავში მივდივარ!
სანდრო
მოგვიანებით წახვალ! ახლა ნათლობის დროა!
ჩირვა
23
შარია, კაცო? რუსთავიდან ერთი მაჰმადიანი კაცი
ჩამოვედი!
სანდრო
შინ კი ქრისტიანი დაგვიბრუნდები! მადლია! მადლი!
ჩირვა
ეგრე სად გაგონილა? რაც მე სუნდათი გამიკეთებია!
ყველგან! რუსთავში, მარნეულში! თბილისში! ერთხელ
კრასნოდარშიც კი წამიყვანეს!
სანდრო
დღეს კი ყველაფერს ერთიანად მოინანიებ!
ვალოდია
მონათვლა ყველას მოგიწევთ! ამას წყალი არ გაუვა!
ჩირვა
კარგი რა, თავი დამანებე! აი, ფული რაც ავიღე, ალალი
იყოს!
ჩირვა ჯიბიდან გასამრჯელოდ მიღებულ ფულს ამოიღებს და მეორე ქართველს
გაუწვდის. სანდრო მიღებულ ფულს ჰაერში ააფრიალებს
სანდრო
ხალხო, ამათ ჩვენი მოქრთამვა უნდათ! ვერ მოგართვით,
ნათლისღEბა დღეს არავის ასცდება!
(ფულს ჯიბეში ჩაიდებს, თავს
გაიმართლებს)
ამას ეკლესიას შევწირავ!
შორიახლოს ჰუსეინი დგას, ზურგს მას, ჩვეულებისამებრ, მცველი დიმა უმაგრებს.
დიმა
Шеф, чего они там?
ჰუსეინი
Спокойно, Димыч! Пока все под контролем!
დიდ აქტივობას მამა იოანე იჩEნს, ქართველების დამშვიდებას ცდილობს
მამა იოანე
მომეცით ეგ ბავშვი! ხომ გინდოდათ მოგენათლათ!
მიხო
რა დროს ბავშვია, მამაო? ახლა უკვე სულ სხვაგან ვართ!
დიდების დრო დადგა! დიდების!
მამა იოანე
დავბრუნდეთ ეკლესიაში და იქ მოვილაპარაკოთ!
მიხო
არა, ეკლესიაში თათრებთან ერთად დავბრუნდებით! პურმარილიც
გაშლილი აქვთ!
ვალოდია
მადლია, მამაო! ბატკანიც დაკლეს!
24
მიხო ქუჩაში გამვლელ ნაცნობს დაინახავს, რომელიც ბაზრიდან ბრუნდება და ხელში
გამჭვირვალე პარკი უჭირავს. პარკში ღორის დიდი თავი დევს.
მიხო
ზენონ! მოდი აქ!
ზენონი ნაცნობ სახეებს დაინახავს და გადმოუხვევს, მოუახლოვდება
ზენონი
გამარჯობათ, რა ხდება?!
მიხო
რა გვერდი-გვერდ დადიხარ, ხალადეცი მარტო უნდა ჭამო?
ზენონი
თუ გინდა, დაგპატიჟებ!
მიხო
მინდა, ზენონ, მინდა! დღეს ამ ღორის თავს ყველას
შEვაჭმევთ!
ზენონი
რა ამბავია?
სანდრო
რა და დიდი ზეიმია! მთელი თათრობა ინათლება!
ზენონი
ე-ე, ხუმრობ?
მიხო
რომელი ვგავართ მასხარას? შურა დეიდა, აგერ ზენონმა
მოგიტანა!
მიხო პარკს ჯერ მაღლა ასწევს, ყველას დაანახებს, შემდეგ კი მოხუცს გადასცემს
შურა
რა არის, შვილო?
მეოთხე ქართველი
ერთი შენებური ხალადეცი გააკეთე, ნათლობის შემდეგ
ამათ გარციციანად გავასინჯებთ!
მამა იოანე
გავიდეთ, შვილნო ჩემნო, გავეცალოთ აქაურობას! ნუ
დაიტეხთ თავზე ღვთის რისხვას!
მამა იოანეს ჰუსეინი მიუახლოვდება
ჰუსეინი
მე მოგყვებით! წავედით!
მამა იოანე ჰუსეინს თვალით აზომ-ჩაზომავს
მამა იოანე
შენ?…
ჰუსეინი
ჰო! გავედით!
25
მამა იოანე
რატომ მეუბნები ამას?
ჰუსეინი
ერთი რომ ჩემი ბრალია ყველაფერი. და არც ის მინდა,
დღეს აქ ზედმეტი სისხლი დაიღვაროს.
მამა იოანე წამიერად შეყოვნდება და მოულოდნელად ხმას მოუმატებს
მამა იოანე
მომისმინეთ!
აყალ-მაყალი გრძელდება და მამა იოანე სახლის წინ მომცრო ხის სკამზე შEძვრება და
შეკრებილებს გადახედავს
მამა იოანე
მომისმინეთ! არ მაიძულოთ საუკუნოდ შეგაჩვენოთ!
მოედანზე სიჩუმე ჩამოვარდება.
მამა იოანე
ძალად მონათვლა არსად გაგონილა! მაგრამ გამოჩნდა პატიოსანი
ადამიანი, რომელიც თანახმაა მოინათლოს. ამიტომაც
ჩვენ ახლა გავეცლებით აქაურობას, დავბრუნდებით
ეკლესიაში და იქ ბავშვსაც მოვნათლავთ და ამ ღვთისმოსავ
კაცსაც! ზუსტად ისე, თქვენ როგორც გინდოდათ!
შეძახილები
ვინ არის? ვინ ინათლება?
ჰუსეინი სკამზე შეძვრება და მღვდელს გვერდზე დაუდგება
ჰუსეინი
მე ვარ! ახლა კი ყველანი ეკლესიაში წავიდეთ!
სკამს ჯამილა მიუახლოვდება და შვილს მიმართავს
ჯამილა
ჩამოდი ქვევით!
ჰუსეინი
ხალხო, დავიშალოთ! (ჯამილას) რა იყო დედა?
ჯამილა
ჩამოდი!
ჰუსეინი დაბლა ჩამოვა. ჯამილა შვილს მიაჩერდება
ჯამილა
(გააგრძEლებს)
შენ გინდა მოინათლო? ალაჰის რჯულს გინდა უღალატო?
ჰუსეინი
ჰო. ეს ხალხი უნდა დაიშალოს! თორემ აქ ახლა უარესი
შეიძლება მოხდეს.
ჯამილა შვილს მწარე სილას გააწვნის.
ჯამილა
26
წაეთრიე შენს რუსეთში! და თვალით აღარ დამენახო!
ჯამილა შეტრიალდება და საკუთარი სახლისკენ გაემართება. ჭიშკარი ჭრაჭუნით გაიღება
და მოხუცის ზურგს უკან ხმაურით დაიკეტება. სკამზე კი მიხო შეძვრება
მიხო
მომიტანოს, ბოლოს და ბოლოს ვინმემ მეგაფონი! არავინ
არსად დაიშალოს! ჩვენი შვილების ძალად გათათრებას
ჩვენ არ დავუშვებთ! დაცვეთვას ჩვენ ნათლობით
ვუპასუხებთ!
სახლის ჭიშკარი კვლავ გაიღება და ჯამილა სახლიდან შვილის ბარგს გამოყრის.
ხალხს შერეული ჩირვა ჯიბიდან მობილურს ამოიღებს და ნომერს აკრეფს.
ჩირვა
ფარიდ, მე ვარ.
26. ინტ / დღე. აზერბაიჯანული სამხედრო ნაწილის უფროსის კაბინეტი
აზერბაიჯანული სამხედრო ნაწილის უფროსის კაბინეტში საწერ მაგიდაზე ამ ქვეყნის
პატარა დროშაა აღმართული, დიდი დროშა და მამა-შვილ, ჰეიდარ და ილჰამ ალიევების
სურათი კი მის ზურგს უკან კედელზე ჰკიდია. თავად ნაწილის უფროსი მობილურით
საუბრობს, ყურმილი ყურთან აქვს მიდებული. ოფიცერი ხმას არ იღებს, მხოლოდ თავს
უკრავს, თუმცა ძარღვები კისერზე მას სულ უფრო და უფრო ეჭიმება. ნერვების დასაწყნარებლად
იგი ფეხზე წამოდგება, მაგიდაზე დადებულ აზერბაიჯანის პატარა დროშას
აიღებს და ხელში შეათამაშებს, ფანჯრისკენ გაემართება.
უფროსი ხმის ამოუღებლად დაასრულებს საუბარს, მობილურს მაგიდაზე დააგდეებს, კაბინეტის
ერთი კუთხიდან მეორემდე გადასერავს, ბოლოს მომცრო მაგიდაზე სელექტორის
პულტს მიუბრუნდება და წამიერი დადუმების შემდეგ დიდ წითელ ღილაკს თითს
დააჭერს. სამხედრო ნაწილში განგაშის ზარი აღმუილდება.
ნაწილის უფროსის ფანჯრიდან კარგად ჩანს, თუ როგორ გარბიან სამხედრო ნაწილის
ეზოში სამხედროები, თავ-თავიანთ დანიშნულების ადგილებისკენ მიემართებიან.
უზარმაზარ მოედანზე განთავსებული ბოქსების კარები გაიხსნება და სამზეუროზე
ერთდროულად ჯერ ტანკის ლულები გამოჩნდებიან, შემდეგ კი თავად საბრძოლო
მანქანები გამობობღდებიან და ერთ მწკრივად დაეწყობიან, გაზს მოუმატებენ, ბოლოს კი
ადგილებს მოსწყდებიან.
27. Eქსტ / დღე. რუსთავის გზატკეცილი
გზატკეცილზე ტაქსი მოძრაობს, მაღალი სიჩქარით მოჰქრის.
28. Eქსტ / დღე. სასაუზმის დარბაზი
სასაუზმის ცალკე კაბინეტში სუფრას ამჟამად უკვე დამჭკნარი რუსი მიმტანი ქალი,
ვალია, აწყობს, თეფშებს, ჭიქებსა და დანა-ჩანგალს ალაგებს. პოლიციის უფროსი და
მისი მოადგილე სუფრას შემოსხდომიან.
მოადგილე
ვასილიჩ, ერთი პირადი რამე რომ გკითხო, ხომ არ
გეწყინება?
27
უფროსი
გააჩნია!
მოადგილე
გეკადრება,?! ეგეთი რამე როგორ გაიფიქრე?!
უფროსი
აბა, რატომ მისვამ უხერხულ შეკითხვებს?
მოადგილე
მე? კითხვა როდის დაგისვი?
უფროსი
აბა, მე დავსვი?
მოადგილე
პროსტა მე ის მაინტერესებდა, ამ ქვეყნად ყველაზე მეტად
რა გინდა? რაზე ოცნებობ?
უფროსი მოადგილეს თითს დაუქნევს
უფროსი
ე-ე-ე! ეგ როგორ გაიფიქრე?
მოადგილე
მე, ვასილიჩ?
უფროსის მობილური დარეკავს, იგი ტელეფონს აიღებს, ნომერს დახედავს და ფეხზე
წამოხტება
უფროსი
დიახ!… (სუფრას გადახედავს) ჩემს გარშEმო?… სიმშვიდე
და სიწყნარეა!… რაო?
უფროსი ტელეფონს გათიშავს და ერთ ხანს მოადგილეს მიაჩერდება
უფროსი
გგონია გაგივიდა?!… ვერ მოგართვი! ჩემი გადაგდება არც
ისე ადვილია!
უფროსი შეტრიალდება და სასაუზმის კაბინეტიდან გავარდება. გაოგნებული მოადგილე
მას დაედევნება.
მოადგილე
ვასილიჩ, რა ხდება?! ვასილიჩ!
29. Eქსტ / დღე. ქუჩა სასაუზმის წინ
სასაუზმიდან თავქუდმოგლეჯილი უფროსი გამორბის, მიმოიხედავს, გადაწყვეტილებას
მიიღებს და რაც ძალი და ღონე აქვს, გაიქცევა. უკან მას მისი მოადგილე მოსდევს.
უფროსი და მისი მოადგილე ქუჩაში გარბიან, უკან კი მათ გზაზე წამოწოლილი ძაღლები
ყეფით აედევნებიან. უფროსი წამიერად შეყოვნდება, ყურშას შეუბღვერს
უფროსი
წადი! დამეკარგე!
ყურშა რამდენიმე ნაბიჯით უკან დაიხევს, უფროსი და მას წამოწეული მოადგილე კი
28
სირბილს გააგრძEლებენ. აქოშინებული უფროსი მოადგილეს მიუბრუნდება
უფროსი
დამეკარგე თვალიდან!
30. Eქსტ / დღე. ქალაქის შემოგარენი
ქალაქის შემოგარენში, ცაში სამხედრო შვეულმფრენების მწყობრად მოძრავი ესკადრილია
გამოჩნედება. სამხედრო მანქანების გუგუნი სულ უფრო და უფრო მატულობს, ისინი
დასახლებულ პუნქტს უახლოვდებიან.
31. Eქსტ / დღე. ქუჩა კოტეჯის წინ.
აქოშინებული უფროსი და მისი მოადგილე ქუჩაში შეკრებილ ხალხს უახლოვდებიან.
მორბენალ მამაკაცებს შსს-ს კუთვნილი რამდენიმე ავტობუსი წამოეწევა. ავტობუსები
გზის პირას გაჩერდებიან და იქედან ნიღბებსა და ჯავშანჟილეტებში გამოწყობილი,
ხელკეტებითა და ფარებით შეიარაღებული სპეცდანიშნულების რაზმის მებრძოლები
გადმოვლენ და ორ რიგად დაწყობას შეუდგებიან.
უფროსი წამიერად შEჩერდება, სუნთქვის აღდგენას შეეცდება, შემდეგ კი ისევ გააგრძEლებს
სირბილს. მის ზურგს უკან სპეცდანიშნუმლების რაზმის წევრები ამოძრავდებიან.
ცაში შვეულმფრენების ესკადრილია გამოჩნდება – იგი საბრძოლო წყობას შეცვლის და
ერთიან ფრონტად მოძრაობის ნაცვლად საბრძოლო მანქანები ერთი მეორის მიმდევრობით
გადაეწყობიან, ჰაერში დიდ წრეზე დაიწყებენ მოძრაობას, რომლის დიამეტრი და
ფრენის სიმაღლე სულ უფრო და უფრო მცირდება.
უფროსი ქუჩაში შეკრეებილ ხალხში შეიჭრება, უყვირის
უფროსი
დაიშალეთ! დაიშალეთ!
ზემოდან, შვეულმფრენის დინამიკიდან კი მოისმის გამწარებული გოჩას ხმა
გოჩას ხმა ვერტმფრენიდან
რომელმა გამითათრა შვილი? ოჯახი ვინ დამიწიოკა?!
დამენახოს, სანამ დაბლა ჩამოვსულვარ!
საპირისპირო მხრიდან კი ქუჩაში შეკრებილ ხალხს თბილისიდან წამოსული ტაქსი
მიუახლოვდება. დაპირისპირებული ქართველები და აზერბაიჯანელები ზლაზვნით
გვერდზე გაიწევიან, მანქანა ნელ-ნელა წინ მიიწევს და ბოლოს ჩიხელიძE-ალიევების
ჭიშკართან გაჩEრდება.
ამავდროულად ამ ადგილას პოლიციის უფროსი და მისი მოადგილე გაჩნდებიან.
ტაქსის კარი გაიღEბა და სალონიდან საქართველოსთვის უჩვეულო, ნარინჯისა და შინდის
ფერებში გამოწყობილი სამი თავგადაპარსული ბუდისტი ბერი გადმოვა. უცხოელებს
თარჯიმანი გოგონა გადმოჰყვება. ბერები გარშემო შეკრებილებს თავაზიანად უღიმიან,
კიდევ ერთხელ გადაამოწმებენ მისამართს, მიანიშნებენ ჭიშკარზე მითითებულ ნომერზე
და სახლლისკენ დაიძვრებიან.
უცნობების ხილვით გაოგნებული პოლიციის უფროსი მათ ეკვეთება
უფროსი
თქვენ ვინღა ხართ? აქ რა გინდათ?
29
თარჯიმანი
ეს ბატონები ტიბეტელი ბერები არიან, ჩინეთიდან
ჩამობრძანდნენ…
უფროსი
ჩინეთიდან?
თარჯიმანი
დიახ, ჩინეთიდან
თარჯიმანი ბერებს გადაელაპარაკება და ისინიც უფროსს პასუხად გაუღიმებენ, თავ-
თავიანთ პასპორტებს გაუწვდიან. გაოგნებული პოლიციის უფროსი ხელში მათ
პასპორტებს ატრიალებს.
უფროსი
მაშ, საქმეს აქ ახლა ჩინეთიც მირევს?
შვეულმფრენები საკმაოდ დაბლა დაეშვნენ, ქუჩაში შეკრებილი ხალხის თავზე ჰაერში
დაეკიდებიან. საბრძოლო მანქანებიდან სადესანტო ტროსებს გადმოუშვებენ და კბილებამდე
შეიარაღებული მებრძოლები ერთი მეორის მიყოლებით დაბლა დაშვებას შეუდგებიან.
პირველი ბერი ჭიშკართან მივა და ზარს დარეკავს. უკნიდან მათ ბავშვით ხელში ნათია
მიუახლოვდება, თარჯიმანს მიმართავს
ნათია
ვინ გნებავთ?
ბერები შემოტრიალდებან და ნათიას ხელში აყვანილი ხვიჩას დანახვაზე ერთმანეთს
გადაელაპარაკებიან.
ხვიჩა სტუმრებს გაუღიმებს და ხელს ერთ-ერთი მათგანის კისერზე დაკიდებული კრიალოსნისკენ
გაიშვერს. ბერი კმაყოფილი იერით თანამოძმეებს თავს დაუკრავს, კისერზე
დაკიდებულ რამდენიმე კრიალოსანს მოიხსნის და ხვიჩას დაანახებს. ხვიჩას მაინც და
მაინც ერთი მათგანი ამოუჩემებია, ხელს სწორედ მისი მიმართულებით იშვერს. ბერი
კრიალოსანს ხელიდან მოიხსნის, ბიჭს მიაწვდის, თვითონ კი ორიოდე ნაბიჯით უკან
დაიხევს და მისალმების ნიშნად სამჯერად დაჩოქვებს დაიწყებს. დანარჩენი ორი ბერიც
მეგობარს მიბაძავს.
პოლიციის უფროსი ამ სანახაობას ვეღარ აიტანს, რევოლვერს ამოიღებს და ჰაერში
რამდენჯერმე გაისვრის
უფროსი
შეწყვიტეთ ეს საგიჟეთი! გამაგებინეთ, აქ რა
ხდება?!
შეკრებილებს კამუფლაჟში გამოწყობილი, კბილებამდე შეიარაღებული გოჩა და მისი
თანამებრძოლები შემოერტყმევიან, ბუდისტ ბერებს მიაჩერდებიან
გოჩა
რა ხდება?! რა ამბავია?
თარჯიმანი
მე მგონი, ჩვენმა სტუმრებმა ორი წლის წინ გარდაცვლილი
მასწავლებლის კვალს მიაკვლიეს! საქართველოში ეგენი
სწორედ მის მასაძებნად ჩამოვიდნენ. ეტყობა, ეს ბიჭი
სწორედ მისი მორიგი გარდასახვა უნდა იყოს!
უფროსი
30
ვინ მასწავლებელი? რა გარდასახვა?
ხვიჩას ხმა (კადრს მიღმა)
ძნელი სათქმელია, ეს ამბავი როდის დაიწყო. დღევანდელ
დღეს? გუშინ? მაშინ, როცა დავიბადე, ორი წლის თუ
ხუთიოდე საუკუნის წინათ?… ამ ქვეყნად მიზეზებს და მათ
შედეგებს რა გამოლევს, მაგრამ მიზეზთა მიზეზს და
შედეგთა შედეგს ოდესმე ხომ უნდა ჩავწვდეთ?…
კაცობრიობას მე უზარმაზარ ხომალდად აღვიქვამ, თავისი
უშველებელი გემბანებითა და სალონებით, რომელიც
დროის დინებას მიუყვება…
32. ექსტ/ დღე ეზო კოტეჯის წინ
კოტეჯის წინ ეზოში გრძელი სუფრაა გაშლილი, რომლის გარშEმო ყველა მონაწილე
შემომსხდარა. თამადის ადგილი პოლიციის უფროსს დაუკავებია, სადღEგრძელოებს
უზარმაზარი ყანწებით ამბობს.
სუფრიდან შორიახლოს, მანეჟში კი პატარა ხვიჩა და ნეჯათი თამაშობენ, სათამაშოებს
ერთმანეთს ეცილებიან.
ხვიჩას ხმა (კადრს მიღმა)
(აგრძელებს)
აქედან გამომდინარე, ნებისმიერი ამბის თხრობაც სათავიდან,
ადამ და ევას, ან, გნებავთ, პირველი ევროპელი ზეზვასა
და მზიას დროიდან შეიძლება დაიწყოს, მისი დასრულება
კი… დღევანდელი ამბავი ჭEშმარიტად ალბათ მაშინ
დასრულდება, როცა ეს გემი დროის მდინარის შესართავს
მიაღწევს და უსასრულო ოკეანეში გავა. მაგრამ ამგვარი,
კოსმიური მასშტაბებით აზროვნებას ადამიანები გაურბიან
ხოლმე, ასე რომ თხრობას მეც იმავე დღის მოვლენებით
დავასრულებ. თავისთავად გასაგებია, რომ საქართველოს-
თვის ჩვეულად ყველაფერი დიდ სუფრასთან გაგრძელდა,
სუფრასთან, რომელსაც იმ გემის დარად არ აქვს არც დასაწყისი
და არც დასასრული… თამადამ ჩინეთიდან ჩამოსული
სტუმრების დათრობაც კი მოახერხა, რომლებიც, საზოგადოდ,
სასმელს პირთან არ იკარებენ. მართალი გითხრათ,
ის კრიალოსანიც და სხვა ნივთებიც, მე რომ გამოცდის
სახით დამანახეს, ბუნდოვნად რაღაცას მაგონებენ,
მათი ხელში დაჭერა უდიდეს სიამოვნებას მგვრის, მაგრამ
ჯერ-ჯერობით დანამდვილებით ნამდვილად ვერ გეტყვით,
ჩემი წინა თუ წინის წინა ცხოვრებიდან რამე გამეხსენებინოს.
დღEვანდელ დღეს კი ჩემი საქმე ჯერ-ჯერობით მანეჟში
ნეჯათასთან და სხვა ჩემს კბილა გოგო-ბიჭებთან
თამაშია. ჭკუის სწავლა და გაკვეთილები მოგვიანებით უნდა
დაიწყოს, თუმცა იმ დღეს ჩემი კრიალოსანი ნეჯათს
იმდენად მოეწონა, იმდენად დაჟინებით შემეცილა, რომ ბოლოს
გახია და მარცვლების ნახევარი გადაყლაპა. ამან კი
ჩვენი სტუმრები დააეჭვა კიდევაც, მათი მასწავლებლის
ნამდვილი გარდასახვა ჩემი მეზობელი, ნეჯათ ალიევი ხომ
არ არის? ვნახოთ, მომავალი ყველაფერს აჩვენებს.

დასასრული
31

თბილისი, 14.11.2005

წყარო – აქ ნახავთ სცენარს ამერიკულ ფორმატში, სადაც ერთი გვერდი ფილმის ერთი წუთია, დაახლოებით.

Posted in კინოსცენარი | Leave a comment

ირაკლი ლომოური: უსუი

რეჟისორი: მერაბ კოკოჩაშვილი

BetaCam, ფერადი, 36 წთ.

პროდიუსერი: მერაბ კოკოჩაშვილი
სცენარის ავტორი: ირაკლი ლომოური
ოპერატორი: დავით გუჯაბიძე
მხატვარი: კონსტანტინე ჯაფარიძე
მუსიკა: ნოდარ მამისაშვილი
მონტაჟი / ხმის რეჟისორი: გიორგი ბაბალაშვილი
მონაწილეობენ: ლევან წულაძე, ნანუკა ხუსკივაძე, თემურ კლდიაშვილი, დიმიტრი ბათიაშვილი, ნანა მჭედლიძე, მედეა ჩახავა, დუტა სხირტლაძე,ელისაბედ ჭიჭინაძე

საპროდიუსერო კომპანია: „ნეოსტუდია“.

სინოფსისი:

ცხოვრებისეული ამბავი აბსურდული დასასრულით. კაცს გაუჭირდა და ღმერთს შეევედრა, მიშველეო. ღმერთმა ურჩია: ხელი გაანძრიე და გეშველებაო. კაცმა შეისმინა და ეშველა. ღმერთი დაფიქრდა და მიბაძა კაცს.

წყარო – http://www.gnfc.ge/?action=films&film_id=69&pageon=47

Irakli Lomouri

ირაკლი ლომოური

უსუი
(მოთხრობა)

გეგა, ახალგაზრდა მაგრამ, სინამდვილეში, გაურკვეველი ასაკის კაცი სამარშრუტო „რაფის“ წინა სკამზე ზის ერთობ უხერხულ პოზაში, ეტყობა, ვერ ეტევა და მუხლისთავები ლამისაა ნიკაპზე მიუბჯენია. გამომეტყველება აქვს მსგავსი ბავშვისა, რომელმაც იცის, ნემსი უნდა გაუკეთონ (ანდა სულაც ოყნა), და ისიც იცის, ტირილსა და ღნავილს აზრი არა აქვს, მაინც გაუკეთებენ. მანქანის წინ ცარიელი ტროტუარია და წითელი აგურის ყრუ კედელი, რომელზეც ძველი აფიშებია ალაგ-ალაგ შემორჩენილი. აქეთ-იქით ცარიელი სამარშრუტო მიკროავტობუსებია ჩამწკრივებული, ყველა „დინგით“ ტროტუარისკენ. გეგა კედელს უყურებს, თვალში მოხვდება ნახევრადჩამოხეული აფიშა, რომელსაც დიდი, თითქოს მოარქაულო, უცნაურად სტილიზებული ასოებით აწერია „უსუი“. პატარა ასოებით რა წერია, არ ჩანს. გეგა დიდხანს უყურებს, ეტყობა, წარწერამ დააინტერესა, მაგრამ აშკარაა, მანქანიდან გადმოსვლა და ახლოდან წაკითხვა ეზარება. გეგა სკამზე შემობრუნდება რის ვაი-ვაგლახით და ხვეწნანარევი ტონით ამბობს:
— წავედით რა…
მიკროავტობუსის ბოლო სკამზე სამი ხნოვანი კაცი ბანქოს თამაშობს სრულიად უხმოდ, დაძაბულები კარტს „ჩითავენ“. სამივეს ისეთი გამომეტყველება აქვს, რომ იფიქრებ, სახლ-კარი უკვე წააგეს და ახლა ცოლ-შვილზე თამაშობენ.
— გაიმსოს, ჯიგარო… — გამოეპასუხება ერთ-ერთი ისე, კარტს თვალს არ მოსწყვეტს, წარბიც არ შეუტოკდება. გეგას სახე ეცვლება, ნერვებაშლილი უკვე მზადაა კარი გააღოს და გადავიდეს, მაგრამ ამ დროს მიკროავტობუსი სკოლის მოსწავლეებით ივსება.
— ორ-ორად! ორ-ორად! — ავტობუსში ასვლას ხელმძღვანელობს ხანშიშესული, მაგრამ მეტად ენერგიული ქალბატონი, ალბათ, დამრიგებელი. გეგა შეხედავს და იმწამსვე თვალს მოაშორებს.
— ორ-ორად დასხედით, თითო ადგილზე ორ-ორად, მუხლებში ჩაუჯექით ერთმანეთს… და ოცდახუთ-ოცდახუთი კაპიკი გაამზადეთ! — ბრძანებას იძლევა დამრიგებელი.
— მასწ, გაიგეთ რა თქვა პატრიარქმა, ორიანები აღარ დაუწეროთო! — წკრიალა ხმით წამოიძახებს ერთ-ერთი ბავშვი.
— ერთიანებზე არაფერი უთქვამს, — ჩაილაპარაკებს დამრიგებელი, — ხმა, კრინტი!
გეგა ისევ შეხედავს. ქალი მის მზერას დაიჭერს, იცნობს, ეკითხება:
— გეგა?
გეგა სასწრაფოდ თავს მიატრიალებს. აფიშაზე წერია „უსუი“.
— გეგა,.. გეგა არა ხარ შენ, მეათე მეორედან?! — არ ეშვება ქალი, — გეგა რცხილაძე?.. არა, მსხილაძე?..
— მეე? არა, ქალბატონო… — გეგა სივრცეში იყურება, — არაა…
— აბა, ვინ ხარ?! — უკვირს ქალს.
— უსუი… — პასუხობს გეგა.
მანქანა ადგილიდან დაიძვრება.

***
გეგა ქუჩაში მიბორიალობს.
— გეგა!
გეგა მიტრიალდება. მის წინ დგას ახალგაზრდა ქალი პატარა ბავშვთან ერთად, რომელიც გაუგებარია, გოგოა თუ ბიჭი. გეგა უხმოდ უყურებს, თითქოს ვერ ცნობს.
— გეგა, რა გჭირს? — უკვირს ქალს, — გათიშული ხარ?
— ა, მაცაცო! — ამბობს გელა და კოცნის უხერხულად, თითქმის შუბლში.
— როგორ ხარ? რას შვები? სად დაიკარგე? — სხაპასხუპით დააყრის ქალი, — ცოლ-შვილი როგორ გყავს?
— გავეყარე… — სხვათაშორის ამბობს გეგა.
— ისევ? — უკვირს ქალს. ბავშვი ხელზე ექაჩება.
— მაცაცო… — რაღაცის თქმას აპირებს გეგა, მაგრამ ყოყმანობს. ქალი თითქოს მიხვდება, ხელჩანთის გახსნას დააპირებს.
— არა, არა, — ამბობს გეგა, — არ მინდა,.. მაქვს…
— გაქვს? — ისევ უკვირს ქალს.
— მაცაცო, უსუი,… რა პონტია? — ეკითხება უცებ გეგა.
— დედააა, წავიდეთ,.. — ბავშვი აქტიურ მოქმედებაზე გადადის.
— მოიცა! — დაუცაცხანებს ბავშვს, — გეგა, ხო ხატავ ისევ? რამდენი ხანია გამოფენა არა გქონია? თუ გამომრჩა?
— იცი, ვინ ვნახე „მარშუტკაში“? — ეუბნება გეგა ისე, თითქოს კითხვა ვერც გაიგო, — „გესტაპო“, ჩვენი დამრიგებელი…
— მართლაა? — ისევ უკვირს მაცაცოს, — ცოცხალია?
— მშვენივრად გამოიყურება, ყველანი მოგიკითხათ სათითაოდ, დიდი სიყვარულით…
— დედააა… — ბავშვი ზლუქუნს იწყებს.
— ჰო, წავედით, წავედით, — ამბობს მაცაცო, შემობრუნდება, — აბა, კარგად, ჩემო,.. უსუი…
— მოიცა, — გააჩერებს გეგა და ყურში უჩურჩულებს, — ეს მართლა გურამის შვილია?
— აბა, შენი? — პასუხობს მაცაცო შეურაცხყოფილის ტონით, მოულოდნელად თვალს ჩაუკრავს და მიდის. ბავშვი საწინააღმდეგო მხარეს ექაჩება ღრიალით.

***
გეგა ქუჩაში მიბორიალობს. ჩაუვლის შუახნის, შავებში ჩაცმულ, ხელგაწვდილ მამაკაცს, რომელიც ტროტუარის კიდეზე დგას გაქვავებულივით, ოდნავ წინ წახრილი. მზის, შავი მასიურჩარჩოიანი სათვალე უკეთია, რომელსაც ერთი შუშა აკლია და იქიდან თვალი გამოიჭყიტება, როგორც ჭკვიანი ლემური ფუღუროდან. გეგა გაჩერდება, შემობრუნდება, უყურებს. კაცი მოულოდნელად მუქარის ტონით გამოსცრის კბილებსშუა:
— არ მაძლევ, დაახვიე…
— უსუი რა არის? — ეკითხება გეგა გულუბრყვილო, ბავშვური ინტონაციით.
— მომეცი და გეტყვი. — იმავე ტონით პასუხობს კაცი.
გეგა ჯიბეში ხელს ჩაიყოფს, ხურდას მოიჩხრეკს, მათხოვარს ისე აწვდის, არც შეხედავს, რას აძლევს.
— უბადრუკი საქართველოს უსუსური ისტერიკა, — ამბობს კაცი და გადააფურთხებს.

***
გეგა ქუჩაში მიბორიალობს.
— გეგა!
გეგა შემობრუნდება, დაინახავს, რომ გაჩერებული მანქანიდან ვიღაც ხელს უქნევს.
გეგა მანქანის წინა კარს აღებს და ჯდება. კაცი გადაკოცნის.
— როგორა ხარ, გეგა, ჯიგარო, — ეტყვის კაცი და მანქანას დაძრავს, თან მუსიკას ჩართავს.
— რავი აბა,.. — პასუხობს გეგა, — შენ მაგრა ხარ, დიტო ჯან, ეტყობა, ახალი მანქანა, რამე…
— კიი, — იცინის დიტო, — რაც მართალია, მართალია, კარგადა ვარ,..
ღიპზე ხელს მოისვამს, ისევ იცინის,
— და არ დაიჯერებ, საიდან,.. ნიჭი აღმომაჩნდა!
— რა ნიჭი?! — ვერ გაიგებს გეგა, — ხატვის ნიჭი ისედაც ხო გქონდა…
— ხატვის დედაც ავატირე, — იცინის დიტო, — იცი რისი ნიჭი მაქვს, არ დაიჯერებ!
— ეხლა არ მითხრა, რომ ექსტრასენსი გახდი…
— ექსტრასენსი კი არა,.. სუპერსენსი! — ისევ იცინის დიტო, — გინდა გაჩვენო?.. ეხლა სწორედ ერთ კლიენტთან მივდივარ,.. აი, მგონი მოვედით სულაც,.. შენც წამო…
დიტო მანქანიდან გადმოდის, გეგა მორჩილად მიჰყვება. შედიან სადარბაზოში. დიტო ღილაკს აჭერს ხელს. კარი ჯერ ჯაჭვზე, შემდეგ კი ერთიანად იღება.
— მობრძანდით, — დარბაისელ ხნოვან ქალბატონს დიტო და გეგა სამზარეულოში შეჰყავს. დიტო ბუნებრივი აირის ანუ „გაზის“ მრიცხველის წინ დგება მოკრივესავით ფეხებგაჩაჩხული და ციფერბლატს მიაშტერდება. უცებ მრიცხველი უკუღმა იწყებს ტრიალს. გეგას სიცილი წასკდება. დიტო უკმაყოფილოდ მოიხედავს.
— ხელს ნუ მიშლი! — მერე დიასახლისს მიუბრუნდება, — ბოლომდე ჩამოვყარო?
— ბოლომდე, ბოლომდე…
შემდეგ ქალი ელექტრომრიცხველთან მიიყვანს. იქაც იგივე სცენა მეორდება, იმ განსხვავებით, რომ დიტო ახლა ორ ტაბურეტზე დგას ფეხებგაჩაჩხული. გეგას ძალიან უნდა თავის შეკავება, მაგრამ ვერ ახერხებს და სიცილით იგუდება. დიტო თვალებს უბრიალებს…
როცა მანქანაში ჩასხდებიან, გეგა ჰკითხავს,
— კი მაგრამ, ამ ფოკუზს ნებისმიერი ინკასატორი, თუ რა ჰქვიათ, არ ვიცი, ყოველგვარი გაფარჩხვა-გაჭინთვის გარეშე ახერხებს მშვენივრად,.. შენ რაღაში სჭირდები ამ ხალხს?
დიტოს აშკარად ეწყინება, მაგრამ მაინც უხსნის,
— მე ნაკლებს ვართმევ…
— და ასე კაპიკ-კაპიკ რამდენს აგროვებ რო?
— შენ გგონია, მარტო სჩოჩიკებს ვაბზრიალებ?! ეე, გეგა, გეგა,.. — თავს გააქნევს დიტო, — ამეებზე, შენ რაც ეხლა ნახე, აღარც ვიხარჯები, ახლობელმა თუ მთხოვა, მარტო მაშინ მივდივარ, ხათრით, თორე…
დიტო გაჩუმდება, თითქოს ყოყმანობს, ვერ გადაუწყვეტია, გააგრძელოს თუ არა ლაპარაკი. უცებ გეგა ჰკითხავს:
— უსუი რა არის?
— რა უსუი?
— სუპერსენსი თუ ხარ, კი უნდა იცოდე, — ამბობს გეგა ოდნავშესამჩნევი ირონიით.
— სუპერსენსი ვარ, სენსეი კი არა,..
— ვინ სენსეი, რა, მიროს გულისხმობ?
— გაიგე, რა დაემართა?
— კი, ვიცი…
ხანმოკლე პაუზა. დიტო მუსიკას გამოთიშავს.
— ნახე? — ჰკითხავს გეგას.
— არა.
— არც მე.
— მოდი, მივიდეთ, — შესთავაზებს გეგა.
— იცი რა, შენ მიდი, მე ეხლა საქმე მაქვს, არაფრით არ შემიძლია,.. მიგიყვან და რაღაცეებიც მიუტანე, ცოდოა,.. ნატაშკა შემხვდა ამას წინათ და მითხრა, რა დღეში არიან, გაუთხოვარი და უვლის მარტო…
დიტო მანქანას სუპერმარკეტთან აჩერებს.

***
გეგა დიტოს მანქანიდან გადმოდის დიდი ცელოფანის პაკეტით ხელში. რამდენიმე ნაბიჯს გადადგამს, სადარბაზოსთან მივა და მოულოდნელად წინ ვიღაც კაცი გადაეღობება, რომელსაც თეთრი მაისური აცვია, მკერდზე სათვალიანი კაცის პორტრეტით.
— გიჭირს, ძმაო?! — ეტყვის უცნობი და თვალს თვალში გაუყრის.
— რაო? — ვერ გაიგებს გეგა.
— ყველას გვიჭირს, მთელს ქვეყანას უჭირს, დაიქცა ქვეყანა, ვიღუპებით, — სხაპასხუპით ალაპარაკდება კაცი, — და მშველელი ვინაა?! და გამოსავალზე თუ გიფიქრია?! ვინ გადაგვარჩენს?! ვინ გვიხსნის?! ჰა?! მიპასუხე!
— არ ვაპირებ სექტანტობას, თავი გამანებე… — ეუბნება გეგა და ცდილობს გვერდი აუქციოს, მაგრამ კაცი არ უშვებს, უცებ გადაიხარხარებს:
— იეღოველი გეგონე? არა, გენაცვალე, მე ნაღდს გთავაზობ! ნაღდს!
და სწრაფად შემობრუნდება. ზურგზე დიდი ასოებით აწერია — „ბილ გეიტსი – საქართველოს პრეზიდენტი!“
კაცი შემოტრიალდება არაჩვეულებრივად კმაყოფილი. გეგას სიცილი წასკდება. კაცს სახე მოექცევა წყენისგან.
— რას დამცინი, გენაცვალე? აბა, სხვა ვინ გვიშველის?! აი, წაიკითხე, ღია წერილია, აგერ, აი, ჩვენი თხოვნა-ვედრება!..
— ჰო, მართალია, სხვა ვინ,.. — გეგა ცდილობს სერიოზულად ილაპარაკოს, — ოღონდ, არ ჯობია პირდაპირ მეფედ გამოგვეცხადებინა? თავის ლაშქარში ჩაგვწეროს და ჯამაგირიც დაგვინიშნოს? მერე ძეგლი დავუდგათ არმაზის მთაზე და,..
— თუ ყველა ვთხოვთ, მთელი საქართველო, უარს ვერ გვეტყვის! და გვეშველება! — აწყვეტინებს კაცი და აგრძელებს, — იცი, რამდენმა მომიწერა უკვე ხელი? 27 501-მა! შენც მომიწერე!
და ფურცელსა და პასტას გაუწვდის.
გეგა წამით დაფიქრდება და ეტყვის:
— მითხარი, რა არის უსუი და მოგიწერ…
— ხალხი აქეთ მეხვეწება, მოგვაწერინეო, შენ კიდევ ვინა ყოფილხარ,.. ქვეყანა ფეხებზე გკიდია!.. არ გიჭირს და იმიტომ,.. გაღორდით!
კაცი გეგას ცელოფანის პაკეტს თვალს შეავლებს, გადააფურთხებს და მიდის.

***
გეგა თითქმის ცარიელ ოთახშია, სადაც ტახტზე საბანწაფარებული წევს ჩაცმულ-დახურული, გამხდარი, წვერმოშვებული კაცი, თავზე ნაქსოვი ქუდი ადევს, კისერზე გრძელი შარფი აქვს შემოხვეული. კედლები აჭრელებულია ფოტოებით, პლაკატებით, აფიშებით, რეპროდუქციებით. კაცი ისე წევს, რომ ნაწილობრივ ფარავს წარწერას თვალისმომჭრელად ფერად პლაკატზე — „მირიან მირიანაშვილის პერსონალუ,..“
— მირიან როგორ,.. — იწყებს გეგა და ჩერდება, ეტყობა, უნდოდა ეთქვა, „როგორ ხარ“, მაგრამ გადაიფიქრა და ამბობს, — ბრძანდებით?
— ვბრძანდები,.. გეგა, რა,.. ცერემონიებია?.. რადგან,.. პოლუტრუპი ვარ,.. ამიტომ?.. თქვენობით,.. ჩვენში მოსულა?
კაცი სვენებ-სვენებით ლაპარაკობს, ნახევარი სახე გადაქცეულ-გაშეშებული აქვს ისევე, როგორც სხეულის ცალი მხარე, მაგრამ თვალები ისე უციმციმებს, როგორც თხუთმეტი წლის ყმაწვილს, რომელიც მეორე პაემანიდან დაბრუნდა.
გეგა უხერხულად გაიღიმებს, მიმოიხედავს, ეძებს სკამს, რომ დაჯდეს, მაგრამ ოთახში არაფერია ტახტის გარდა.
— აი, აქ,.. ჩამოჯექი,.. ტახტზე, — ეუბნება მირიანი.
გეგა დაინახავს კედელთან დაგებულ ძველ გაქუცულ ფარდაგს და ზედ დაჯდება, კედელს ზურგით მიეყრდნობა, ფეხებს გემრიელად გაშლის.
— ესე ვიქნები…
— იყავი…
— მირო,.. ბიჭებმა მოგიკითხეს,.. მოკითხვა დამაბარეს, და რაღაც-რაღაცეები გამოგიგზავნეს,.. დიტომ გამოგიგზავნა…
— რა?
— გემრიელობები, — გეგა ისე ამბობს, თითქოს ბოდიშს იხდის, — სამზარეულოში შეიტანა ქალბატონმა მელიტამ…
— ეხლა ეგეთები,.. დაიწყეთ,.. რაღა,.. — ამბობს მირიანი უკმაყოფილო ტონით, მაგრამ ეტყობა, რომ ყურადღება მაინც ესიამოვნა, — მეტი,.. არ მოიტანო,.. არაფერი… მე არა მჭირდება…
— კარგი, აღარ გვინდა ამაზე… — ამბობს გეგა.
— შენ გგონია,.. ისე ვამბობ,.. ზრდილობიზა?.. — უცებ ხმას აუწევს მირიანი. გეგა არ პასუხობს. პაუზა. შემდეგ მირიანი ისევ ხმადაბლა აგრძელებს,
— როცა მომშივდება,.. ამას ვუყურებ,.. ხოლმე,..
— რას?
— ირაშას თევზებს… — და თვალებით ანიშნებს კედელზე გაკრულ მომცრო პლაკატზე, სადაც ორი თევზია გამოსახული და წერია „ირაკლი სუთიძე“ — ვუყურებ და,.. ვნაყრდები…
— უპუროდ მაინც ძნელი იქნება,.. ცარიელი თევზი, — ამბობს გეგა, მაგრამ ისე, რომ ძნელი გასარკვევია, სერიოზულად თქვა თუ ირონიულად.
— მართალი ხარ,.. ძნელია… ირაშა იყო აქ,.. ერთი თვის წინ,.. და ვთხოვე,.. ხუთი პური დახატოს…
— ხუთი?
მირიანი არაფერს პასუხობს. ხანმოკლე პაუზა.
— შენ თვითონ,.. თუ მუშაობ,.. გეგა? — ეკითხება მირიანი, მაგრამ გეგა არ პასუხობს. ისევ პასუზა.
მერე გეგა ჰკითხავს:
— მირო,.. რა არის უსუი?
— უსუი?
— უსუი.
— შენ სთქვი,.. უსუი?! ხომ არ,.. მომესმა?! — ამბობს მირიანი არაჩვეულებრივად მýღერი ხმით, თითქოს საზეიმოდ და ოდნავ თეატრალურადაც კი.
— ამეკვიატა, მთელი დღე მაგაზე ვფიქრობ, თავში მიტრიალებს სულ, რატომღაც,.. ეს უსუი…
— თავში თუ გაქვს… ესე იგი, გულში გქონია,.. საკმარისია შენს გულს ჩახედო,.. შენვე მიხვდები, ამოიკითხავ…
— ამოვიკითხავ არა, ფლავი…
— არც ეგ სიტყვაა,.. აქ შემთხვევითი,.. იმ ქვეყანაში ფლავია სწორედ,.. რაც ჩვენთვის პური,..
— მირო, მაღადავებ? ეს რა ლექსებით,.. მებლატავები?! — ჩანს, რომ გეგა მართლა გაღიზიანდა, აპირებს წამოდგეს. მირიანი ხელის სუსტი მოძრაობით აჩერებს.
— არ გაღადავებ… გამეხარდა,.. ეს რომ გავიგე,.. რაღაცეების აზრზე,.. მოსულხარ…
— რის აზრზე მოვსულვარ?! — გეგა გულწრფელად გაოცებულია.
— ნუუ,.. მოდიხარ აზრზე,.. იცი რა, თვალები დახუჭე,.. და თუ მართლა მოდიხარ,.. თვითონ იტყვი,.. რაც არის უსუი,.. მე დაგეხმარები,..
— როგორ დამეხმარები?!
— ტელეპატიურად… — სრულიად სერიოზულად და მშვიდად პასუხობს მირიანი. გეგა ისევ წამოიწევს ასადგომად, მაგრამ მირიანი მოულოდნელად საბრალობელი ხმით შეეხვეწება:
— სცადე,.. თუ შეიძლება…
გეგა თვალებს ხუჭავს. თვალებს დახუჭავს, აგრეთვე, მირიანიც. ასე არიან რაღაც ხანს, გეგას ეჩვენება, რომ ძალიან დიდხანს. უეცრად გეგა იწყებს ლაპარაკს მირიანის ხმით, მაგრამ ისე, რომ ტუჩებს თითქმის არ ამოძრავებს.
— უსუი,.. არის,.. სიტყვა,.. რომელსაც,.. ამბობს,.. სამურაი,.. ხარაკირის,… გაკეთების,.. წინ…
გეგა უცებ გამოერკვევა, თვალებს გაახელს და შეშფოთებული იტყვის:
— ეს რა იყო?!
— უსუი, — პასუხობს მირიანი მშვიდად, — მაგრამ უსუის თქმის უფლება,.. აქვს მხოლოდ იმ,.. სამურაის,.. რომელსაც უკან,.. მეგობარი უდგას,.. ვინც თავი უნდა მოჰკვეთოს,.. როცა ხარაკირის,.. გაიკეთებს…
— რატომ უნდა მოჰკვეთოს?!
— რომ არ იწვალოს, — მარტივად აუხსნის მირიანი.
ამ დროს იღება ოთახის კარი და სრულიად ჭაღარა წარმოსადეგი ქალბატონი შემოაგორებს მომცრო გორგოლაჭებიან მაგიდას.
— ნახე, მირიან, რა დელიკატესები მოგვართვა გეგამ, — ამბობს ქალი ღიმილით. გეგა წამოდგება,
— მე უნდა გავიდე…
— რატომ ჩქარობთ, მე ყავა მოგიდუღეთ…
— არა, არა, გმადლობთ, კარგად ბრძანდებოდეთ… — გეგა კარებისკენ მიდის. მირიანი დაადევნებს,
— დაიმახსოვრე,.. უსუის ვერ იტყვი,.. თუ მეგობარი არ გიდგას,.. ზურგსუკან…

***
გეგა გრძელ დერეფანს მიუყვება, სათითაოდ ყველა ოთახში ჰყოფს თავს, ეკითხება, „ლუკა აქ ხომ არ არის?“ ბოლოს და ბოლოს, მიაგნებს. გეგას დანახვაზე ლუკა წერას თავს ანებებს, დგება, მუშტს ზეაღმართავს და ამბობს გრძნობით:
— No pasaran!
გეგაც შემართავს მუშტს. ლუკა ყოველგვარი პაუზის გარეშე აგრძელებს:
— დოლორეს იბარური ბასკი ყოფილა! იცოდი?
— სალაპარაკო მაქვს, — ეუბნება გეგა და მიმოიხედავს. სალაპარაკო ადგილი იქ ნამდვილად არ არის, ოთახში ერთდროულად კითხულობენ ორ კორექტურას, დგას მონოტონური, დაგუდული ბუბუნი.
— ჩავიდეთ, — ხელით ანიშნებს ლუკა და ოთახიდან გამოდიან.
ქუჩაში გავლენ და იქვე სარდაფში ჩაეშვებიან, სადაც ერთი ციდა ბარია თურმე მოწყობილი, კარზე წარწერაა — ბარი „პეტიტი“. კარის გაღებისას ზანზალაკი წკარუნობს. ბარი ცარიელია.
— No pasaran, — ესალმება ლუკა ბარმენს, ინტელექტუალური გარეგნობის მქონე სათვალიან ბიჭს და გეგას ეკითხება, — ლუდს დალევ?
— საკეს, — პასუხობს გეგა სერიოზულად.
— საკე, ორი. — ეუბნება ლუკა ბარმენს და თავის მხრივ ამატებს, — და ნაბეღლავი,.. ერთი.
— რატომ ნაბეღლავი? — უკვირს გეგას.
— საკეზე ბორჯომი არ მიდის. — უხსნის ლუკა.
ბარმენი უხილავი მოძრაობით კასეტას ცვლის და ღილაკს აჭერს — ბარში ისმის უვერტიურა ოპერიდან „ჩიო-ჩიო სან“. გეგას ეცინება. ლუკა ბარმენს მადლობის ნიშნად საჰაერო კოცნას უგზავნის. ბარმენი ორ გაპიპინებულ ფიალას დაუდგამს მაგიდაზე, წელში მდაბლად მოიხრება, თავს დაუკრავს და თავის ადგილს უბრუნდება.
— აბა, ბანზაი, — ეტყვის ლუკა და ფიალას მიუჭახუნებს. გეგა ერთიანად გადაჰკრავს, დაიჯღანება, — რა საზიზღრობაა…
— ნამდვილი საკე თბილი უნდა იყოს, — აცხადებს ლუკა და შეწუხებულ სახეს დააწყობს, — მოხდა რამე? მითხარი, ძმაო…
— ლუკა,.. იცი უსუი რა არის?
— მე კიმონო არა მაქვს, — ამბობს ლუკა, შემდეგ აგრძელებს, — არა, კიმონოს კი იშოვის კაცი, მაგრამ ნამდვილი სამურაის ხმალი თბილისში ვის ექნება,.. მოიცა, მოიცა,.. ა! გამახსენდა! ჟვანიას აქვს მგონი!
— ვინ ჟვანიას? — უკვირს გეგას.
— ჟვანია ქართველებისთვის ისევე ერთადერთია, როგორც, ვთქვათ, სუხე-ბატორი მონღოლებისთვის…
— მერე გვათხოვებს?
— დოსტუპია საჭირო,.. პადხოდები… — ამბობს ლუკა და გეგას მხარზე ხელს უტყაპუნებს, — უნდა ვიჩალიჩოთ,.. იცი რას გირჩევ, „ენ-ჯე-ო“ ჩამოაყალიბე, დაარქვი, ვთქვათ, „სრულიად საქართველოს სამურაი საერთაშორისო პროგრესისა და კეთილდღეობისათვის“, დაწერე პროექტი, გაჩითე გრანტი,..
— გეყო ღადავი…
— აბა, ხარაკირის ჰაიჰარაზე კისრულობ? რას კისრულობ, რო კისრულობ? ეგრე სადაა?!
— გამანებე რა თავი… — გეგას უცებ ტირილი მოუნდება და ეს ხმაზეც შეეტყობა. ადგება, მიდის ბარმენთან, ორ არაყს დაასხმევინებს და უკან ბრუნდება, მაგიდაზე დადგამს. უცებ ორივეს თვითონვე გადაჰკრავს ზედიზედ, და კინაღამ დაიხრჩობა. ლუკა თვალს აარიდებს, თავს გააქნევს, მაგრამ არაფერს ამბობს. გეგას სლოკინი ეწყება, ლუკა რატომღაც ზურგში ურტყამს ხელს, ეტყობა, დახმარების მიზნით, თან ამშვიდებს:
— კარგი რა, გეგა-სან, რა მოგივიდა? რა გეწყინა?
— მე შენთან მოვედი,.. ჩემს მეგობართან,.. შენ კიდევ,.. მე მართლა აღარ მინდა,.. ეს რა ცხოვრება,.. აღარ შემიძლია,.. აღარ მინდა,.. მე მართლა გავიკეთებ,.. — გეგა სიტყვას არ ამთავრებს, მხოლოდ ცხვირს აქსუტუნებს.
— მაიცა, მაიცა, მე ატკაზზე კი არ გავდივარ, ძმაო, — ისევ იწყებს ძველებურად ლუკა, — თუ ვინმემ უნდა წაგაცალოს ეგ პიტალო, — და გეგას თავზე ხელს მოუთათუნებს, — ისევ და ისევ მე, იასნია,.. და ყველასათვისაც იასნია, მაგრამ უსუიში რას იტყვი, იცი?
— რას ვიტყვი? — ვერ გაიგებს გეგა.
— რატომ იკეთებ ხარაკირის, ხომ უნდა გამააცხადო უსუიში? ვის უკეთებ? ვის გამო და ვის წინაშე?
— მე მეგონა, რომ უბრალოდ ერთი სიტყვა უნდა მეთქვა, „უსუი“ და მორჩა… — თავს იმართლებს გეგა პატარა ბავშვივით.
— არა, ძმაო, ეგრე მარტივად სად არის, — ეუბნება ლუკა, — შენ ჯერ კარგად მოიფიქრე შენი უსუის ტექსტი,.. და,..
— და რამდენი უნდა იყოს მოცულობით? — ბეჯით მოსწავლესავით იკითხავს გეგა და მერე თვითონვე გაეცინება თავის კითხვაზე. ამ დროს ისმის წკრიალი. ლუკა პეიჯერს იღებს ჯიბიდან, შეტყობინებას კითხულობს, დგება, გეგას ხელს ჩამოართმევს და ეტყვის,
— უსუის ტექსტს რომ დაწერ, პირდაპირ ჩვენთან გამოაქანე, პირველ გვერდზე გავუშვებთ! ოღონდ სამ ნაბეჭდ გვერდზე მეტი არ იყოს! No pasaran!

***
გეგა ქუჩაში მიბორიალობს, ნელა და თითქმის ყანყალით, გაჩერდება მეტროს გვირაბივით ვიწრო, გრძელი და ბნელი არკის შესასვლელთან, შეიხედავს — არკის ბოლოში ჩანს შიდა ეზოს ნაწილი, მჭახე მზით განათებული, თითქოს თეატრალური სცენააო. გეგა დგას, ფიქრობს, შევიდეს თუ არა არკაში, ამ დროს არკის ბოლოში გამოჩნდება თმაგაშლილი ქალიშვილის სილუეტი. კონტრაჟურში იმდენად რომანტიკულ-ეფექტურია, რომ გეგა თავისდაუნებურად გადადგამს ნაბიჯს მის შესახვედრად. უეცრად ეზოს მხრიდან არკაში შემოვარდება ბიჭბუჭების ჯგრო, ქალს ზურგში ხელს ჰკრავენ, ხელჩანთას გამოჰგლეჯენ, ქალი პირქვე ეცემა, გეგასკენ მორბიან. ეს ყველაფერი ხდება უხმოდ, თითქოს შენელებულ მუნჯ კინოში. გეგა ინსტინქტურად ხელებს წინ გაიშვერს, თითქოს უნდა შეაკავოს მისკენ გამოქანებული ნაკადი… გეგას გადაურბენენ ისე, წამითაც არ შეყოვნდებიან, საქმიანად. გეგა გაჭირვებით ადგება, სახეზე ხელს მოისვამს, ცხვირიდან სისხლი სდის… წაქცეული ქალიშვილისკენ წალასლასდება, ფეხს მიათრევს. მიუახლოვდება, დაიხრება, ფრთხილად შეახებს ხელს. ქალი უცებ წამოიწევს, წამოჯდება და თავჩაქინდრული იტყვის:
— უსუი…
გეგა ისე გაშტერდება, ნერწყვი გადასცდება, ხველა აუტყდება. ხველების ხმაზე ქალი ამოიხედავს და ისევ ამბობს:
— უ, შშენი…
გეგა ქალს სახეში ჩახედავს და გაოგნებული უკან დაიხევს, უკან გადადგამს ნაბიჯს, — ქალის სახე თეთრი, წითელი და შავი საღებავის ისეთ სქელ ფენას დაუფარავს, რომ ჩინელი კეთილი დრაკონის ნიღაბს ამსგავსებს. ქალი უცებ გეგას გაუღიმებს, ოქროს კბილს გამოაჩენს, გეგას არყის სუნი ეცემა და ადგილიდან მოწყდება, გვირაბში გარბის რაც ძალი და ღონე აქვს, მაგრამ გასასვლელი ძალიან შორსაა, რატომღაც. უკან მოსდევს ქალის ისტერიული ყვირილი, თუ სიცილი:
— უსუიიი, უსსსუუუიიიიი…

***
ნაბეგვი გეგა კარებზე რეკავს. კარს 13-14 წლის გოგონა აღებს.
— მამი, რა გჭირს?!
— წავიქეცი, — ამბობს გეგა, და პირდაპირ აბაზანაში შედის, სახეზე წყალს შეისხამს, შემხმარ სისხლს და მიწას ჩამოიბანს. გოგონა დაფაცურდება, იღებს კარადიდან ბამბას, სპირტს, იოდს, პატარ-პატარა ნაკაწრებს უმუშავებს, გეგა ხმადაბლა კვნესის.
— შე საწყალო, წაქცეული რო იყავი, ვერ დაგინახეს? ვიღაცას ფეხით გადაუვლია… — თავს გააქნევს დიდი ქალივით და ნაფეხურებიანი პერანგის ბერტყვას შეუდგება.
გეგას ცხვირი საოცარი სისწრაფით უსივდება და ისედაც საკმაოდ ზორბა, ძირძველი გაბარიტებისა, ახლა კატასტროფულ მასშტაბებს აღწევს. ქალიშვილი ტახტზე წამოაწვენს და ცხვირზე ყინულს დაადებს, მაგრამ უკვე გვიანაა. გოგონა ტახტის კიდეზე ჩამოჯდება და მამას უყურებს მდუმარედ, თითქოს უნდა მიეფეროს, მაგრამ რაღაც აკავებს. გეგა ჩუმად ოხრავს.
— გტკივა? — გოგონა ფრთხილად ეკითხება. გეგა კითხვაზე კითხვით პასუხობს,
— ბებიაშენი არაა სახლში?
— არა, ოპერაშია.
— ოპერაში რა უნდა? — უკვირს გეგას, კედლის საათს ახედავს, — დღის 4 საათზე?
გოგონა არ პასუხობს. მერე ეკითხება,
— გინდა გაჭამო? აქ მოგიტან, გინდა?
— არა, არ მშია,.. გმადლობთ, ანი,..
— აბა ჩაი, ან ყავა?
— ბორჯომი გაქვს?
— არა, მაგრამ ჩავალ, ამოგიტან! — გოგონა წამოხტება, გეგა ხელს დაუჭერს, გააჩერებს, — არ გინდა, დაჯექი…
გოგონა დაჯდება. პაუზა. გეგა ჰკითხავს:
— უსუი იცი რა არის?
— არა, არ ვიცი.
— აბა, რა იცი? — რატომღაც ცალყბად გაეცინება გეგას.
— მე ვიცი, რა არის,.. ჩმორიკი! — დაახეთქებს უცებ ანი, დგება და თითქმის დემონსტრაციულად ჩართავს ვიდეოს. ეკრანზე რაღაც მოეროტიულო ვიდეოკლიპი ილანდება.
გეგა სასტიკად გაღიზიანდება და მთელი ძალით დაუყვირებს,
— გამორთე ეხლავე ეგ მარაზმი!
ანი ვიდეოს გამორთავს და სავარძელში ჩაესვენება.
პაუზა.
— დედაშენი ისევ შტატებშია? — ჰკითხავს გეგა ვითომ სხვათაშორის.
ანი თანხმობის ნიშნად თავს დაუქნევს.
— რას აპირებს?
— ფული გამოგვიგზავნა, გუშინ ჩამოგვივიდა, წერილიც… და იცი რა, მამი,.. შენც გამოგიგზავნა 100 დოლარი!
ანი წამოხტება, კარადას აღებს და უჯრებში ფულს ეძებს. გეგა წამოიწევს:
— მოიცა, მოდი აქ…
ანი ყურადღებას არ აქცევს, ეძებს.
— ანი, დაჯექი! — დაუყვირებს გეგა. გოგონა შემცბარი ხურავს კარადის კარს და მორჩილად ჯდება. ხანმოკლე პაუზა.
— თქვი, გამოიგონე? — ეკითხება გეგა. გულაღმა წევს, ჭერს უყურებს.
— რა გამოვიგონე?
ხანმოკლე პაუზა.
— აბა, წერილი მაჩვენე.
— ბებოს აქვს სადღაც,.. არ ვიცი…
ხანგრძლივი პაუზა. გეგა გადმობრუნდება ცალ გვერდზე და ანის შეხედავს, დიდხანს უყურებს. უცებ ჰკითხავს, როგორც იტყვიან, ჯიქურ:
— გადმოხვალ ჩემთან საცხოვრებლად?
ანი თითქოს დაიბნევა.
— და,.. ბებო?
— ბებო,.. ბებოს ოპერაც ეყოფა,.. „ჩიო-ჩიო-სანი“! — ამბობს გეგა, ცოტა არ იყოს, უკმეხად.
— არა, ვერ გაიგე, — ეუბნება ანი, — ოპერაში პარტიულ ყრილობაზეა!
— ოოო!.. — თავს გააქნევს გეგა, — მით უმეტეს,.. ესე იგი, შენთვის არა სცხელა, მოქალაქეობრივად მომწიფებულა და სახელმწიფო აქვს ასაშენებელ-დასამშვენებელი!
პაუზა.
— მამი…
— რა?
— პრობლემა მაქვს…
— რა პრობლემა?
— სერიოზული…
გეგა ტახტზე წამოჯდება.
— მითხარი.
ანი მოულოდნელად ტირილს იწყებს. გეგა დაიბნევა, აღარ იცის, რა ქნას. უნდა მიუალერსოს, დაამშვიდოს, მაგრამ ვერ ახერხებს. გოგონა ქვითინებს, მაგრამ უეცრად მშვიდდება. გეგას შეხედავს,
— ძალიან გთხოვ,.. წამომყევი მამა შიოსთან,.. და იქ გეტყვი…
— ვისთან?! — უკვირს გეგას.
— ნარიყალაზე, მამა შიოსთან…
— შენ რა, ეკლესიაში დადიხარ?!
გოგონა დამნაშავესავით თავს დაუქნევს.
— დიდი ხანია?
ანი თავს გააქნევს. ხანმოკლე პაუზა.
— წამოხვალ? — ეკითხება გოგონა.
— როდის?
— ეხლავე.
— აუუ, — ამბობს გეგა, — თან ასეთი ცხვირით…
— მშვენიერი ცხვირია, — გაეცინება ანის, — კოკროჭინა,.. ცხვირა მაიმუნებს რომ აქვთ, ზუსტად ისეთი…
— მე შენ მოგცემ მაიმუნს, შე პატარა მაიმუნო! — გეგა წამოხტება, ანის გასატყეპად გამოეკიდება, ანი კისკისით გარბის, მაგრამ უცებ ცუდად გახდება, სკამზე დაეშვება, ხელს გულზე მიიდებს, პირს ფართოდ აღებს, თითქოს ჰაერი არა ჰყოფნის. გეგა დაფეთდება:
— რა გჭირს?!
გოგონა არ პასუხობს. გეგა სამზარეულოში გავარდება, მოაქვს ჭიქა წყალი, გზად მოიფიქრებს ფანჯრის გაღებას, მოდის და თან ცალი ხელით აპირებს ფანჯრის სახელური ჩამოსწიოს, მაგრამ ჭიქა ხელიდან უსხლტება, ცდილობს ჰაერში დაიჭიროს და ისეთ კონვულსიურ მოძრაობას აკეთებს, რომ ანის თავისდაუნებურად გაეცინება. წყალი გეგას ფეხებზე დაესხმევა, მაგრამ ჭიქა არ გატყდება. ანი იცინის.
გეგა ამბობს:
— წავიდეთ!

***
მეტეხის ხიდთან, მეიდანზე გეგა და ანი სამარშრუტო ტაქსიდან გადმოდიან. ანი მამას ხელს ჩასჭიდებს და ისე მიჰყავს. ჩაუვლიან სომხურ ეკლესიას, რომლის გალავანზე რაღაც აფიშაა გაკრული. გეგა უცებ შედგება, შემობრუნდება, სირბილით მივა და მიაშტერდება. ანიც მივა. აფიშის შუაგულში დიდი ასოებით წერია „უსუი“, ქვემოთ კი იგივე ქართულად — „პეპო“.
გეგა უყურებს, უყურებს, და სიცილი აუვარდება, ისე გულიანად და ხმამაღლა იცინის, რომ ქუჩის მაწანწალა ძაღლები მოგროვდებიან და ყეფით ბანს აძლევენ. გამვლელებიც ჩერდებიან და თავისდაუნებურად სიცილს იწყებენ. ანი ცდილობს ძალით წაიყვანოს, გეგა კი იცინის და იცინის. ბოლოს აუყვებიან ნარიყალაზე მიმავალ აღმართს. ანი შუა გზაზე გაჩერდება, ქალაქს ჩაჰყურებს. გეგაც უყურებს, მაგრამ ვერ ხედავს — ეცინება…

წყარო – http://www.lib.ge/body_text.php?7849

Posted in დრამატურგის მოთხრობა, კინოსთვის დაწერილები | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

ია ვეკუა: კვლავ ქართული ფილმის გარეშე

ია ვეკუა

კვლავ ქართული ფილმის გარეშე

24 საათი 22.01.11

როდესაც “ოქროს გლობუსის” უცხოენოვანი ფილმების ნო­მინციის გამარჯვებულად დანიური “უკეთეს სამყაროში” დაასახელეს, მაშინვე ცხადი გახდა, რომ ამ ფილმს “ოსკა­რის” ანალოგიური ნომინაციის ჩამონათვალშიც ვიხილავ­დით – ასეც მოხდა და სიუზან ბიერის ნამუშევარი დანარ­ჩენ რვა ფილმთან ერთად კინოაკადემიის ჯილდოს შორტ ლისტში მოხვედრის კანდიდატია.

მათ შორის არ არის ქართული ფილმი, ლევან კოღუაშვი­ლის “ქუჩის დღეები”, რომელიც ჩვენმა ქვეყანამ ნომინაცი­აში მოსახვედრად ჯერ კიდევ შემოდგომაზე წარადგინა.

ის რომ კოღუაშვილის ნამუშევარი კარგია, ამაზე უამრავ­ჯერ დაგვიწერია და მკითხველის უმეტესობასაც “ქუჩის დღეები” ალბათ ბოლო წლების ერთ-ერთ საუკეთესო ფილმად მიაჩნია, თუმცა ჩვენი პირადი დამოკიდებულე­ბა საკმარისი არაა. თუ საქართველოში ასეთი კარგი ფილ­მი მხოლოდ 2010 წელს გადაიღეს, მსოფლიოს უამრავ ქვე­ყანაში, ჩვენზე უფრო პატარებშიც, გაცილებით ნაკლები ბიუჯეტითა და კინოტრადიციებით ტრაბახის გარეშე ასე­თი ტიპისა და ხარისხის ფილმებს დიდი ხანია იღებენ. ამ­რიგად იმით, რაც ჩვენ ძალიან მოგვწონს, სხვას ვერ გააკ­ვირვებ, ვერ მოხიბლავ და ვერც სათანადოდ მოთაფლავ, რომ, სულ მცირე, მეორე ლონგ ლისტში მაინც მოგახვედრონ – “ოსკართან” ასე მიახლოვება ხომ ფილმისთვის ძალიან ბევრს ნიშნავს. ერთი სიტყვით, ორიოდე დღის წინ ამერიკის კინოაკადემი­ის მიერ გამოქვეყნებული სია პირდაპირ გვეუბნება, რომ წლევანდელ “ოსკარზეც” მხოლოდ მაყუ­რებლის როლით უნდა შემოვიფარგლოთ და იმედი დავიტოვოთ, რომ მომავალ წლებში ქართვე­ლი რეჟისორების მიერ გადაღებული ფილმები კიდევ გაგვიჩენენ ნომინაციაში მოხვედრის ჯანსაღ პრეტენზიას.

ახლა კი იმ ფილმებზე, რომლებსაც ნომინირებისა და, შესაბამისად, გამარჯვების შანსიც აქვთ. პირველ რიგში სიუზან ბიერის ფილმის, “უკეთეს სამყაროში” შესახებ, რომელმაც უკვე მოიპოვა თავისი პირველი მნიშვნელოვანი ჯილდო “ოქროს გლობუსის” სახით (აქვე აღვნიშნავთ, რომ ფილ­მის ორიგინალური, დანიური სახელწოდება ითარგმნება, როგორც “შურისძიება”. “უკეთეს სამყა­როში” მისი საერთაშორისო სათაურია). ეს გახლავთ ორი დანიური ოჯახის ურთიერთობის ამბა­ვი, რომელთა გზებიც შემთხვევით იკვეთება და მათ შორის განსაკუთრებული ურთიერთობა იწყე­ბა, თუმცა ეს მხოლოდ თავიდან – სიმარტოვისგან და უბედურებისგან დაცული არავინაა, რაც მათ თითქოს იდილიურ ცხოვრებას თავდაყირა აყენებს. საინტერესოა თავად სიუზან ბიერის კინობი­ოგრაფიაც. 2007 წელს ბიერის “ქორწილის შემდეგ” უკვე იყო “ოსკარზე” ნომინირებული (მაშინ გერ­მანულმა “სხვების ცხოვრებამ” გაიმარჯვა), ხოლო 2004 წლის “ძმები” სწორედ ის ფილმია, რომლის რიმეიკსაც ჯიმ შერიდანის ამავე სახელწოდების ფილმი წარმოადგენს (როლებში ჯეიკ გილენჰა­ლი, ნატალი პორტმანი, ტობი მაგუაირი, სემ შეპარდი).

“ოსკარზე” ნომინაციისა და გამარჯვების მეორე კანდიდატი უდავოდ ალეხანდრო გონსალეს ინია­რიტუს მექსიკური “ბიუტიფულ” გახლავთ (სწორედ რომ Biutiful და არა “ლამაზი” ან “შვენიერი”, როგორც თარგმნიან ხოლმე). ეს სწორედ ის ფილმია, რომელში შესრულებული როლისთვისაც ჰა­ვიერ ბარდემმა უკვე მიიღო კანის საერთაშორისო კინოფესტივალის ჯილდო და “ოსკარის” ნომინა­ციასაც უწინასწარმეტყველებენ. ბარდემის გმირი, მარტოხელა მამა გაორებულ ცხოვრებას ეწევა. ის იძულებულია კანონი დაარღვიოს, რათა არალეგალურ ემიგრანტებს სამსახურის შოვნაში დაეხ­მაროს, თუმცა ამას მხოლოდ უდედოდ დარჩენილი შვილების გამო აკეთებს. ყველაფერი იცვლე­ბა, როდესაც შეიტყობს, რომ განუკურნებელი სენითაა ავად, ის სიკვდილისთვის იწყებს მზადე­ბას, პარალელურად კი მისი დანაშაულების გამოძიება იწყება. “ბიუტიფულ” ჯერ ჩვენს მეკობრულ ინტენეტ საიტებზე არ დევს, ამიტომ ფილმზე მეტის თქმა ძნელია, თუმცა რამდენიმე ნაწყვეტის ნახვა მაინც შესაძლებელია, რითაც ჰავიერ ბარდემის ძალიან კარგი თამაშის შეფასება შეგიძლიათ.

კანის ფესტივალის ერთ-ერთი მეორეხარისხოვანი ჯილდოს მფლობელია ბერძნული “ეშ­ვი” (Kynodontas. ჩვენს საიტებზე დევს), რომელიც ასევე ნომინაციაში მოხვედრის კანდიდატია. ფილმი საკმაოდ მძიმეა, ზოგჯერ აუტანელიც, ყველა მაყურებელზე გათვლილი ნამდვილად არ გახლავთ. სიუჟეტი კი ასეთია: შუა ხნის წყვილი სამ აყვანილ მოზარდ შვილთან ერთად მაღალი ღობით გარშემორტყმულ სახლში ცხოვრობს. ბავშვები ღობის იქით არასდროს გასულან, რადგან გამზრდელი მშობლების თქმით, ბავშვს ამის გაკეთების უფლება არ აქვს, ვიდრე პირველ ეშვს არ მოიცვლის. უცხოთაგან ერთადერთი, ვისაც სახლში შემოსვლა შეუძლია, მეზობელი გოგონაა, რო­მელსაც მოზარდი ბიჭისა და გოგონების სექსუალური მოთხოვნილებების დაკმაყოფილება ევალე­ბა. მასთან სიახლოვე, შინ გამოკეტილი და-ძმის ცხოვრებაში ბევრს ცვლის.

სხვადასხვა კინოსაიტები სწორედ ამ სამ ფილმს ასახელებენ “ოსკარის” ნომიანციაში მოხვედრის ყველაზე მეტი შანსის მქონე ნამუშევრებად, თუმცა ნომინაციისთვის ბრძოლას აგრძელებენ ალჟი­რული “კანონს მიღმა”, კანადური “ცეცხლის გამჩაღებლები”, იაპონური “აღსარებები”, სამხრეთ აფ­რიკული “ცხოვრება, ყველაფერზე მაღლა”, ესპანური “წვიმაც კი” და შვედური “მარტივი საიმონი”. კინოაკადემიის ჟიურის წევრებს ახლა მხოლოდ ის დარჩენიათ ამ ცხრიდან საუკეთესო ხუთეული შეარჩიონ, ნომინანტების შესახებ კი 25 იანვარს შევიტყობთ. ამავე დღეს გახდება ცნობილი დანარ­ჩენი ნომინანტების შესახებაც. დაჯილდოების ცერემონიალი კი 27 თებერვალს გაიმართება.

სტატიის მისამართი: http://24saati.ge/index.php/category/culture/cinema/2011-01-22/13313.html

Posted in თეატრალური და კინო პორტრეტები | Tagged | Leave a comment

სანდრო კაკულია: მატარებელი (ერთმოქმედებიანი პიესა)

სანდრო კაკულია

მატარებელი

(ერთმოქმედებიანი პიესა)

მოქმედი პირნი :

ნიკოლოზი – ქართველი ახალგაზრდა, კავკასიური გარეგნობით.

გამცილებელი – მატარებლის გამცილებელი

ნანა – ახალგაზრდა ქართველი, შეყვარებული და დაბნეული გოგონა.

ლუდმილა – დიდმკერდიანი, რუსი ქალბატონი, რომელიც თვლის რომ ქალი მომხიბვლელი მხოლოდ მის ასაკში ხდება ( ლუდმილა 50 წლისაა)

ვლადიმერი ( ვალოდია, იგივე ვანია) – მოხუცი, კომუნისტი. წარსულს მონატრებული ლოთი.

ბრედი: – დასავლეთში უზომოდ შეყვარებული, იდიოტი. ჰგონია რომ კარგად ცხოვრება იქაურად ცხოვრებას ნიშნავს.

პ.ს იცის ინგლისური

ისმის მატარებლებისა და მათი საყვირების გაუთავებელი ხმაური. შიგადაშიგ საყვირთან ერთად პირველი ვაგონიდან ორთქლი ამოდის და რამდენიმე წამით მთელი შემადგენლობა სქელ კვამლში იმალება. სცენაზე უამრავი ხალხი მოძრაობს… მოსჩანს ჩემოდნები, მტვირთავები და გამცილებლებლები. მე-11 ვაგონთან დგას შუახნის, ან მასზე კიდევ უფროსი ასაკის( თუმცა არა მოხუცი) გამცილებელი კაცი. ხელში ყვითელი და წითელი დროშებით.

გამცილებელი: გაიარეთ, გაიარეთ!

(უხეშად უყვირის მის წინ მოსიარულე ხალხს რომლებიც ზუსტად მის ვაგონთან ჩერდებიან და დიდი ინტერესით ათვალიერებენ მას) .

გაიარეთ-მეთქი! ვერ ხედავ რომ ვერაფერს ვერ ხედავ?სპეციალური შუშაა, აქედან ვერაფერს დაინახავ…

ერთ-ერთი გამვლელი: და იქედან?

გამცილებელი: იქედან ყველაფერს!

მეორე გამვლელი: მაინც რას?

გამცილებელი: გაირეთ! მიდით! აქ ნუ გაჩერდებით! ეს ვაგონი თქვენთვის არ არის… ( გარედან ფანჯარას საკუთარი პიჯაკის სახელოთი წმენდს). ნუ გავჩერდებით, გაიარეთ, ტყუილად უყურებთ…გაიარეთ ( საათს დახედავს). ეხლა დაუჩქარეთ…დროზე, დროზე…
( გაისმის საყვირის ხმა, გამცილებელი ყვითელ დროშას ასწევს. სანამ მატარებელი დაიძვრება გამცილებებლთან ახალგაზრდა გოგონა, ჩანთით ხელში მიირბენს)

გოგონა: როდის გადის?

გამცილებელი: მალე.

გოგონა: მაიც როდის? რამდენ ხანში?

გამცილებელი: რა გნებავთ? ( თან არც უყურებს). თუ ამოსვლა გნებავთ ეხლა უნდა ამოხვიდეთ, და თუ ბილეთი ამ მატარებელზე გაქვთ შეძენილი… ერთი წუთით, თქვენ გააქვთ ბილეთი? ( გოგონა თავს დაუქნევს)

გამცილებელი: მანახეთ, მანახეთ თქვენი ბილეთი . ( გოგონა ბილეთს ამოიღებს და გამცილებელს მიაწვდის)

გოგონა: ჩქარა თუ შეილება, ძალიან მეჩქარება.

გამცილებელი: თუ ამოსვლას ჩქარობთ მართალი ბრძანდებით თუ სხვაგან მიგეჩქარებათ არ ვარ დარწმუნებული, რომ ამ მატარებელში ასვლა გეღირსებათ.

გოგონა: რაა? რას მელაპარაკებით? დამიბრუნეთ ბილეთი.!

გამცილებელი : ინებეთ, მაგრამ იცოდეთ, რომ თუ თქვენ ამ მატარებელზე უახლოესი ერთი წუთის განმავლობაში არ ამოხვალთ, ჩვენ ნურაფერს დაგვაბრალებთ…

გოგონა: ანუ?

გამცილებელი: 50 წამი დაგრჩათ.

გოგონა: ჩემს ქმარს ველოდები, აქ უნდა შევხვედროდით.

გამცილებელი: ( გაიხედ-გამოიხედავს). თქვენი ქმარი არსად ჩანს ( ეშმაკურად გაუღიმებს, ისევ გაისმის საყვირის ხმა).

გამცილებელი: 30 წამი.

გოგონა: ( ნერვიულობს, არ იცის რა ქნას)

გამცილებელი: 20 წამი…

( გოგონა ვაგონში ასასვლელ კიბესთან ახლოს დგას და გაფაციცებით იყურება, ამ დროს მოირბენს ბევრი ბარგით, რუსი, დაახლოებით 50 წლის ქალი-ლუდმილა)

ლუდმილა: გამატრეთ, გამატარეთ თუ შეიძლება. ( გოგონა ვერ ხედავს მას) ოჰ, ღმერთო ჩემო, რას აკეთებთ ამდენ ხანს, გაიწიეთ.

გამცილებელი: ( ლუდმილას) გაანებეთ თავი, ისედაც უჭირს 15 წამი აქვს დარჩენილი.

ლუდმილა: რაა? რას დგას აქ?

გამცილებელი: ქმარს ელოდება, ის კი არსად ჩანს.

ლუდმილა: უი , სულელი. უცადე, უცადე. მატარებელი წავა, შენ კი ისევ ასე იდგები. ნაცნობი სიტუაცია!..

გამცილებელი: ( ლუდმილას) რომელი ვაგონია თქვენი?

ლუდმილა: მე- 6

გამცილებელი: იქეთ მიბრძანდით ( ლუდმილა სხვა ვაგონისაკენ გაიქცევა)

გამცილებელი: 5 წამი

გოგონა: მოვდივარ… ( კიბეზე ასვლას გადაწყვეტს)

გამცილებელი: ( წინ გადაუდგება) არა, არა, აქ ვერ ამოხვალთ, ვერ ხედავთ დაბურულმინიანი ვაგონია…იქეთ მიბრძანდით…თქვენი დრო ამოიწურა…

( მატარებელი დაიძვრება. გოგონა კიდევ უფრო მეტად დაბნეულია,უკან გარბის და მომდევნო ვაგონში ადის. შუქი ქრება და შემდეგი სცენა უკვე პლაცკარტია. ჩანს გრძელი ვაგონი, ძველებურ-ჩვეულებრივი საბჭოთა მატარებელია. სავარძლები ერთმანეთის პირისპირ დგას. ერთ სავარძელზე ზის ქართველი ახალგაზრდა ბიჭი ნიკო, მის წინ გოგონა რომელსაც ნანა ჰქვია, ნანას გვერდით კი მოხუცი ვანია, შემდეგში ვლადიმერად წოდებული. მატარებელი სიჩქარეს კრეფს. დიდხნიანი პაუზა…)

ვანია: ( ნანას გახედავს, გამოხედავს, ცოტა ხნის შემდეგ) რა გჭირთ?

ნანა: არაფერი ( ისევ სიჩუმე)

ვანია: ცუდად ხომ არ ხართ?

ნანა: არა.

ვანია: აბა რა გჭირთ?

ნანა: არაფერი, რაში გაინტერესებთ? ( დანაღვლიანებული სახით)

ვანია: ( მხრებს აიჩეჩავს) არ ვიცი, სხვისი ისტორიებით უფრო მეტად ვინტერესდები ვიდრე ჩემი საკუთარით, ასე რომ ეს ჩემთვის საინტერესოა.

( ნანა პასუხს არ გასცემს. ვაგონის კარი იღება და შემოდის ლუდმილა, უამრავი ბარგით, ლამის კბილებით უჭირავს ჩანთები, ბარგს პირდაპირ ვალოდიას თავზე დაააწყობს) .

ვანია: რას დებთ მანდ?

ლუდმილა: თქვენი აზრით? ( ბოლო ჩემოდანს დადებს)

ვანია: არ ვიცი, მაგიტომ გეკითხებით.

ლუდმილა: ძალიან ბევრ კითხვას სვამთ.!

ვანია: თქვენ მაინც არ მიპასუხეთ.

ლუდმილა: რას უნდა ვდებდე? ბარგს რათქმაუნდა.

ვანია: ამდენი ბარგით რატომ ხართ?

ლუდმილა: თქვენი საქმე არ არის ( მეორე რიგის სავარძელზე ჯდება. ისევ სიჩუმეა) .

ვალოდია: ჩემს თავზე ბარგი დააწყეთ, თქვენ თვითონ კი სხვა სკამზე ჯდებით?

ლუდმილა : ( ცინიკურად) დიახ! როგორი უმოწყალოა ცხოვრება…

( ვალოდია თავისთვის ჩაიცინებს, რამდენიმე წამიანი პაუზა. ლუდმილა ნერვიულად დგება და თავისი სავარძლის თავზე ბარგის გადაწყობას იწყებს) .

ლუდმილაL: ( დაჯდება და ამოისუნთქავს). დაწყნარდით? კმაყოფილი ხართ?

ვანია: დიახ, შვებით ამოვისუნთქე, ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს ლურსმნიანი კაბინიდან გამოვედი…მუდმივი საფრთხის ქვეშ ყოფნა, დამერწმუნეთ არასასიამოვნოა.

ლუდმილა: საკმარისია, თქვენი აზრი კარგად გავიგე…

ვანია: ძალიან კარგი…მაგრამ თქვენ მე მაინც არ მიპასუხეთ, რაში გჭირდებათ ამდენი ბარგი?

ლუდმილა: ხმა აღარ გამცეთ! მე თქვენ გადაგარჩინეთ, იკმარეთ!…

ვანია: თქვენ მე გადამარჩინეთ?

ლუდმილა: დიახ! გადაგარჩინეთ თქვენ თვითონ არ თქვით ტვირთისგან გავთავისუფლდიო?

ვანია: ასე იყო, მაგრამ აქ თქვენ არაფერ შუაში ხართ…მე ჩემმა სიტყვებმა გადამარჩინეს, რომ არ მეთქვა, თქვენ ალბათ…

ლუდმილა: თქვენ, … თქვენ… რა თქვენ? ხომ გითხარით, ნუ მელაპარაკებით!

ვანია: თქვენთვითონ დაიწყეთ, გადაგარჩინეო ( ბოლო სიტყვას ჩაილაპარაკებს) .

( კარი ისევ ხმაურით იღება და შემოდის გამცილებელი, რომელიც ვაგონის თავში ჩერდება, მგზავრებს ათვალიერებს და კმაყოფილი აქნევს თავს, მერე ლუდმილას მიუბრუნდება)

გამცილებელი: ქალბატონო, თქვენი მე-6 ვაგონია. Mმე-10-ში რას აკეთებთ?

ლიდმილა: იმ ვაგონში არავინ ზის, მარტო რა მინდოდა? გული გამისკდებოდა, ამხელა გზაზე, მარტო ვაგონში, საშინელებაა, არ იცი რა წამს რა მოგივა, ვინ გიჟს გადაეყრები და ვისი მსხვერპლი გახდები, ისედაც ხომ მსხვერპლი ვარ, მთელი ჩემი ცხოვრება მსხვერპლთშეწირვაა, შრომა, შრომა,გაცემა, გულისდაწყვეტა, სევდა,მონატრება, განშორება. ბევრი რამე მაქვს შეწირული და ვაგონში, მატარებელში, უცნობის მსხვერპლობაზე უარის თქმა ჩემი აზრით შემიძლია!? მაქვს ამის უფლება! ( ყვირის და ზიზღიანი სახეს იღებს) .

გამცილებელი: რატომ ყვირით ქალბატონო?

ვანია: ე.ი თქვენც დაგიხსნიათ თავი?

ლუდმილა: რისგან ?

ვანია: ხიფათისგან.

ლუდმილა: რათქმაუნდა.

ვანია: მაშინ ჩემს თავზე რატომ შექმენით საშიშროება? თქვენ სინამდვილეში სხვისი შეწირვა გინდოდათ, ჩემი შეწირვა! რატომ? რა გაგიკეთეთ ასეთი, რომ მწირავთ? რას მერჩით? თქვენი მონატრება, გულდაწყვეტა, განშორება, ამოგივიდათ და ახლა სხვის შეწირვას ცდილობთ?!

ლუდმილა: რეებს ბოდავთ? ბ-ნ გამცილებელო გთხოვთ მისცეთ შენიშვნა, როგორმე გააჩუმეთ.

ნანა: ( გამცილებელს მივარდებაP) ჩემი ქმარი ხომ არ გინახავთ?

ლუდმილა: ( თავისთვის) ეს კიდევ ქმარს ეძებს.

გამცილებელი: ( ცოტათი უკან გაიწევა) არა!

ნანა: თუ სადმე შეგხვდათ, უთხარით, რომ აქ ვარ. ალბათ ისიც მეძებს. თუ მიკითხა ასე გეტყვით: “ხომ არ გინახავთ საშუალო სიმაღლის, შავთმიანი გოგონა, ასე დაახლოებით 25-27 წლის…25 –ის ჯობია… ჩემი ცოლია და ჩვენ ერთი სააათის წინ სადგურზე უნდა შევხვედროდით, მაგრამ როგორც ჩანს შემთხვევით ავცდით. ხომ ვერ მეტყოდით სად არის? ხომ არ გინახავთ? თქვენ გახარებული სახით დაუქნევთ თავს და ეტყივთ რომ იცით. მხოლოდ ერთ სიტყვას ეტყვით. ასე უფრო მიმზიდველი იქნება: მეათეში!…ისიც წამოვა სწრაფი ნაბიჯით … ყველა ვაგონის კარი ხმაურით გაიღება, ის მთელ შემადგენლობას გამოირბენს, მე-10-სთან ერთ წუთს შეყოვნდება და…

ლუდმილა: (აწყვეტინებს) ოეეე… გოგონავ, ხომ არ გაგიფრენიათ? ნუ იქნებით ასეთი სულელი!

ვანია: სულმდაბალი ( ლუდმილაზე ამბობს მაგრამ ლუდმილა ამას ვერ ხვდება)

ლუდმილა: ჰო, სულმადაბალი…ეს მოხუცი ხანდახან კარგ რაღაცეებს ამბობს. თქვენი ქმარი ამ მატარებელში რომ იყოს, აქამდე გიპოვნიდათ. მთელი ერთი საათია მივდივართ, თქვენ კი მისი პოვნის იმედი ისევ გაქვთ … მომისმინე გოგონავ, დივიწყე, უბრალოდ დაივიწყე…გავა დრო და მოგეშვება.

ვანია: თქვენ ისევ ცდილობთ სხვას აიძულოთ რომ გაიღოს მსხვერპლი…

ლუდმილა: აბა, სხვანაირად რთულია ქალის ცხოვრება. მეტისმეტად რთული.

ვანია: მაშინ ნურც იწუწუნებთ.

გამცილებელი: ნუ ინერვიულებთ, თუ გამოჩნდება, აუცილებლად ვეტყვი. ( ამოიღებს სიგარეტს და მოუკიდებს) .

ისტორია: ( დაზეპირებულ ტექსტს ამბობს) ვაგონი 1956 წელს ქალაქის ნომერ პირველმა ვაგონთმშენებელმა ქარხანამ გამოუშვა. ინჟინერ ვარლიაკინის ხელმძღვანელობით, როგორც ხედავთ, ვაგონში შეიმჩნევა დიზაინი და კომფორტი ( მგზავრები გაკვირვებულები უყურებენ ვაგონს). თუ დააკვირდებით აღმოაჩენთ უამრავ წმინდა შემოქმედებით დეტალს, რაც კიდევ ერთხელ მიანიშნებს მშენებელ-ინჟინერის განათლებასა და დახვეწილ გემოვნებაზე.
შემადგენლობა ამ 50 წლის განმავლობაში 7 –ჯერ იყო გარემონტებული, თვითონ ვაგონი 14-ჯერ. ვაგონი 21 კაციანია. მე ამ ვაგონის რიგით 86-ე გამცილებელი ვარ. სახელი და გვარი აი ამ კედელზე წერია. მე-9 ვაგონში კი თქვენ ჩვენი გამცილებლების ფოტოების ნახვის საშუალება გექნებათ.

ლუდმილა: ვინ გამცილებლების?

გამცილებელი: თუ კი ვინმეს უმუშავია ამ მატარებელზე. ახლა წესები: ვაგონში არ შეიძლება თხევადი საკვების მიღება, როგორიცაა სუპი, ოსტრი, ბორშჩი…ასევე აკრძალულია ალკოჰოლური სასმელების მიღება…

ვალოდია: ( ფეხზე წამოდგება) როგორ ბედავთ?!

გამცილებელი: დაბრძანდით გეთაყვა! და ბოლოს, სიგარეტის მოწევა დასაშვებია მხოლოდ სპეციალურად გამოყოფილ ადგილას, რომელიც ვაგონის ბოლოში მდებარეობს ( თვითონ კი სიგარეტს ბოლო ნაფაზს დაარტყამს). გმადლობთ ყურადღებისათვის ( გადის) .

ლუდმილა: იდიოტი!

ვალოდია: ნამდვილად ასეა!

ლუდმილა: შენ გაჩუმდი! ის კი მართალი თქვა. შენზე რაც თქვა, ეგ კი კარგად თქვა. აბა რა გინდოდა, ეს მაგიდა ბოთლებით გაგევსო? თევზით, სოსისებით, გაზეთებით?…ზუსტად ვიცი მანდ რა და როგორც იქნებოდა. გოგონი თქვენ სვაამთ?

ნანა: არა.

ლუდმილა: ჰოდა თქვენ და თქვენს წინ მჯდომი ახალგაზრდა კარგად გამოტყვრებოდით.

ნიკოლოზი: მე არ ვსვამ.

ლუდმილა: ( შეცბუნებული, ნიკოლოზის ხმით) უი, ღმერთო ჩემო, დიახ, რათქმაუნდა, აი ხომ ხედავთ? ახალგაზრდა არ სვამს, წესიერია და იმიტომ, თქვენ კი… მარტოს უნდა დაგელიათ, როგორც უკანასკნელ უსახლკაროს.

ვალოდია: მე ზუსტადაც რომ ვარ ეგ უსახლკარო.

ლუდმილა: გაჩუმდით თუ შეიძლება და შემარგეთ მგზავრობა.

( ცოტა ხანი სიჩუმეა. ნანას უცბად ცრემლები წასკდება და ტირილს დაიწყებს, ხმამაღლა მოსათქვამს) .

ვალოდია: რა გჭირთ? ცუდად ხართ? ( ნანა აგრძელებს ტირილს)

ლუდმილა: ცუდად იქნება, აბა რა. სანამ სიყვარულის სჯერა ასე იქნება. გოგონავ, თუ გიყვართ და გული მაინც გტკივათ, აზრი არ აქვს.

ნანა: რას? რას არ აქვს აზრი?

ლუდმილა: სიყვარულს. დაიღუპებით და მერე გვიან იქნება. კაცი არ უნდა მოუშვა ახლოს…არც ძალიან შორს უნდა დააყენო, თორემ შეეშინდება და შეიძლება გაიქცეს. სადღაც შუაში , ლომივით გამომწყვდეული უნდა გყავდეს, როცა მოგინდება, გააღებ გალიის კარს, გამოუშვებ, ცოტას გაწვრთნი, ცოტას ათამაშებ და მერე ისევ უკან, გალიაში დააბრუნებ. სხვა შემთხვევაში კი პირიქით მოხდება და თქვენს შემთხვევაში მოხდა კიდეც!…

ვალოდია: არ არის საჭირო გოგონასათვის მსგავსი სიმწარეების თქმა.

ლუდმილა: შენ რომ არ გეუბნებოდნენ სიმწარეებს, მაგიტომ ხარ კარგად. ესენი უნდა იცოდეს! თუ თვითონ ვერ ხვდება, ჩემნაირმა კეთილმა, პასუხისმგებლობით და გამოცდილებით სავსე ადამიანმა უნდა უთხრას . სიტყვით სიმწარე, იმ სიმწარესთან შედარებით, რაც მომავალში მოელის მონაგონი იქნება.

ვლადიმერი: გოგონი ამ ასაკში ქალები აგრესიულები ხდებიან …როცა უსაქმურობისგან ერთ დღესაც სახლში სხდებიან და იწყებენ ფიქრს…აი ასეთი ქალები! ( ხელს ლუდმილასკენ იშვერს) და იცით, რომ ფიქრის მერე მიდიან ერთ საკმაოდ გონივრულ დასკვნამდე – ხვდებიან რომ დაბერებას იწყებენ. წარმოიდგინეთ ეხლა თქვენ ასეთი ქალის ჯერ გაკვირვებული, შემდეგ შეშფოთებული და მერე უკვე გაბოროტებული სახე.

ლუდმილა: შეურაცხყოფას თავი დაანებეთ, თორემ პირველივე სადგურზე მილიციას თქვენს თავს დავაჭერინებ.!

ვალოდია: მე მათ აღარაფერში ვჭირდები. ( ისევ ნანას მიუბრუნდება) ფიქრდებიან საკუთარ წარსულზე, რაღაც დროებზე, გაშვებულ წამებზე, დაკარგულ დღეებზე, შეცდომებზე. სხვათაშორის, ქალები საკუთარ შეცდომებზე კაცებზე უფრო თავისუფლად საუბრობენ…უყვართ გახსენება. რაც უფრო მეტი შეცდომა აქვს დაშვებული, მით უფრო საინტერესო და მიმზიდველია ქალი. ამოუცნობის იარლიყსაც საკმაოდ ადვილად ირტყამენ…

ლუდმილა: მაგას ისე ელაპარაკები, გეგონება ქალი არ იყოს…

ვანია: არა, ცდებით, თქვენსა და ამ ახალგაზრდა გოგონას შორის დიდი განსხვავებაა, რა გქვიათ გოგონი?

ნანა: ( ნელ-ნელა უკლებს ტირილს) ნანა.

ვალოდია: როგორც იავნანა არა? ( ნანას გაეღიმება)

ნიკოლოზი: იავნანა სახელი არ არის და ნანასთან არაფერ შუაშია.

ლუდმილა: ( ნერვიულად ხან გახედავს ხან გამოხედავს). სწორია ეს ახალგაზრდა, სისულელეებს ამბობ. რაშუაშია ნანა და იავნანა? ყოჩაღ ყმაწვილო..ნამდვილი მოქალაქე, პატიოსანი მოქალაქე, რომელიც არ ივიწყებს საკუთარ მოქალაქეობრივ მოვალებებს! ხო, მიყურე, მიყურე ( ვლადიმერს). სად არის შენი მოქალაქეობრივი მოვალეობები? როგორც ამბობენ, კეთილი ნება რომ მაინც გამოიჩინო, გამოიყენო, განახორციელო, განამტკიცო, განავითარო, განგაშის ზარები დარეკო!

ვალოდია: რა ზარები?

ლუდმილა: აბა Aშეხედეთ …მიდით , შეხედეთ, შეხედეთ, დააკვირდით მის ქურთუკს და დარწმუნებული ვარ აუცილებლად აღმოაჩენთ სახელმწიფოებრივ სიმბოლოს, ან დროშას, სადმე გულსაბნევი ექნება, აბა ნახეთ!… იქ მაგათ ყველას ეგენი უკეთიათ, და მე?! ( ყვირის) ან თქვენ!? სად არის ჩვენი სიმბოლოები? სად? რატომ არ არის დაკაწრული ჩემი დატანჯული მკერდები სახელმწიფოებრივი სიმბოლოების ტარებისგან? რად არ ესობა ჩემს ფაფუკ კანს ნემსი ჩვენი დროშით?

ვალოდია: არა, ეგ ნემსი და დროშა ჩემი არ არის, თქვენია. მე ჩემი მაქვს, აგერ აქ ( კომუნისტურ ნიშანს ანახებს) …ხედავთ ? აი ეს კი მშვენივრად ესობა ჩემს დაბერებულ კანს, საკმაოდ ღრმად არის. პირველად რომ ვიჩხვლიტე, ამ ყმაწვილზე ალბათ 20 წლით უმცროსი ვიყავი. მამაჩემმა ძალით მიჩხვლიტა… სამი დღის შემდეგ ისევ, მერე ყოველ დილით სკოლაში წასვლამე, მერე ინსტიტუტში გამოცდების წინ, სამსახურში მუდმივად…მერე ვეღარ ველევი…ხომ გითხარით ღრამდ არის, საკამოდ ღრმად.

ნიკოლოზი: არაფერი არ მიკეთია.

ლუდმილა: როგორი ხმა აქვს, საუბარს რომ იწყებს, პირდაპირ საქართველოში შეყვარებულს მხდის.

ვალოდია: კარგით რა , არ გინდათ ასეთი საუბარი.

ლუდმილა: ვინ გგონიათ თავი? ( ვლადიმერი ყურადღებას არ აქცევს, სავარძლის ქვემოდან არყის ბოთლს იღებს პატარა შუშის ჭიქასთან ერთად)

ლუდმილა: ( პანიკაშია) რას აკეთებთ? რას? გაგიჟდით? წესებს არღვევთ? თქვენ არამარტო ამ ვაგონის წესებს არამედ… საერთოდ… წესებს.

ვალოდია: რა წესებს?

ლუდმილა: არ ვიცი, ხომ არსებობს რაღაც წესები. რომლებიც არ უნდა დაირღვეს? რატომ სვამთ? არა, მე თქვენ გეკითხებით, რატომ სვამთ? ამდენ ხალხში?

ვალოდია: ( ჭიქაში არაყს ჩაასხამს) თქვენ არავინ გეკითხებათ, თუ გნებავთ ცოტას გადმოგისხამთ.

ლუდმილა: რა შემატყვეთ და როგორ გამიბედეთ? ეხლა იქნებ ამ საწყალ გოგონასაც შესთავაზოთ?! დაათროთ… გააუბედუროდ!

ვლადიმერი: რატომ გიყვართ, სხვისი ბედით წინასწარ დაინტერესება, მერე მისი გადაწყვეტა, გეყოფა ამ ხალხის დაყოფა ბედნიერ და უბედურ ადამინებად.

ლუდმილა: ასე არ არის, და რომც ყოფილიყო, დამერწმუნეთ, თქვენ უბედურთა ჯგუფში ერთ-ერთი პირველი აღმოჩნდებოდით.
ვლადიმერი: მორჩა, დაამთავრეთ! შეირგეთ მგზავრობა და მე დალევა შემარგეთ.

ლუდმილა: აი, ეგ არის! მაგის ბრალია!

ვალოდია: რისი? ( თან სვამს)

ლუდმილა: თქვენი დროშის და იმ ნემსის, რომელიც ისევ თქვენივე სიტყვებით რომ ვთქვათ, ძალიან ღრმად გაქვთ შერჭობილი , არსად დაგეკარგოთ, აი ზუსტად მაგის ბრალია, რომ არღვევთ წესებს!

ვალოდია: ეგ წესები ჩემი არ არის და მაგიტომაც ვარღვევ.

ლუდმილა: აბა ეხლა სხვა დრო რომ ყოფილიყო, ვნახავდი, როგორ არ დაიცავდით…მაშინ ხომ იქნებოდა ის წესები თქვენი? ანარხისტ ნესჩასტნი !

ვალოდია: იმ დროს მე საერთოდ არ ვსვამდი, შესაბამისად არც მატარებელში დავლევდი და არც წესს დავარღვევდი, მაგრამ ახლა იმის გამო რომ იმ დროში ამდენ ხანს ვიცხოვრე, ახლა ვსვამ. ასე რომ, იმ დროის წესებს რომელმაც სმა დამაწყებინა, მე არ დავიცავ!

( მატარებელი უცბად ჩერდება, ვლადიმერს ბოთლი ხელიდან უვარდება, არაყი ძირს დაიქცევა) .

ლუდმილა: აი, ნახეთ რა ქენით! ეხლა მთელი ვაგონი აყროლდება. ფუ,ფუ,ფუ! მიხვდით რატომ არის საჭირო წესების დაცვა?

( ყრუდ მოისმის ხალხის ხმები, თითქოს ვაგონში ამოდიან, ყველანი გაკვირვებულები იხედებიან) .

ნანა: რა ხდება? ( ცოტა შეშინებული სახე აქვს)

ლუდმილა: არაფერი… ( არ იმჩნევს, არადა მასაც ესმის)

ვალოდია: ჩუმად!

ლუდმილა: რატომ მაჩუმებთ?

ვალოდია: მარტო თქვენ არ გაჩუმებთ.

ლუდმილა: აბა?

ვალოდია: ჩუმად!

ლუდმილა: იძახეთ ეხლა ჩუმად, ჩუმად! ( იჯღანება) რა იყო?

ვალოდია: ჩუუ! გესმით?

ლუდმილა: ეგ შენ გესმის! ( თავზე ანიშნებს) .

ვალოდია: გაჩუმდით ერთ წუთს!

ლუდმილა: არანაირი უფლება არ გაქვთ გამაჩუმოთ!

ნიკოლოზი: ( მოთმინებადაკარგული ხმით ) გაჩუმდით!

ლუდმილა: მართალია! აი ხედავთ როგორ მითხრა? მორიდებით, თხოვნით, პატივისცემით და არა თქვენსავით, აგდებულად და შეურაცმხყოფელად.

ნიკოლოზი: ჩუმად! ( ლუდმილა ჩუმდება)

(შემოდის გამცილებელი, ნანა სასწრაფოდ მას მივარდება)

Nნანა: ერთი წუთით. ხომ არ გინახავთ? ( გამცილებელი მთელ ვაგონს უხმოდ გაივლის და სწრაფი ნაბიჯით გაუჩინარდება) .

ნანა: ( თავს ხელებში დამალავს)

ლუდმილა: ( მორიდებით, თითქოს ნიკოლოზისგან ნებართვას იღებს) ახალგაზრდავ, ერთი წუთით შეიძლება? გმადლობთ. ( ნანას მიუტრიალდება).
მომისმინე, რა გჭირს? რით ვეღარ ამოიგდე თავიდან? განიცდი, განიცდი, მაგრამ ამით რას აკეთებ? რის მიღწევას ცდილობ?

ნანა: მენატრება.

ლუდმილა: გენატრება არა ის… ნუ ლაპარაკობ სისულელეებს. ვინც მიგატოვა იის? როგორ შეიძლება? ( ყვირის) ქალის მიმტოვებელი კაცები არასდროს არ იქნებიან მონატრებულნი! დაე დავივიწყოთ ისინი ისე, როგორც ვივიწყებთ პირველ ღამეს! ( ნანა წყვეტს ტირილს და ყველა ლუდმილას გახედავს, ვლადიმერი ჭიქაში მორჩენილ არაყს გადაჰკრავს)

ლუდმილა: რაა? რა ვთქვი ასეთი? ( ვლადიმერს) დაიხრჩეთ!

ვალოდია: ფრთხილად იყავით!

ლუდმილა: რატომ მაფრთხილებთ? მემუქრებით? ჰო, ნამდვილად ასეა! მანიაკი ხართ ! ვაიმე, ყმაწვილო მე ამ ბოროტი მოხუცის მეშინია… შეიძლება თქვენთან გადმოვჯდე? ( მივა და ნიკოლოზს მიუჯდება).

( ნანა დგება და გადის)

ლუდმილა: აი, ახლა ნახეთ თავი თუ არ მოიკლას!

ვლადიმერი: მოეშვით სისულელეებს.

ლუდმილა: დამიჯერეთ, მე ვიცი…ახლა გააღებს კარს და გადახტება.

ნიკოლოზი: არ გადახტება.

ლუდმილა: საიდან იცით? და ისე თქვენ რა გქვიათ?

( სიჩუმე )
ლუდმილა: ეს რა, აგენტი ხომ არ არის? ( ჩაილაპარაკებს)

ნიკოლოზი: ნიკოლოზი

ლუდმილა: ოოჰ, ნოკოლოზი მშვენიერი სახელია და სადაური სახელია? ალბათ ბერძნული ან … ან იქნებ იტალიური? იცით, სახეზე რაღაცით იტალიელს გავხართ, ნაკვთებით. არა, მთლიანობაში ნამდვილი ქართველი ხართ მაგრამ აი, ეს მხარე მაინც განსაკუთრებით იტალიური გაქვთ. თქვენი რომელიმე წინაპარი დიდი ბებია ან მისი რომელიმე ბიძა, უდაოდ იტალიიდან იქნებოდა.

ვლადიმერი: ნიკოლოზი ეს ნიკალაია.

ლუდმილა: რაა? ნიკალაი?

ვლადიმერი: დიახ.

ლუდმილა: ოო,…როგორ მინგრევთ ლამაზ ფიქრებს…რა მოხდებოდა ასე ლამაზად დამმახსოვრებოდა ამ ახალგაზრდა ყმაწვილის სახე, სახელთან ერთად?! იტალია, მზე…ტემპერამენტი, სიხალისე, უცხოეთი, “პაესტკა”, თვითმფრინავი, რომი.. ბარგი.. თქვენ კი დაანგრიეთ, დაანაწევრეთ და აქაურ ( რუსულ ) სანაგვეზე გადაყარეთ! ნიკალაი ! რად მინდოდა ამ სახელის ხსენება? მაგ ერთი სიტყვით დამაბრუნეთ ამ საზარელ დროში. თქვენ იცით რა ერქვა ჩემს ბოლო ქმარს? ( ვლადიმერი თავს გააქნევს)

ლუდმილა: ( ყვირის)P ნიკალაი! ზუსტადაც რომ ნიკალაი! ის არც იტალიელი იყო და არც ბებია ჰყვადა იტალიიდან, არც ნაკვთები ჰქონდა ასეთი… რომში არასდროს ვყოფილვარ ( სევდიანად ხრის თავს.) მე არასდროს ჩამიწყვია ბარგი, მე არასდროს წავსულვალ დიდ გზაზე…

( მატარებელი ხმაურით იძვრება. იღება კარი და ერთი მხრიდან შემოდის ნანა მეორე მხრიდან კი საქმიანი ნაბიჭით გამცილებელი)

გამცილებელი: აბა, ვნახოთ… ვაგონში ცვლილება ხომ არ არის?

ნანა: ბ-ნ ხომ არ გინახავთ? არ ამოსულა?

გამცილებელი: არა, გოგონავ, თუ შემხვდა აუცილებლად ვეტყვი.

( სანამ გავა უცბად შეჩერდება. შემობრუნდება და მგზავრებთან მიდის, მკაცრი გაყინული სახე აქვს. ვაგონში დაძაბულობა იგრძნობა.)

ლუდმილა: ( მლიქვნელურად უცინის)

გამცილებელი: ( ლუდმილასთან სახეს ახლოს მიიტანს და დასუნავს, მერე ნიკოლოზს, ბოლოს ვლადიმერს)

გამცილებელი: რატომ დაარღვიეთ?!

ვლადიმერი: რა?

გამცილებელი: წესი. ( ლუდმილას ბედნიერი სახე აქვს)

ვლადიმერი: რა წესი?

გამცილებელი: ამ ვაგონში სმა აკრძალულია.

ვლადიმერი: რატომ?

გამცილებელი: სამწუხაროდ იმ დროს როცა ამ წესებს ადგენდნენ იქ არ ვიყავი.

ლუდმილა: სად იყავით? ( სულელური ღიმილით)

გამცილებელი: რატომ დალიეთ?

ვლადიმერი: მინდოდა და იმიტომ.

გამცილებელი: და რატომ არ მოგინდათ წესების დაცვა?

ვლადიმერი: იმიტომ რომ დალევა უფრო მინდოდა და საერთოდ, ფეხზე მკიდია თქვენი წესები.

ლუდმილა: ანარქისტია!

გამცილებელი: წესების დარღვევისათვის ორი სახის პასუხისმგებლობაა გათვალისწინებული… (მატარებელი უცბად გაჩერდება. ბარგი, იყრება და ჩემოდნები პანტაპუნტით ცვივა. გამცილებელი, მოულოდნელობისაგან იატაკზე ეცემა, თუმცა მალევე წამოდგება, კოსტუმს გაისწორებს და თავისთვის ჩაილაპარაკებს )

გამცილებელი: ვიღაც დააბრუნეს! მეზიზღება ეს ავარიული გაჩერებები ( და გავა)

ლუდმილა: აი ხედავთ? ხომ დარწმუნდით რომ წესები შესასრულებელია, მოგწონთ თუ არა. იმის გამო რომ ყველაფერი საზოგადოების ყველაზე დაბალი რგოლიდან იწყება, ჯერ ჩვენ უნდა შევასრულოთ რომ მერე …

ნანა: რა ხდება? რატომ გავჩერდით?

ლუდმილა: ( დამცინავი ხმით) შენმა ქმარმა რელსებზე თავი მიიბა და ლოკომოტივს წინ გადაუდგა.

ვლადიმერი: არ არის საჭირო…

ლუდმილა: თქვენ არაკეთილსინდისიერი მოქალაქე ბრძანდებით ბატონო ჩემო, ამიტომ უფლება არ გაქვთ ჩემნაირ კეთილსინდისიერს რაიმე უთხრათ. სულ მალე სამართლიანობა იზეიმებს და თქვენ სამაგალითოდ დაისჯებით.

ვლადიმერი: ( ახალ არყის ბოთლს ამოიღებს)

ლუდმილა: ბ-ნ გამცილებელო! ( უძახის . მატარებელი დაიძვრება)

ვლადიმერი: გინდათ? ( ნიკოლოზს შესთავაზებს, ის კი თავს გააქნევს)

ლუდმილა: ხომ ხედავთ, არ სვამს.! აი ეს არის ნამდვილი კაცი, თავისი საზოგადოებრივი ვალდებულებებით, რომლებსაც პირნათლად ასრულებს. იტალიური გარეგნობით, შარმით…პრინციპულობით.. როგორ მინდა თქვენ ჩემი ქვეყნის მოქალაქე იყოთ. ( ისევ გამცილებელი შემოდის )

ნანა: რა მოხდა? რატომ გავჩერდით?

გამცილებელი: არაფერი , დაბრძანდით. მოკლედ თქვენ რაც შეგეხებათ, ორი სახის ჯარიმა არსებობს: 1) გამოსასწორებელი სამუშაოები და 2) თქვენ სამი გაჩერებით ადრე უნდა ჩახვიდეთ.

ვლადიმერი: ეგ როგორ ?

გამცილებელი: მარტივად. სადამდეც გაქვთ ბილეთი, იმ სადგურამდე სამი გაჩერებით ადრე ჩახვალთ და გზას ფეხით განაგრძობთ.

ვლადიმერი: ჯერ ერთი მინდა ვთქვა, რომ სულელური წესია, მსგავსი რამ არასოდეს გამიგია, და მეორე, თქვენ რა იცით რომ გზას ფეხით განვაგრძობ?

გამცილებელი: იქ სხვა არაფერი მიდის ამ კომფორტული მატარებლის გარდა, ასე რომ უნდა ამოირჩიოთ.

ვლადიმერი: რა უნდა ამოვირჩიო? რა არის აქ ამოსარჩევი? თუ თეთრზე არ იტყვი რომ თეთრია ჩამოგახრჩობთ და თუ იტყვით რომ თეთრია მაინც ჩამოგახრჩობთ! ამოვირჩიო? გამოსასწორებელი სამუშაოები, ან სამი გაჩერებით ადრე ჩამოგდება როგორც უპატრონო უსარგებლო ნაგვისა? აი ხედავთ ქალბატონო, ეს თქვენი წესებია.!

ლუდმილა: რას იზამთ…

ვლადიმერი: რას და არაფერსაც არ ვიზამ. არც წესებს შევასრულებ და არც ჯარიმებს! რა ჯარიმები?! ჯარიმები კი არა პირდაპირ სასჯელებია! მომისმინეთ, მე ვსვამ და ეს ჩემი უფლებაა!

ლუდმილა: თქვენი მოვალება კი წესების დაცვაა.

ვლადიმერი: მე ვსვამ, იმიტომ რომ მთელი 70 წელი წესებს ვიცავდი და იცით რატომ? იმიტომ რომ მაშინ მეც მიცავდნენ. ეს მაშინ, როცა სამოთხე იყო დედამიწაზე.

გამცილებელი: ( ჩუმად ) ნუ სცოდავთ…

ლუდმილა: რეებს ბოდავს?

ვლადიმერი: ახლა კი დაინგრა! თქვენ დაანგრიეთ,@ მე დამინგრიეთ და ამ ნანგრევებში სადაც ყოველ წამს შეიძლება რომელიმე კედელი ჩამოიშალოს და გაგსრისოს, ვსვამ! თქვენ კი მიკრძალავთ. ნანგრევებში აკრძალვები არ მოქმედებს… ( მოიხრება, ეტყობა ცუდადაა.)

გამცილებელი: ( გაღიმებული სახითა და ცოცხალი თავლებით ) თქვენ იცით, რომ აქ სასაფლაოები მე-17 საუკუნიდან გაჩნდა?

ვლადიმერი: ვერ ვხვდები? რას მეუბნებით?

ლუდმილა: რაც არ უნდა გითხრას სწორს გეუბნება.

გამცილებელი: დაივიწყეთ. მოკლედ როგორც ვხედავ ბატონო, თქვენ არ აპირებთ დაემორჩილოთ წესებს. იძულებული ვარ ჩემს მიერ შემოთავაზებული არჩევანიდან ..( ყოვნდება ) არჩევანის საშუალებას აღარ მოგცემთ. მე Yთვითონ ამოვირჩევ…( გაიცინებს) ორივე….

ვლადიმერი: რა ორივე?

ლუდმილა: დააცადე ეხლა იტყვის!

გამცილებელი: ბოლო სადგურამდე სამი გაჩერებით ადრე ჩახვალთ, მანამდე კი მატარებელზე მუშაობა მოგიწევთ.

ვლადიმერი: შეურაცხმყოფელია!

ნანა: ვერ ხედავთ მოხუცია..

გამცილებელი: კანონი ასაკს არ იცნობს.

ნანა: ცოდოა…

გამცილებელი: დამშვიდდით გოგონავ.

ლუდმილა: ( ნანას ) შენ ჯობია შენს საცოდაობას მიხედო ( ვლადიმერი თავდახრილი დგას)

გამცილებელი: ( ვედროსა და იატაკის ჯოხს მიაწვდის) შეგიძლიათ ამ წუთიდანვე შეუდგეთ, მუშაობას. ამ ვაგონიდან დაიწყეთ, მოჰყევით ლოკომოტივამდე, მაგრამ მემანქანის კაბინაში არ შეხვიდეთ. ( გასვლას დააპირებს) ჰო, და კიდევ ერთი, ნურც მე-11-ეს დაალაგებთ. კარგად ბრძანდებოდეთ.

ლუდმილა: აბა რას ფიქრობდით? აპირებთ დამორჩილებას? თუ?

ვლადიმერი: ( დანაღვლიანებული სახე აქვს) აზრი არ აქვს.

ლუდმილა: როგორც იქნა მიხვდით, ხომ გაფრთხილებდით…არ მისმენდით.

ვლადიმერი: განაჩენი გასაჩივრების გარეშე.

ლუდმილა: მიდით მიხედეთ საქმეს! ( გამცილებელი თავს შემოჰყოფს ).

გამცილებელი: არა ბატონო ჩემო: შეწყალება, მოწყალება, დანდობა…მონანიება.. აი! მაპატიეთ, გაუგებრად ვსაუბრობ, იმის თქმა მინდოდა რომ მატარებლიდან ჩასვლა არ მოგიწევთ.

ლუდმილა: ეგ როგორ?

გამცილებელი: თუ გამოსასწორებელ სამუშაოებს პირნათლად შეასრულებთ. სხვა შემთხვევაში კი ადრე ჩამოხვალთ, ბოლო სადგურამდე როგორც გითხარით 600 კილომეტრით ადრე, იქ საავტომობილო გზა არ არსებობს, სტეპებსა და გაუვალი ტყის პირას, მატარებელი კი მხოლოდ სამ დღეში ერთხელ დადის. (გადის)

ლუდმილა: სად მიდიხართ ასე შორს? უფ, კიდევ კარგი მე მაგხელა გზაზე არ მივდივარ, მაგრამ მაინც შორია, დედაჩემს ზუსტად მაგის გამო ვერ ვხედავ ხშირად, ახლაც მასთან მივდივარ, საგაზაფხულო პროდუქტებს მაინც სულ სხვა გემო აქვთ, მაპატიეთ ახალგაზრდავ, აი თქვენ გიჭამიათ მაისის ყვავილოვანი კომბოსტო? პომიდორი?…არა? თითებს ჩაიკვნეტთ.

ნანა: ვიცით, გაგვისინჯავს, ალბათ თქვენზე ხშირადაც.

ლუდმილა: თქვენ არ გეკითხებით… ( მერე ვალოდიას გახედავს რომელსაც თავი ფანჯარას აქვს მიყრდნობილი) რას აკეთებთ?

ვლადიმერი: არაფერს. ძალინ გთხოვთ ნუ დაინტერესდებით.

ლუდმილა: თქვენ რა გგონიათ, რომ მე ახლა თქვენით ვინტერესდები? არა ბატონო, მე მაინტერესებს რატომ არ ასრულებთ თქვენზე დაკისრებულ მოვალეობებს?!

ვლადიმერი: ვაგონის დალაგება მოვალეობა კი არა სასჯელია.

ლუდმილა: არა, ცდებით, ზუსტადაც რომ არის, წესების შესრულება ხომ არის ვალდებულება? ამ, წესების დარღვევისათვის კი…

( მატარებელი ისევ ჩერდება . ნანა ფანჯარას მივარდება)

ლუდმილა: რა იყო? მთელი დღეა მივდივართ, შენ კი ყოველ გაჩერებაზე შენს ქმარს ელოდები. სად ეძებ?

ნანა: არ ვიცი, ხომ შეიძლება დაგვიანებოდა? მანქანით, ბოლო წუთამდე სამსახურში იყო, მითხრა მაპატიე შენთან გამოვლას ვეღარ მოვასწრებ, პირდაპირ იქ შევხვდეთო. მეც აქამდე ტაქსით მოვედი. ასე გადავწყვიტეთ, მანქანას სადგურის ავტოსადგომზე დავტოვებდით და გზას მატარებლით განვაგრძობდით. ჩვენ პირველად სწორედ მატარებელში შევხვდით ერთმანეთს. უნივერსიტეტში ბოლო გამოცდები რომ ჩავაბარე და დასასვენებლად ზღვაზე რომ წავედი. ჩემი მეგობრები უკვე იქ მელოდებოდნენ, იმიტომ რომ უნივერსიტეტში ცუდი ჯგუფი მყავდა, ისინი ვინც ჩემი მეგობრები იყვნენ სხვაგან სწავლობდნენ. სწორედ ამიტომ მე არ დამელოდნენ და ჩემს გარეშე წავიდნენ. სალაროსთან რომ მივედი მითხრეს მხოლოდ ერთი ბილეთია დარჩენილი, მე-5 კუპეშიო, სახლიდან ჩემოდნებით ვიყავი წამოსული და უკან რომ დავბრუნებულიყავი მამაჩემი იქედან აღარსადროს გამომიშვებდა, მეც უკან არ დავიხიე და ბილეთი ვიყიდე, წარმოდგენა არ მქონდა, ვისთან ერთად უნდა მემგზავრა. შევედი…გასვლამდე ნახევარი საათი იყო დარჩენილი. ამიტომ დავჯექი და წიგნი ამოვიღე.

ლუდმილა: კითხულობ კიდეც? ( დამცინავად )

ნანა: დიახ, დიახ, თან ბევრს…არა, გატყუებთ ახლა იმდენს ვეღარ…

ლუდმილა: ( ნიკოლოზს, მობეზრებელი ხმით ) ვაიმე რატომ ყვება ? რა უნდა?

ნანა: წიგნს ვიყავი ჩაფრენილი, როცა კუპეში ვიღაც შემოვიდა, მომესალმა და ჩემს წინ დაჯდა, ვიფიქრე ერთ-ერთი მგზავრია-თქო, მეც მივესალმე და კითხვა განვაგრძე. წიგნმა ისე გამიტაცა, რომ ვერც კი გავიგე როგორ გავიდა მთელი ნახევარი საათი და მატარებელიც დაიძრა. რამდენიმე საათში გაირკვა რომ ეს უცნობი ერთ-ერთი კი არა, ერთადერთი მგზავრი ყოფილა. კუპეს სამი ბილეთი უყიდია, როგორც მერე გაირკვა, მოლარეს უთქვამს, მთელ კუპეს ვერ აიღებ, ერთი ადგილი ვიღაცამ იყიდაო. ( მიამიტურად უცინის ) არ გეჩვენებათ უცნაურად?

ლუდმილა: რა?

ნანა: ის, რომ იმავე მოლარემ მე მითხრა ერთი ბილეთია დარჩენილიო, სამი სხვამ იყიდაო…მას კი პირიქით.

ლუდმილა: ( ისევ დაცინვით ) ოჰ, დაუჯერებელი ამბავია! პირდაპირ გასაოცარი!

ნანა: Lიმ საღამოს მთელი ღამე ვსაუბრობდით…

ლუდმილა: მერე კი მთელი ღამე ერთ ლოგინში იწექით… ( ნანა გაბრაზებული სავარძელში ჯდება )

ლუდმილა: რა იყო? რა ვთქვი ასეთი? ( ნიკოლოზი, სიგარეტს ამოიღებს და გავა)

ლიდმილა: ახალგაზრდავ საით? … არ სვამს, მაგრამ ეწევა, აი თქვენგან განსხვავებით … ( ვლადიმერს, რომელსაც ხველა აუტყდება, იხრჩობა,სახე სულ ერთიანად უწითლდება, ნანა მოხუცს მივარდება )

ნანა: ცუდად ხომ არ ხართ? რა იყო?

ვლადიმერი: არა, არაფერი…

ლუდმილა: ნერწყვი გადასცდებოდა, ამ ასაკში ორგანიზმი მოდუნებას იწყებს…ხშირია შემთხვევები.

ნანა: რას აპირებთ? უნდა დაალაგოთ?

ვალოდია: ( მხრებს აიჩეჩავს) არ ვიცი…ბოლო სადგური ჩემი ბოლო გაჩერებაა, ვერ ხედავთ ჩემს ბარგს? ქალაქში ყველაფერი მივატოვე და იქ დაბრუნება გადავწვიტე.

ნანა: სად?

ვლადიმერი: სადაც ბავშვობა გავატარე.

ლუდმილა: მაგ სიშორეს რომ გაატარეთ ბავშვობა მაგიტომ ხართ ასეთი ჩამორჩენილი, წესები რომ არ გაგიგიათ, ფეხზე რომ გკიდიათ! მაპატიე გოგონავ, მაგრამ ასეა. უნდა ვთქვა

ნანა: თქვენ მას არასამართლიანად ექცევით…

ლუდმილა: ( ნანას ბაძავს ) არასამართლიანად ექცევით…სამართალი! სად არის სამართლიანობა? ეგ რომ ჩემს ქვეყანას ექცევა უსამართლოდ? ეგ რა არის? ისტორიული სამართლიანობა? მე დედა ალბათ მასზე 5 წლით უფროსი მყავს,ისიც იმ დროს ცხოვრობდა, მაგრამ ახლა ამ დროში ცხოვრობს; ამან კი ვერ შეძლო…

ნანა: Mმაინც არ მესმის თქვენი გაღიზიანების…რას ერჩით?

ლუდმილა: ეი, შენ ფრთიანო ანგელოზო რას ვერჩი რა თქმაა? წესიერად მელაპარაკე…ჯობია ქმარზე იფიქრო და ჩუმად იჯდე… მომასვენეთ! თქვენი საუბრებით ძალიან დავიღალე ( თავს უკან გადასწევს და თვალებს დახუჭავს).

( მატარებელი ჩერდება,სულ მალე კი ვაგონში უცნობი მგზავრი ამოდის. ქერა, მაღალი”ვითომ “ სიმპათიური, ასევე “ ვითომ” ძვირფას პიჯაკსა და შარვალში გამოწყობილი, ალბათ 30 წლის ახალგაზრდა. ყურებამდე უმიზეზოდ გაღიმებული. სულელს ჰგავს. საშუალო დონის ვაგონის დანახვაზე სახე წამში ეცვლება. დაიჯღანება. ვლადიმერი მოკრძალებულად მიესალმება, ეს კი პასუხს არ გასცემს, საკუთარ ძვირფას პორტფელს იქვე დადებს და ნოკოლოზის ადგილზე დაჯდება. ლუდმილას ბრედის სუნამოს გამო ეღვიძება. ნელ-ნელა თვალს გაახელს)

( ახალი მგზავრის დანახვაზე სახე გაუბრწყინდება, ჯერ გაუღიმებს, მერე გაუცინებს, თავის მოწესრიგებას დაიწყებს, ჩანთიდან პატარა სარკეს ამოიღებს და ჩუმად ჩაიხედავს)

ლუდმილა: გამარჯობა. ( თავისთვის ) დედა რა სასიამოვნო ახალგაზრდაა. ჩემს გვერდით როგორ მოხვდით? რა გქვიათ? მე ლუდმილა.

უცნობი ახალგაზრდა: ბრედი.

ლუდმილა: ბრედი? უცხოელი ხართ? ( შეათვალიერებს)

ბრედი: არა, მსხვილი კომპანიის უფროსი.

ლუდმილა: მართლა? ( თვალები გაუფართოვდება) მაშინ უცხოელზე მეტი…და საიდან ასეთი უცნაური სახელი?

ბრედი: კომპანიამ დამარქვა, რაოდენ სასაცილოც არ უნდა იყოს.

ლუდმილა: ( სიცილით ) ძალიან სასაცილოა

ბრედი: დიახ, მაგრამ მე ვერ ვხვდები რა არის სასაცილო? ( ლუდმილა უცბად ჩუმდება) ვისაც არ ვეუბნები ყველას ეცინება. ჩემს კომპანიას “ბრედ ენდ ენდი” ჰქვია.

ლუდმილა: თქვენი სახელი.

ბრედი: მე ასე დავარქვი, მერე კი მივხვდი რომ …

ნანა: და ისე რა გერქვათ?

ლუდმილა: ( ბრედს ) ყურადღებას ნუ მიაქცევთ, ქმარმა მიატოვა და ამიტომაც არის რომ…

ვლადიმერი: ქალბატონო, აჯობებს თუ ენას კბილს დააჭერთ.

ლუდმილა: ეს კი ჩვენი მოხუცი ნოსტალგიური ანარქისტია, ნურც ამას მიაქცევთ ყურადღებას.

ბრედი: ( ზიზღით) რა სუნია?

ლუდმილა: ანარქისტმა არაყი დალია.

ბრედი: საშინელი მატარებელია. ღმერთო ჩემო ეს სად მოვხვდი?

ლუდმილა: დიახ, მეც მაგას ვამბობ. რა მინდოდა აქ?!

ბრედი: არადა პირველი კლასით მივფრინავდი, მაგრამ თვითმფრინავს აფრენის დროს რაღაც პრობლემები შეექმნა და ამიტომაც იძულებული გავხდი მატარებლით მესარგებლა. ბიზნეს შეხვედრის გადადება ხომ იცით ცუდის ნიშანია.

ლუდმილა: დიახ, რათქმაუნდა, ბიზნესი მშვენიერი რამ არის. და .. რით არის თქვენი კომპანია დაკავებული?

ბრედი: ჩემით ( ვითომ იხუმრებს )

ლუდმილა: ( ძალიან ხმამაღლა იცინის ) როგორი ენა მოსწრებული ხართ

ბრედი: რითი და…

ლუდმილა: ( უცბად აწყვეტინებს ) ხელფასი ბევრი გაქვთ? ( ბრედი გაოცებული გახედავს )

ლუდმილა: მაპატიეთ რას საქმიანობთ?

ბრედი: ასანთებს ვუშვებთ.

ლუდმილა: მართლა?

ბრედი: დიახ, ახალი თაობის ასანთებს, უცხოელ პარტნიორებთან ერთად.

ლუდმილა: და როგორია ეს თქვენი ახალი თაობის ასანთი?

ბრედი: ახლა ვმუშაობთ მაგაზე.

ლუდმილა: როგორ ჯერ არ მუშაობთ?

ბრედი:L ვმუშაობთ მუშაობის დაწყებაზე. ახლაც ერთ-ერთ მორიგ შეხვედრაზე მივდივარ, ხის დამუშავების ტექნოლოგია უნდა განვიხილოთ..უცხოელ პარტნიორებთან ერთად რათქმაუნდა.

ლუდმილა: ინგლისური იცით?

ბრედი: როგორც მშობლიური.

ლუდმილა: ალბათ მაგიტომაც არ გიჭირთ ბიზნესის მართვა.

ბრედი: დიახ, ეს ბიზნესის ენაა.

( ვაგონში ნიკოლოზი ბრუნდება, რომლესაც თავის ადგილას ბრედი ხვდება)

ნიკოლოზი: თქვენ ჩემს ადგილზე ზიხართ.

ბრედი: ნუთუ აქვს მნიშვნელობა?

ნიკოლოზი: ჩემი ადგილია, ეტყობა შეგეშალათ

ბრედი: არაუშავს, ვერ ხედავთ თითქმის მთელი ვაგონი ცარიელია, სხვაგან დაჯექით.

ნიკოლოზი: ადექით.

ბრედი: ეს ვინღაა? ( ლუდმილა ყურში რაღაცას ჩასჩურჩულებს ) ააა, კარგით მე თქვენგან ვიყიდი ამ ადგილს.

ლუდმილა: როგორი კეთილია…

ბრედი: რამდენს აფასებთ? 20? ჰა, რას იტყვით? არა? მაშინ 25, ბილეთის ფასზე 5-ით მეტს გთავაზობთ.

( ნანა და ვლადიმერი ნიკოლოზს შესცქერიან, მის პასუხს ელიან)

ნიკოლოზი: ზედმეტი მოგდით.

ბრედი: 50! აბა რას იტყვით?

ლუდმილა: მშვენიერი ფასია.

ბრედი: მანახეთ ადამიანი, ვინც ამ სავარძელში ჩემზე მეტს გადაიხდის.

ვლადიმერი: მოდი აქ დაჯექი, იქით გადავალ.

ნიკოლოზი: არა, თქვენ იჯექით.

ვლადიმერი : ( ბრედს) ასე არ შეიძლება, არასწორად იქცევით.

ბრედი: თუ გნებავთ თქვენც გადაგიხდით!

ლუდმილა : ( გულზე ხელებს დაიწყობს ) შეშლილი ვარ.

ნიკოლოზი: ( ჩუმად უმეორებს ) ადექით!

ბრედი: 100-ს მოგცემთ და შემეშვით!

ლუდმილა: რა ამბავია? მაგ ფულად თუ გნებავთ მე გადავალ!
( ბრედი ამოიღებს ფულს და გაუწვდის, ვაგონში დაძაბულობა იგრძნობა, ვლადიმერი არყის ბოთლს ჩუმად მოიყუდებს და გადაჰკრავს, ნიკოლოზს მოთმინება დაელევა, ბრედს უცბად მოჰკიდებს ხელს, ძალით ააყენებს და სხვა სავარძელზე დააგდებს . ნიკოლოზი, გაოცებული და აღშფოთებულია, არ იცის რა ქნას)

ბრედი: მე იცით ვინ ვარ?

ლუდმილა: ჰო, იცით ვინ არის?

ნიკოლოზი: ფეხზე მკიდია! ( თავს აბრუნებს და ფანჯარაში იყურება)

( ვლადიმერი ეტყობა ცოტა დათვრა, რატომღაც ტაშს შემოჰკრავს, გახარებულია )

ბრედი: სად არიან სამართალდამცავი ორგანოების წარმომადგენლები?

ლუდმილა: მილიციას ეძებთ?

ბრედი: ალბათ უფრო პოლიციას.

ლუდმილა: გეტყობათ რომ ნამდვილი ბიზნესმენი ხართ. გნებავთ ვიყვირებ?

ბრედი: რას იყვირებთ?

ლუდმილა: მილიციას…უკაცრავად, პოლიციას მოვუხმობ.

ბრედი: არა, არა, იყოს, ვიღაც მათხოვრის გამო… ( ნიკოლოზი ფეხზე წამოდგება)

ბრედი: რა იყო? რა ვთქვი? ( შეშინებული )

ლუდმილა: ბ-ნ ბრედ, თქვენთან გადმოვჯდები, თორემ მის გვერდით ჯდომა ყოველ წუთს სახიფათო ხდება.

ბრედი: მოდით! ( ლუდმილა ბრედს მიუჯდება )

ლუდმილა: ნერვებს ნუ აიშლით , დამშვიდდით.

ბრედი: არა, ასეთი თავხედობა არსად მინახავს!

ლუდმილა: არც მე!

ბრედი: მსოფლიოს რამდენ ქვეყანაში ვარ ნამყოფი და…

ლუდმილა: რამდენში?

ბრედი: არ ვიცი ქალბატონო, ვერც დავთვლი, და მსგავსი უხამსობა არსად მინახავს.

ლუდმილა: არც მე. იმდენ კაცთან მქონდა ურთიერთობა რომ …

ბრედი: რამდენთან?

ლუდმილა: ვეღარც ვითვლი, მაგრამ ასეთთან არასოდეს!…

ბრედი: ჩვენ რომ ნორმალურ ქვეყანაში ვცხოვრობდეთ, ასეთი ადამიანები გისოსებს მიღმა იცხოვრებდნენ!

ლუდმილა: ნამდვილად ასეა!

ბრედი: ვუჩივლებდი! გესმით თქვენ?! ხელით შემეხო, შეურაცხყოფა მომაყენა.

ნანაA: მაგრამ ადგილი მისი იყო.

ლუდმილა: გოგონავ, როგორ ბედავ ბ-ნ ბრედთან შეწინააღმდეგებას? ვერ ხედავთ მის პორტფელს?

ბრედი: ( სიამაყით ) ეთიოპიური ტყავია…

ლუდმილა: სადაური ?

ბრედი: ეთიოპიური ( ლუდმილა პორტფელს დასუნავს )

ვლადიმერი: ადამიანის? ( ლუდმილას პორტფელი ხელიდან გაუვარდება )

ბრედი : არა, არა, რა ადამიანის? ( დაბნეული )

ლუდმილა : რა სისულელეებს ამბობთ? დაწყნარდით ბრედ, მოხუცს გერენტო-აგონია აქვს.

ბრედი: ( ლუდმილას ზურგზე ხელს არტყამს და თავისკენ აბრუნებს ) და ეს პიჯაკი?

ლუდმილა: რა პიჯაკი?

ბრედი: სპეც-შეკვეთაა, ნიდერლანდებში შეკერეს.

ლუდმილა: ჰო, ( ნანას მიუბრუნდება ) ხედავთ მის პიჯაკს? სპეციალურად მისთვის შეკერეს… საად ? ( ბრედს ეკითხება )

ბრედი: ნიდერლანდებში.

ლუდმილა: ჰო, ნიდერლანდებში! ნიდერლანდელმა ( ამ სიტყვას დამახინჯებულად წარმოსთქვამს ) მკერავებმა თითები დაისისხლიანეს, მაშინ, როცა ამ სამ უძვირფასეს ღილს აკერებდნენ… ბ-ნ ბრედ, დაე შეგეწიოთ თქვენი და თქვენი ბიზნესისათვის შეწირული ნიდერლანდური სისხლი!

ბრედი: გმადლობთ ქალბატონო.

ლუდმილა : მოიცათ, კიდევ ვიტყვი… ხედავთ მის პერანგს? ნამდვილი ინდური აბრეშუმია!

ბრედი : ( ყურში ) ინდური არა, შეცვალეთ

ლუდმილა: ინდური კი არა, პორტუგალიური ! დიახ! თქვენ კი მას, როგორც თქვენს სწორს ისე ესაუბრებით.

( შემოდის გამცილებელი)

გამცილებელი : აბა, ცვლილება არის ვაგონში?

ლუდმილა: თან როგორი!…

გამცილებელი : ( ბრედთან მივა ) ბილეთი თუ შეიძლება, გმადლობთ…

ბრედი: ბ-ნ გამცილებელო, მაინტერესებს, რამდენ ხანში ჩავალ?

გამცილებელი: გეჩქარებათ ?

ბრედი: ძალიან, იცით რაშია საქმე? თვითმფრინავით…

ლუდმილა: პირველი კლასით!

ბრედი: დიახ, პირველი კლასით უნდა გავფრენილიყავი , მაგრამ თვითმფრინავს აფრენისას რაღაც პრობლემები შეექმნა და…

გამცილებელი : სალონში პანიკა ხო არ ატყდა?

ბრედი: დიახ, თუმცა მემგონი ყველაფერი მოგვარდა, არადა ბიზნეს-შეხვედრაზე მეჩქარება, იმედია მატარებელი დანიშნულ დროს ჩავა.

გამცილებელი: დიახ, რათქმაუნდა, ეს მატარებელი ყოველთვის დანიშნულ დროს ჩადის.

ბრედი: ხვალ შუადღით იქ უნდა ვიყო.

გამცილებელი : მგზავრებო, იმის გამო რომ მოსაღამოვდა , რვა წუთში ვაგონში შიდა განათება ჩაირთვება… ( ნანას) თქვენი ქმარი…

ნანა: ვიცი. აღარ გეკითხებით.

გამცილებელი : იმედია ყველაფერი მალე მოგვარდება. ნუ განიცდით. ( უცბად გახედავს ვლადიმერს) თქვენ რა, კიდევ ეწინააღმდეგებით ? გამოსასწორებელ სამუშაოს არ იწყებთ?

ვლადიმერი: დიახ, სწორედ ასეა.

გამცილებელი: ტყუილად. ბატონო, თავს ძალა დაატანეთ და…

ლუდმილა: მაგან კი არა, თქვენ უნდა დაატანოთ…ანუ დააძალოთ!

ვლადიმერი: არ ვაპირებ! ჩავალ, იმ სამი გაჩერებით ადრე ჩავალ და მორჩება მაგით.

ლუდმილა: მადლობა ღმერთს.

ვლადიმერი: ოღონდ იქამდე დავლევ! ( გაბრაზებული არყის ბოთლს მოიყუდებს)

ბრედი: ნახეთ რას შვება? გამცილებელო, რატომ არ არის მატარებელში პოლიციის წარმომდგენელი?

ლუდმილა: დიახ, პოლიციის და არა მილიციის.

გამცილებელი: აქ დანაშაული არ ხდება.

ბრედი: ეგ როგორ? არამგონია არსებობდეს ადგილი სადაც დანაშაული არ ხდებოდეს.

ლუდმილა: იმ ვაგონში, სადაც მარტო უნდა მემგზავრა, კიდევ რომ დავრჩენილიყავი დარწმუნებული ვარ ერთ-ერთი პირველი დანაშაულის მსხვერპლი გავხდებოდი, ან გამძარცვავდნენ ანდა…

გამცილებელი: აქ არ ქურდობენ!

ბრედი: (რატომღაც აღშფოთებული დგება) სხვათაშორის ძარცვა და ქურდობა სხვადასხვა ცნებებია: ცნობისათვის პირველი ნიშნავს სხვისი ნივთის აშკარა დაუფლებას მართლსაწინააღმდეგო მიზნით, მეორე კი ფარული გზით! ( ჯდება და ლიუდმილას მიუბრუნდება ) იურიდიული ტერმინებია.

გამცილებელი: ბ-ნ იურისტო, გმადლობთ ინფორმაციისათვის, მაგრამ თქვენმა ნათქვამმა ჩემი პასუხი მაინც ვერ შეცვალა.

ლუდმილა: იურისტი კი არა, ფირმის დირექტორია.

გამცილებელი: არ მაინტერესებს. ვინც გინდათ ის იყოს, თქვენ აქ მგზავრები ხართ, და მეტი არაფერი.

ბრედი: ასეთი უვარგისი მატარებელი არსად მინახავს, ერთი სული მაქვს დროზე ჩავაღწიო.

გამცილებელი: ( ვლადიმერს) თუ დამიჯერებთ აჯობებს რომ …

ვლადიმერი: არ დაგიჯერებთ.! არა! გესმით? თუ არა? ყრუ ხართ? დაყრუვდით? რა უნდა დამაჯეროთ? ( ვლადიმერი მთვრალია) აი თქვენ თუ დაგილაგებიათ ოდესმე? ნუთუ თქვენ არასდროს დაგირღვევიათ წესი? ჰა? თუ თქვენი მოქალაქეობრივი შეგნება იმდენად მაღალია, რომ წესი არასოდეს დაგირღვევიათ?

გამცილებელი: დონე მგზავრებთან შედარებით ყოველთვის მაღალია, მოქალაქეობრიობაზე კი რა მოგახსენოთ, წესებიც დამირღვევია და დამილაგებია კიდეც! ეს ვაგონი მე მაბარია. მგზავრობის დასრულების Eშემდეგ მე ვალაგებ.

ლუდმილა: მხოლოდ თქვენ?

გამცილებელიL: დიახ. გარდა აქაურობისა გარეთ მინებსაც მე ვწმენდ. მგზავრობის დაწყების წინ და დასრულების შემდეგ , თქვენ კი ანაგვიანებთ! თქვენს დასვრილს მერე მე ვწმენდ.

ვლადიმერი: არაფერი დამისვრია.

გამცილებელი: ვიცი, მაგრამ სმის დროს ალბათობა იზრდება, ამიტომაც შედეგის თავიდან აცილების მიზნით დადგინდა წესები.

ვლადიმერი: მაგრამ იმ შემთხვევაში თუ გეტყვით რომ ასეთი შედეგი არ დადგება, მაშინ დამრთავთ ნებას?

გამცილებელი: გამონაკლისები რათქმაუნდა არსებობს, მაგრამ ასევე არსებობს სხვა ხელისშემშლელი პირობაც.

ვლადიმერი: და რა არის ეს ასეთი ხელისშემშლელი პირობა, რომელიც თვით გამონაკლისსაც კი გამორიცხავს?

გამცილებელი: თქვენ მარტო არ მგზავრობთ!

ვლადიმერი: ???

გამცილებელი: აქ თქვენს გარდა სხვებიც სხედან, რომლებსაც თქვენი სმა შეიძლება აწუხებდეთ.

ლუდმილა: დიახ, სწორედ ასეა.

ვლადიმერი: მაგრამ არიან ისეთებიც რომლებსაც არ აწუხებთ.

გამცილებელი : ( ერთ წუთს ჩერდება) რამდენი კაცია ახლა ვაგონში?

ვლადიმერი: ( მიხედ-მოიხედავს) თქვენი ჩათვლით ექვსი.

გამცილებელი: (გაეღიმება) კარგით, ვაწყობთ გამოკითხვას, ხმების უმრავლესობა გადაწყვეტს გამონაკლისის დაშვების შესაძლებლობას.

ბრედი: ( ისევ აღშფოთებული) თქვენ არღვევთ ჩვენს უფლებებს!

ვლადიმერი: შენ რომ ჩემსას არღვევ?

გამცილებელი: ვინ არის წინააღმდეგი, რომ ბ-ნ ვლადიმერმა ვაგონში დალიოს? ოღონდ მე და თქვენ კენჭისყრაში არ ვმონაწილეობთ.

ვლადიმერი: საიდან იცით ჩემი სახელი?

გამცილებელი: ( ცოტათი დაიბნევა) თქვენ თქვით. არა? მოკლედ, აწიეთ ხელი.

( ბრედი და ლუდმილა ხელს ასწევს)

გამცილებელი: კარგით, ახლა ვინ არის მომხრე? ( ნანა ხელს სწევს, ვლადიმერიც). არა, თქვენ არა! ( ყველა ნიკოლოზს უყურებს, რომელიც რამდენიმე წამში ხელს ასწევს)

გამცილებელი: ძალიან კარგი!

ვლადიმერი: ( გახარებული ) ე.ი ვსვაამ?

გამცილებელი: არა, ვერ. ხმები თანაბრად გაიყო.

ბრედი: ( ისევ ფეხზე დგება) გადაწყვეტილება არ არის მიღებული! ( ლუდმილა ტაშს დაუკრავს)

ვლადიმერი: რატომ არ ვმონაწილეობდით მე და თქვენ?

გამცილებელი: თქვენ დაინტერესებული პირი ხართ, მე კი მგზავრი არ ვარ. აბა კარგად ბრძანდებოდეთ! ( გაუღიმებს და გავა )

( ვლადიმერი სკამზე ჩამოჯდება. ეტყობა ისევ ცუდადაა, ოფლი ასხამს და შიგადაშიგ მაგრად ახველებს, ვაგონში უცნაური სიჩუმეა, გულისამაჩუყებელი მუსიკის ფონზე, მგზავრები ერთმანეთს უყურებენ, მერე სავარძელში მჯდომ, წელშიმოხრილ საწყალ მოხუცს. ვლადიმერი ფეხზე დგება და ჩოჩვა-ჩოჩვით გადის)

ნანა: ( ლუდმილას) ნახეთ რა ქენით?

ლუდმილა: ( პასუხს არ გასცემს)

ბრედი: რა იყო? რატომ იცავთ ასე თავგამოდებით? გეგონებათ ღვთისნიერ საქმეს ვუშლიდეთ ხელს! მისთვისაც უკეთესია… და საერთოდ, სად არის კონდიციონერი? რატომ ჩამოცხა ასე? აქ რა, არ არის კონდიციონერი?ესენი პაპუასები ხომ არ არიან? ( გახედავს ლუდმილას) ქალბატონო რატომ შეგიწუხდათ ასე სახე?

ლუდმილა: არა, არაფერი ( თითქოს ფხიზლდება ) რას ამბობდით?

ბრედი: სად არის კონდიცირების საშუალება? აირ ცონდიტიონ!

ლუდმილა: იცით ბოლო ფრაზა ვერ გავიგე.

ბრედი: რას გაიგებთ? ინგლისური სიტყვებია.

ლუდმილა: როგორ ფიქრობთ, მეც უნდა ვისწავლო ინგლისური?

ბრედი: რათქმაუნდა. აბა ისე თქვენ არაფერი ხართ.

ლუდმილა: როგორ არაფერი?

ბრედი: როგორც იტყვიან, ნახევარი კაცი, ანუ თქვენს შემთხვევაში ქალი.

ლუდმილა: და სად ვისწავლო?

ბრედი: არ ვიცი…სადმე უცხოეთში.

ნანა: მე ვიცი ინგლისური.

ლუდმილა: მეც მეცოდინება, სამაგიეროდ ბ-ნ ბრედ, მე თქვენზე და ამ გოგონაზე მეტი ვიცი.

ბრედი: იმედია ერთად აღებულზე მეტი არა?!

ლუდმილა: ( გაინაზება ) როგორც გინდათ, თუ გნებავთ ერთად , თუ გნებავთ ცალ-ცალკე.

ბრედი: ესეც სასიამოვნოა, მაგრამ ვერ ვხვდები რა იცით? ( ბრედი რაღაცას ეძებს)

ლუდმილა: რას ეძებთ?

ბრედი: ღილაკს.

ლუდმილა: რა ღილაკს?

ბრედი: მინდა გამცილებელს დავუძახო.

ლუდმილა: რისთვის?

ბრედი: მაინტერესებს როდის ჩამოარიგებენ ვახშამს

ლუდმილა: ( იცინის ) რა ვახშამს ბ-ნ ბრედ? აქ ვახშამს არავინ ამზადებს.

ბრედი: როგორ? აბა რა უნდა ვჭამო?

ლუდმილა: აი ხომ ხედავთ მე თქვენზე ბევრად მეტი ვიცი. ( ისევ იცინის)

( გარეთ ღამდება და ვაგონში შიდა განათება ირთვება. ნანა ღრმად ამოისუნთქავს. ნიკოლოზი ნანას გახედავს. ლუდმილა და ბრედი სადღაც სიბნელეში მიიკარგებიან. სავარძელზე ჩანან მხოლოდ ნანა და ნიკოლოზი)

ნანა: მაპატიეთ

ნიკოლოზი: არა რას ბრძანებთ.

ნანა: ( ფანჯარაში გაიხედავს) დაღამდა.

ნიკოლოზი: ნუ ნერვიულობთ.

ნანა: თქვენგან ამდენ სიტყვას არ ველოდი.

ნიკოლოზი: რატომ?

ნანა: იმდენად ცოტას საუბრობთ, რომ ვიფიქრე მგზავრობის დასრულებამდე ხმას არ ამოიღებს-მეთქი.

ნოკოლოზი: ვის ველაპარაკო? ამათ?

ნანა: ( გაეღიმება) ჰო…რთული შემთხვევაა.

ნიკოლოზი: გიხდებათ ღიმილი.

ნანა: ტატო რომ მანახა უფრო ხშირად გავიღიმებოდი…

ნიკოლოზი: ვიინ?

ნანა: ტატო ეს ჩემი ქმარია.

ნიკოლოზი: ალბათ გაუგებრობა მოხდა.

ნანა: დიახ, მეც ასე ვფიქრობ, რატომღაც ავცდით ერთმანეთს, ალბათ ძალიან ნერვიულობს, ჩავალ თუ არა დავურეკავ. სასაცილოა…დაუჯერებელი ამბავი,მთელი თვე ვგეგმავდით ამ წასვლას. ჩვენს მეორე თაფლობისთვესაც კი ვუძახდით, პირველი ზღვაზე გვქონდა….( ყოვნდება) არა, მეშლება ზღვაზე ქორწინებამდელი თაფლობისთვე იყო, მერე კი, როცა დავქორწინდით, უკვე ოფიციალური თაფლობისთვე, თუმცა იმის გამო რომ ზაფხული იყო, მასთან სოფელში მოგვიწია წასვლა…

ნიკოლოზი: ე.ი ეს მესამე გამოდის

ნანა: დიახ, სწორი ხართ…მეც ავირიე… ალბათ ეჭვიანობს, იცით ძალიან ეჭვიანია…

ნიკოლოზი: მესმის მისი. მეც ეჭვიანი ვარ, თუმცა ახლა რომ გხედავდეს დარწმუნებული ვარ სანერვიულო არაფერი ექნებოდა.

ნანა: ( დიდხანს არაფერს პასუხობს, მერე უცბად გახედავს, და ნაღვლიანი ხმით ჰკითხავს) და თქვენ?

ნიკოლოზი: რა მე?

ნანა: თქვენ სად მიდიხართ? ვინმესთან?

ნიკოლოზი: (თავს ხრის)

ნანა: მაპატიეთ თუ… თუ გნებავთ არ მითხრათ.

ნიკოლოზი: დასთან !

ნანა: კარგია. ალბათ სულმოუთქმელად გელოდებათ. იცის რომ მიდიხართ?

ნიკოლოზი: არა…

ნანა: ასეც ვიცოდი…სიურპრიზია. თქვენზე უფროსია?

ნიკოლოზი: უმცროსი

ნანა: დიახ, რათქმაუნდა, უმეტესად ასე ხდება ხოლმე, ძმას უმცროსი და ჰყავს.

ნიკოლოზი: თქვენ?

ნანა: გაგეცინებათ, მაგრამ ძმა მყავს… ჩემზე უფროსი.

( ვაგონი მთლიანად ნათდება და გაისმის ისევ ბრედის შეშფოთებული ხმა)

ბრედი: აბა რა ვჭამო?

ლუდმილა: რომელიმე სადგურზე უნდა ჩახვიდეთ , თუ გაგიმართლათ და ბუფეტი ღია დაგხვდათ , მაშინ რაიმეს იყიდით…

ბრედი: საად? სადგურის ბუფეტში რა მაჭმევს?!

ლუდმილა: თუ გნებავთ მე გაჭმევთ.

ბრედი: სად? აქ? თქვენ? როგორ?

ლუდმილა: ( ჩანთას გახსნის) სახლიდან წამოვიღე. საერთოდ, როდესაც მატარებელით ერთ დღეზე მეტხანს მგზავრობ , საჭმელი სულ თან უნდა იქონიო.

ბრედი: შიშველი ხელებით ვერ შევჭამ, ხელსაწმენდი თუ გაქვთ?

( ლუდმილა ისევ ჩანთაში იქექება)

ლუდმილა: უნდა მქონდეს.

ბრედი: ძალიან ვნერვიულობ…თანაც ყოველ საღამოს, როგორც წესი, ერთ ჭიქა წითელ ღვინოს ვსვამ.

ლუდმილა: ვერაფერს იზამთ, ერთხელ მოგიწევთ მაგ წესის დარღვევა, ამ მატარებელში ვერ ხედავთ, რომ ყველა რაღაცას არღვევს?… ერთი წუთით!…ვერაფერს ვპოულობ, არადა რომ მოვდიოდი ყველაფერი ჩავდე.

ბრედი: იქნებ სხვაგან გაქვთ?

ლუდმილა: არა, წარმოუდგენელია, მთელი გზა ამ საჭმლის იმედად ვიყავი, უგემრიელესი პროდუქტი, აგურზე გამომცხვარი პური…რა გინდა სულო და გულო…

ბრედი: ჩემს სულს და გულს არა, მაგრამ კუჭს კი ნამდვილად უნდა.

ლუდმილა: ( უცებ წყვეტს ძებნას) ნამდვილად იმ ბებერმა მომპარა. ( ნანა და ნიკოლოზი ლუდმილას გახედავენ)

ლუდმილა: ხო! ნამდვილად! მაგიტომ გაიძურწა, ალბათ მისაყოლებლად დასჭირდა…ხედავ შენ?!

ბრედი: ქალბატონო!

ლუდმილა: დიახ ბრედ!

ბრედი: მემგონი დროა დავუძახოთ.

ლუდმილა: ვის?

ბრედი: პოლიციას!

ლუდმილა: მაგრამ აქ არის პოლიცია…

ბრედი: ქალბატონო!

ლუდმილა: დიახ ბრედ!

ბრედი: მაშინ გამცილებელს…გამცილებელს დაუძახეთ.

ლუდმილა: ახლავე ( ფეხზე დგება) გამცილებელოოო! გამცილებელოოო.!

ნიკოლოზი: რა გაყვირებთ?! ( ლუდმილა იმწამსვე ჯდება)

ლუდმილა: ( შეშინებული, ჩუმად პასუხობს) გამცილებელს ვუძახი…

ნიკოლოზი: მერე ამხელა ხმაზე რა გაყვირებთ? გგონიათ რომ ასეთ ხმაურში თქვენს ხმას გაიგონებს?

ბრედი: თქვენნაირები ვერასდროს გაიგებენ სიტუაციის სიმძიმეს, მის სირთულეს!

ნანა: რა მოხდა?
ლუდმილა: შენმა კეთილმა ბაბუამ, ჩანთიდან საჭმელი მომპარა, რას მიყურებ? ჰო, ასეა! ეხლა სადღაც ჩუმად ზის და ჩემს წვალებით დამზადებულს მშვიდად შეექცევა.

ნანაL: არამგონია…

ლუდმილა: შენ მგონი სულ გააფრინე, რა არა გგონია? გეუბნები, აქ ამოსვლამდე მქონდა, ახლა კი აღარ მაქვს! აბა სად უნდა წასულიყო? გაქრა? თუ შენ მომპარე?!

ბრედი: გამორიცხული არაფერია…

ლუდმილა: ეს ქვეყანა თავდაყირა დგება.

ბრედი: არც მანამდე იყო დალაგებული, უარესი…კიდევ კარგი ეხლა ხალხი ცოტა გამოფხიზლდა… ინგლისური მაინც ისწავლეს!

( ამ დროს გულისამაჩუყებელი მუსიკის ფონზე ვლადიმერი შემოდის. ხელში იატაკის ჯოხი უჭირავს, კარებშივე შეშდება. ყველა ჩუმდება, ისმის მხოლოდ მატარებლის ხმა, ვლადიმერი რამდენიმე წამიანი პაუზის შემდეგ ნამდვილი მოხუცის მოძრაობით , ნელი სვლით დაიძვრება, ვაგონის ბოლოს გავა და ყველასაგან მოულოდნელად იატაკის გაწმენდას დაიწყებს)

ნანა: ამან მოგპარათ?

( ვლადიმერის შემყურე ლუდმილას, სახე უნაღვლიანდება, უარის ნიშნად თავს უხმოდ გააქნევს)

ბრედი: ეს ის ბებერი ანარქისტია?

( ლუდმილა ახლა თვალებზე ლამის ცრემლმომდგარი დააქნევს თავს)

ბრედი: გამცილებელს არ დავუძახოთ?

( ლუდმილა ისევ გააქნევს თავს, მუსიკა სულ უფრო და უფრო ხმამაღლა მოისმის და შუქი ნელ-ნელა ქრება)

================

( დილა. ყველას ძინავს, ნანას უცბად ეღვიძება, მიიხედ-მოიხედავს, ადგება და გავა. შემოდის გამცილებელი, მძინარეების დანახვაზე ცდილობს ვაგონი ჩუმად გაიროს და მე-11-ში გავიდეს. ფეხაკრეფით მიდის, ბრედი თვალს ახელს და გამცილებელს უძახის)

ბრედი: ბ-ნ გამცილებელო, როდის ჩავალთ?

გამცილებელი: მალე!

ბრედი: მაინც როდის? შეხვედრა სამ საათზე მაქვს დანიშნული .

გამცილებელი: რომელი საათია თქვენთან?

ბრედი: 11-ის ნახევარი

გამცილებელი : ოო, კიი, ჯერ ადრეა, მაგ დროისათვის ჩახვალთ ( გასვლას აპირებს)

ბრედი: მაგ დროისათვის კი არა, ბევრად ადრე უნდა ჩავიდე,სადგურში მითხრეს 12-ის ნახევარზეო (ამასობაში ყველას ეღვიძება)

გამცილებელი: კი, კი, ნუ ნერვიულობთ ( არადამაჯერებლად აჯერებს და გადის)

ლუდმილა: რა საშნელი სავარძელია… ( თვალებს იფშვნეტს )

ბრედი: თქვენ უცხოური უნდა ნახოთ.

ლუდმილა: როგორია?

ბრედი: საძინებელ ლოგინზე უფრო გემრიელი.

ლუდმილა: ალბათ გააჩნია ლოგინს… რომელი საათია?

ბრედი: 11-ის ნახევარი, თქვენ როდის ჩადიხართ?

ლუდმილა: შუადღის სამისთვის,

ბრედი: მე კი სამზე უკვე შეხვედრა მაქვს.

ლუდმილა: ( დგება და გადის)

ბრედი: ქალბატონო ამ ტუალეტში როგორ უნდა შეხვიდეთ?

ლუდმილა: როგორც მანამდე შევდიოდი.

( ვლადიმერი, ბოთლს გახსნის, ჭიქაში კვლავ არაყს დაასხამს)

ვლადიმერი: დილას გაუმარჯოს! არ გინდა?
( ჯერ ნიკოლოზს შესთავაზებს მერე ბრედს მიუბრუნდება)

ბრედი: ეგღა მაკლია, უზმოზე რა დამალევინებს, უზმოზე კი არა, საერთოდ არ ვსვამ. Nო.

ვლადიმერი: ( გადაიხარხარებს) Nო. ე.ი ნო…!

ბრედი: ( დამცინავად) და აი თქვენ რამდენი ენა იცით?

ვლადიმერი: ოთხი!

ბრედი: ???

ვლადიმერი: თანაც ისეთი შენ შეიძლება გაგონილიც არ გქონდეს, არც ის ქვეყნები, სადაც ამ ენაზე საუბრობენ.

ბრედი: გამოუსადეგარი ენები!

ვლადიმერი: იდიოტი კაპიტალისტი!…

ბრედი: რა თქვით?

ვლადიმერი: დილას გაუმარჯოს-თქო!…

( ერთახანს სიჩუმეა. ბრედი მობილურ ტელეფონს ამოიღებს, აკრიფავს და დიდხანს უჭირავს)

ბრედი: ( ჩაილაპარაკებს) არ იჭერს… ამ მატარებელში არაფერი არ მუშაობს.

ვლადიმერი: კიდევ რამდენ ნიშანს დაგვანახებთ? უნდა დავითვალო…

ბრედი: რა ნიშანს? რას ამბობთ?

ვლადიმერი: იდიოტური კაპიტალიზმის. თქვენი ნიდერლანდური პიჯაკი, ეთიოპიური პორტფელი, ეგ ანტენიანი მოწყობილობა, პერანგი…ფეხსაცმელი. უკვე ხუთია და თუ ამ ხუთს თქვენს სიტყვებს დავუმატებთ 500 გამოვა და თუ ამ ხუთასს კიდევ ინგლისურს მივუმატებთ ის 500 ორჯერ გამრავლდება! ათასნიშნიანია იდიოტი კაპიტალისტი! ( ისევ ჩაილაპარაკებს)

ბრედი: მოხუცი ბრძანდებით და ამიტომ არ ვაპირებ კამათს.

ვლადიმერი: რა მნიშვნელობა აქვს კამათს?

ბრედი: დიდი გასნხვავებაა თაობებს შორის.

ვლადიმერი: კარგით რა, რას გადაეკიდეთ ამ თაობებს? 21-ე საუკუნეს, განვითარებას?! ეგ ყველაფერი უვარგისია და საპასუხოდ არ გამოდგება.

ბრედი: კაპიტალიზმი კი არა დემოკრატია! ეს ყველაფერი დემოკრატიული ცხოვრების ნაყოფია, ჩემი პიჯაკიც, პორტფელიც და ტელეფონიც.

ვლადიმერი: ვხედავ, მშვენიერი ნაყოფი გქონიათ…ჩემი თაობის მატარებელში რომ ვერ ხმარობთ. ხომ ხედავთ?

ბრედი: ასე აფერხებთ თქვენ განვითარებს.

ვლადიმერი: არამგონია მაგრამ თუ ასეა – ვამაყობ.

ბრედი: ჩამორჩენილები ხართ! ( ნიკოლოზს) აი, თქვენ ხომ გაქვთ ტელეფონი? ( ნიკოლოზი თავს გააქნევს)

ვლადიმერიL: არ აქვს ! არც მე, და არც არასდროს მქონია.

ბრედი: იცით რაშია საქმე? იმისათვის რომ ელემენტარული პირობები გამოსწორდეს, ხალხმა ღირსეულად იცხოვროს, ჰქონდეთ კომფორტი და…

ვლადიმერი: თქვენნაირად ჩაიცვას?…ინგლისური ისწავლოს? ვერ დაგეთანხმებით!

ბრედი: თქვენი ნებაა, მაგრამ შედეგი თქვენთვის არასასიამოვნო იქნება.

( შემოდის გამცილებელი. წინაზე უფრო სწრაფი ნაბიჯით, თავდახრილი, ცდილობს მგზავრებთან საუბრას თავი აარიდოს, მაგრამ გასასვლელში ბრედის ხმა მაინც წამოეწევა)

ბრედი: ერთი წუთით…რატომ არ იჭერს ტელეფონი?

გამცილებელი: ააა…იცით რაშია საქმე? ( ფანჯარაში გაიხედავს) ცუდ ადგილას ვართ, აქაურობას გავცდებით და თქვენც უმალ შეძლებთ დარეკვას .

( გადის მაგრამ კარში ლუდმილას შეეჯახება)

ლუდმილა: ბ-ნ გამცილებელო, დილამშვიდობისა.

გამცილებელი: დილამშვიდობისა ( ისევ დაბნეულია, ცდილობს გზა განაგრძოს მაგრამ უშედეგოდ).

ლუდმილა: როგორც თქვენ ბრძანეთ მე-9 ვაგონში გამცილებელთა ფოტოების ნახვა შეგვეძლო. ახლა იქედან მოვდივარ მაგრამ… ეტყობა შეცდით…

გამცილებელიL: ( თქმას არ აცლის) დიახ, ქალბატონო, მეჩქარება, ორ წუთში შემოვალ და მერე მითხარით. ( ლამის ძალით გასწევს და გავა)

ლუდმილა: ( ბრედს მიუჯდება ) ეს ტიპი მგონი მთლად ნორმალურ ჭკუაზე არ არის.

ბრედი: რა მოხდა?

ლუდმილა: ფოტოების ადგილას მხოლოდ სახელები და გვარები წერია, წლებთან ერთად, მარამ თვითონ ფოტოები არ არის.

ბრედი: ეგ როგორ?

ლუდმილა: არ ვიცი , ცარიელი ადგილებია . თეთრი ფურცლები., ბ-ნ ბრედ როგორ მწყდება გული რომ ჩადიხართ.

ბრედი: რას იზამთ ქალბატონო…გულის დაწყვეტა ჩვენი ცხოვრების განუყრელი თანამგზავრია.

ლუდმილა: ასე მალე რომ ვშორდებით…

ბრედი: განშორებაც…

ლუდმილა: ისე მიდიხართ რომ ინგლისური მაინც არ მასწავლეთ.

ბრედიL: არაუშავს, სამაგიეროდ აწი გეცოდინებათ რომ არსებობს გზა…

ვლადიმერი: ( სიცილით აწყვეტინებს) ახლა არ თქვათ გზა ხსნისაკენო, თორემ ვიფიქრებ, რომ თქვენ ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი მაგალითი ხართ იმ ავადსახსენებელი კაპიტალიზმისა.

ლუდმილა: კიდევ დალიეთ ხომ?

ვლადიმერი: ქალბატონო თქვენ რა, კიდევ იგივეს მეკითხებით?

ლუდმილა: გამცილებელი რომ მოვა და აქაურობას ნახავს გგონიათ, რომ გაპატიებთ?

ვლადიმერი: გამცილებელმა მე რა უნდა მაპატიოს?

ლუდმილა: იატაკის მოხეხვა ვაგონის დალაგებას არ ნიშნავს. ფანჯრები, შიგნით მტვერი?…სავარძლები…უამრავი რამ არის…

ვლადიმერი: აკი გითხარით ჩავალ იმ სამი გაჩერებით ადრე.

ბრედი: ქალბატონო შეეშვით. ( შემოდის ნანა და საკუთარ ადგილზე ჯდება)

ვლადიმერი: (ნანას) როდის ჩადიხართ?

ნანა: მგონი ორი საათისათვის.

ბრედი: ( დგება ) აბა ქალბატონო, დროა ავიბარგო.

ლუდმილა: მაგრამ თქვენ არ გაქვთ ბარგი…

ბრედი: ეს ისე… გამოთქმაა ასეთი, სასიამოვნო იყო თქვენი გაცნობა.

ლუდმილა: კიდევ 10 წუთია დარჩენილი

ბრედი: არამგონია ბევრი იყოს, არ მიყვარს დაგვიანება, და როგორც ყველა რაციონალურად მოაზროვნე ადამიანს, ჩემთვის თითოეულ წუთს ძალზედ დიდი მნიშვნელობა აქვს.

ლუდმილა: ყოველთვის ვოცნებობდი რაციონალურ კაცზე.

ბრედი: ქალბატონო! ნუ შემიყვარებთ, თორემ გულნატკენი დარჩებით…

ლუდმილა: არ მიყვარხართ, მაგრამ გული უკვე მტკივა.

ბრედი: კარგად ბრძანდებოდეთ.

ლუდმილა: ჩაო…

ბრედი: ბაი!

ლუდმილა: დიახ, რათქმაუნდა, შემეშალა – ბაი! ( ბრედი გადის. ვაგონში კი დიდხნიანი პაუზაა)

ვლადიმერი: წავიდა თქვენი რჩეული?

ლუდმილა: ჩემი კი არა, მომავლის რჩეულია.

ვლადიმერი: მასთან შედარებით თქვენ გაცილებით დიდი ხართ.

ლუდმილა: თქვენ კი თქვენს ასეთ გარყვნილ ფიქრებთან შედარებით საკმაოდ მოხუცი. რატომ ამომაცალეთ საჭმელი ჩანთიდან?

ვლადიმერი: ( მკაცრად) კიდევ ერთი სიტყვა საჭმელზე და მე თქვენ მოგკლავთ.

ლუდმილა: მე თქვენი აღარ მეშინია, რაც გინდათ ის ილაპარაკეთ. მაინც ვერაფერს დამაკლებთ, მეცოდებით ბატონო წარსულო! მეცოდებით.

ვლადიმერი: ნუ გეცოდებით ქალბატონო აწმყოვ იმიტომ, რომ თქვენ უფრო საბრალო ხართ, რადგან არც წარსული ხართ და არც მომავალი…ჩვენი აწმყო კი თქვენც მშვენივრად ხედავთ როგორი არამიმზიდველია…

ლუდმილა: რაც მეტს საუბრობთ, მით უფრო მეტად შეურაცხმყოფთ, იქონიეთ მორიდება.

ვლადიმერი: კიდევ კარგი მორიდებული ვარ, თორემ თქვენი და ბრედისნაირები…

ლუდმილა: შემეშვით მეც და ბრედსაც. ის რომ არა, თქვენ არ გექნებოდათ წარმატების მაგალითი, ვერ ნახავდით ეთიოპიურ ტყავს, ნიდერლანდურ პიჯაკს, პორტუგალიურ პერანგს და უამრავ სხვა რამეს! იმას, რომ არსებობს კომფორტი, სიმდიდრე, ფული, მოთხოვნილებები. მათი დაკმაყოფილება თურმე ასეთი იოლი ყოფილა. რომ არა მისნაირი ადამიანები, არ შეიქმნებოდა ფირმები, არც ხალხი დასაქმდებოდა, არც უხოურ ენებს ისწავლიდნენ და თქვენ წარმოიდგინეთ არ შეიქმნებოდა ახალი თაობის ასანთის ღერი.

ვლადიმერი: ( ასანთს ამოიღებს და აანთებს) აი, ქალბატონო, ერთი მითხარით, როგორი უნდა იყოს ახალი თაობის ასანთი? რა იქნება მასში ასეთი განსაკუთრებული? ( სულს შეუბერავს და ლუდმილას პირდაპირ სახესთან ჩაუქრობს) ახალი თაობა კი არა, სისულელეა ყველაფერი! რა თაობა?! გაჩერებულია ირგვლივ ყველაფერი, ვერ ხედავთ?

ლუდმილა: თქვენს ირგვლივ თუ ასეა, ეგ თქვენი პრობლემაა.

ნანა: ჩემიც არის. სწორს ამბობს, მე სულაც არ ვფიქრობ, რომ ბრედის მსგავსნი ჩვენი მომავალია…

ლუდმილა: შენი ქმარი ეტყობა მაგ შენი ფიქრების გამო გაგექცა.

ნანა: თქვენ არ შეგიძლიათ ნორმალურად საუბარი.

ლუდმილა: როცა მსგავს სისულელეებს ვისმენ, რთულია თავშეკავება.

ნიკოლოზი: მე მთელი ორი დრეა სისულელეებს ვისმენ, მაგრამ ვიკავებ თავს, თავი რომ არ შემეკავებინა ახლა თქვენ და ის გამოპრანჭული დირექტორი ახალი თაობის ასანთიანად ამ ვაგონში აღარ ისხდებოდით.

( ლუდმილა პასუხის გაცემას გადაწყვეტს, მაგრამ სიტყვები ყელში გაეჩხირება. კარი გაიღება და გამოჩნდება ბრედი, შეშლილი სახით, საკუთარი პორტფელით. მაგრად ნერვიულობს და ამ ნერვიულობისაგან ჩუმად და უცნაურად აუღელვებლად საუბრობს)

ბრედი: არ გააჩერა! …

ლუდმილა: რა თქვით?

ბრედი: არ გააჩერა.

ლუდმილა: რა არ გააჩერა?

ბრედი: გასცდა.

ლუდმილა: ( არ ესმის ბრედის ხმა) გაგკრათ?

ბრედი: ( მოთმინებადაკარგული ხმით) არ გააჩერააა! სადგურზე არ გაჩერა!

ლუდმილა: ღმერთო ჩემო, რა საშინელებაა!

ბრედი: მოვკლავ!

ლუდმილა: ვის მოკლავთ?

ბრედი:L ყველას!

ლუდმილა: მეეც?

ბრედი: თქვენც!

ლუდმილა: ( ცოტა შეშინებული) ნიკოლოზ ადექით და მიხედეთ, მემგონი გაგიჟდა.

ვლადიმერი: ე, თქვენი რჩეული, აურია!

ლუდმილა:P ბ-ნ მოხუცო სახუმაროდ არ გვაქვს საქმე.

ბრედი: რატომ არ გააჩერა?

( ნიკოლოზი ადგება)

ბრედი: დაჯექით!

ნოკოლოზი: მაშინ შენც დამშვიდდი

ლუდმილა: არ გინდა, შენობით მაინც ნუ ელაპარაკები…გაღიზიანებულია…

ნანა: ბ-ნ ბრედ მობრძანდით აქ, ნუ ნერვიულობთ.

ბრედი: არ ვნერვიულობ, უბრალოდ ძალიან ნერვიული ვარ! თავს ვერ ვიკავებ.

ვლადიმერი: ეს ქალბატონიც ასეა! ( ლუდმილაზე) ძალიან გავხართ ერთმანეთს.

ბრედი: სად არის გამცილებელი?

ლუდმილა: გნებავთ ვიყვირებ?

ბრედიL: არა!

ლუდმილა: აბა რა ვქნა?

( ამ დროს მე-11 ვაგონის კარი იღება და შემოდის გამცილებელი, ბრედის შეშლილი სახის დანახვაზე, ადგილზევე შეშდება, ზურგსუკან მძიმედ მოხურავს კარს. ვაგონში კვლავ სიჩუმეა. გამცილებელი ხვდება რომ სიტუაცია რთულად კონტროლირებადი ხდება)

გამცილებელი: გთხოვთ ყველანი დამშვიდდეთ.

ვლადიმერი: ჩვენ რა გვიჭირს, აი იმას უთხარით.

გამცილებელი: დიახ, ნუ ინერვიულებთ…თქვენს გაჩერებას შემთხვევით გავცდით, შემდეგში ჩახვალთ, სულ რამდენიმე წუთში.

ბრედი: მე არ ვნერვიულობ, უბრალოდ ძალიან ნერვიული ვარ!

გამცილებელი: მესმის თქვენი.

ბრედიL: რამდენ წუთში?

გამცილებელი: დაახლოებით…40-50 წუთში.,

ბრედი: მოგკლაავთ. ( და მთელი სისწრაფით გამცილებლის დასახრჩობად გაექანება,მაგრამ გზად ნიკოლოზი და ლუდმილა გადაეფარება. ბრედი კი ისევ იქაჩება)

ლუდმილა: დამშვიდდით ბრედ, უკაცრავად, – ბატონო ბრედ!

ბრედი: უნდა მოვკლა.

ვლადიმერი: ( ისევ სეირის ყურებით ტკბება) სად გაქრა, თქვენი დემოკრატიული პრინციპები? იდიოტო კაპიტალისტო!

ბრედი: მე ბრედი ვარ! ეს ეთიოპიური ტყავია! ეს ნიდერლანდური პიჯაკი, მე ახალი თაობის ასანთს ვქმნი.

ლუდმილა: (ახსენებს) ფირმის დირექტორი ხართ.

ბრედი: ფირმის დირექტორი ვარ! გამიშვით! ხელი გამიშვით!

ლუდმილა: ოღონდ გამცილებელი არ მოკლათ.

ნიკოლოზი: დაჯექი! დაჯექი და დამშვიდდი ( ძალით სვამს სავარძელში)

ლუდმილა: ეტყობა წნევა გაქვთ! სახეზე სულმთლად გაწითლდით.

ბრედი: ( ცუდადაა, გულზე ხელს იკიდებს, და ოხრავს) შეხვდერა რომ ჩამეშალოს ეს გამცილებელი აქ ვეღარასადროს იმუშავებს!

ლუდმილა: დიახ, რათქმაუნდა.

ბრედი: ეს მატარებელი ამ რეისზე ვერასდროს გაივლის…

ლუდმილა: აბა რა!

ბრედი: რელსებს ავაყრევინებ!

ვლადიმერი: ეეეე! ლიბერალო! თავისუფლებისა და უფლებების დამცველო! სხვაზე არ ფიქრობ ხომ? იმ რელსებს რომ აყრი რას დააგებ? ასანთის ღერებს?

ბრედი: ( ძლივს სუნთქავს) მოხუცი გაჩუმდეს თორემ მოვკლავ!

გამცილებელი: ვატყობ რომ სიტუაცია რთულია!

ლუდმილა: რთულია, რთული. შეიწირეთ კაცი ! უპასუხისმგებლობა რომ არის გაბატონებული ამ ქვეყნად მაგის ბრალია! აი თქვენ ( ვლადიმერს) რომ არ გსურთ იქაური არაფერი, მაგის ბრალია. იქ ასეთი რამ ხომ არასოდეს მოხდებოდა?!

გამცილებელი: ერთი წუთით, ერთი წუთით! საქმე რთულად მხოლოდ მაგისთვს არ არის!@

ნანა: აბა?

გამცილებელიL: ყველასთვის!

ნიკოლოზი: რას ამბობთ?

გამცილებელი: ( დიდი, დიდი პაუზის შემდეგ) მატარებელი არ გაჩერდება!..

ლუდმილა: ( ბრედს მოშორდება) რა თქვით?

ნანა: როგორ არ გაჩერდება?

ვლადიმერი: ( უადგილოდ იცინის) ბ-ნ გამცილებელს მშვენიერი იუმორის გრძნობა აღმოაჩნდა.

გამცილებელი: მგზავრებო! ( თითქოს აცხადებს) მატარებელი კიდევ 39 დღე-ღამის ივლის… ( პაუზის შემდეგ) შეუჩერებლად!

( ვაგონში უცბად ხმაური ატყდება. ყველა რაღაცას ყვირის, შეშფოთებული სახეები აქვთ, ერთადდერთი ნიკოლოზი დგას გაუნძრევლად)

ნანა: თქვენ რა მართლა ხუმრობთ?

გამცილებელი: არა

ლუდმილა: რა სისულელეა? არა მე ვერ გავიგე. მე თქვენთვის ასეთი რამ არსადროს მიკადრებია მაგრამ ახლა უნდა ვთქვა: ნამდვილი იდიოტი ხართ!

ვლადიმერი: ყველას გვაკადრა, ახლა თქვენი ჯერია!

გამცილებელი: თავი შეიკავეთ. იმედი მქონდა რომ ყველაფერს მალე გაიგებდით, და საქმე აქამდე არ მივიდოდა.

ლუდმილა: სადამდე?

გამცილებელი: ჩემს თქმამდე. არა, განსაკუთრებული არაფერი…ხდება ხოლმე, მაგრამ ჩემთვის ყოლველთვის მძიმეა როცა მე მიწევს ახსნა. არცერთ თქვენგანს არ გისაუბრიათ თქვენს გუშინდელ დღეზე, არ გაგიხსენებიათ;

ნანა: მაგას რა მნიშვნელობაა აქვს?

გამცილებელი: არა გოგონი თქვენ, აი თქვენ ხომ ვერ იპოვნეთ თქვენი ქმარი?

ლუდმილა: ერთი წუთით! რა დროს მისი ქმარია?! აგერ ბ-ნ ბრედი ცუდადაა, ბიზნეს შეხვედრაზე თქვენს გამო ვერ მოხვდა.

გამცილებელი: ქალბატონო მე ზუსტად მაგის ახსანს ვცდილობ, რომ ჩემს გამო არა@! მე აქ არაფერ შუაში ვარ!

ვლადიმერი: არ ხართ სწორი! მატარებელი დანიშნულ ადგილას რომ არ ჩერდება თქვენი ბრალია! მემანქანის შეიძლება… თუმცა თქვენ მაინც უნდა გეღონათ ყველაფერი რათა ეს არ მომხდარიყო.

გამცილებელი: ბოდიშს გიხდით, მაგრამ მე ახლა ყველა ღონეს ვხვმარობ, რომ თქვენ მიზეზი აგიხსნათ.

ბრედი: ჩემს პარტნიორებს ვინ აუხსნის? ( მოთქვამს)

გამცილებელი: დამერწმუნეთ რომ თქვენი პარტნიორები ახსნა-განმარტებას თქვენ აღარსადროს მოგთხოვენ.

ნანა: ბ-ნ გამცილებელო, თქვენ რა, ეხლა გსურთ დაგვარწმუნოთ იმაში რომ მატარებელი თვეზე მეტხანს ისე ივლის რომ არც ერთხელ არ გაჩერდება?!…ეს ხომ წარმოუდგენელია…

გამიცილბელიL: წარმოუდგენელი, დაჯერებამდეა, მერე ყველაფერი მარტივდება. გოგონა,ვ უნდა გითხრათ რომ თქვენი ქმარი აქ არის.

ნანა: ( გახარებული) რას ამბობთ? მართლა? რატომ მიმალავდით? რატომ აქამდე არ მითხარით?!

გამცილებელი: ვერ ნახავდით. და თუ არ მომისმენთ, ვერც ეხლა ნახავთ. სანამ მატარებელში ამოხვიდოდით, უფრო სწორად სანამ სადგურში მოხვიდოდით, თქვენი სახლიდან გამოხვედით, თქვენი სახლი, ქალაქის გარეუბანში დგას, სამ სართულიანი სახლია, ამიტომ ტაქსი წინასწარ გამოიძახეთ. ყვითელი ტაქსი მოვიდა, მძღოლი შავგვრემანი , მსუქანი კაცი იყო, საბარგულის გასაღებად არც გადმოსულა, და ჩემოდნის ჩადება თქვენთვითონ მოგიწიათ., უკანა სავარძელზე დაჯექით და სადგურში მიყვანა თხოვეთ.

ნანა: საიდან იცით?

გამცილებელი: გზად მძღოლმა რამდენიმე კითხვა დაგისვათ, თქვენ კი მხოლოდ ორზე უპასუხეთ: უთხარით რომ გათხოვილი ბრძანდებით და ნანა გქვიათ. ქალაქში შემოხვედით და მძღოლს მაღაზიასთან გაჩერება სთხოვეთ. მაღაზიაში რიგი დაგხვდათ და იმის გამო რომ გაგვიანდებოდათ, აღარ მოიცადეთ და უკან დაბრუნდით. გზად ორ შუქნიშანზე გაჩერდით, მთავარ პროსპექტზე ტაქსმა რომელშიც თქვენ იჯექით, გზაჯვარედინზე მოულოდნელად დაამუხრუჭა.

ნანა : რატომ იციით?! ( დაიყვირებს. უკვე დაეჭვდა გამცილებლის ნათქვამში )

გამცილებლი: თქვენ ინერციით წინ გაიწიეთ და…

ნანა: მერე რა შუაშია მაგ ყველაფერთან ჩემი ქმარი?

გამცილებელი: იმის გამო რომ სადგურამდე სულ რამდენიმე მეტრიღა იყო დარჩენილი, თქვენ გადწყვიტეთ რომ გზას ფეხით განაგრძობდით, კარი გააღეთ და წამოხვედით. იმ წუთს ვერაფერს მიხვდით, თქვენ ვერც ის შენიშნეთ რომ მანქანა მთლიანად დამტვრეული იყო, თქვენ არც ტკივილი გიგრძვნიათ, თქვენ ვერც ირგვლივ მიმოფანტული შუშის ნამსხვრევები შენიშნეთ…

ნანა: რატომ მიყვებით?

ლუდმილა: ნანა გოგონი, ეს რა მართალს ამბობს? საიდან იცით? იქ იყავით?

გამცილებელი: ამ მატარებელზე მოხვედრის შემდეგ არც ერთხელ ჩავსულვარ.

ნანა: სად არის ტატოოო….. ( ისევ ტირის)

გამცილებელი: აქ…თავზე გადგათ…

ნანა: ( აიხედავს) რეებს მეუბნებით? არ გრცხვენიათ? გაგიჟდით?

გამცილებელი: ძალიან სერიოზული ავარია იყო…

( ნანა რატომღაც თავს დააქნევს, თითქოს თანხმობის ნიშნად. რამდენიმე წამში, ასევე რამდენიმე წამით ახალგაზრდა ბიჭის ლანდი გამოჩნდება, რომელიუც ნანას თავზე ადგას და ეფერება. ნანა უცბად შეცბება, თავს ასწევს, შეჰკივლებს და ფეხზე წამოხტება. ბედნიერი სახე აქვს, ვიღაცას ეხვევა მაგრამ ეს “ვიღაც” მგზავრებისათვის და მაყურელიბლებისთვის შეუმჩმეველია. ვერავინ ხედავს უცხოს, თუმცა ნანა, მას გაუთევაბლად კოცნის. )

გამცილებელი: მაპატიეთ. ( ვაგონში შეკრებილები გაოცებულები უყურებენ ნანას)

ვლადიმერი: საბრალო გოგო…

ლუდმილა: აი, ხედავთ? სადამდე მიჰყავს სიყვარულს?

ვლადიმერი: ნანა რა აკეთებთ?

ნანა: ტატო!…ჩემი ტატო აქ არის! ( კოცნის)

გამცილებელი: მე გავალ თქვენის ნებართვოით….

ნიკოლოზი: მოდი აქ!

გამცილებელი : ( ყოვნედება)

ნიკოლოზი: ერთ საათში უნდა ჩავიდე.

ლუდმილა: მეც დედაჩემი მელოდება.,

ვლადიმერი: რა ვთქვა არ ვიცი , მაგრამ ქალაქში ვეღარ დავბრუნდები…

ბრდი: ჩემი პარტნიორები… თან უცხოელი პარტნიორები! თქვენ სამაგალითოდ დაისჯებით!

ლუდმილა: ნანა! ნანა! რას აკეთებ?! ვის კოცნი? მოდი აქ, დამშვიდდი.

ნიკოლოზი: ერთ საათში მატარებელი უნდა გააჩეროთ. !

გამცილებელი: მე ვერაფერს ვიზამ.

ნიკოლოზი: მაშინ მე ვიზამ.

გამცილებელი: ვერც თქვენ.

ბრედი: ( ნიკოლოზსP) მიდი გაჩერებინე რა…!

ნიკოლოზი: შენ ხომ არ გაგიჟდი?! ( გამცილებელს)

გამცილებელი: მეზიზღება ეს პერიოდი…

ნიკოლოზი: იცოდე თავს შეგაზიზღებ თუ არ გააჩერებ!

ბრედი: ( ფარულ ისტერიკაშია) მე გადავხტები.

გამცილებელი: ყველა კარი ჩაკეტილია.

ლუდმილა: ( კარს მივარდება, რომელიც დაკეტილი აღმოჩნდება)

გამცილებელი: დაისვენეთ, თუ რაიმე კითხვა გაგიჩნდებათ, მე დამიძახეთ ( ისევ გასვლას დააპირებს, მაგრამ ამ დროს ნიკოლოზი ყელში ხელს წაავლებს და ძირს დააგდებს)

გამცილებელი: არ გირჩევთ. ასეთი აგრესია მხოლოდ თქვენს წინააღმდეგ იმოქმედებს.

ნიკოლოზი: მომისმინე! ეხლავე გახვალ და მატარებელს გააჩერებ. გესმის?! ( სახესთან უყვირის)

გამცილებელი: მესმის, მაგრამ შეუძლებელია!

ლუდმილა: გააკეთე ის რასაც გეუბნებიან!

გამცილებელი: შეუძლებელს ითხოვთ.

( ნიკოლოზი გამცილებელს ძალით აყენებს და სავარძელში აგდებს)

ნიკოლოზი: ბოლოჯერ გეკითხები: რამდენ ხანში გაჩერდება მატარებელი?

გამცილებელი: 39-ე ღამეს.

ნიკოლოზი: მორჩა! ადექი! ადექი-მეთქი…გააღე კარი და მემანქანის კაბინაში წამიყვანე…

გამცილებელი: შეუძლებელია.

ვლადიმერი: რატომ?

გამცილებელი: არავინ დაგხვდებათ. მემანქანე არ არის.

ნანა: აი, ეს ჩემი ქმარია ( თითოქოს ვიღაცას ხელს ჰკიდებს)

ლუდმილა: უი შე საწყალო…

ნოკოლოზი: ხედავ რა უქენი?

გამცილებელი: რა?

ნიკოლოზი: შეშალე ჭკუიდან!

გამცილებელი: მეე?

ნანა: რეებს ამბობთ? ვერ ხედავთ?…მეც მიყვარხარ…

ნოკოლოზი: თავის თავს ელაპარკება, აი რა უქენი!

გამცილებელი: თავის თავს კი არა ქმარს, მისი ქმარი აქ არის. თქვენ კი მას ვერ ხედავთ

ვლადიმერი: რატომ ვითომ?

გამცილებელი: ისევ გგონიათ რომ ცოცხლები ხართ და იმიტომ! სანამ არ გააცნობიერებ რომ მოკვდი მანამდე…

( ნიკოლოზი სახეში გაარტყამს ხელს)

ნიკოლიზი: ( ბრედს) მომეცით თქვენი პიჯაკი.

ბრედი: რატომ?

ნიკოლოზი: ხელები უნდა შევუკრა.

ბრედი: შეუძლებელია.

ლუდმილა: ნიდერლანდურია.

ნოკოლოზი: ბ-ნ ვლადიმერ მათხოვეთ თუ შეიძლება…

( ვლადიმერი პიჯაკს კომუნისტურ ნიშანს მოხსნის და ნიკოლოზს გაუწვდის, ნიკოლოზი პიჯაკს შუაზე გახევს და გამცილებლის ხელების შეკვრას შეუდგება)

ლუდმილა: რას აკეთებთ?

ნიკოლოზი: არ გინდათ აქედან ჩასვლა?

ლუდმილა: დედაჩემის ნახვა მინდა.

ბრედი: მე შეხვედრა მაქვს.

ვლადიმერი: იქ უნდა მოვკვდე სადაც დავიბადე!

ნიკოლოზი: მეც მეჩქარება. ეხლა მომისმინე ბატონო გამცილებელო, ეს მხოლოდ დასაწყსია და თუ მატარებელს არ გააჩერებინებთ, ცოცხალი ვერ გახვალთ!

გამცილებელი: ( იცინის) ვერავის გავაჩერებინებ, იმიტომ რომ მატარებელი თვითონ ჩერდება!

( გამცილებელს ნიკოლოზის კავკასიური ხელი მოხვდება)

ნიკოლოზი: ქალბატონო მიდით, კარი შეამოწმეთ, ბ-ნ ვლადიმერ იატაკის ჯოხი მოიტანეთ, ბრედ ჩამოსწიეთ “ სტოპ კრანი* “

გამცილებელი: თქვენ ისიც კი ვერ შენიშნეთ რომ ამ მატარებელში “სტოპ კრანები” არ არის.
ნოკოლოზი: ( დაუყვირებსP) გაჩუმდი!

(თითქოს ყველანი ერთი მიზნის მისაღწევად გაერთიანდნენ, შეთანხმებულად მოქმედებენ)

გამცილებელი: გოგონავ, უთხარით, რომ სისულელეს აკეთებენ.

ნანა: რატომ ვერ ხედავენ?

გამცილებელი: იმიტომ რომ არ სჯერათ!

ნანა: ( უხილავ მეუღლეს) ტატო, რატომ?

გამცილებელი: ( რომელსაც ნიკოლოზი სავარძლის ფეხზე აბამს) ის მანქანა რომელიც თქვენს ტაქს შეეჯახა სწორედ თქვენი მეუღლის იყო.

ნანა: ტატო, რას ამბობს ეს კაცი?

გამცილებელი: თქვენ მემგონი მართლა შეიშალეთ, აბა დაფიქრდით რატომ არ იჭერს მობილური ტელეფონი?

ბრედი: ხდება ხოლმე.

გამცილებელი: რატომ ვერ იპოვნა ქალბატონმა საკუთარ ჩანთაში საჭმელი?

ბრედი: იმიტომ რომ მოხუცმა მოპარა…

გამცილებელი: სისულელეა! აბა დაფიქრდით ქალბატონო, რატომ ვერ ნახეთ მე-9 ვაგონში გამცილებელთა ფოტოები?

ლუდმილა: თქვენს თავს ჰკითხეთ, აუწყობელია მთელი სიტემა.

გამცილებელი: სინამდვილეში თქვენ ასეთ აწყობილ სისტემას ვერსად ნახავთ!

ბრედი: გეგონოს! აბა, უცხოეთში ნახე როგორ არის!…

გამცილებელი : აი, თქვენ, უცხოეთის მოყვარულო მატყუარავ!

ბრედი: ხმა გაკმინდე! ჩუმად იყავი!

( ამასობაში ნოკოლოზი და ვლადიმერი კარის გაღებას ცდილობენ, ბრედი და ლუდმილა კი სტოპ კრანს ეძებენ)

გამცილებელი: ბრედ! ხომ ასეა?… სიინამდვილეში სიმონი ხართ! ( ბრედი უცბად შეშდება)

გამცილებელი: თქვენი ბიზნესი ტყის გაჩეხვის სანაცვლოდ უნდა შეგექმნათ! თქვენი პიჯაკი მამათქვენის ნახმარია და ეგ პორთფელი ჩვეულებრივი, ხელოვნური ტყვაია! ინგლისური და კომპიუტერი, ეხლახან ისწავლეთ! თქვენი მიმბაძველობით, გზა საკმაოდ ადვილად გაიკაფეთ და სულ რამდენიმე თვეში უცხოელი პარტნიორებიც გაიჩინეთ … ვითომ ასე რომ გძულთ აქაურობა, ეს მატარებელი… ორი წლის წინ თვალითაც არ გქონდათ ნანახი უცხოეთი, თქვენ მთელი თქვენი ცხოვრება მსგავსი მატარებლით მგზავრობდით, სადგურის ბუფეტშიც ჭამდით, თანაც ისე რომ ხელს საერთოდ არ იბანდით!…თქვენ სადილზე წითელ ღვინოს კი არა, მსხლის გაზირებულ ლიმონათს სვამდით, სანამ ფული არ გქონდათ, თქვენც ისევე ლანძღავდით უხოეთს როგორც ახლა თქვენი აზრების მოწინააღმდეგენი!

ბრედი: მე ბრედი ვარ! გააჩუმეთ ეს იდიოტი!

გამცილებელი: იმ საღამოს როცა აეროპორტში მიხვედით, თქვენ არც კი გახსოვთ რომ საკამოდ ცუდი ამინდი იყო, ხილვადობა ნულის ტოლი, გახსოვთ როგორ წვიმდა? თვითმფრინავში მესამედ ჯდებოდით, მაგრამ ისე იქცეოდით, გეგონება თქვენი საკუთარი ყოფილიყოს, პირველი კლასი, იმ საღამოს ბოლო კლასი აღმოჩნდა!.. მაპატიეთ რომ გეუბნებით მაგრამ თვითმფრინავს იმ დღეს უბრალო პრობლემები არ შექმნია. მან აფრენისას წონასწორობა დაკარგა და…ჩამოვარდა, ბორტზე ცეცხლი გაჩნდა, 56 ადამიანიდან არც ერთი გადარჩენილა.

ბრედი: ( თავის ნიდერლანდურ პიჯაკს იხდის, სახელოს მოახევს და გამცილებელს, გამწარებული პირს უკრავს)

ბრედი: ეხლა ხომ გაჩუმდი? ჰა? ჩაიგდებ მაგ ენას თუ არა?

ლუდმილა: ( გაუნძრევლად დგას) სწორი გითხრა?

ბრედი: სისულელეა!

ლუდმილა: ასე იყო?

ნიკოლოზი: თქვიი! ასე იყო?

ბრედი: ( დიდი ხნის პაუზის შემდეგ) დიახ!

( ნიკოლოზი გამცილებელს მივარდება, და პირს გაუხსნის)

ნოკოლოზი: საიდან იცით! რა მატარებელია! ( ფანჯრებსა და კედლებს და სიბრაზისაგან მუშტებს ურტყამს)

გამცილებელი: ასე ნუ ინერვიულებთ. ეს ის მატარებელია, რომელშიც ყველა ჯდება, მაგრამ ეტყობა თქვენ ძალიან დიდხანს გაგიგრძელდათ…ვერ მიხვდით. ხდება ხოლმე, თუმცა იშვიათად. აი შეხედეთ ნანას, მას ჰკითხეთ.

ნანა: ( უხილავ ტატოს ) შენი არ ესმით.

ლუდმილა: ვისი?

ნანა: ტატოსი.

გამცილებელი: ტატოს მანქანა იმ ტაქს შეეჯახა რომელსიც ეს გოგონა იჯდა. შემთხვევითობა, უბრალო შემთხვევითობა. ამიტომაც, ორივენი აქ მოხვდნენ. თქვენ ყველანი ერთი და იგივე მატარებლის მგზავრები ხართ, სიმონიც!

ბრედი: აუკარით პირი! იტყუება!

ლუდმილა: აბა, მითხარი! მე მითხარი!

გამცილებელი: თქვენ კი გახსოვთ, წამოსვლამდე წინა ღამეს…:ბარგი წინასწარ ჩააწყვეთ და საჭმლის მზადება დაიწყეთ, საერთოდ მატარებლით მგზავრობისთვის ერთიდაიგივე საჭმელს ამზადებთ ხოლმე, როცა დაასრულეთ, უკვე გვიანი იყო, ამიტომ მალევე საძინებელში შეხვედით, ისე რომ ვერც გაიგეთ, როგორ დაგრჩათ გაზქურა ღია, საიდანაც მთელი ღამე გაზი გამოდიოდა, თქვენ კი მშვიდად გეძინათ, დილით როცა გაიღვიძეთ ჩვეულებრივად ადექით, საჭმელი ჩანთაში ჩააწყვეთ, სახლიდან გამოხვედით და…

ლუდმილა: ( უკან-უკან იხევს ) ვინა ხართ?

გამცილებელი: გამცილბელი, უბრალო გამცილებელი. ასე ნუ შეშინდებით…სიმართლეს გეუბენბით, არ მინდოდა ამის თქმა მაგრამ ასე…

ლუდმილა: არ მჯერა!

გამცილებელი: მიდით გადით, მე-9 ვაგონში და იმ სტენდს შეხედეთ სადაც გამცილებელთა ფოტოები კიდია.

ლუდმილა: როგორ გავალ? დაკეტილია…

გამცილბელი: ღიაა, გადით! ოღონდ გზად ჩემს ნათქვამზე იფიქრეთ.

( ლუდმილა კარს აღებს და გადის, ბრედი კარს მივარდება)

გამცილბელი :. თუ ფოტოებს ნახავს ესეიგი დამიჯერა…დაიჯერა… ტყუილად ცდილობთ ბატონო სიმონ გასვლას.

ბრედი: ბრედიQ! ბრედი! ბრედი! ( უყვირის) მე ბრედი მქვია!

გამცილებელი: ბატონო ვლადიმერ!…

ვლადიმერი: არ მითხრათ@!

გამცილებელი: აბა სხვანაირად არ გამოვა…

ვლადიმერი: მე უკვე გავიხსენე, საეჭვო არაფერია…

გამცილბელი: ( კვლავ იმ მუსიკის ფონზე გამცილებელი იწყებს საუბარს) არასწორედ გაიხსენეთ, ის ღამე… გაშლილი სუფრა, მხოლოდ თქვენთვის. ყველაფერი თითო-თითო: ჭიქა, თეფში, ბოთლი, ყველაფერი ჩვეული განლაგებით და ჩვეული შემადგენლობით, საწოლ ლონგინთან პატარა ტუმბოზე თეთრი დალაქავებული გადასაფარებელი და თქვენ საწოლის თავთან… –ბალიში ზურგსუკან და ჩვეული შეტევა – ღვიძლის ტკივილი…

ვლადიმერი: გაჩუმდით!

გამცილებელი: გახსოვთ იმ ღამით ბევრი დალიეთ, თქვენი ქალაქური ცხოვრების ბოლო დღე იყო, ამიტომ იფიქრეთ რომ თავს უფლებას მისცემდით, მეტი დაგელიათ, ბოთლს ბოთლი ცვლიდა. მესამეზე დაღლილი მიწექით, ბალიში თავქვეშ ამოიდეთ და…

ვლადიმერი: ( დაუყვირებს) ეხლავე გაჩუმდით!

გამცილებელი: მას შემდეგ აღარ გიგრძვნიათ ტკივილი, რომელიც ამდენ ხანს გტანჯავდათ…ის ყველაზე მშვიდი ღამე იყო თქვენს ცხოვრებაში!

( იღება კარი და შემოდის ლუდმილა, წაშლილი სახით)

გამცილებელი: აბა ქალბატონო, რა ნახეთ?

ნიკოლოზი: რა არის?

ლუდმილა: არ დამიჯერებთ მაგრამ, სტენდი სავსეა ფოტოებით!

გამცილებელი: ( თავისთვის ჩაილაპარაკებს) დაიჯერა, ვხედავ გზაში გიფიაქრიათ…

ლუდმილა: საწყალი დედაჩემი….

გამცილებელი: აი ნიკოლოზ ეხლა თქვენ რომ გახვიდეთ , ვერაფერს ნახავთ, სანამ არ დაიჯერებთ ვერ დაინახავთ…

ნიკოლოზი: რა უნდა დავიჯერო?

გამცილბელი: ის რომ ეს მატარებელი აღარ გაჩერდება, თქვენ კი ვერაფერს შეცვლით.

( ამ დროს მატარებელი უცბად ამუხრუჭებს)

გამცილებელი: ( ცდილობს წამოდგეს) გამიშვით, უნდა ავდგე, ასე არ შეიძლება…გამიხსენით.

ნიკოლოზი: ახლა ხომ გაჩერდა? აი ხომ გაჩერდა?

ნანა: ( უცბად შეჰკივლებს) ვაიმეეეე!!!

ლუდმილა: რა იყო?

გამცილებელი: გაჩერდა მაგრამ თქვენთვის არა. ავარიული გაჩერებაა. ვიღაც დააბრუნეს!

ბრედი: ვიინ? მეე?

გამცილბელი: არა ის… ( და ხელს ტატოსაკენ გაიშვერს) გოგონას ქმარი…სამწუხაროა.

ნანა: ტატოოო! (აქ მაყურებელის თვალწინ კიდევ ერთხელ გაიელვებს მამაკაცის ლანდი, რომელიც ახალგაზრდა ნანას შორდება. ისინი ერთმანეთის პირისპირ დგანან, ტიპიური განშორების სცენაა, მათ ერთმანეთის ხელები დიდხანს უჭირავთ, ტატო კი ნელ-ნელა ქრება)

გამცილებელი: საავადმყოფოში დააბრუნეს. ხდება ხოლმე.

( ნანა ჩაკეცილი ქვითინებს )

ნიკოლოზი: ( სიჩუმეს არღვევს) მე? მე რა დამემართა?

გამცილებელი: შემპირდით, რომ ამის შემდეგ ხელებს გამიხსნით.

ნიკოლოზი: თქვიი!

გამცილებელი: თქვენ ხომ იმ ღამით როდესაც სახლში ბრუნდებოდით,გზად რამდენიმე ადამიანთან შელაპარაკება მოგივიდათ?

ნიკოლოზი: მერე?

გამცილებელი: თქვენ კი დღემდე გგონიათ რომ ეს უბრალოდ ჩხუბი იყო…

ნიკოლოზი: ორივე გავლახე!

გამცილებელი: მესამემ დანა დაგარტყათ.

ნიკოლოზი: მესამე არ ყოფილა.

გამცილებელი: ვერ დაინახაეთ, თქვენს უკან იდგა. გახსოვთ? ბნელი ქუჩა იყო…

ნიკოლოზი: მაინც ვერ დამაჯერებთ! თქვენ ხომ არ გააფრინეთ?! არა, არა…აქედან მაინც ჩავალ… მიმიფურთხებია წესებზე! თავს გაგიხვრეტთ! მოგკლავ! გააღე კარები! გესმის!? ფეხზე მკიდიხართ ყველანი! მთელი ცხოვრებაა ჩემს დას ვეძებ… მიზანი გაგიგიათ როდესმე? ოცნება? არასდროს გქონიათ? ცხოველები ხართ?!…ჩემი ოცნება იყო…მისრულდებოდა…ამისრულდა…ეხლა უნდა მენახა! ეხლა!ეხლა!ეხლა!…( ბოლო ხმაზე ყვირის) თქვენ კი სამართლიანობაზე ლაპარაკობთ! ჰა? ბატონო გამცილებელო…შეწუხებულო…მორიდებულო. თავაზიანო. ფეხზე გკიდივარ ხომ? მეც და ჩემი დაც…

გამცილებელი: გაურკვეველია რაზე საუბრობთ…

ნიკოლოზი: თითქოს ყველაფერი გარკვეული უნდა იყოს…მე ამ მატარებლიდან 39 დღე ვერ ჩავალ… ( ნელ ნელა ტემპს უმატებს) ვერც ჩემს დას ვნახავ..

გამცილებელი: დიახ, სამწუხაროდ…

ნიკოლოზი: რატოომ?

გამცილებელი: მე ვერაფერს გეტყვით.

ნიკოლოზი: აბა ვინ?

გამცილებელი:….

ნიკოლოზი: შენ? ( ლუდმილას) არც შენ? (ბრედს) თქვენ ? ( ვლადიმერს)P

ვლადიმერი: მე თვითონ უამრავი კითხვა მაქვს.

გამცილებელი: აბა აიწიეთ პერანგი. მიდით, მიდით…და ნახავთ. ( ნიკოლოზი უცბად ჩერდება, მერე პერანგს აიწევს, დაიხედავს – არაფერი)

ნიკოლოზი: რაა? აბა რა არის? არაფერი!

გამცილებელი: ზურგში დაგარტყათ.

( ზურგით ლუდმილასაკენ შეტრიალდება, და ისევ პერანგს აიწევს)

ნიკოლოზი: მითხარით რა არის? რას ხედავთ? თქვიით!

( უყვირის ლუდმილას რომელიც გაუნძრევლად დგას, და ხმას ვერ იღებს იმიტომ რომ ნიკოლოზს ზურგზე ნაიარევი მართლაც ამჩნევია)

ნიკოლოზი: მითხარით! ( ლუდმილას ტირილი აუტყდება. ნიკოლოზს სახე წამში ეცვლება,ღრმად სუნთქავს, თვალები სიმწრისაგან უსისხლიანდება)

ნიკოლიზი: ( სიმერისაგან ადგილიდან ვერ იძვრება, ჩუმად საუბრობს, მერე კი ნელ-ნელა ხმას უმატებს) რატომ მე? რატომ? ჩვენ ? მიპასუხეთ! რატომ….( უკვე ყვირის) ხმა ამოიღე და მითხარი! ( გამცილებელს აჯანჯღარებს) თქვიი!

( შეშლილი სახით კარს მივარდება )

გამცილებელი: მოეშვით!

ნიკოლოზი: გააღეთ! გააღეთ-მეთქი! ( მერე კი ვაგონის ბოლოსკენ გაიქცევა და მეთერთმეტეს კარს დასწვდება)

გამცილებელი: არ გინდათ! ( დაუყვირებს)

ნიკოლოზი კარს აღებს საიდანაც ხმაურით, უამრავი ადამიანი შემოვარდება, აქა-იქ მოისმის სიცილისა და საუბრის ხმა, ვაგონი სულ მალე უამრავი გარდაცვლილი ადამიანით ( სულით) გაივსება. ხუთივე მგზავრი გაშეშებულები, გაოგნებული სახეებით, შესცქერიან უცნობებს.

(დასასრული)

Posted in დრამატურგია | Tagged | Leave a comment

ბესო ხვედელიძე: მელოტთათვის

Beso Khvedelidze

ბესო ხვედელიძე

მელოტთათვის
(ისტორიული აბსურდი ერთ მოქმედებად)

მოქმედი პირები:

მეფე
დედოფალი
ჯუჯა (პირველი ვაზირი)
ბაზიერი
მიმინო
ინდაური

(მეფე სამეფო დარბაზის დაორთქლილ ფანჯარასთან დგას და მინაზე საჩვენებელი თითით ისარგაყრილ გულს ხატავს. თან ღიღინებს. ხმაურით იღება დარბაზის კარი და შემოდის ჯუჯა კაცი.)

ჯუჯა (ყვირილით): სასახლის კარის პირველ ვაზირთა უკანასკნელი კონკურსის ლაურეატი, ვინმე ჯუჯა, გვარს არა აქვს მნიშვნელობა, თქვენი ბრძანების თანახმად, გამოვცხადდი თქვენს წინაშე! გისმენთ და გემორჩილებით, პატივცემულო!

(მეფე შემკრთალი ტრიალდება. შემოსულს თავიდან ფეხებამდე ზომავს. მერე შუბლს კრავს. ტახტთან მისული ზედ ხმაურით ეღვენთება, ხელში ოქროსბუნიკიან ჯოხს იჭერს და თავზე გვირგვინს გაჭირვებით იხურავს)

მეფე (კვნესის): ოჰ, წელი, წელი… მომკლავს ეს ოხერი… (უცებ მკაცრდება) ჰმ! და გვარს რად არ აქვს მნიშვნელობა?!
ჯუჯა (ყვირილით): უხერხულად გამოითქმის, პატივცემულო!
მეფე (მრისხანედ): ჰმ… უხერხულადო? მერე რა გაყვირებს, შე უდღეურო?! ჯერ არც ყურს მაკლია და ტყეც მგონი შორს უნდა იყოს აქედან!
ჯუჯა (ყვირილით): სულ ეგრე ვლაპარაკობ, პატივცემულო. რა ვქნა, არ გამომდის სხვანაირად!
მეფე: მაშინ, გაჩოჩდი უკან! ეგერ, კარებთან დადექ და იქიდან იყვირე. (ჯუჯა უკუსვლით იხევს კარისკენ) ისედაც თავი მიბჟუის… ეგ «პატივცემულო» რაღაც ახალია. თავად მოიფიქრე?
ჯუჯა (ყვირილით): ჩემი მოკლე ჭკუით ვიფიქრე, რომ გასიამოვნებდით, პატივცემულო!
მეფე: მერე ჩემს მეფობას რა ვუყოთ?
ჯუჯა (ყვირილით): მაშინ, პატივცემულო, «პატივცემულო მეფეო»-თი მოგმართავთ აწ და მარადის!!!
მეფე: ჩუმად-მეთქი!!.. (ჯუჯა მორცხვად ქინდრავს თავს. მეფე დგება, ჯუჯას წრეს არტყამს და აკვირდება. მერე თავის ადგილზე ბრუნდება.) წერა-კითხვა თუ იცი, უბედურო?
ჯუჯა (ყვირილით): პირველ ვაზირთა კონკურსში, პატივცემულო მეფეო, მაშ რა პირით გავბედავდი მონაწილეობას? უბირი პირველი ვაზირი რომელ წესიერ და პატიოსან მეფეს შეშვენის! აქედან მადლობა ზეცაში ცხონებულ ბებიაჩემს. ბრძენი და ბერძენი დედაკაცი გახლდათ საცოდავი. ბავშვობაში სუ ეკლებიანი ტოტებით მადგა თავზე და ისე მასწავლიდა ანბანს!
მეფე (მეოცნებედ): ოჰ, ელადა, ელადა… პანათინაიკოს-ოლიმპიაკოს! (ერკვევა) ძალიანაც დიდებული!.. უნდა მოგეხსენებოდეს, რომ ჩემი თანამეცხედრე-დედუფალიც ბერძენია. აი, ეს კაბა-ჯუბაც, მე რომ მაცვია, იქაურია… მდაა, წერა-კითხვა გცოდნია. ძალიანაც კარგი და, ისევ დიდებული… კიდევ რა უნდა მეკითხა?.. ჰო, გამახსენდა… სიზმრები როგორი გეზმანება, პირველო ვაზირო?
ჯუჯა(ყვირილით): გაგიკვირდებათ, პატივცემულო მეფეო, მაგრამ სიზმრები საერთოდ არ მეზმანება, თუმცა, თუ მიბრძანებთ – შევეცდები აწი დავიზმანო!
მეფე: შეეცდები აწი დაიზმანო… რა სიბრიყვეა, ღმერთო ჩემო, რა სიბრიყვეა!!
ჯუჯა (ყვირილით): გეთანხმებით, პატივცემულო მეფეო!
მეფე: აბა ერთი არ დამეთანხმო… სამაგიეროდ, პირველო ვაზირო, გაგიმხელ და, მე მეზმანება სულ ფერად-ფერადები და უცნაურები. ასე მაგალითად, გუშინდელმა სიზმარმა ერთი ფრიად ჭკვიანური რჩევა მომცა… აფნცჰხი!! (აცემინებს)
ჯუჯა (ყვირილით): ქვეყნის სანიმუშოდ მართვა და გაძღოლა, პატივცემულო მეფეო!
მეფე: ჰმ… გაიხარე, გაიხარე! ჰოდა, სიზმარმა ფრიად ჭკვიანური რამ მიკარნახა-მეთქი… ანუ – ვინაიდან წერა-კითხვის მცოდნე ბრძანდები, პირველ ვაზირობასთან ერთად კიდევ ერთი თანამდებობის შეთავსება მოგიწევს.
ჯუჯა (ყვირილით): რომელ თანამდებობაზეა საუბარი, პატივცემულო მეფეო?
მეფე (მრისხანედ): შემოპასუხებას როგორ მიბედავ, რეგვენო! უმალ თავი უნდა ჩაღუნო და თქვა, რომ მეფის ბრძანების მზად ხარ სიკვდილისთვისაც კი!
ჯუჯა (ყვირილით): თქვენის ბრძანებით მზად ვარ სიკვდილისა და ხელმეორედ დაბადებისთვისაც კი, პატივცემულო მეფეო!
მეფე: თავი რატომ არ ჩაღუნე?
ჯუჯა(ყვირილით): მეტზე არ მეღუნების, პატივცემულო მეფეო!
მეფე: ხელმეორედ დაბადება რაღაა? მე ეგეთ ტუტუცურ ბრძანებებს არ ვიძლევი! მსგავსი აბდაუბდა თუ მომესმინოს!.. მორჩა! მოკლედ, იმსახურებ მეორე თანამდებობაზეც!
ჯუჯა(ყვირილით): არის, პატივცემულო მეფეო!
მეფე: ჟამთააღმწერლობა, იგივ მემატიანეობა, უნდა მოგეხსენებოდეს რასაც ნიშნავს?
ჯუჯა(ყვირილით): ბუნდოვნად, პატივცემულო მეფეო!
მეფე: ეგ არაფერი. თავის დროზე არც მე ვიცოდი. უადვილესი რამაა. გიხსნი პირველად და უკანასკნელად: – ჟამთააღმწერლობა შენ გაკისრებს დაიჭირო ხელში ფრთა ბატისა და ჩემის კარნახით აღნუსხო ყოველივე მნიშვნელოვანი, აქამდე მომხდარი და აწ მოსახდენი ჩვენი სამეფოს თავზე.
ჯუჯა (ყვირილით): სიზმარმა თუ გიკარნახათ ეგ ამბავი, პატივცემულო მეფეო, მამულიშვილური რამ გზმანებიათ! მაგრამ ბატის ფრთა საიდან მოვიტანო, პატივცემულო მეფეო? როგორც მომახსენეს, უკანასკნელი შინაური ბატისთვის, თქვენი მეუღლის, პატივცემული დედოფლის დღეობაზედ წაუცლიათ თავი. გარეულები კიდევ, იმავდღეს თქვენი ბრძანებით თბილი ქვეყნებისკენ გაურეკავთ – ნაბახუსევზე ყიყინს შეუწუხებიხართ. ასე რომ, გაზაფხულამდე, პატივცემულო მეფეო, ბატის ჭაჭანება არ იქნება სამეფოში.
მეფე: ვახ, ეგ რა ხათაბალა ჩამიდენია… მოკლედ არიან, თუ არ არიან, მე გიბრძანე! მეფის ბრძანებას კი, მაგხელა გოგრა იმისთვის გადევს მხრებზე – დაიმახსოვრე – შესრულება უხდება!
ჯუჯა (ყვირილით): არის პატივცემულო მეფეო! თქვენს ბრძანებას შესრულება უხდება. ცოცხალმა თუ მკვდარმა ფრთა უნდა მოვიძიო!
მეფე: მკვდარი რაში მჭირდები?! ცოცხალმა, ვირო!

(ჯუჯა სწრაფად გარბის დარბაზიდან. მეფე თავიდან გვირგვინს იხსნის, ორთქლავს და კაბის კალთით იწყებს მის გაპრიალებას. დარბაზში დედოფალი შემოცქრიალდება)

დედოფალი: შენ ყვიროდი, ჩიტო?
მეფე: ეგ სიტყვა მეორედ აღარ დამიძახო!
დედოფალი: მოფერებით დამცდა, სიყვარულო. რა ხმაური იყო?
მეფე (ხმადაბლა): პირველი ვაზირი გვყავს ახალი. კაი გაქნილი ვინმე ჩანს. წინა ხომ გახსოვს რა ლენჩიც იყო? ეს კიდევ სულ ყვირილით ლაპარაკობს – სხვანაირად არ შემიძლიაო. მაგის მართლა ყვირილი რაღა იქნება. ბრძანება მივეც – ვერ შემისრულებს და რაც მოუვა, თავს დააბრალოს!
დედოფალი: კარგი რა, ჭუკლი! სულ წვრილმანებზე ჯავრობ. ხომ თქვა დალაქმა, უზმოზე უხასიათობა თმის ძირებს აზიანებსო. აბა მე შემხედე, სულ გადასარევ გუნებაზე რომ ვარ, რა დალალები მაქვს.
მეფე: მაიცა რა, დედოფალო! რა დროს დალალებია. რომ არა მაქვს, განა რითა ვარ სხვაზე ნაკლები?!
დედოფალი (ტკბილად): რომ გქონდეს, სულ ჩემი ხელით დაგვარცხნიდი, აგიფუებდი, თავად გაგკრეჭდი-ხოლმე…
მეფე: მერე დალაქმა რაღა აკეთოს. შენს მაგივრად ჩამიწვეს ლოგინში?
დედოფალი: უიმე, სხვათა შორის, დალაქმა გუშინ თმის ამოყვანის უებარი წამალი მასწავლა.
მეფე: მაგ თავტვლიპას თავისთვის ვერ უშველია და შენ რა წამალს გასწავლის?
დედოფალი: თავისთავზე, ჩემო ჩიტო, უიმე, ისევ სიყვარულის დამცდა, ჯერ არ უცდია. ისე კი, ვინც სცადა ყველაზე გაამართლაო.
მეფე: რაა ეგეთი?
დედოფალი: რაა და, ახალმთვარობისას საკუთარი ფისებით დაიბანოს და მთვარის შუქზე შეიშროსო.
მეფე: საკუთარი ფისებით?
დედოფალი: მააშ!
მეფე: და სხვისი რომ იყოს?
დედოფალი: სხვისი რომ იყოს? უიმე, ეგ კი აღარ მიკითხავს. წავალ, ახლავე გავიგებ…
მეფე: მოიცა, დედოფალო! რა ამბავი… რა ფისები… რა მთვარე… ჭკუიდან ხომ არ გადასულხარ?!

(დედოფალი დარბაზიდან გარბის. მეფე გვირგვინს ისევ თავზე ოხვრით იხურავს. ამ დროს დარბაზში შემოდის პირველი ვაზირი ინდაურით ხელში.)

ჯუჯა (ყვირილით): პატივცემულო მეფეო, თქვენი ბრძანება სისრულეშია მოყვანილი!
მეფე: ეგრე ნუ ყვირი-მეთქი, ადამიანო! ეგ რა ცხოველი მოგიყვანია?
ჯუჯა (ყვირილით): ეს ცხოველი არაა, პატივცემულომეფეო. შინაური, კეთილშობილი ფრინველი გახლავთ მძინარე მდგომარეობაში – ინდაურს ეძახიან. ბატის ფრთა ვერსად მოვიძიე და აგერ ეს გაახლეთ. ფრთა იმდენი აქვს, პატივცემულო მეფეო, გული შეიძლება შეგიწუხდეთ – ჭკუიანი კაცი მთელ წელიწადს იმყოფინებს. თავიდან, პატივცემულო მეფეო, ქათმის დაჭერა განვიზრახე. ის იყო წია-წიას ძახილი უნდა ამეტეხა, რომ რასა ვხედავ – ჩასძინებია ინდაურს გალავნის ძირში? მივეპარე, ვეცი და მოვიხელთე. ისეთი დინჯი ფრინველია, არც კი გაღვიძებია…
მეფე (ამრეზით): გამომეჭედა ყურები! ბაზიერი რაღას მიკეთებდა?
ჯუჯა: ვინ ბაზიერი? ჩვენი იასე? რა სათნო და სპეტაკი ადამიანი ხანს, მაგრამ რაღაც ვერ უნდა იყოს მთლად ჭკუაზე. მიმინოები უნდა ავამეტყველოო – დაუჩემებია და იფიცება უშნოდ. თქვენკენ დამაბარა, პატივცემულო მეფეო, ბაზიერი არ ვიყო, თუ საღამოს მეფეს მოლაპარაკე მიმინო არ ჩავახუტოო.
მეფე: მოლაპარაკე მიმინო?.. ოჰ, ღმერთო დიდებულო!.. რას მაძლებინებ, თუ ხედავ?
ჯუჯა (ყვირილით): მეც ზუსტად ეგ არ ვიფიქრე, პატივ¬ცემულო მეფეო? ვეუბნები – ფრინველის ამეტყველება ვინ გაიგონა, ღმერთი ხომ არა ხარ-მეთქი. იმან კიდევ – რწმენა იყოს და ქვასაც ავალაპარაკებო.
მეფე: ამდენ გადარეულს რაღა ყველას ჩემთან უნდა მოგეყარათ თავი…
ჯუჯა (ყვირილით. ინდაურზე): ამას უყურეთ პატივცემულო მეფეო, რამდენი ვიყაყანეთ და მაინც არ გაღვიძებია. მძინარეზე ცოდვა არაა ბუმბულის გამოძრობა? – გვეცლია, გამოეძინა… რა ვიცით, სიზმარში რასა ხედავს…
მეფე: გამოეძინა კი არა, წამოარტყი თავში! ისღა მაკლია მაგის ნებაზე ვიარო!
ჯუჯა (ყვირილით): მძინარე ფრინველზე, პატივცე¬მულო მეფეო, თან შინაურზე, თავში წამორტყმა ვინ გაიგონა, ადამიანი ხომ არაა. მაგას აჯობებს – უცებ გამოვაძროთ – უმტკივნეულო იქნება. მოულოდნელი გამოღვიძებაც არ ვარგა, პატივცემულო მეფეო. უი, მოულოდნელ გამოღვიძებაზე გამახსენდა – ჩვენკენ ერთი ჯადოსანი დედაბერია, მელოტებს თუ იცით რას ურჩევდა? ძილის წინ თავზე საკუთარი შარდი წაისვით და ვიდრე დაიძინებდეთ ოჯახის რომელიმე წევრს სთხოვეთ მოულოდნელად გამოგაღვიძოთო…
მეფე: პირი გაქვთ არა შეკრული, ძაღლიშვილებო?!
ჯუჯა: რომელ პირზე მელაპარაკებით, პატივცემულო მეფეო?

(დარბაზში შემოცქრიალდება დედოფალი)

დედოფალი: სხვისი ფისებით არაფრით არ შეიძლებაო. თორემ ვისიც იქნება იმისი ფერის თმა ამოუვაო. უიმე, ჩემი ხომ არ გვეცადა?
ჯუჯა (ყვირილით): პატივცემულო დედოფალო, მე სასახლის კარის პირველ ვაზირთა ბოლო კონკურსის ლაურეატი, ვინმე ჯუჯა გახლავართ, გვარს არა აქვს მნიშვნელობა. რა საოცრებაა! სწორედ ისეთი წარმომედგინეთ შორიდან, როგორიც ბრძანდებით. ნება მომეცით თქვენს ნაკვალევს ვემთხვიო და ჩემი უკიდეგანო პატივისცემა თქვენდამი ამგვარად გამოვხატო.
დედოფალი: უიმე, რა სასაცილო სიმაღლე გაქვს, პირველო ვაზირო!
ჯუჯა (ყვირილით): სიმაღლეზე იმას გეტყოდის, პატივცემულო დედოფალო, რომ ასეთი მშობა დედილომ, საოცარი ტყლაპის კეთება იცოდა საწყალმა, გემრიელის…
დედოფალი: ფუუჰ! ტყლაპს ვერ ვიტან დასანახად! სულ უზრდელური სიტყვები მახსენდება! ასეთი ყვირილი რაღა უბედურებაა?! ცოტა იქით მიიწი, თორემ შემომეყარა გულზე! უიმე, ეგ რა მახინჯი რამე გიჭირავს? ახლა არ მითხრა ფარშავანგიაო…
ჯუჯა (ყვირილით): აბა რას ბრძანებთ, პატივცემუო დედოფალო. ფარშავანგს რა უგავს. ესა შინაური და კეთილშობილი ფრინველი ინდაური გახლავთ მძინარე მდგომარეობაში. ფარშავანგის ფრთით არაფრით დაიწერებოდა, წვერი არ უვარგა… ბატები გაგიწყვეტიათ და პატივცემულ მეფეს, სხვა რა საშველი იყო, ინდაური ვაახლე.
დედოფალი: როგორ, წერაც იცი, პირველო ვაზირო?
ჯუჯა(ყვირილით): საწყალი ბებიაჩემის გადამკიდე პატივცემულო დედოფალო. პატივცემულ მეფეს უკვე მოვახსენე რა დიდებული ქალიც იყო – ბრძენი და თან თქვენი თანამემამულე. თოხლოდ მოხარშულ კვერცხზე ირეოდა უბედური, საფლავშიც კი ჩავატანეთ, იმქვეყნად რომ არ მოკლებოდა…

(მეფე სიბრაზისგან ყურებს თითებით იცობს, ტახტიდან დგება და ტახტს გამწარებით არტყამს წრეებს)

დედოფალი: უიმე, პირველო ვაზირო, რას ამბობ, დავიჯერო გაწყვეტილია იმქვეყნად ქათმების სინსილა? მომკალი და ვერაფრით დავიჯერებ!
ჯუჯა (ყვირილით): მე ჯერ არ მომწევია პატივცემულო დედოფალო იქით ყოფნა და… ისე, ჩვენკენ ერთ ჯადოსანი დედაბერი დაფლატუნობს. ერთხელ ჭიდან წყალს ეზიდებოდა, დაუსხლტა ფეხი და ჩავარდა შიგ. სანამ მისმა ქმარმა ყვირილი ასტეხა – კაი გამრჯე კაცია, ცალხელა, დათვს მოუგლეჯია ნადირობისას, ეგეთი მშრომელი და პატიოსანი მეორე არ გენახოთ. მკუხე ალუჩა უყვარს საწყალს ხილებში, ფერებში – მეწამული, სტიქიებში – ნიავი…
დედოფალი: ფუუჰ! ალუჩა რა შესაყვარია…
ჯუჯა(ყვირილით): აბა, რა ვიცი პატივცემულო დედოფალო – ისე კი ამბობენ, გემოვნებაზე არ დაობენო. ჰოდა, რასა ვყვებოდი?..
დედოფალი: ალუჩა უყვარდაო…
ჯუჯა(ყვირილით): ამ ბოლო დროს პატივცემულო დედოფალო, ქარი დამჩემდა გონებაში. ვიწყებ ერთი ამბის მოყოლას, იქიდან მეორეს გადავწვდები, მერე მესამეს და პირველი კი მავიწყდება. მოკლედ, ვიდრე ის დედაბერი ჭიდან ამოვათრიეთ, კი გაფშიკა ფეხები…
დედოფალი: და ჯადოსანი რაღატომ იყო?
ჯუჯა(ყვირილით): მაგ ამბის მერე გახდა პატივცემულო დედოფალო. გადაგვრია პანაშვიდზე ყველა…
დედოფალი: ვის პანაშვიდზე, ადამიანო?
ჯუჯა(ყვირილით): თავისაზე, პატივცემულო დედოფალო. რომ შეიყარა მთელი სოფელი სამძიმარზე, გადმოალაჯა საღსალამათმა კუბოდან. მდაბიურად რომ ვთქვათ, გაგვიცოცხლდა თვალსა და ხელს შუა. – გაღმა ვიყავი, არ დამიტოვეს და უკან მომაბრუნეს, შენ ჯერ არ გითქვამს შენი მთავარი სიტყვა მიწაზეო. მე შევეკითხე, იქით რა ხდება-მეთქი. იმან კიდევ – ქალების ამბავი გაინტერესებს თუ კაცებისო. მე ვეკითხები – განა ერთად არ არიან-მეთქი. რას ლაპარაკობო, ერთად ვინ გააჩერებსო. ქალები ცალკე დარბაზში არიან შეყრილები, კაცები ცალკეო და თან ტანზე არავის არაფერი აცვიაო.
დედოფალი: ისე, ცალ-ცალკე თუ არიან, რა მოხდა მერე…
ჯუჯა: არც არაფერი, პატივცემულო დედოფალო… საერთო აბანოსავითაა…

(მეფე ყურებიდან თითებს იშორებს და ისევ ტახტზე ჯდება.)

მეფე (ბრაზით): ჰე, ერთი ჭკუისანი რომ შეიყარენით მანდ, აღარ მორჩებით ყბედობას?! დედოფალო, ახლავე დატოვე დარბაზი! ლაყბობაში გაიარა ნახევარმა დღემ! როგორ გგონია ტყუილად უჭირავს ინდაური პირველ ვაზირს?!
ჯუჯა (ყვირილით): ჯერაც არ გაუღვიძია პატივცემულო მეფეო!
დედოფალი: მე მხოლოდ დალაქის ამბავი მოვიტანე…
მეფე: ეგ თქვენი დალაქი და მთვარე აღარ გამაგონოთ! არ მინდა თმა და გათავდა!
დედოფალი (გაკაპასებული): აი, სწორედ მაგ ღრჯუ და ურჯუკმა ხასიათმა გაგაქაჩლა დროზე-ადრე! მე თუ მკითხავ, მაგის გამოა სიმაღლეც რომ არ გაქვს მეფური! აგერ ჩვენი ბაზიერი, იასე, რა მშვიდი კაცია – არც სიმაღლე დაეწუნება და თმაზე ხომ აღარაფერს ვიტყვი.
მეფე: დედოფალო-მეთქი!!

(დედოფალი კაპასი ნაბიჯის გადის დარბაზიდან.)

მეფე (ჯუჯას): შენ კიდევ, რომ დამდგარხარ ყეყეჩივით, არ ამაყვირო ახლა! დროზე გამოაძრე ბუმბული და გადააგდე ეგ ინდაურია თუ რაღაც გარეთ!
ჯუჯა(ყვირილით): მაგაზე გაწყენინებთ, პატივცემულო მეფეო?

(ჯუჯა მეფის ბრძანებას უმალ ასრულებს და ინდაური ფრთით ხელში რჩება. მეფე ამ დროს ჩუმად ანიშნებს ჯუჯას, რომ მივიდეს დარბაზის კართან და მკვეთრად გამოაღოს. ჯუჯა ფეხაკრეფით მიდის დარბაზის კართან და სწრაფად აღებს. კარის გაღება და ზღურბლზე დედოფლის დაცემა ერთია.)

მეფე: მოსმენა გინდოდა არა, შე კახპავ!!
ჯუჯა (ყვირილით): მაპატიეთ, პატივცემულო დედოფალო. ეტყობა ისევ აქეთ შემობრუნება გსურდათ, ვინძლო სათქმელი დაგრჩათ და კარს ხელი რომ მოაყრდენით, სწორედ მაშინ მომიწია გაღება…
დედოფალი (მეფეს. ყვირილით): კახპა თუ კაია შენი დებილი დაა! არსადაც არ გავალ! ფეხსაც არ მოვიცვლი! სად ჯანდაბაიი წავიდე! ძილით ამ შუადღისას რა დამაძინებს?!.. გარეთ ცივა! მერე კიდევ, ბოლოსდაბოლოს, დედოფალი ვარ, თუ ვინ?!
ჯუჯა (ყვირილით): პატივცემულო დედოფალო, შეგიძლიათ ბაზიერთან ჩაბრძანდეთ, ისეთ რამეს ნახავთ, ისეთს…
დედოფალი (ინტერესით): ბაზიერთან რაღა ხდება?..
მეფე: შენ ჩადი დედოფალო და, თუ უკმაყოფილო დაგვირჩე, მერე გამოდი სიტყვით…

(დედოფალი დარბაზიდან გადის.)

მეფე (კვნესის): თავი მისკდება უკვე…
ჯუჯა (ყვირილით): არ ღირს თავის ატკივება, პატივცემულო მეფეო მეუღლის უსაქციელობის გამო. საწყალი ბაბუაჩემისგან გამიგია – ქალები უყვარდა საწყალს – ჰოდა, მისგან მსმენია, – ქალი ისეთი განძია, სულ მიწაში უნდა ინახებოდესო.
მეფე: ჰმ, ეგ რა ყოჩაღი რამე უთქვამს! რაღაც თავი მიბჟუის ისევ, იმდენ სისულელეს ყბედობ და თან ყვირილით. საქმე კი განზე რჩება. რა ვთქვი მე, დროს მოფრთხილება უხდება-მეთქი. აბა მოიმარჯვე ეგ ფრთა. ჟამთააღმწერლობა შენ ვირების ხედვნა ხომ არ გგონია?!
ჯუჯა (ყვირილით): როგორ გეკადრებათ, პატივცემულო!
მეფე: «მეფეო» დაგავიწყდა!
ჯუჯა (ყვირილით): როგორ გეკადრებათ, პატივცემულო მეფეო…
მეფე: მე ყველაფერი მეკადრება! და ახლა ჭკუით! ვიწყებთ უკვე!

(ჯუჯა უბიდან ქაღალდის გრაგნილს იღებს და შლის.)

ჯუჯა (ყვირილით): დაწყება ყოველთვის ძნელია, პატივცემულო მეფეო. ჯადოსან დედაბერზე რომ ვყვებოდი, იმასაც ისე უჭირდა დაწყება… ზეციური ამბების მოყოლაზე ვამბობ. ძლივას დავაწყებინეთ, მაგრამ რომ დაიწყო – ისეთ ეშხში შევიდა, ვეღარ ვაჩერებდით…
მეფე: ისევ ტვინს მტკენ, რეგვენო! ჩვენ რიღათი დავიწყოთ?
ჯუჯა (ყვირილით): რითი, პატივცემულო მეფეო და, ყველას აჯობებს, დავიწყოთ თქვენი გარეგნობით!
მეფე: ჩემი გარეგნობით? განა რა მიყრია გარეგნობაში ისეთი, მანდ ჩასაწერად რომ ღირდეს?!
ჯუჯა (ყვირილით): ეგრე განსჯა ვინ გაიგონა, პატივცემულო მეფეო? არ ყრია და ჩვენ ჩავყაროთ…
მეფე: ეგ როგორ?
ჯუჯა (ყვირილით): როგორ და – თუკი შთამომავლობას გვინდა შემოვუნახოთ თქვენი სახელი, ჩავწეროთ მხოლოდ ისეთ-ისეთები, რომ საუკუნეების შემდგომაც სულ თქვენს ხსენებაში იყონ, პატივცემულო მეფეო…
მეფე: სულ ჩემ ხსენებაში… სულ ჩემ ხსენებაში… მაინც რა ვთქვათ ეგეთი?
ჯუჯა (ყვირილით): რა და პატივცემულო მეფეო, დავიწყოს თუნდაც… მმმ… თქვენი სიმაღლით…
მეფე: ჰე-ჰე, ჩემი სიმაღლითო? გაწი-გამოწი, შენზე ორი თავით მაღალი ვიყო…
ჯუჯა (ყვირილით): მერე, განა ფრთა ჩვენს ხელში არაა?.. ჩავწეროთ – პატივცემულ მეფეს მთა-კაცის სიმაღლე ჰქონდაო.
მეფე: მთა-კაცის? ეგ რამდენია?
ჯუჯა (ყვირილით): რამდენი და, პატივცემულო მეფეო, ჩავწეროთ – ცამეტი ბრჭყალი…
მეფე: რაღა მაინცდამაინც ცამეტი?
ჯუჯა (ყვირილით): მაშ რამდენი?
მეფე: ცამეტი ნამეტანია… მაგ სიმაღლის ხე არ მირგია ეზოში. თან თარსია…
ჯუჯა (ყვირილით): პატივცემულო მეფეო, იყოს ცამეტი… ყურსა ჭრის… აბა, ის რომ ჩავწეროთ რაც სინამდვილეშია – ხომ შემოგაქცია ზურგი შთამომავლობამ!
მეფე: გავყრუვდი, ადამიანო! ჯანდაბას! ჩაწერე ცამეტი. მაგრამ ვინ დაიჯერებს?
ჯუჯა (ყვირილით): ისემც კარგად დაიჯერებენ, მაგ სიმაღლის ძეგლებსაც კი დაგიდგამენ, პატივცემულო მეფეო…
მეფე: ძეგლებს? ჰოო… ძეგლი კაი რამეა… უხდებათ მკვდრებს…
ჯუჯა (ყვირილით): მერე, პატივცემულო მეფეო, თქვენს ჯანზეც ხომ უნდა ვთქვათ ერთი-ორი ღირსეული სიტყვა?
მეფე: ძაან გაუტიე, აი!… რომელ ჯანზე მელაპარაკები, დაჯდომა-ადგომა მიჭირს, ადამიანო!…
ჯუჯა (ყვირილით): ეგ წელის ტკივილის ბრალი იქნება, პატივცემულო მეფეო. ჩავწეროთ, რომ პატივცემულ მეფეს ისეთი ჯანი ერჩოდა, ნადირობისას ხარ-ირემს რომ მოჰკრავდა თვალს, ცხენიდან ჩამოქვეითდებოდა, ცხენს ამოიღლიავებდა და იმ ხარ-ირემს ფეხით გამოუდგებოდაო. ათ ნაბიჯში ეწეოდა, რქებში ხელს სტაცებდა, მხარზე მოიგდებდა და ისე ბრუნდებოდა უკანო. როგორია?
მეფე (დამცინავად): იღლიაში ცხენით და მხარზე ხარ-ირმით? რეებსაა რო ბოდიალობ? მაგას ვინღა დაიჯერებს?
ჯუჯა (ყვირილით): პატივცემულო მეფეო, ცამეტი ბრჭყალის სიმაღლის კაცისგან ეგეთები განა რა გასაკვირია?

(დარბაზში შემოდის დედოფალი.)

დედოფალი (მეფეს): შენი ბაზიერი სულ გადასულა ჭკუიდან!!
მეფე: რაო?
დედოფალი: რაღა რაო… დგას მიმინოების გალიასთან და გაშმაგებით მღერის. დამინახა თუ არა, მეცა – დედოფალო, უარი არ მითხრა, მიმინოების ენა უნდა გასწავლოო. ისე შემეხვეწა, ისე გამოიგლიჯა ყელი – უარი ვეღარ ვუთხარი.
მეფე: მერე არ თქვა – ვისწავლეო!
დედოფალი: მაგას რა ისწავლის… თვითონ არ იციან წესიერად!
ჯუჯა (ყვირილით): პატივცემულო დედოფალო… მიმინოებს ენა აბა რაში ჭირდებათ? აი, ჩვენკენ რომ ერთი ჯადოსანი დედაბერი სახლობდა, იმას აქვს მოყოლილი მიმინოებზე…
მეფე: ეგ ჯადოსანი აღარ გამაგონო! დედოფალო, შენ აგერ, გვერდით მომიჯექ, ოღონდ კრინტი არ გავიგო შენი!! ჩვენ რაზე შევჩერდით?
ჯუჯა (ყვირილით): სიმაღლე ღირსეული ჩავწერეთ… ჯანი – გადასარევი. არა, პატივცემულო მეფეო, ჯანზე კიდევ უნდა ვთქვათ რამე სხვანაირი!
დედოფალი: უიმე, ვის ჯანზე ლაპარაკობს?
მეფე (მრისხანედ): რა ვთქვი მე, დედოფალო?!
დედოფალი: უიმე, მაშინ ისიც ჩაწერეთ, ოქროსფერი კულულები ჰქონდა და ცისფერი თვალებიო…
ჯუჯა (ყვირილით): პატივცემულო დედოფალო, ცისფერს მწვანე ჯობს.
დედოფალი: მწვანეს ზღვისფერი!
ჯუჯა (ყვირილით): პატივცემულო მეფეო, მშვენიერი სურათი იქმნება! შთამომავლობა აღტაცებას ვერ დამალავს. უკვე დროა, არწივის მზერა და მგლის მუხლიც მივამატოს…
დედოფალი: და ლომის სიდიადე?
ჯუჯა (ყვირილით): პატივცემული დედოფლის პირი საოცარ დახმარებას გვიწევს! თქვენს ლაშქრობებსა და გმირობებზეც ხომ უნდა ვთქვათ ერსი-ორი ღირსეული სიტყვა, პატივცემულო მეფეო?
მეფე: რა მელაშქრება, თუ კაცი ხარ… ფეხზე ძლივს ვდგავარ…
ჯუჯა (ყვირილით): ეგრე შორს ვერ წავალთ, პატივცემულო მეფეო… ჯერ მოვიხსენიოთ თქვენი საომარი აღკაზმულობა. ვთქვათ მაგალითად, რომ მუზარადს იხურავდით იმხელას, სამი კაცი ძლივას უწევდა პირს.
მეფე: სამი რა ამბავია?!
დედოფალი: უიმე, სამი რას მიქვია! ექვსი იყოს!
მეფე: დედოფალო! მუზარადზეა აქ საუბარი!
ჯუჯა (ყვირილით): პატივცემულო მეფეო, მოდით რამე ამოვტვიფროთ მუზარადზე უჯიშო მტრის დასაშინებლად!
დედოფალი: უიმე, ტიტველი დიაცები ხომ არა?
ჯუჯა (ყვირილით): ტიტველ დიაცებს აბა ვინ უფრთხის, პატივცემულო დედოფალო… დავსვათ საკითხი ასე: პატივცემულო მეფეო, ყველაზე მეტად რომელი ცხოველი გიყვართ?
მეფე: ცხოველების სიყვარული არ ვიცი მე!
ჯუჯა (ყვირილით): მაშინ, რომელ მტაცებელ ნადირს უფრთხით ყველაზე მეტად?
მეფე: არც ერთი მინახია თვალით და…
ჯუჯა (ყვირილით): პირიდან ცეცხლისმფრქვეველ ნიანგზე რას იტყვით, პატივცემულო მეფეო?
მეფე: რა უნდა ვთქვა?
ჯუჯა (ყვირილით): ჰოდა ჩავწეროთ, რომ მუზარადზე გქონდათ ამოტვიფრული და ამის იმით ზარს სცემდით ბრძოლის ველზე მტერს.
დედოფალი: აი, მეფეც ეგეთი უნდა!!
მეფე: ხელს ნუ გვიშლი, დედოფალო!
ჯუჯა (ყვირილით): პატივცემულო მეფეო, თქვენს ბედაურზე არ ვთქვათ ერთი-ორი დარბაისლური სიტყვა?
მეფე: ხომ ჩაწერე, იღლიაში რომ ვიჩრიდი?
ჯუჯა (ყვირილით): ის, პატივცემულო მეფეო, საშინაო ცხენი იყო. ლაშქრობებში იმას როგორ იკადრებდით? ჩავწეროთ, რომ ბრძოლის ველზე ზეაღმართული იყავის-ხოლმე… მმმ…
დედოფალი: კამბეჩზე ხომ არა?
მეფე: გაგაკამბეჩებ ახლა, დედოფალო! მეფე ვარ თუ მემაწვნე?!
ჯუჯა (ყვირილით): სამთავიან დევთან ნაჯვარი რაში როგორია, პატივცემულო მეფეო?
მეფე: დევები რომ არ არსებობენ?
ჯუჯა (ყვირილით): რას ჰქვია, არ არსებობენ!… აგერ, იმ ჩვენ ჯადოსან დედაბერზე რომ ვყვებოდი, პატივცემულო მეფეო… ერთხელ ტყეში დაფლატუნებდა სოკოზე და უცებ…
მეფე: აღარ გააგრძელო! მჯერა! დევებიც არსებობენ და ეშმაკებიც!!
დედოფალი (აღტაცების): რა ზღაპრულია!
ჯუჯა (ყვირილით): ახლა კი, პატივცემულო მეფეო, უშუალოდ თქვენს მიერ გადახდილ ომებს შევეხოთ…
მეფე: ეგეთი მართლა არაფერი მახსოვს და…
ჯუჯა (ყვირილით): უცებ გაგახსენებთ. მაშ ვისზე გავილაშქროთ, პატივცემულო მეფეო?
დედოფალი: უიმეე! როგორ ყვირი, პირველო ვაზირო?! ცოტა ხმადაბლა, ადამიანო!
ჯუჯა (ყვირილით): წილი ხომ არ გვეყარა?.. ისე, ჩრდილოეთისკენ აჯობებს ჯერ, პატივცემულო მეფეო!
მეფე: ჩრდილოეთში რაღა ჯანდაბა გვინდა?
დედოფალი: იქით ხომ ძალიან სიცივეები იცის?
ჯუჯა (ყვირილით): ლაშქარს თბილი წინდებით შევმოსავთ. არაფერს მოვაკლებთ. თქვენი და ხომ იქითაა გაზრდილი, პატივცემულო მეფეო?
დედოფალი: ეგეთი პირშავი და როკაპი მეორე არ გენახოს! ვერ მიტანს დასანახად!
მეფე: ხელს ნუ გვიშლი-მეთქი, დედოფალო!!
ჯუჯა (ყვირილით): ჩავწეროთ, რომ ჩვილობის ასაკში გაიტაცეს იქითკენ და თქვენ, როგორც კი ტახტზე დაბრძანდით, გადაწყვიტეთ მისი გამოხსნა და მისი გამტაცებლების სასტიკად დასჯა. ჰოდა, პატივცემულო მეფეო, ვითომ აღძარით დიდიძალი ლაშქარი, ქუდი კაცზე თუ კაცი ქუდზე – მოკლედ როგორცაა და გაეშურეთ ამ უზარმაზარი მხედრობით ჩრდილოეთისკენ.
მეფე: კავკასიონს გადავივლით?
ჯუჯა (ყვირილით): დედას არ ვუტირებთ, პატივცემულო მეფეო? მოკლედ, გადაიარეთ კავკასიონი და მიადექის ერთ წყალუხვ მდინარეს…
მეფე: ცურვა რომ არ ვიცი?
ჯუჯა (ყვირილით): ცურვა არც იქნება საჭირო… ეჰ, პატივცემულო მეფეო, ვინღა იცის ჩვენ დროში ნამდვილი ცურვა. აი, ბაბუაჩემი იყო კაცური კაცი. ხანდახან, უქმობისას, ბებილოს ძალით აგდებდა მდინარეში, რომ მერე თვითონვე გადაერჩინა. ყველა თავისებურად აფრენს, პატივცემულო დედოფალო. ჩვენ კი იმაზე შევჩერდით, რომ ცურვა საჭირო არ იქნება-მეთქი. მდინარის იქით დაგიხვდებათ ჩრდილოელების ველური ჯარი.
მეფე: აბა ისინი გადმოვლენ აქეთ?
ჯუჯა (ყვირილით): არა, პატივცემულო მეფეო… ეგრე უცებ ხომ არ გავახურებთ ომს? ჯობს, ჯერ თქვენ აქეთ დაბანაკდეთ. იმათ კი იქითა ნაპირზე დასცენ კარავი. სისხამ დილამდე ორივე მხარე ერთმანეთის ზვერვაში გალევს დროს…
მეფე: დილას კი დავაწიოკოთ!
ჯუჯა (ყვირილით): უფრო საინტერესოდ მოვყვეთ ეგ ამბავი, პატივცემულო მეფეო…
მეფე: მაინც როგორ?
ჯუჯა (ყვირილით): როგორ და, პატივცემულო მეფეო, გარიჟრაჟზე შემოაგდოს მდინარეში ბედაური ჩრდილოელთა ახოვანმა დევ-გმირმა.
მეფე: მარტომ?
დედოფალი: უიმეე… რა მაგარია?
მეფე: მაშ, მეც შემოვახტები ჩემ რაშს და…
ჯუჯა (ყვირილით): მოდით, პატივცემულო მეფეო, ჯერ თქვენი ლაშქრის გოლიათი გაეგებოს. მერე თავისთავად თქვენი ჯერიც დადგება? მანადმე კი, იმათიანმა «უხეთქნოს ხრმალი» თქვენს გოლიათს, გაუპოს თავი და გადმოაგდოს ცხენიდან!
მეფე (მრისხანედ): როგორ, ვიღაც გადამთიელმა რჩეული მხედარი მომიკლას?!
დედოფალი (სევდიანდ): ცაწკალი…
ჯუჯა (ყვირილით): თავდავიწყება ახლა იწყება, პატივცემულო მეფეო. ცხენზე შემომჯდარსა და განრისხებულს ხელში ორი შუბი გიპყრიათ, აჭენებთ ბედაურს და… ცუდს ნურაფერს იფიქრებთ, პატივცემულო დედოფალო… პატივცემულო მეფეო, ორივე შუბს ერთდროულად აძგერებთ წელში იმ მტარვალს და შუბებზე აგებულს გადისვრით წყალში.

(მეფე და დედოფალი ტაშს შემოსცხებენ და ერთმანეთს ეხუტებიან.)

მეფე: ჰა, როგორი ვარ მეფე ვარ, დედოფალო?
დედოფალი (მოფერებით): მერე რა, რო ნაადრევად გამიმელოტდი, ჩემო სიყვარულო… დალაქმა ხომ შემოთვალა რომ…
მეფე: რა ვთქვი მე, დედოფალო! განაგრძე ვაზირო!
ჯუჯა (ყვირილით): ხომ ღირსეული მატიანე იქმნება, პატივცემულო მეფეო?
მეფე: ეგ ყველაფერი კარგი, მაგრამ ერთი-ერთზე ომი ვის გაუგია?
ჯუჯა (ყვირილით): პატივცემულო მეფეო, მაგ კითხვაზე ასრე გიპასუხებთ – ერთ ჩემ მეზობელს თეთრი ვირი ჰყვანდა და როდესაც დიდი გრიგალი ამოვარდებოდა…
მეფე: ხომ გიბრძანე, რეგვენო, აღარ მაინტერესებს შენი მეზობლები, დედაბრები, ბებილო-ბაბუები და დედილოები-მეთქი?!!!
დედოფალი: ისევ წვრილმანებზე ჯავრობ, ძვირფასო… რაც თმა გაქვს შერჩენილი იმასაც სულ არ უფრთხილდები…
მეფე: დედოფალო, კიდევ ერთხელ თმაზე დამელაპარაკები და სულ გადავალ ჭკუიდან!!…
დედოფალი: რა დროს ეგეთებზე ბრაზია, ისეთი საინტერესო ამბავი იყოლებოდა…
ჯუჯა (ყვირილით): მართლაც და, სად შევჩერდით, პატივცემულო მეფეო?
მეფე (წყნარად): მე რომ ვიღაც შუბებზე ავაგე…
ჯუჯა (ყვირილით): ჰოდა, ის დღე ეგრე ჩამთავრდა. გავათენოთ მეორე. მზე მთელი თავისი ბრწყინვალებით რომ დაენათა კავკასიონის თოვლიან მწვერვალებს…
მეფე: ბუნების აღწერა რა ჯანდაბად გვინდა?
ჯუჯა (ყვირილით): შენიშვნა მიღებულია, პატივცემულო მეფეო… ბუნება შთამომავლობას არ დააინტერესებს. ანუ აღვნუსხოთ ოდენ ძირითადი მომენტები… მოდით, იქითა მხრიდან ამ ჯერზე გამოვიყვანოთ იმ გოლიათზე ორჯერ უფრო ახოვანი…
მეფე: და იმასაც მოვერიე?
ჯუჯა (ყვირილით): სხვა რა გზა გქონდათ, პატივცემულო მეფეო?
დედოფალი: ყველაფერი დაწვრილებით ჩასწერე, პირველო ვაზირო! სულ ასო-ასო გადავამოწმებ, იცოდე!
ჯუჯა (ყვირილით): ანუ, პატივცემულო მეფეო, თავიდან ის დაგიშენს ისართა სეტყვას, თქვენ კი ფარით აისხლეტთ ყველას. ვერაფერს რომ ვერ გახდება ის უნამუსო, დაუმიზნებს თქვენს რაშს…
მეფე (ყვირილით): ჰმ! ჩემს დევთან ნაჯვარ რაშს?
ჯუჯა (ყვირილით): მეორეცა გყავთ, პატივცემულო მეფეო – იმაზე უკეთესი. ამხელა მეფე-კაცი ცალი ცხენით ხომ არ იკადრებდით ომში წასვლას…
მეფე: მართალია…
ჯუჯა (ყვირილით): ჰოდა, პატივცემულო მეფეო, ელვის სისწრაფით აღმართეთ ყალყზე თქვენი ტაიჭი და დაჭრილი მიაგდეთ იმ ვერაგს… მოიქნიეთ ხრმალი და… გავაგრძელო?
დედოფალი: შუაზე გაჰკვეთოს ის საძაგელი!
ჯუჯა (ყვირილით): იყოს შუაზე.

(მეფე და დედოფალი კვლავ ტაშს შემოსცხებენ და ისევ ერთმანეთს ეხუტებიან.)

ჯუჯა (ყვირილით) შემდეგ შემუსრეთ მათი ლაშქარი და…
მეფე: ისევ მარტომ?
ჯუჯა (ყვირილით): ეგ უკვე მართლა ზღაპარი გამოვა, პატივცემულო მეფეო. შთამომავლობა აღარ ირწმუნებს. ზურგს ხომ იმოდენა მხედრობა გიმშვენებთ. მოკლედ, დაიპყარით ჩრდილოეთი, მერე დასავლეთი…
მეფე: დასავლეთით ზღვაა, ბრიყვო!
დედოფალი: რა მოხდა, მერე? განა ზღვის დაპყრობა არ შეიძლება?
ჯუჯა (ყვირილით): როგორ არ შეიძლება? მაგაში რომ პატივცემული მეფე დავარწმუნო, ერთ სასეირო ამბავს მოვყვები…
მეფე: თემიდან ნუ უხვევ! განაგრძე!
ჯუჯა (ყვირილით): მერე კი გაეშურეთ სალაშქროდ ჰინდოეთს, თქვენი მეგობარი მეფის მიწვევით…
მეფე: ჰინდო მეფეებს სულ არ ვიცნობ…
ჯუჯა (ყვირილით): სამაგიეროდ, ისინი გიცნობენ, პატივცემულო მეფეო…
დედოფალი: და ჩემზე არაფერს ჩაწერთ?
ჯუჯა (ყვირილით): პატივცემულო მეფეო, საშვილთაშვილოდ შევრცხვებით, თქვენს აღმშენებლურ საქმეებზე რომ არ ვქვათ სიტყვა…
მეფე: ეგ რაღაა?
ჯუჯა (ყვირილით): შთამომავლობის საკეთილდღეოდ თქვენს მიერ რაიმე კეთილშობილურის ჩადენაზეც ხომ უნდა მოვყვეთ?
დედოფალი: ჩემი ქერა დალალები როდისღა?
მეფე: გვაცალე, დედოფალო!
ჯუჯა (ყვირილით): თუნდაც ქალაქი რომ დაგვეარსებინა?
მეფე: ეგ რომელი?
ჯუჯა (ყვირილით): ამჟამად სადაც ვიმყოფებით, პატივცემულო მეფეო… ჩავწეროთ რომ თქვენი დაარსებულია და მოვყვეთ როგორ…
დედოფალი: უიმე, ჯერ ჩემ დალალებზე და მერე რაზეც გენებოთ!!!

(დარბაზში შემოდის წელში გაჯგიმული ბაზიერი. მაჯაზე უზის მიმინო.)

მეფე (მრისხანედ): დაუკაკუნებლად როგორ გაბედე, ბაზიერო?!
ბაზიერი (დინჯად): წინაპართა ძვლებს გეფიცებით, უნდა გაგაოცოთ, თქვენო უდიდებულესობავ!
ჯუჯა (ყვირილით): პატივცემული მეფე გეკითხება, როგორ გაბედე ხელის შეშლაო?!!
ბაზიერი: ასეთი რამ, მეფეო, სადმე თუ მოგესმინოთ, ანდა გენახოთ… წინაპართა ძვლებს გეფიცებით… აგერ უსმინეთ – ერთი, ორი და… სამი!

(სიჩუმე.)

ჯუჯა (ყვირილით): გამასხარავებას უბედავ, პატივცემულ მეფესა და დედოფალს, ბაზიერო?!
ბაზიერი: იიი… წინაპართა ძვლებს გეფიცებით, მეფეო, ლაპარაკობდა!
მეფე: ვინ ლაპარაკობდა?
ბაზიერი: მიმინო, მეფეო! (მიმინოს) რა ჯანდაბა გეტაკა, შე ოჯახამოსაწყვეტო?!
დედოფალი: უიმე, ჩემი ხომ არ შერცხვა?
მეფე: რა მიმინო ლაპარაკობდა, ბაზიერო! გაროზგვა ხომ არ მოგენატრა, ნეტავ ვიცოდე?!
ჯუჯა (ყვირილით): ისე, პატივცემულო მეფეო, ჩვენკენ, ერთ გლეხიკაცს ძაღლი ჰყავდა გაქუცული და…
მეფე: ახლა გადავირევი!!
ბაზიერი: წინაპართა ძვლებს გეფიცების, მეფეო, ეს სასიკვდილე, სანამ აქ ფეხს არ შემოვდგამდი, ენას არ აჩერებდა.
მეფე: რაო, რას ამბობდა?
ბაზიერი: თავიდან, მეფეო…. ხმა რომ ამოიღო, არც მორიდებია, წინაპართა ძვლებს გეფიცებით – ბაზიერო, ნეტაი შენ ჭკუა მოგცა, მე კი ხოხობი საჯიჯგნადო…
ჯუჯა: და ახლა რატომაა ჩუმად?
ბაზიერი: შესაძლოა, ვინმეს უცხოობს, ან აღარ ვიცი…
მეფე: ვის უცხოობს, ვირო… ყველა ჩვენიანია…
დედოფალი: ვაცალოთ, გაშინაურდეს!
მეფე (დამცინავად): ყურის ძირები ხომ არ დაგვეფხანა ბარემ, დედოფალო?!
მიმინო: მის უდიდებულესობა მეფეს ჩემი ფრინველური სალამი!!
დედოფალი: უიმე, დაილაპარაკა!
ბაზიერი (ნასიამოვნები და ამაყი): აკი ვამბობდი, წინაპართა ძვლებს ტყუილად ხომ არ დავიფიცებდი… თქვენ კიდევ არ გეჯერათ…
მეფე: ბაზიერო, უთხარი, კიდევ თქვას რამე!
ბაზიერი: ჰე, თქვი კიდევ რამე!
მიმინო: რა ვთქვა?
ბაზიერი: სულ ერთია, ოღონდ თქვი და…
მიმინო: ეგ რა მშვენიერი დალალები გქონიათ, დედოფალო!
დედოფალი: უიმე, ჩემი სიკვდილი – ჩემი ქერა დალალები შემიქო!!
ჯუჯა (ყვირილით): პატივცემულო მეფეო, ეს მიმინოც აუცილებლად ჩასაწერი გვყავს!
მეფე: ნუ ღრიალებ! ვინ დაიჯერებს რომ ლაპარაკობდა?
დედოფალი: ჩვენ ხომ ვხედავთ და გვესმის? სახელი თუ აქვს?
მიმინო: დედოფალო, ჩვენ, მიმინოებს სახელები არ გვაქვს. არც გვარები… მე პირადად სხვებისგან იმის გამოვირჩევი, რომ – აგერ დამაკვირდით… კინკრიხოზე ბუმბული მაქვს გაცვენილი დარდისგან…
დედოფალი: მაგას უცებ ვუშველით! ჩვენმა მკურნალმა მასწავლა, ახალმთვარობისას საკუთარი ფისები უნდა მიისვ-მოისვა ეგეთ ადგილებზეო…
მიმინო: ჩვენ, დედოფალო, მიმინოები, საერთოდ არ ვფისავთ!
დედოფალი: უიმე, იკავებთ?
მეფე: მერამდენეჯერ უნდა გიბრძანო, დედოფალო, თმასა და შარდზე კრინტი აღარ დაძრა-მეთქი!
ჯუჯა (ყვირილით): რა ვქნათ, პატივცემულო მეფეო, არ ჩავწეროთ მიმინო?
მეფე: ლაყბობის იქით რა იცი, ფრინველო?
მიმინო: ნაირ-ნაირი სიმსუქნის ხოხბების ჭერა.
დედოფალი: უიმე, ჩემი წავუსვათ და ოქროსფერდალალებიანი მიმინო გვეყოლება.
მეფე: დედოფალო, კიდევ ერთხელ იგივე, და მიგაბრძანებ გარეთ! ბაზიერო, შენ და აეგ ფრინველი აგერ, ახლოში მომიკალათდით! არ გავიგონო წამოძახილები!!
მიმინო: იერზე გატყობს, მეფეო, საშვილიშვილო საქმით უნდა იყოთ დაკავებული!
მეფე: რაზე შევჩერდით, პირველო ვაზირო?
ჯუჯა (ყვირილით): ქალაქის დაარსებაზე, პატივცემულო მეფეო!
მეფე: ცოტა ჩუმად რომ იყვირო, გგონია ვერ გავიგებ? ქალაქი როგორღა დავაარსოთ?
მიმინო: თქვენის ნებართვით, მეც წაგეშველებით მაგ ამბავში, მეფეო!

(დარბაზიი შემოდის გაფხორილი ინდაური)

მეფე: ეს საიდანღა შემოჭაჭანდა?!
ინდაური: ვინ გამიბედა ყველაზე გრძელი ბუმბულის გამოძრობა?!

(ჯუჯა ინდაურის ფრთასა და გრაგნილს ზურგს უკან მალავს)

ჯუჯა (ყვირილით): ერთი ამას უყურეთ, პატივცემულო მეფეო!
მეფე: გააძევეთ ახლავე აქედან! სამეფო დარბაზია ეს თუ საქათმე?!
ინდაური: რადგან აქამდე ხმას არ ვიღებდი, სულ არარაობა გეგონეთ და გადამიარეთ, არა? არა, თუ ვაჟკაცია, დამენახოს ერთი, რომელი იყო ის ჭკვიანი, სისულელეების საჯღაბნად ყველაზე გრძელი ბუმბული რომ ამომაპუტა!
ჯუჯა (ყვირილით): ბაზიერო, შენი ფრინველებს უკეთესად ესმით!
დედოფალი: სადაც მიმინოს ასწავლე, იქ ამასაც დააშოშმინებ!
ინდაური: მეძინა და დრო იხელთეთ, არა, მთხლეებო?
ჯუჯა (ყვირილით): დახეთ, რეებსა ბედავს, პატივცემულო მეფეო?
მეფე (მრისხანედ): ინდაურო!!
ჯუჯა (ყვირილით): ბაზიერო, ამ ქათმის მორჯულება შენზეა-მეთქი!!
ინდაური (ჯუჯას): ვინაა ბიჭო, შენი ქათამი?!
ბაზიერი (დინჯად): წინაპართა ძვლებს გეფიცებით, მეფეო, შეხეთ, როგორ ელაპარაკება პირველ ვაზირს?!
ჯუჯა (ყვირილის ინდაურს): იჰ! შენი ბიჭი ვინღაა?!
ინდაური (ჯუჯას): ბიჭო, ვინაა-მეთქი შენი ქათამი?! ხომ არ გინდა ერთი მოგაფეთო მაგ სიფათში?!
დედოფალი: უიმე, ახლავე გაჩერდით და ჩამოართვით ხელი ერთმანეთს!
მეფე: დედოფალო, შენ არავინ გეკითხება!
ინდაური: ამას ხელი როგორ ჩამოვართვა, ამ…
ჯუჯა (ყვირილით): გაწი ეგ შენი ჭუჭყიანი ფრთა!
ინდაური: გეხები, ძმაო?!
ჯუჯა (ყვირილით): გაწი-მეთქი ეგ შენი სუნიანი ფრთა!
ინდაური: ჰაერი საერთოა, ძმაო! ხომ არ გეხები?
დედოფალი: უიმე, მანდილი ხომ არ ჩამეგდო?
მეფე (ჯუჯას): ვაზირო, ახლავე გარეთ გააგდე ეგ ინდაური!!
ჯუჯა (ყვირილით): გაეთრიე ახლავე გარეთ!!!
ინდაური: მოიცა-მოიცა! ხელში რა გიჭირავს, კარგად დამანახე! მოიცა, ეგ შენ არ იყავი, ბუმბული რომ მომაპუტე და ფანჯრიდან მისროლე?
მეფე: ჰო, ეგ იყო. მერე?
ბაზიერი: ინდაურო, დაწყნარდი ახლა და წადი შენი გზით. წამო, თუ გინდა სიმინდს დაგიყრი, წინაპართა ძვლებს გეფიცები…
ინდაური: შეიყარე ეგ შენი სიმინდი უკან. ე, გამიშვით, ჩემი დედას გეფიცებით!! (იწევს ჯუჯასკენ)
ჯუჯა (ყვირილით): ვისზე იწევი, შე ინდაურო, შენა?!
დედოფალი: უიმე, გააშველეთ!
ჯუჯა (ყვირილით): შენ თვალში ხომ არ გეპატარავები?!
ინდაური: ბუმბული ვის გამოაძვრე, შე არაკაცო?!
ჯუჯა (ყვირილით): ვინაა შენი არაკაცი?!
ბაზიერი (მიმინოს): ცუდი სუნი ტრიალებს, წინაპართა ძვლებს გეფიცები… სიტყვა უნდა ჩააგდო…
მიმინო: რა ვთქვა?
ბაზიერი: შენებურია და იქნებ დაგიგდოს ყური, წინაპართა ძვლებს გეფიცები…
მიმინო (ინდაურს): ეი, თავგასიებულო! ერთი აქეთ მომხედე!
ინდაური (მიმინოს): ეს ვინღაა?
მიმინო: ვეღარა მცნობ არა?
ინდაური: ჩემნაირო, შენც ამათკენ ხარ?
მიმინო: ამათკენ კი არა, როგორ გაბედე მეფე-დედოფლის შეწუხება ერთი ბინძური ბუმბულის გამო?
ინდაური: ვისა, ბიჭო, მე მეუბნები?!
დედოფალი: დიახაც, შენ გეუბნება!
მიმინო: როგორ გაბედე-მეთქი?!
ინდაური: ეს ნახე რა დღეშია. გამო აბა ერთი გარეთ!
ბაზიერი: გგონია შეეშინდება? არც ერთი წამით, წინაპართა ძვლებს გეფიცებით… მიდი, მიმინ!!

(მიმინო და ინდაური ერთად გადიან დარბაზიდან.)

მეფე: რა იყო ეს?!.. ამ ფრინველსაც შენ ასწავლიდი, ბაზიერო, ლაპარაკს?
ბაზიერი: არა, მეფეო… წინაპართა ძვლებს გეფიცებით… ქათმებთან და ინდაურებთან აბა რა საქმე მაქვს…
დედოფალი (მეფეს მოფერებით): ჩემო ჩიტო, მაგ შენს ერთ ბღუჯა თმას ეგ უნდოდა?
მეფე: თავი დამანებე, დედოფალო! ყელში ამოვიდა ეგ შენი თმა და დალალები!
დედოფალი: ჩემი დალალებისგან რაღა გინდა?! ამის მეასედი მაინც გქონდეს!
ბაზიერი: დედოფალო, როგორ ბრძანეთ იმ წამალზე? ამ მიმინოს იქნებ ვუშველო რამე, თორემ რაც გამიმელოტდა, ახალგაზრდა მიმინოები პატივს აღარ სცემენ, წინაპართა ძვლებს გეფიცების…
დედოფალი: როგორ და – როგორც მკურნალმა დამარიგა: ახალმთვარობისას საკუთარი ფისებითო…
ბაზიერი: ჩემით?
ჯუჯა (ყვირილით): შენით კი არა, იმისით!
ბაზიერი: ისინი რომ არა შვებიან?
მეფე: ახლა გავგიჟდები!
დედოფალი: მაშინ შენით! მაგრამ შენ თმის ფერი არ გივარგა!
ჯუჯა (ყვირილით): პატივცემულო მეფეო, ისე ყველაფერი რომ განზე გადავდოთ, რა საოცრად შეგცვლიდათ და მოგიხდებოდათ კაი ოქროსფერი თმა…
დედოფალი: უიმე, მიმინოზეც ჩემით ხომ არ გვეცადა? ოქროსფერდალალიანი მიმინო ჯერ არცერთ მეფე-დედოფალს არა ჰყოლია.
მეფე: ყველანი გინდათ გაგაძევოთ?!
დედოფალი: რა დროს გაძევებაა… ახალმთვარობა როდის უწევს, ბაზიერო?
ბაზიერი: დღეს ღამით, დედოფალო, წინაპართა ძვლებს გეფიცებით… მიმინო სადღა დაიკარგა ამდენ ხანს? გავიდე ერთი, ვნახო!

(ბაზიერი გადის დარბაზიდან).

დედოფალი: ჰოდა, ჩვენს მიმინოს ოქროს დალალებს ამოვუყვანთ! (მეფეს) შენზეც ვცადოთ რა, ჩიტო? ჯერ მიმინოზე, მერე შენზე!
ჯუჯა (ყვირილით): ჩვენი თუ გერიდებათ, პატივცემულო მეფეო, რა გჭირთ მოსარიდებელი… უცხოები ხომ არ ვართ…
დედოფალი: ჩემ ჩიტუნას ოქროსფერი დალალები ექნება!
მეფე: ჩიტუნას მოგცემ მე შენ!
ჯუჯა (ყვირილით): ამდენი, პატივცემულო მეფეო, ბაბუაჩემს არ უხვეწნია, ბებილო რომ ცოლად მოიყვანა…
მეფე: ეგეც ჩავწეროთ, რეგვენო?!
ჯუჯა (ყვირილით): სადა, აქა? არა, პატივცემულო მეფეო, ეგ რა სახსენებელია. სადაც გავჩერდით, ზუსტად იქიდან განვაგრძოთ. სად ვიყავით?
მეფე: ქალაქის დაარსებაზე.
ჯუჯა (ყვირილით): თქვენს თმაზე კი კრინტი არ იქნება დაძრული.

(დარბაზში შემოდის აცრემლებული ბაზიერი.)

ბაზიერი: წინაპართა ძვლებს გეფიცებით, მეფეო… წინაპართა ძვლებს გეფიცებით…
დედოფალი: რა მოხდა, ბაზიერო?
ბაზიერი: სულ წყალში ჩაიყარა შრომა, წინაპართა ძვლებს გეფიცებით…
მეფე: რა ძვლები? რომელი შრომა?
ბაზიერი: იმათ იქ ძიძგილაობა დაუწყიათ…
ჯუჯა: ვისა?
ბაზიერი: ვისა და ჩემ მიმინოს და იმ ტიალ ინდაურს.
მეფე: მერე?
ბაზიერი: მერე, მეფეო, ამ ჭიდაობა-გორაობაში კი ჩაცვენილან თქვენთვის გაცხელებულ აბანოში…. ორივე მოხარშული ტივტივებს, წინაპართა ძვლებს გეფიცებით!
დედოფალი: ვაიმე… რას ამბობ!
ბაზიერი: ერთმანეთს ჩაკონილები, დედოფალო, წინაპართა ძვლებს გეფიცებით!
ჯუჯა (ყვირილით): ეჰ, მეფეო, საცოდავმა ბაბუაჩემმა, აი იმან, ქალები რომ უყვარდა, იცოდა ხოლმე თქმა…
მეფე: რა დროს ბაბუაშენია, ბრიყვო?!!!
დედოფალი (ქვითინით): საწყლებიიიი… ის ინდაურიც როგორ შემეცოდაა…
ჯუჯა (ყვირილით): ყველანი წუთისოფლის შვილები ვართ, პატივცემულო დედოფალო… რას გადიოდნენ გარეთ…. აქ გაერკვიათ საქმე… შენ კიდევ, ბაზიერო, ის შენი მიმინო სულ ტყუილად ჩარიე მაგ ამბავში… გეცლიათ და მაგ ინდაურს მე თვითონ მოვუგრეხდი კისერს…
ბაზიერი: იქით არ მოეგრიხა, წინაპართა ძვლებს გეფიცებით!
ჯუჯა (ყვირილით): ვის უნდა მოეგრიხა?! იმას ჩემთვის?
დედოფალი: ახლავე ორივემ ჩაიწყვიტეთ ხმა!
მეფე: მოდით ახლა, ყველამ ფეხზე ადგომითა და წუთიერი დუმილით პატივი ვცეთ უდროოდ მოხარშულების… მმმ… უდროოდ დაღუპულთა ხსოვნას.

(ყველანი დგებიან და თავებს ქინდრავენ.)

მეფე: თავისუფლაად!!
ჯუჯა (ყვირილით): ბაზიერო, ერთი შენ არ იცრემლებოდე. ფრინველის ლაპარაკი არ გამიგია მე. ნამეტანი მოუვიდათ და დაისაჯნენ კიდეც! პატივცემულო მეფეო, თუ გნებავთ, მზარეულს ვეტყვი, გავაპუტინებ და კაი ჩახოხბილსაც გავაკეთებინებ.
დედოფალი: ცხიმიანის ჭამა ასუქებს! მეორეც ერთი – დღეს თმის ამბავი გვაქვს მოსაგვარებელი.
ჯუჯა (ყვირილით): ჩვენც ხვალ მივირთვათ, პატივცემულო მეფეო და დედოფალო, სადილად.
მეფე: აბა, ერთი წამიყვანეთ და მანახეთ ის საცოდავები.

(მიდიან დარბაზის კარისკენ)

ჯუჯა (ყვირილით): მე სუფრას გავაწყობინებ. თან მზარეულს ხვალინდელ სადილზეც დაველაპარაკები.
ბაზიერი (ქვითინით): ჩემი მიმინო, წინაპართა ძვლებს გეფიცებით…
მეფე: რა ძვლები ჰქონდათ მაინც ამ შენ წინაპრებს ამისთანა, რომ გადაგვაყოლე ზედ?!
ბაზიერი (ქვითინით): მართლა წინაპართა ძვლებს გეფიცებით, მეფეო… წინაპართა ძვლებს…
დედოფალი: უიმე, დღეს რამდენი წყალი მექნება დასალევი! ხიტო, არ დაგავიწყდეს – დღეს ღამით ახალმთვარობაა!!!

(ისმის საზეიმო მუსიკა. ყველანი გადიან.)

ფარდა

1999. თბილისი

წყარო: ლიბ.გე

Posted in დრამატურგია | Tagged | Leave a comment

ირაკლი სამსონაძე: ინდაური ინდიკოს საახალწლო თავგადასავალი

Irakli Samsonadze©Photo by Maka Miqeladze, 2011

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ირაკლი სამსონაძე

ინდაური ინდიკოს საახალწლო თავგადასავალი
ქართული ხალხური ზღაპრების მიხედვით

მოქმედი პირნი:
1. ინდაური ინდიკო – ციდან მოვლენილი საჩუქარი, ასე ვთქვათ…
2. თოვლის პაპა;
3. ბაბალე – მისი მეუღლე;
4. კომბლე – კეთილი მწყემსი;
5. კომბლეს ცხვარი;
6. ნაცარქექია;
7. დევი;
8. მელა;
9. მგელი.

თოვლის პაპას სახლი. ტრადიციული ქართული გარემო. ბუხარი, მაგიდა, რამდენიმე ჯორკო, კედელზე წითელი წიწაკების აცმა.

სურათი პირველი: – აქა ამბავი თოვლის ბებო ბაბალეს უცნაური გამოჩენისა.

თოვლის პაპას შუბლზე ცივი საფენი დაუდევს. ოხრავს. დოქიდან წყალს ჩამოისხამს თასში. კარზე კაკუნი.
თოვლის პაპა საფენს მოიხსნის, თავს გაოიყოჩაღებს, ჩაახველებს – მობრძანდი, სტუმარი ღვთისაა.
ღია კარში კეთილი მწყემსი, კომბლე გამოჩნდება.
კომბლე – სტუმარი არ დალეოდეს აქაურობას, გამარჯობა, თოვლის პაპავ!
თოვლის პაპა – შენა ხარ, კომბლე?! ეჰ…
პირვანდელ მდგომარეობას დაუბრუნდება. მობრძანდი – კომბლე შემოდის. – რა დაგემართა, შეუძლოდ ხარ?!
თოვლის პაპა – ნუ მკითხავ – გუშინ ნაცარქექიასთან ცოტა – უჰ, თავი…
კომბლე – გასაგებია… გაკეთებულ ღვინოს რომ ასაღებდა ტყეში, ვიცოდი, მაგრამ თოვლის პაპასაც თუ შებედავდა, ვერ ვიფიქრებდი.
თოვლის პაპა – დაილოცეო და ჰა… ანდა, როგორ არ უნდა დაილოცო, როცა თოვლის პაპა ხარ… დავსჯი მე მაგას – ფალსიფიკაციისთვის… (წყალს მოისვამს, დარბაზისკენ გამოიხედავს) ფალსიფიკაცია, ბავშვებო, გაყალბებას ნიშნავს ქართულ ენაზე, მაგრამ ისე მიგვაჩვიეს ტელევიზორიდან ამ უცხო სიტყვებს, რომ მეც კი წამომცდება ხოლმე… (კომბლესკენ) შენ საით, კომბლე?
თოვლის პაპა – აბა, კაცო, ახალი წელი კარს მოგვადგა, რამდენი საჩუქარი მაქვს ბავშვებისთვის დასარიგებელი და ამ დღეში კი ჩამაგდო ნაცარქექიამ – ბაბალეც აგვიანებს, წნევის წამალს გიყიდიო… სადაა ამდენ ხანს –
(გამოჩნდება ბაბალე უცნაური პარიკით თავზე და საკმაოდ დამოკლებული კაბით).
ბაბალე – სად ვარ და აქ ვარ, ჩემო დზვირფასოო…
თოვლის პაპა – დზვირ?!. ჰა?!.
კომბლე – ვაი…
თოვლის პაპა – რაა გჭირს, ბაბალე?!
ბაბალე – რა უნდა მჭირდეს, საახალწლოდ ახლადგახსნილ სილამაზის სალონს მივაკითხე – ინდიკო დაურქმევიათ სალონისთვის, ნაცარქექიას მოპოვებული ინვესტიციააო… აბა, როგორია?! (დატრიალდება)
კომბლე – მე წავალ… ბოდიში…
ბაბალე – რატომ, კომბლეე, დარჩებოდეთ ჩვენსა, კოკტეილზეედ…
თოვლის პაპა – რომელ კოკტეილზე?..
კომბლე – არა, არა, ბბოდიში… ცხვარს თივა უნდა მივუტანო (კარის ზღურბლს გაჰკრავს თავს) უჰ… მმააპატიეთ… (ნაჩქარევად დატოვებს იქაურობას.

სურათი მეორე: აქა ამბავი ბუხარში ჩამოვარდნილი ამანათისა.
თოვლის პაპა – რა გჭირს, ქალო, ამისთანა სტუმარი დამიფრთხე.
ბაბალე – ოჰ, ამისთანა… XXI საუკუნეში კაცს თივა მიაქვს ცხვრისთვის…
თოვლის პაპა – აბა, რა უნდა წაუღო ცხვარს, ბაბალე?
ბაბალე – რა და, ბატონო, იცი შენ რომ იქ, აი იქ, იქით – ცხვრებისთვის, კაცებისთვის, გოჭებისთვის და ძაღლებისთვის პანსიონებია გახსნილი – აქ თივა უზიდე შენი ზურგით…
თოვლის პაპა – სად გაგანათლეს, ქალბატონო ბაბალე, ასე, საინტერესოა…
ბაბალე – სად და სილამაზის სალონში…
თოვლის პაპა – რა ქვიაო?
ბაბალე – ინდიკოო… ქვიაო…
თოვლის პაპა – ღმერთო, ნუ შემშლი ამ საახალწლოდ, ბავშვებს ვინ დაურიგებს საჩუქრებსა და ფოჩიან კამფეტებს… ვინ დალოცავს მადლიანი ქართულით ფუძე-ჭერს, ვინ…
ბაბალე – გაიგე, ადამიანო, ინტერნეტის დროში ვცხოვრობთ, ტექნოკრატიულ ეპოქაში, შენ კი ისევ ძველებურად აპიპინებ, შენსას…
თოვლის პაპა – მე ვაპიპინებ, მეე?! (გამოხედავს) ბავშვები, ეს ცუდი მიმართვაა და ნიშნავს…
ბაბალე – კაი, მეტისმეტი მომივიდა, მაგრამ ისევ შენთვის ვამბობ, დზვირფასო.
თოვლის პაპა – აღარ გავიგონო ეს – დზ… რას ნიშნავს დზვირფასო, როცა ქართულად ითქმება ძვირფასო, მემესიჯები?!..
ბაბალე – ჰოდა, ძალიან ცუდი, რომ არასოდეს… გვიმესიჯია?! ცუდია, ცუდი…
თოვლის – მე წერილებს გწერდი შენ, ზოგჯერ ლექსებადაც!.. ბაბალე, მომისმინე, ბაბალე, არ შეიძლება ასე ხელაღებით ყველაფრის უარყოფა… რაღაც უნდა შევინახოთ, ბაბალე, ტრადიცია უნდა შევინახოთ, გოგო, ბრმა წამხედურობით კარგი არაფერი გამოვა, ბაბალე… მე პაპას უნდა ვგავდე, შენ უნდა გავდე ბებოს, ბაბალე.
ბაბალე (წაუტირებს) – ბებოს, ჰო, ბებოს… ოჰო (გამოხედავს) და შენ რომ პაპას გავდე, ხოლო მე თანამედროვე, საქმიან, ემანსიპირებულ ქალს, არ შეიძლება? იმიჯი რომ მქონდეს ასეთი, ჰა?!
თოვლის პაპა – იმიჯი, ბავშვებო, ნიშნავს… (პაუზის შემდეგ) რა სილამაზის სალონში მოხვდი ამისთანა უნაიროში, ქალო… გული… გული… წნევა!..
ბაბალე შეფუცხუნდება, საიდანღაც წნევის აპარატს გამოაჩენს, სკამზე მისვენებულ თოვლის პაპას წნევას უსინჯავს.
ბაბალე – დამშვიდდი ახლა, ჰო… რანაირი ისა ხარ, პირდაპირ… ფიცხი… ყველაფრის გულთან მიტანა იცი – აი, 190/100-ზე არ შეიძლება ასე ნერვებზე აყოლა არაფრის გამო, სანტა კლაუსი გათანამედროვდა და შენ რა გახდი ასეთი…
თოვლის პაპა – ვინ გითხრა, რომ სანტა-კლაუსი გათანამედროვდა?
ბაბალე – სილამაზის სალონში თქვეს.
თოვლის პაპა – ტყუილია, ჭორია… სანტა-კლაუსი წესიერი კაცია..
ბაბალე – ვითომ წესიერი არ შეიძლება თანამედროვე იყოს?!
თოვლის პაპა – თოვლის პაპებში – არა. თოვლის პაპა მხოლოდ და მხოლოდ ტრადიციულია. მოიშალე ეგ ვარცხნილობა… და კაბული კაბაც…
ბაბალე – პარიკია, დამშვიდდი… (კაბასაც ჩამოიწევს) ჯიუტი რო გამოვა კაცი, იმას…
თოვლის პაპა – გამიზომე ახლა წნევა.
ბაბალე – დაიცა, წამალი მოგიტანე…
თოვლის პაპა – აღარ მჭირდება წამალი, შენ რომ ასეთს გხედავ, კარგად ვხდები… გამიზომე…
ბაბალე – საოცრება… 120/70-ზე… კოსმონავტის წნევაა…
თოვლის პაპა – ჰო, მოვმჯობინდი… დამეხმარე ახლა, საჩუქრები დავახარისხო, ხომ იცი, ის ოთიკოსო, ის კესოსო, ის სალომესო, გიგისო… ჰე გამოიტანე ხურჯინი და შევუდგეთ საქმეს…
ბაბალე (წამოდგება) – რას გახდება შენთან ქალი… (ხურჯინი მოაქვს, ამდროს ბუხარში ამანათი ჩამოვარდება, ბაბალე შეცბება) – ვაი…
თოვლის პაპა – ეს რაა?
ბაბალე – დედაა, ამანათი!… სანტა-კლაუსი თუ გვილოცავს ახალ წელს, იმან იცის ასე, ბუხრიდან ჩამოგდება საჩუქრის…
ბაბალე და თოვლის პაპა ამანათს უახლოვდებიან.

სურათი მესამე – აქა ამბავი ინდაური ინდიკოს გამოჩენისა, რომელიც თავის თავს ციდან მოვლენილ საჩუქარს უწოდებს.

ამანათი თავისით იხსნება და იქიდან… თქვენ წარმოიდგინეთ, ინდაური! კი, აშკარად ინდაური, თანაც გაღიმებული…
ბაბალე – ინდაური?!
თოვლის პაპა – მგონი ინდაურია, კი…
უცნაური სუბიექტი – ინდიკოო…
თოვლის პაპა – ბატონო?!
ინდიკო – შეგიძლიათ, ინდიკოო დამიძახოთ, შინაურულად…
ბაბალე – ღმერთო, ნუ შემშლი… სილამაზის სალონი როა, ინდიკო, ის რაა თქვენი… უი, მაპატიეთ, სილამაზის სალონი რა უნდა იყოს; თქვენ მეპატრონე ბრძანდებით?
ინდიკო – დიახ, ვარ! მეპატრონე… ასე ვთქვათ, საკონტროლო პაკეტის 51% ვფლობ, მართვის უფლებით…
ბაბალე – სასიამოვნოა…
ინდიკო (გარემოთ ათვალიერებს) – სასიამოვნო იქნება, გენაცვალე, აბა, რა იქნება, ჩემისთანა ციდან მოვლენილი საჩუქარი ამ ბნელ, ჩამორჩენილ, არქაულ გარემოში…
თოვლის პაპა – არქაული, ბავშვებო, ძველს ნიშნავს… ძალიან ძველს, მაგრამ… (ინდიკოს გახედავს) რა უფლებით მილანძღავს ოჯახს, ეს…
ინდიკო (გარემოს ათვალიერებს) – რომელ საუკუნეში ცხოვრობთ, თქვე გაჭირებულებო!… რა დიზაინია, რა გამჭვარტლული სინამდვილე, ასე ვთქვათ… არა, არა, აქაურობა უნდა შევცვალო…
ბაბალე (თოვლის პაპას) – აი, რას გეუბნებოდი… )ინდიკოს) თქვენ დიზაინერიც ბრძანდებით?
ინდიკო – კი… ვარ, ასე ვთქვათ! საქვეყნოდ ცნობილი დიზაინერი ვარ მე! და საერთოდ, მე ყველაფერი ვარ… ძალიან იოლად ვეუფლები ყველა პროფესიას, თქვენ წარმოიდგინეთ… აი, ასეთი ვარ მე, ინდიკოო… ციდან მოვლენილი საჩუქარი!
თოვლის პაპა – რა საინტერესო ინდაური ყოფილხარ…
ინდიკო – ირონიას ვგრძნობ, მაგრამ ჩვენ ირონიით ვერ შეგვაშინებთ! ჩვენ დიდი და მნიშვნელოვანი საქმეები უნდა ვაკეთოთ…
თოვლის პაპა – ვინ, – თქვენ?!
ინდიკო – ჩვენს როცა ვამბობ, ვგულისხმობ – მეს, მაგრამ ვამბობ ჩვენს, რადგან ვარ უაღრესად თავმდაბალი… (მობილურის ზარი) უკაცრავად… (მობილურზე ლაპარაკობს) ჰო! ჩამოვფრინდი!.. მაგრამ, რომ იცოდე, სად ჩამოვფრინდი… ჯორკოებია ისეთი, კურტუმო გაგიქვავდება, ასე ვთქვათ… კედელზე წითელი წიწაკების აცმა და ეს ნივრები… ნივრები… მოკლედ, ჩემი ხელი აკლია აქაურობას… ბიზნესგეგმა უკვე შევადგინე… შევცვლით, ყველაფერს შევცვლით, და ისე შევცვლით, რომ დასის ფანტასტიშ იქნება, ერთი სიტყვით… (მობილურს შეინახავს).
თოვლის პაპა – ეგ ვინ იყო, თუ უკაცრავად არ ვიყო, ჰა?!
ინდიკო – მეგობარია ჩემი, ერთობლივ პროექტში მივიღეთ გრანტი.
თოვლის პაპა – ააა?! და მეგობარიც ინდაურია?
ინდიკო – არა, ბატონო, მეგობარი ბატია, თეოფილე…
თოვლის პაპა – აჰა, ბატიღა გვაკლდა…
ბაბალე – მოუსმინე, ადამიანო, იქნებ რას გვეუბნება!…
თოვლის პაპა – ვის მოვუსმინო, ქალო ვის, ინდაურს?!
ინდიკო – ძალიან გთხოვთ, შეურაცხყოფის გარეშე ვიკონტაქტოთ, ასე ვთქვათ.
ბაბალე (პარიკს ჩამოიცვამს) – დედა, რა მოსწრებული სიტყვა მოიხმო, – ვიკონტაქტოთო…
ინდიკო (ბაბალეს მიაცქერდება) – ახ, შარმან!
ბაბალე – დედა, დედა, განათლებულიცაა…
ინდიკო – ბონჟურ, მადამ! ვარ განათლებული! კი – გეთანხმებით – ძალიან განათლებული ვარ მე, ენები ვიცი ბევრი.
თოვლის პაპა – განათლებული კი არა, შენ ხარ ერთი უტვინო, გაფხორილი ინდაური…
ინდიკო – ბიბილო! ბიბილო! ბიბილო არ ამახიო!
თოვლის პაპა (სკამზე დასვამს ინდიკოს) – აქ დამელოდე, ვაჟბატონო, მოგივლი მე შენ! (ბაბალეს) ახლა შენი ჯერია, ქალბატონო! მოიხადე პარიკი!
ბაბალე – დედა, დედა, როგორ იქცევი უცხოსთან, რას იფიქრებს…
თოვლის პაპა – არ მაინტერესებს მე, რას იფიქრებს ინდაური… (ოთახიდან გაჰყავს).
ბაბალე – უიმე, უკაცრავად, ბატონო ინდიკო, იცის ხოლმე ასე – ფიცხია ძალიან…
თოვლის პაპა – წამობრძანდი აქეთ, ფიცხს განახებთ მე თქვენ… (გადიან)
ინდიკო (უკმაყოფილოდ იფხორება) – და თოვლის პაპა ქვია ამას?! დიქტატორი ეს… უზრდელი… არაცივილური ეს… ძირს თოვლის პაპების დიქტატურა! გაუმარჯოს რეფორმატორ ინდაურებს!!! )ხურჯინს შენიშნავს) ჰმ… ხურჯინი! რაა ამ ხურჯინში… (ჩაიხედავს) ასეც ვიცოდი, ფოჩიანი კამფეტები! (ერთს ამოიღებს, შეჭამს) საბრალო ბავშვი, ასე ხომ კბილებს გაიფუჭებს! ამას არ გვასწავლიდნენ ჩვენ იქ! ბავშვთან უნდა მიხვიდე, ფოჩიანი კამფეტი თავად მიირთვა, ბავშვი კი უნდა დაარიგო: ბავშვო, გაუფრთხილდი კარიესს, ბავშვო, დაე, მე გამიფუჭდეს კარიესი, მე დავდებ თავს შენი გულისთვის, ბავშვო, შენ კი დააფასე ჩემი თავდადება და მუდამ გახსოვდე!… არა, არა, მე უნდა გავხდე თოვლის პაპა, მე უნდა ავიღო ხელში ძალაუფლება! მე უნდა დავუმტკიცო კაცობრიობას, რას ნიშნავს ჭეშმარიტი რეფორმატორობა! წინ თოვლის პაპა ინდიკო, შენ დიდი საქმეები გელის!!! (ხურჯინს მოიკიდებს, სცენიდან გავა)
შემოვლენ თოვლის პაპა და ბაბალე
თოვლის პაპა – სადაა ეს ინდაური?! ხურჯინი… ჩემი ხურჯინი… ვინ დაურიგებს პაწიებს საჩუქრებს… მოიპარა იმ….
ბაბალე – ხურჯინი მოიპარაო… ვაი! (გული მისდის)

სურათი მეოთხე: აქა ამბავი იმისა, თუ როგორ ცდილობდნენ ნაპოლიციარი მგელი და მაცდური მელია კუდიგრძელია, კომბლეს ცხვრის შეცდენას.

ბაგაში დამწყვდეული ცხვარი ჯიბის სარკეში იპრანჭება.
ცხვარი – მეე ძალიან ჭკვიანი და ლამაზი ცხვარი ვარ; მეე კომბლეს ცხვრებს შორის გამორჩეული ცხვარი ვარ; მეე კომბლემ მითხრა, შენზე ჭკვიანი და ლამაზი ცხვარი ჯერ მეე არ მინახავსო; მეე…
შორიდან ხმა მოატანს: – მეე…
ცხვარი (გაკვირვებული) – მეე?!
გამოჩნდება მგელი.
მგელი – მეე…
ცხვარი (შეშინებული) – მეე ასეთი ბოხი მეეის მეეშინია… (შეიმალება)
მგელი (სასოწარკვეთილი ხმით) – მეე…გობაროუ! ჩეემო მეე-გობაროუ! გამობრძანებულიყავი გარეთ, ჩვენს უუმშვენიერეს, უუღრანეს, უუდაბურულეს ტყეში სასეირნოდ; იიქ, მეე-გოუბაროუ! მეე და შენ, ისე… უუ…უუ… როგორ მშიააუ! მეე მშიააუ! კომბლემ საპატრულოდან დამითხოვა და მეე კომბლეს ცხვარი მშიააუ!!!
გამოჩნდება მელია კუდი გრძელია
მელა – რა მუცლის გვრემა აგიტყდა; ბარემ ისიც უთხარი, რომ შეჭმას უპირებ!
მგელი – აახ, მაცდურო მელია კუდი გრძელია, როგორი შეურაცხყოფილი ვარ, როგორი გალახული კომბლესგან, როგორი მშიერი, როგორი დანატრებული სითბოს და ალერსს… (ხელს წაატანს)
მელა (თავს ინთავისუფლებს) – დამანებე, კაცო, თავი! უჰ… ნახა დრო – ახალი წელი კარს მოგვდგომია, შენ კი ერთი გაუბედურებული ბეღურაც ვერ მოგინადირებია…
მგელი – ეეჰ, იყო დროო, შენც გახსოვს…
მელა (ნიშნისმოგებით) – იყო, მახსოვს, მაგრამ იყო და აღარ არის!…
მგელი – აღარ გიყვარვარ, არა, მაცდურო? მაშინ ხომ კარგად მინაბავდი თვალებს…
მელა – მაშინ მაშინ იყო…
მგელი – შეგჭამ ახლა, გადაგყლაპავ, შე მოღალატე…
მელა – შეგჭამ და შეგჭამ, გადაგყლაპავ და შეგსანსლავ, სულ ეს გაკერია პირზე… ჩვენ, მტაცებლებმა რომ არ ვჭამოთ ერთმანეთი, ცხვარი დაილია ქვეყანაზე?
მგელი – არ გამოდის და…
მელა – მე გამოვიყვან… მხოლოდ წადი, აქაურობას გაეცალე, იქით იყმუვლე სადმე…
მგელი – მერე შენ თუ გამოიტყუე, შენვე მიირთმევ და მე რა?!
მელა – არ გეკადრება?! ასე მიცნობ?!
მგელი – კი, ასე გიცნობ – სწორედაც…
მელა – გრცხვენოდეს… წილში ხარ, გეფიცები!.. “პოლნი” წილში… მე თანამედროვე მეთოდებით ვმუშაობ, შენი ყმუილი ხელს მიშლის… (დასაკეც კომპიუტერს აჩვენებს) აი!
მგელი – ეს რაა?
მელა – კომპიუტერი, ინტერნეტი არ გაგიგია? ოდნოკლასნიკი რუ-ში შევალ და მერე მე ვიცი… წადი ახლა, წადი… მერე მოდი, მერე!…
მგელი – უუუ! როგორ შეიცვალა დროუ! არც ინგლისური ვიცი, არც კომპიუტერი, გამომაძევეს საპატრულოდან და ახლა მშიააუ! ძალიან მშიააუ! (თვალს ეფარება).
მელა (პაუზის შემდეგ) – მართლა იდიოტი ეს!… (კომპიუტერს ჩართავს) ესეც ესე – ოდნოკლასნიკი-რუ… შევედით – მელია კუდი გრძელია ეძებს უსაყვარლეს დაქალს, ცხვარუკას (ვიღაც შენიშნავს) ვაი… თოვლის პაპა?! კი, ხურჯინით… ნუთუ ახალი წელი დადგა?! არ დამინახოს კომბლეს ცხვართან; მოწმე არ გვჭირდება – ვითომ შემთხვევით მოვხვდი აქ, ვითომ… (კომპიუტერს აკეცავს, კუდს მკლავზე გადაიდებს, ჯერ უდარდელი ნაბიჯით გაივლის, შემდეგ მოცოცხავს).

სურათი მეხუთე: აქა ამბავი იმისა, რომ ინდიკო აქადაგდა, მაგრამ ინდაურის აქადაგება რას გასჭრიდა, ცხვარი რომ მართლა ცხვარი არ ყოფილიყო, ის სულელი, ისა…

გამოჩნდება ცხვარი.
ცხვარი (შეშინებული) – მეე ძალიან მაშინებს ტყის ხმები… მეე კომბლემ გამაფრთხილა, ბეეევრი მტეერი გყაავსო…
გამოჩნდება ინდიკო. ერთმანეთს მიაცქერდებიან.
ინდიკო – ეს რა ცხოველი შემომცქერის…
ცხვარი – მ ეეე.
ინდიკო – ვაი…
ცხვარი – მეე…
ინდიკო (ძალიან დამფრთხალი) – ვინ ხარ?!
ცხვარი – მეე – კომბლეს ცხვაარი…
ინდიკო (გამოყოჩაღდება) – აჰ, ცხვარი,! კომბლე ეს ის როა, არა?! სხვენში რო აწყობს კომბლებს… ო, მაინ გოთ!
ცხვარი – მეე არ მეესმის, თქვენ ვინ ხართ?!
ინდიკო – თოვლის პაპა ვარ მე, ინდიკო! ციდან მოვლენილი საჩუქარი თქვენისთანა ბნელებისთვის, ასე ვთქვათ…
ცხვარი – მეე ცხვარი კი ვარ, მაგრამ არც ისეთი სულელი ცხვარი, მეე მინახავს თოვლის პაპა…
ინდიკო – ჰმ… უნახავს! რა გინახავს რა?! ის ძველი თოვლის პაპა იყო და ძველ დროში დარჩა, მე ახალი თოვლის პაპა ვარ და ახალი დრო მომაქვს! მე ვარ რეფორმატორი რეფორმატორთა შორის! მე თქვენთვის ცხოვრების ახალი სტილი მომაქვს; აი, შენ, მაგალითად, ცხვარო, რას გავხარ?!
ცხვარი – მეე?! მგონი, ცხვარს…
ინდიკო – მერედა ვის აინტერესებს ჩვენს დროში, თუკი ცხვარი ცხვარს გავს? ეს ნონსენსია; ესაა რეტროგრადული მიდგომა საკითხთან! ეს სიმახინჯ;სიმახინჯეა, ბოლოს და ბოლოს!
ცხვარი – მეე ასეთი მახინჯი ვარ?!
ინდიკო – ხარ! დიახაც, ხარ! და იმიტომაც ხარ მახინჯი, რომ ცხვარი ცხვარს გავხარ!
ცხვარი – მეე… ვაი-მეე!
ინდიკო – შემომიშვი ერთი, კარგად შეგათვალიერო – (ბაგაში შევა) ჰმ… მატყლში გახვეულა… მაგრამ არაუშავს… მე საუკეთესო სტილისტიც ვარ და შენ დაგამსგავსებ… (მხატვრის თვალით უცქერს) პალმას!
ცხვარი – მეე – პალმას?!
ინდიკო – დიახ, პალმას… ხეა ასეთი, სუბტროპიკებში და ტროპიკებში ხარობს… გენიოსი ვარ, დედას გეფიცებით, რა… ჩვენ აქედან გავემგზავრებით სილამაზის სალონ ინდიკოოში… შემდეგ კი რომელიმე ფეშენ ფართზე – მიბოძეთ თქვენი პირადი კომპიუტერი…
ცხვარი – მეე – არ მაქვს…
ინდიკო – ახლა გადავირევი… აბა, ვისა აქვს, – კომბლეს?
(დარცხვენილი ცხვარი თავს უქნევს თანხმობის ნიშნად)
ინდიკო – ესაა ხომ?! ასეც ვიცოდი… ტელევიზორზე ძველია… ეჰ, ჩემი დამრჩა, თორემ… (კომპიუტერზე აათამაშებს თითებს) არაუშავს, ბნელო აწმყოვ, მე შენ ნათელ მომავლად გაქცევ!… კი, არის… აგე, ნაცარქექია, ჩემი ბიზნესპარტნიორი აწყობს თურმე ფეშენ ფართს… იქ ვესტუმრებით… ოჰ, შენს სახელზე წერილია… ჩემს დაქალ ცხვარუკას მელია კუდი გრძელიასგან…
ცხვარი – მეე კომბლემ მითხრა, მტაცებლებს უნდა მოერიდო…
ინდიკო – კომბლე და კომბლე, მუდამ ეს ვიღაც კომბლე მესმის შენგან, გამაგებინე, გოგო, სრულწლოვანი არ ხარ?
ცხვარი – მეე მგონი, კიი…
ინდიკო – მერე?! ეს ხომ უფლებების და თავისუფლებების ხელყოფაა! გჩაგრავენ! უმოწყალოდ მანიპულირებენ შენი პირადი ცხოვრებით და შენი პირადი ცხოვრებით უმოწყალოდ მანიპულირებენ!
ცხვარი – მეე ასეთი სიტყვა არ ვიცი!
ინდიკო – სამაგიეროდ მე ვიცი! მე და ჩემმა მეგობარმა, ბატმა თეოფილემ ვიცით, რადგან გრანტი მოვიპოვეთ და განსწავლულები ვართ ერთობ და ვიღვწით და…
ცხვარი – მეე… მოვდივარ!
ინდიკო – აი, ყოჩაღ! ახლა შენ თავისუფლებისკენ გადადგი პირველი ნაბიჯი… გთხოვთ! (კარს შეუღებს) გთხოვთ! თქვენ გელით ახალი ცხოვრება! აი, ისიც, ფეშენფართებისა და ფეშენ შოუების გაბრწყინებული სამყარო, ის თქვენ გელით, მენდეთ!
ცხვარი (გზად) – მეე ერთხელ კომბლემ მითხრა, – შეე მართლა ცხვაროო!..
ინდიკო – ეს აღმაშფოთებელია!
ცხვარი (გზად) – მეე კომბლე სასეირნოდ არ მიშვებდა.
ინდიკო (გწად) – მოვეშვათ კომბლეს… კომბლე წარსულში დავტოვოთ… წინ, მხოლოდ წინ, სილამაზის სალონისკენ…

სცენიდან გავლენ თუ არა, კომბლე გამოჩნდება.

კომბლე – აი, მეც დავბრუნდი! ჰა?! ცხვარი! ჩემი სულელი ცხვარი! ხომ გაფრთხილებდი, ახლა სად გეძებო?! ეეჰ, ისევ სხვენში, ისევ კომბალი, ისევ ტყე-ტყე ხეტიალი და ამ სულელის ძებნა… ჩემი ხვედრიც ეგ ყოფილა!.. (საიდანღაც კომბალს გამოაძრობს, მხარზე გადაიდებს, ნაჩქარევი ნაბიჯით დატოვებს სცენას).

სურათი მეექვსე: აქა ამბავი ნაცარქექიას მიერ დადგმული ფეშენფართისა, სადაც პოდიუმზე ერთობ განაზებული დევი გამოდის…

გამოჩნდება ნაცარქექია.
ნაცარქექია – ერთი-ორი, ერთი-ორი, ერთი-ორი-სამი! (მიიხედავს) სად ხარ, დევო?!
სცენის სიღრმიდან დევი გამორგავს თავს.
დევი – ნაცარქექია, იქნებ არ ღირს, ჰა?!
ნაცარქექია – აბა, კარგად დაფიქრდი, რას მეუბნები? ამხელა ბიზნესი წამომიწყია, ამხელა საქმეს შევჭიდებივარ, ინვესტიცია მოვიზიდე და ახლა მღალატობ?! ხომ უნდა ვაჩვენოთ ინვესტორს, რომ წესიერი პარტნიორები ვართ!
დევი – ჰო, მაგრამ რას იტყოდა ამაზე მამაჩემი, ნაცარქექია! რას იტყოდა პაპაჩემი, პაპაჩემის მამა, გენერალთ-გენერალი დევიკაური რაღას იტყოდა!..
ნაცარქექია – რას და, აფერუმ შენს კაცობასო, – ასე შეგაქებდნენ!
დევი – ვითომ? მაშინ, თუ ასეთი კარგია, შენ რატომ არ ჩაიცვამ იმას, რაც მე მაცვია ახლა?..
ნაცარქექია – ბუჯო, შენი კომპლექცია რომ მქონდეს, გგონია დამასწრებდი?! თანაც რას მედრები, რო მედრები, რიყის ქვიდან წვენი გამომიწურია, პარაშოკიდან ღვინო მიკეთებია…
დევი – კაი, კაი, მაგრამ… (ჭოჭმანობს).
ნაცარქექია – გამოდი ერთი, მეჩვენე!
დევი – მრცხვენია!
ნაცარქექია – ბუჯო, ჩემი გრცხვენია, ბუჯო!
დევი – კი!
ნაცარქექია – გამოდი, სანამ მოვსულვარ!
დევი – გამოვედი, ჰა!
(გამოჩნდება კიდეც, ძალიან ავარდისფერებულ-აცისფრებული სამოსით)
ნაცარქექია – უჰ, შენ რა გითხარი! ამას მიმალავდი?!
დევი – ჰა?! (სამოსზე იცქირება)
ნაცარქექია – ზღაპარი, ბუჯო! სასტაული!
დევი – ვითომ?
ნაცარქექია – იმ შენი კაი მამა-პაპის სული ნუ წამიწყდება, თვალს ვერ მოგწყვეტს ადამიანი!
დევი – ჰო, მარა, რას იტყოდა ამაზე მამაჩემი, პაპაჩემი რას იტყოდა, გენერალთ-გენერალ დევიკაურზე აღარაფერს ვამბობ… ის ხო…
ნაცარქექია – შეშურდებოდაო, ბუჯო! გაიარე ერთი, გაიარე!
დევი – ჰა, გავიარე… (გამოივლის)
ნაცარქექია – რას შობი?
დევი – დავდივარ…
ნაცარქექია – დაბაჯბაჯებ, კი არ დადიხარ… გავლა პოდიუმზე უნდა ცოტა იმნაირად – მაკვარანცხად ცოტა.
დევი – არ ვარ იმნაირი და…
ნაცარქექია – გაიარე გელაპარაკები მე შენ, თორემ გაგხდი იმნაირს… იცი შენ ჩემი ამბავი!
დევი – (შეძლებისდაგვარად გაინაზება) – ასე?!
ნაცარქექია – ო, ახლოს ხარ! ცოტა კიდე განაზდი… მეინდომე ცოტაც…
დევი – რას იტყოდა ამაზე… ვაი, ვიღაც მოდის… (გაიქცევა, დაიმალება)

გამოჩნდება ინდიკო.

სურათი მეშვიდე: აქა ამბავი იმისა, თუ რატომ და როგორ გაიღვიძა დევში დევმა.

ნაცარქექია – თვალს დავუჯერო? თვით ბატონი ინდიკოო, აქ, ჩვენთან?!
ინდიკო – გავიგე ფართს აწყობთ თურმე და აი, მეც აქ ვარ!
ნაცარქექია – უჰ, ვაწყობთ რომელია, ჩემო ბატონო, მაგრამ ძვირი კი დაგვიჯდა…
ინდიკო – ეგ არაფერი, მთავარია, განათლების სხივი შევიტანოთ ამ ბნელ, უსიერ ტყეში!
ნაცარქექია – მეც განათლებისთვის ვიღვწი, თორე პირადი ინტერესი აქ გამორიცხულია… ანგარიში წარმოგიდგინოთ?!
ინდიკო – მერე იყოს, ახლა კი ერთი სული მაქვს, სანამ ჩემს შედევრს განახებთ… ამ ვარცხნილობას მე დავარქვი ზებრა პალმასთან.
ნაცარქექია – რა საინტერესოა, რა ავანგარდული…
ინდიკო – აი, ისიც! ჩემი შედევრი! (ტაშს შემოჰკრავს)

გამოჩნდება კომბლეს ცხვარი ძალიან სასაცილო ვარცხნილობით.

ნაცარქექია (შეკრთება) – ოჰ, ბეჩა…
ინდიკო – ჰა, როგორია?
ნაცარქექია – ბრწყინვალე! შეუდარებელი! თუმცა კი, ვერ ვიცნობ, ვინაა?!
ინდიკო – ამაშია სწორედ საქმე, რომ ვერ ცნობთ… ეს მახარებს…
ცხვარი – მეე ვარ პაალმა, მეე ვარ ზეებრა… მეე ვარ…
ნაცარქექია – აჰ, ეს ცხვარია…
ცხვარი – მეე მეეგონა ვერ მიიცნობდნენ…
ინდიკო – დასახვეწია, ესე იგი, თვითკრიტიკულებიც უნდა ვიყოთ.
ნაცარქექია – არა, ბატონო, მერწმუნეთ! ეს მართლაც შედევრია, ხმა რომ არ ამოეღო, ვერაფრით მივხვდებოდი – თქვენ შეუდარებელი ხართ, მაესტრო!
ინდიკო – ოჰ, კაი ერთი…
ნაცარქექია – გეფიცებით! სტილისტთა გურუ!!!
ინდიკო – უჰ, ბიბილოზე ალმურმა ამკრა…
ნაცარქექია – ეს იმდენად ახალი სიტყვაა, რომ სუნთქვა შემეკრა. აგერ ანგარიში და ხელი მომიწერეთ, თუ შეიძლება!
ინდიკო (ხელს მოაწერს) – რა სალაპარაკოა ანგარიში – ახლა კი თქვენი ნამუშევარიც ვნახოთ…
ნაცარქექია – სიქა გამაძრო ამ დევმა.. ისეთი მუუხეშავია, ისეთი ტლუ რამეა, რო…
ინდიკო – აბა, ვნახოთ დევი…
ნაცარქექია – დევი?! კი, ბატონო! აი, დევი!

გამოჩნდება ძალიან დარცხვენილი დევი.

ინდიკო – მდაა… არაუშავს… გაიაროს ერთი, აბა…
ნაცარქექია (დევს, მკაცრად) – ჰე, ახლა! მაკვარანცხად!..

დევი ცდილობს ნარნარად გაიაროს.

დევი (შეწუხებული სახით) – რას იტყოდა ამაზე მამაჩემი (ცხვარს შენიშნავს) ააა!
ცხვარი (ისიც შეშინებული) – ბეეე!… (ერთმანეთისგან პირს მიიქცევენ)
ინდიკო – ცოტა სინაზე კი აკლია, მაგრამ დავხვეწავთ… აბა, დევი თუ დევს გავს, ვის დააინტერესებს, მე თქვენ გეკითხებით?! ესთეტიურად ეს მიუღებელია…
ნაცარქექია – მეც მაგ ესთეტიურ მრწამსს ვიზიარებ… ახალ ინვესტიციაზე ხომ არ გიფიქრიათ, შემთხვევით?!
ინდიკო – კი, რა თქმა უნდა! აქაურობა უნდა გავანათოთ! გავაბრწყინოთ და გავაკაშკაშოთ უნდა აქაურობა! მოვიშოროთ მოყირჭებული ძველი და ვაშენოთ მხოლოდ ახალი, ისიც პასტელის ფერებში!
ნაცარქექია – თუ ამ დევით ვიმსჯელებთ, უკვე ვართ, მგონი, პასტელის ფერებში.
ინდიკო (დევს მიუახლოვდება) – დიახ, მაგრამ მე მაფიქრებს აი ეს კონცეპტუალური შტრიხი… თქვენ?
ნაცარქექია – კი, კი, მეც მაფიქრებს, ერთობ…
ინდიკო – ცოტა კიდე უფრო რომ გაგვენაზებინა?
ნაცარქექია – შესანიშნავი აზრია, მაგრამ როგორ?
ინდიკო (ბაფთას გაუკეთებს თავზე) – აი, ასე!
ნაცარქექია – გადასარევია! ბრწყინვალე! რას ნიშნაპვს მაინც მხატვრის თვალი…
ინდიკო (გამოხედავს ნაცარქექიას) – … და კიდევ უფრო!
დევი – ნაცარქექია, უთხარი ამას, დამანებოს თავი!
ინდიკო (დევს) – ერთი წუთით, გეთაყვა! აი, ცხვირზეც რომ დაგვეპუდრა…
დევი – მე გამიფრთხილებიხართ…
ნაცარქექია (დევს) – არ გაბედო – (ინდიკოს) ცხვირზე? მგონი, არ ღირს.
ინდიკო – არა, აუცილებლად უნდა დავპუდროთ და რაც მთავარია, შარვალი!
ნაცარქექია – შარვალი! რა შარვალი?!
ინდიკო – მე მაწუხებს ამ დევის შარვალი – შარვალი უნდა მოვხსნათ დღის წესრიგიდან – დაე, ბიკინით გამოვიდეს პოდიუმზე! (დევს) აბა, გაიძრეთ შარვალი!
დევი – უუუ! ხომ გაგაფრთხილეთ, ამის კოხტაპრუწა დედა ვატირე, მე, ამის!!! (შეაჯანჯღარებს ინდიკოს).
ინდიკო – მიშველეთ, მკლავენ!!! გამაფრინე, გამაფრინე!!! (დევი ინდიკოს
მოისვრის სცენის ერთ კუთხეში, შემდეგ ცხვარს მისწვდება)
დევი – ეს მათხოჯი სხვა მხარეს გავაფრინოთ! აი, ასე!!!
ცხვარი – მეე კომბლეს ცხვაააა… ბეებე!… (სცენის სხვა კუთხეში აღმოჩნდება).
ნაცარქექია – ბუჯო, ინვესტორი დამიფრთხე, ბუჯო, ჩემი დედას გეფიცები
დევი (ნაცარქექიას მიაჩერდება) – ბუჯოს განახებ, ახლა მე შენ…
ნაცარქექია – ბუჯო, ახლა…
დევი – შენ მყავხარ მოსაკლავი…
ნაცარქექია – ვაიმე, დედა!!!
დევი – დაგიჭერ, აუცილებლად დაგიჭერ, შენი!!!
სცენიდან გარბიან. სცენა დაცარიელდება. ქარის ხმა მიატანს.

სურათი მერვე: აქა ამბავი, როგორ ეძებდნენ თოვლის პაპა და ბაბალე ხურჯინს, კომბლე თავის ცხვარს, ტყეში კი ისეთი ქარი ქროდაა… ქარაშოტი, პირდაპირ რომ ვხედავთ რა გაჭირვებით მოდიან თოვლის პაპა და ბაბალე ქარში.

თოვლის პაპა – ინდიკო! ინდაურო ინდიკო! დაგვიბრუნე ხურჯინი! სადაცაა ვთქვათ…
თორმეტი საათი ჩამოჰკრავს, ბავშვები საჩუქრების გარეშე დარჩებიან, ბავშვები არ გებრალება, ინდიკოო! (ერთ-ერთ ხესთან ჩაიკეცება)
ბაბალე – ჩემი ბრალია ყველაფერი! მაპატიე, შენ გენაცვალე, ამის შემდეგ მუდამ ბაბალე ვიქნები…
თოვლის პაპა – ეჰ, ჩემო ბაბალე, თუ ხურჯინი არ ვიპოვნეთ დროულად, ამის მერე აღარც შენ იქნები ბაბალე და აღარც მე – თოვლის პაპა! როგორ გავუსწორო თვალი პაწიებს… ხომ ჩემი ბრალი იქნება, რომ ახალ წელს საჩუქრების გარეშე დამირჩნენ… არა, არა, ამ შერცხვენას ვერ ავიტან…
ბაბალე – ჩემი სიკვდილი, ჩემი… ის გაოხრებული კიდე… თავი როგორ მოგვაჩვენა… ვითომ განათლებული, ვითომ ენების მცოდნე, სინამდვილეში კი ერთი უგულო, გაიძვერა ქურდი აღმოჩნდა.
თოვლის პაპა – რაცა ბრწყინავს ყველაფერი ოქრო როდიაო, უთქვამთ ჩვენს წინაპრებს… ახლა მიხვდი?!
ბაბალე – მივხვდი, შენი გულისამ, მივხვდი, მაგრამ საქმეს თუ ეშველება ამით!…
თოვლის პაპა – აბა, რა გითხრა… დრო ცოტა გვაქვს – ამიტომ არც ყინვას შევუშინდეთ, არც ქარაშოტს! პაწიების გულის გასახარად, აუცილებლად უნდა ვიპოვნოთ ხურჯინი, ბაბალე! (ვიღაცას შენიშნავს) კომბლეს ხედავ? კი, კომბლეა… კომბლე! კომბლე! კეთილო მწყემსო!!!

(გამოჩნდება კომბლე)

კომბლე – რა ხდება, თოვლის პაპავ, ამ ავდარში ტყეში რა გინდა?!
თოვლის პაპა – საახალწლო საჩუქრებით სავსე ხურჯინი მოგვპარა ინდაურმა ინდიკომ, იმას ლდავეძებთ…
კომბლე – ინდაურმაო?!
თოვლის პაპა – ჰო, ჩემო კომბლე, სწორედაც ინდაურმა, მაგრამ იმისთანა ინდაურმა, აქეთ რო გაგაინდაურებს… შენ რაღას დაეძებ ამ ტყე-ღრეში?
კომბლე – ცხვარი გამეპარა, ის სულელი! სანამ ნადირს გადაყრია, უნდა ვიპოვნო… თქვენ ხომ არ შეგხვედრიათ სადმე?
თოვლის პაპა – არა, იქით არც ინდაური გვინახავს, არც ცხვარი.
კომბლე – მაშ, მე აქეთ წავალ, თქვენ კი ის მხარე მოიარეთ, მერე შუაგულ ტყეში შევხვდეთ, დიდ მუხასთან…
თოვლის პაპა – ეგრე მოვიქცეთ! აბა, გული გავიმაგროთ და საქმეს მივხედოთ! აუუუ, ინდიკო! ინდაურო ინდიკოოო!
ბაბალე – დაგვიბრუნეთ ჩვენი ხურჯინი, ძალიან გთხოვთ, ბატონო ინდიკოო!
თოვლის პაპა – ნუ გადამრიე, ქალო, შენ მე! ქურდბაცაცას კიდე ბატონს ეძახი?
ბაბალე – ბოდიში, ბოდიში, წამომცდა…
კომბლე (შორიდან მოატანს მისი ხმა) – ცხვარუკაა! ცხვარო!!!
(თოვლის პაპა, ბაბალე და კომბლე სხვადასხვა მიმართულებით მიდიან, სცენას დასტოვებენ).

სურათი მეცხრე: აქა ამბავი იმისა, როგორ დააპირა მშიერმა მგელმა დევის დაჯარიმება მოძრაობის წესების დარღვევისთვის, მაგრამ ვერაფერს გახდა და ამით გაბოროტებულმა, როგორ გადაყლაპა კომბლეს ცხვარი.

ამ ხმას ახლა მშიერი მგლის ყმუილიც ქარაშოტის ხმა ჯერ არ წყდება, მეტიც, ერთვის. ჰოდა, გამოჩნდება კიდეც მგელი.

მგელი – უუუ, მშიაუუუ! ძალიან, ძალიან მშიაააუ! კომბლემ საპატრულოდან დამითხოვა და მას მერე სულ მშია და მწიააუუ! (მიმოიხედავს) უუუ! მცივააუუ! ძალიან, ძალიან მცივააუუ! ქარი ძლიერ უბერავს და მე კი მცივააუუ! (მიმოიხედავს) თითქოს ჩადგა ეს ქარი, მაგრამ რად გინდა… არც საკბილო, არც შემოსავალი, არც მელია კუდი გრძელიას ალერსი? საერთოდ, ღირს კი ასეთი სიცოცხლე ამ დაბურულ, უსიერ ტყეში, სადაც ერთ პატიოსან მგელის სარჩო ვერ უშოვნია? ეჰ, ბეჩაო ჩემო თავო, რა დრო გაქვს ნატარები და რას მოესწარ! ჰა? ეს რა ხმაა?! ვინ დაშლიგინებს, საინტერესოა – მოძრაობის წესებს არღვევენ?! მე თქვენ განახებთ.

(შემორბის ნაცარქექია)

ნაცარქექია – ვაიმე, დედიკო, მგელი!
მგელი – სდექ! (დაჭერას ლამობს) სდექ-მეთქი! (ვერ დაიჭერს) აუუ… (შემორბის დევი)
მგელი (ამას კი ჩაავლებს ხელს) – სდექ, მოძრაობის წესის დამრღვევო, სდექ!
დევი – გამიშვი, მივსდევ!
მგელი – მისდევ რა, შენი ნებაა?! მისდევს თურმე – ასე რომ ვსდიოთ ერთმანეთს, ნარგავებს არ მოვსპობთ? ეკოსისტემას არ გავაჩანაგებთ მე შენ გელაპარაკები?
დევი – და ვინ ხარ? რას მემართლები?!
მგელი – მე ვინ ვარ?! აი, ვინც ვარ? (საბუთს აჩვენებს) ვინ ვარ და პატრული! გაები მახეში შე ვაიმძღოლო, შენ!
დევი – ოოო, თუ პატრული ხარ, მაშინ…
მგელი – უუუ, ოო კი არა, ასეა შენი საქმე!.. ტყის კანონის 118 პრიმა მუხლის მეოთხე ქვეთავის შესაბამისად, ჯარიმა გაქვს გადასახდელი 220 ლარის ოდენობით… აქვე და სასწრაფოდ… ეს პირველი შემთხვევაა?
დევი – კი, გენერალთ-გენერალი დევიკაურის სულს გეფიცები…
მგელი – გენდობი მე შენ, სიტყვაზე გენდობი, აბა, აქვე… სასწრაფოდ… გავსწორდეთ აქვე…
დევი – ცოტა ისე არ გამოვა? ძმურში?! ახალი წელი მოდის, რაც არ უნდა იყოს…
მგელი – აუუ! ქრთამს მთავაზობს ეს უნამუსო… მე და ქრთამი? მეე! ტყის ბიუჯეტი მაქვს შესავსები, შე…
დევი – კაი, კაი, რაკი ბიუჯეტია შესავსები…
მგელი – კი, ძალიან შესავსებია… (ლამის ჯიბეში ჩაუძვრეს)

(გამოჩნდება ნაცარქექია)

ნაცარქექია – რას შვრები, ამას აძლევ ფულს?!
დევი – ჯარიმააო და…
ნაცარქექია – რაის ჯარიმა, ბუჯო? (მგელს) მანახე საბუთი!
მგელი – აი, საბუთი! ტყის საპატრულოს სპეცდანიშნულების რაზმის მეთაურის მთავარი მოადგილე… აი!
ნაცარქექია – ვადაგასულია, ვერ შეხედე! გატყუებდა, ბუჯო!
დევი (მგელს გამოხედავს) – ეს მატყუებდა?! აი, თუ მატყუებდა?!
მგელი (დევის მუშტი მოხვდა;) – აუუუ! (სცენაზე დაეცა).
ნაცარქექია (დევს) – აბა, მეგობარი შენ არ იცი და მოკეთე! რის გამო დამდევ, გეკითხები! კარგი რო მინდა შენთვის, იმიტომ?!
დევი – მაპატიე, თუ ძმა ხარ!
ნაცარქექია – მე კი ვარ ძმა, მაგრამ შენ თუ ხარ ძმა… ამომიჯდა გული ამდენი სირბილით…
დევი – თუ მაპატიებ, ზურგზე შეგისვამ…
ნაცარქექია – ჯანდაბას შენი თავი! მოდი! ასე! (ზურგზე შეახტება)
დევი – ოღონდ კეფაზე არაფერი დამაჭირო!
ნაცარქექია – მიდი ახლა, მიდი, აცე!
დევი – აცეს ნუ მეუბნები, ვირი არ ვარ, დევი ვარ!
ნაცარქექია – აცეთქვა!
დევი – ეჰ, რას იტყოდა ამაზე მამაჩემი, პაპაჩემი რას იტყოდა, რას იტყოდა ბოლოს და ბოლოს პაპაჩემის მამა, გენერალთ-გენერალი დევიკაური…
ნაცარქექია – ბევრს ნუ ლაპარაკობ, თუ ძმა ხარ, იმათაც ჰყავდათ თავისი ნაცარქექია…
დევი – მართლა ჰყავდათ? შენ რა იცი?
ნაცარქექია – ვიცი, ვიცი, აცე!
(სცენიდან გავლენ თუ არა, მგელი აყმუვლდება)

მგელი – აუუ! როდემდე ავიტანო ეს დამცირება, უუუ! (წამოდგება, თოკს გამონასკვავს ტოტზე) სიკვდილი არ არ სჯობს ასეთ მათხოვრულ ყოფააუუს! (ყულფში გაჰყოფს თავს) მომიგონებდეთ ტყეში უსახელოდ დაკარგულ მგელსაუუ!
(და ჰოი, განგებაო შეუცნობელო, სწორედ ახლა გამოჩნდა კომბლეს გზააბნეული ცხვარი, რომელიც მოდიოდა, მოპეტელობდა და შიშით შეპყრობილი საკუთარ მატყლს იძრობდა ღერა-ღერა… მგელი ყულფიდან თავს გამოყოფს, თვალებს დაიკვესებს
ცხვარი – მეე კომბლესთან მინდა! მეე სრულებით უცხო ვარ ამ დაბურული ტყისთვის! მეე ცხვარი ვარ და ცხვაარს უნდა ვგაავდე! მეე კომბლესთან მიინდა!
მგელი – ეს ვინ გვესტუმრაუუუ! ვინ მოპეტელობს ეგზომ საამურ ხმითა, ჰა?!
ცხვარი – მეე კომბლეს ცხვაარი ვარ, მეე არაფერი არ უნდა დამიიშაოთ, თორემ მეე მეეტკინება…
მგელი – უიმე, უიმე, შენ შემოგევლე! თავფეხიანად შენს მხარესა ვარ, კომბლესაც დიდ პატივსა ვცემ, მაგრამ ტყის კანონს როგორ გადავუხვიო? გახსოვს, წყალი რომ ამიმღვრიე?
ცხვარი – მეე წყალს როგორ აგიმღვრევდით, როცა თქვენ მააღლა იიყავით, მეე – დააბლა…
მგელი – აჰ, ნუთუ შევცდი! უკაცრავად, დიდი ბოდიში, მაგრამ ერთი საკითხიცაა გასარკვევი… მატყლს რატომ იპუტავ, გენაცვალე, ჰაა?!
ცხვარი – მეე როცა მეშინია, მაშინ ვიპუტავ მაატყლს…
მგელი – ამაშია საქმე! და იცი კი, რომ შენი შიშის გამო, მატყლის ჩაბარების პროგრამა ჩაგვიფლავდა ტყეში ! ამიტომაც, ტყის კანონის 125 პრიმა მუხლის პირველი ქვეთავის საფუძველზე, შენ მოგესაჯა გადაყლაპვა!
-მეე, – ერთხელაც დაიპეტელა იმ უბედურმა და მგლის მუცელში აღმოჩნდა.
მგელი (ხანმოკლე, ნებიერი პაუზის შემდეგ) – ახლა კი, ძვირფასო მეგობრებო, მელია კუდი გრძელიასთან სიამტკბილობაღა მაკლია სრული ბედნიერებისთვის – სიცოცხლეს გაუმარჯოს, სიცოცხლე კარგიაუუუ!!!
(კმაყოფილი მგელი სცენას დატოვებს).

სურათი მეათე: აქა ამბავი, როგორ შეიტყუა მელია კუდიგრძელიამ ინდაური თავის სოროში და საბოლოოდ როგორ აღმოჩნდა ჩვენი ინდიკო მგლის მუცელში…
გამოჩნდება ინდიკო, რომელიც მობილურზე ლაპარაკობს.

ინდიკო – ალო, თეოფილე, ალო, ალო, თეოფილე, რა ცუდად ისმის! დავიკარგე, კაცხო! აბა! რატომ დავიკარგე და, მომისროლდა შუაგულ ტყეში ამ მუტრკუმა დევმა და მიტო დავიკარგე! ალო, ხმა გამეცი! ჰო, საჭმელი მაქვს, კი, მთელი ხურჯინი ფოჩიანი კამფეტები, მაგრამ ტყიდან ვერ გამოვსულვარ! ალო, ალო, შენც დაიკარგე?! (მობილურს დახედავს, შემდეგ შეინახავს) ესე იგი, სად ვარ თუ ხვდებით?! არც მობილური იჭერს, არც ფეშენფართები და ფეშენშოუები, შენ ხარ ჩემი ბატონი, არც კომპიუტერი და ინტერნეტი, არც არანაირი არასამთავრობო ორგანიზაციები… ტყეა რა, ნამდვილი ტყე, ცივილიზაციის არავითარი ნიშან-წყალი, ვის ავუხსნა აქ, თუ რას ნიშნავს ცხოვრების ახალი სტილი!

გამოჩნდება მელია კუდიგრძელია

მელია – მე, მე, მე უნდა ამიხსნათ თუ რას ნიშნავს ცხოვრების ახალი სტილი…
ინდიკო – ჰა, ეს ვინ სულიერია? მელას გავს?!
მელა – მე – მელას?! რას ბრძანებთ, იმიჯი შევიქმენი ასეთი, თორემ სინამდვილეში დედალი ინდაური ვარ…
ინდიკო – დედალი ინდაურიო… დახე, დახე!.. ძალიან კარგად უმუშავია თქვენს სტილისტს…
მელა – კი, მაგრამ რად გინდა, შეჭამეს, ბატონო! ტყის ამბავი არ მოგეხსენებათ?
ინდიკო – რა სიმხეცეა…
მელა – აბა, აბა! და საერთოდ, უნდა გამცნოთ, რომ მე ამ ტყის მკაცრი კანონებით სული მეხუთება, მე მინდა, სადმე იქით, თავისუფალ სივრცეში მოხვედრა, მე, პრაქტიკულად, მსხვერპლი ვარ, შეიძლება ითქვას…
ინდიკო – და სად არიან არასამთავრობოები! რას მიკეთებენ?!,
მელა – რომელი არასამთავრობოები, ტყეში ვართ-მეთქი, ტყეში, სრულიად მარტონი… (კაბას წამოიწევს).
ინდიკო – ახ, შარმან…
მელა (თვალს მოიცრემლავს) – მე თქვე ისე გელოდით, ისე ძალიან გელოდით… და აი, გამოჩნდით კიდეც, ამ საახალწლოდ…
ინდიკო – და რატომ მელოდით, საინტერესოა?
მელა – იცით, მონსენიორ… თქვენი სახელი?
ინდიკო – ინდიკოო…
მელა – მონსენიორ ინდიკოო, ამ ბნელ, უსიერ ტყაში ისეთი დაბურული აზროვნებაა, ისეთი დაბურული, ისეთი, ისეთი, რომ ენა ვერ იტყვის…
ინდიკო – მერე მე რისთვის ვარ! თუ დაბურული აზროვნებაა, ავხსნათ აზროვნების კარიბჭე!…
მელა (კაბას წამოიწევს) – ავხსნათ?!
ინდიკო (მიაცქერდება, გააჟრიალებს) – ბარლბარლ… კი, კი, ავხსნათ… აააუცილებლად ავხსნათ…
მელა (კიდე წამოიწევს კაბას) – როგორ, კიდე ავხსნათ?
ინჟიკო – თუთუთუთუ შეშეშეიძლება, კი, კი, კი, კოკოკო!
მელა – დანარჩენი ჩემთან ავხსნათ, მონსენიორ, აქვე, დიდ მუხასთან, ჩემს სოროში…
ინდიკო – სოსოსოსროროსისი….
მელა – სოროსი – არა, სოროში, სოროში…
ინდიკო – სისისი, სოსოროოსისი…
მელა – ნუ, იყოს სოროსი, როგორც გესიამოვნებათ, მონსენიორ ინდიკოო, ისე იყოს, თქვენ ხომ ჩემისთანა მსხვერპლისთვის ციდან მოვლენილი საჩუქარი ხართ…
ინდიკო – დახე, დახე, სწორედაც! მაგრამ რატომ ჩამოუშვით აზროვნების კარიბჭე… ავავხსნათ, ისევ ავხსნათ…
მელა (ჩამოშვებულ კაბას ისევ წამოიწევს) – ასე?!
ინდიკო – ჰოოოო… (მიუახლოვდება, წელზე შემოხვევს ხელს) დასდასდას ის ფანტასტიშ, ერთი სიტყვით…
მელა – დას ის ფანტასტიშ ჩემთან იქნება, გპირდები!

გამოჩნდება მგელი.

მგელი – სასიამტკბილოდ მიეშურებით, ქალბატონო მელია კუდიგრძელიათ?
ინდიკო (ძალიან შეშინებული) – აკიაკიაკი ინდაურიო, დედალიო… ქმარია? (მელა ტუჩებს იკვნეტს) ამაამაამას რა უნდა, ჰა?!
მელა – სიკვდილი და არგადარჩენა უნდა ამას… (მგელს მიუტრიალდება) რა გინდა შენ, რა! მე და ჩემი კოლეგა ახალ არასამთავრობო ორგანიზაციას ვაყალიბებთ, “ტყის მცველთა კავშირი” ჰქვია, საქმიანი საუბრის უფლებაც არ მაქვს?!
მგელი – აჰა?! აკი დას ის ფანტასტიშო… შემომესმა?!
მელა – და რა არის მერე ვითომ ეს დას ის ფანტასტიშ, რა. მარტო ის არი ს, მე და შენ რომ ვიცით, გარყვნილო შენ, ლუდის რეკლამა გადის აგერ ტელევიზიით, მშვენიერი, კულტურული კაცი აქებს ლუდს – დას ის ფანტასტიშო! რა, არა?!
ინდიკო (ამასობაში გონს მოვიდა) – ერთი წუთით, თუ შეიძლება!
მგელი – ვა? ხმა ამოიდგა, აი…
მელა – გაჩერდი, ბიჭო, შენ…
ინდიკო – არავითარ შემთხვევაში! უნდა გამოვტყდე, თავიდან შემეშინდა, ვინაიდან ვიფიქრე ქმარია-მეთქი, მაგრამ როგორც საქმის ვითარებიდან ირკვევა, ეს ქალბატონი თავისუფალია, ასე ვთქვათ: და მე უნდა მოგახსენოთ, რომ თქვენ, ვაჟბატონო ინდაურო, რომელსაც ერთობ გაწაფულმა სტილისტმა მგლის იერი მოგანიჭათ, ძალიან არღვევთ პიროვნების უფლებებსა და ფუნდამენტალურ თავისუფლებებს, ასე ვთქვათ, და მე ასევე…
მელა – მართლა მგელია, შე ინდაურო, მგელი…
ინდიკო – რის მგელი, რა მგელი, ახლა მე ამას ბიბილოზე ჩამოვქაჩავ და თავად დარწმუნდები… (მიუახლოვდება).
მგელი – აუუუუ!!!
ინდიკო – დედიკო, დედა! (გარბის, იატაკზე გაფორთხდება, კ??? უთრთის).
მგელი – აუუუუ!!!
მელა – დამშვიდდი, მე აგიხსნი.
მგელი (ხელს გაკრავს მელას) – გამეცა იქით! (ინდიკოს მიუახლოვდება) ტყის კანონის პირველი პრიმა მუხლის უპირველესი ქვეთავის საფუძველზე, მგლის შეურაცხყოფისთვის ამ ინდაურს მიესაჯა საჯარო გადაყლაპვა!
მგელი პირს დააღებს და, რა თქმა უნდა, ინდაურსაც მუცელში გადაუძახებს, შემდეგ მუცელზე ხელს დაიბარტყუნებს და ინდაურივით ამოიძახებს – ბარლბრლ…

მელა – ეს რა ქენი, შე უსინდისო, მთლიანად გადაყლაპე?! შენ გაგიხმა ეგ ამოუყორავი მუცელი, რაც მე ამაზე დრო გავაცდინე, მოხვედი და პირდაპირ, ასე, დაურიდებლად, უკითხავად…
მგელი (გამოხედავს) – ბეეე!
მელა – როგორ, კომბლეს ცხვარიც?! უი, შე მოსასპობო, შე ადრე და მალე დასამიწებელო, არ გაძღა ამის მუცელი, არა და არ გაძღა, მიწა ჭამე შენ, მიწა და ქვაღორღი…
მგელი – მიწის რა მოგახსეო, მაგრამ ტყის კანონის მეორე პრიმა მუხლის მეორე ქვეთავის საფუძველზე, შენ, მელია კუდიგრძელიავ, მგლის ღალატისთვის მოგესაჯა…
მელა – არ თქვა! არ თქვა! მიშველეეთ, მყლაპავენ! მიშველეეთ! (მგელი მელია კუდიგრძელიასკენ გადადგამს ნაბიჯს.)

სურათი მეთერთმეტე: აქა ამბავი იმისა, თუ როგორ შეიყარნენ დიდ მუხასთან ზღაპრის პერსონაჟები და რა რთული ყოფილა თურმე გადაყლაპულის გადმოყლაპვა…

გამოჩნდება კომბლე.

კომბლე – რა ვაი-უშველებელი და წიოკია!!!
მგელი – “ატას”, კომბლე!!! (გაქცევას ლამობს).

სცენის მეორე კუთხიდან თოვლის პაპა და ბაბალე გამოვლენ.

მგელი (სასოწარკვეთილი) – “ობლავა, ბრატცი”!!!
თოვლის პაპა (ფეხზე ძლივს დგას) – ჩქარა მითხარით ვინმემ, არ გინახავთ ჩემი ხურჯინი?!
მგელი – რისი ხურჯინიუუ! რომელი ხურჯინიუუ!!!
თოვლის პაპა – დავიღუპეთ, ბაბალე, გვიანდება!

გამოჩნდებიან დევი და მის ზურგზე მომჯდარი ნაცარქექია.

ნაცარქექია – აცე, დევო!
დევი – რას იტყოდა ამაზე მამაჩემი (მიმოიხედავს) რა თავყრილობაა?
ნაცარქექია (ჩამოხტება) – ეუჰ, რავარი საზოგადოება შეყრილა, ბუჯო, ღვინო ჩემი, პურ-მარილი თქვენი, მოსულა?!
თოვლის პაპა – რა მეპურმარილება, ბავშვები საჩუქრების გარეშე დამირჩნენ…
ბაბალე – ჯერ კიდევ არ ჩამოუკრავს თორმეტ საათს, იქნებ…
თოვლის პაპა – ეეჰ…
კომბლე (კომბლის ტარს დაჰკრავს სცენაზე) – ახლა მე მომისმინეთ!!!
მგელი – აუუ, დაიწყოუუუ!!!
კომბლე – ხმა! კრინტი!!!
მელა – დედა, დედა, რა ვაჟკაცია, ქართველი ზორო პირდაპირ… (კომბლეს მკაცრ მზერას დაიჭერს) უკაცრავად, ჩუმად ვარ…
კომბლე – ვატარებ საგამოძიებო-სამედიცინო ექსპერტიზას! დევო, დააღე პირი!
დევი – რატომ?
კომბლე – ჩქარა, თორემ მოვიდა კომბალი ფერდებში!
დევი – აჰა! (პირს დააღებს).
კომბლე – არა, ამის კბილებში ჩიჩია არ შეინიშნება… ნაცარქექია, კაი მაგარი აფერისტი ხარ შენ, პირი დააღე!
ნაცარქექია – აა, ბუჯო, ჩემი დედას გეფიცები… (პირს დააღებს)
კომბლე – არც ამას აქვს ჩიჩია… მელია კუდიგრძელია, ახლა შენ!
მელა (მგელზე ანიშნებს თვალით) – კი, ბატონო, მაგრამ იქ არ ეძებთ, სადაც საჭიროა…
კომბლე – დროზე!
მელა – ქვედა ოცდამესამე კბილი დასაპლომბი მაქვს და ამისთვის არ შემიზიზღოთ, კომბლე, რაა?! (პირს დააღებს).
კომბლე – არც ამას აქვს ჩიჩია… – მგელო, შენი ჯერია!
მგელი (იარაღს გააძრობს) – არ მომეკაროთ არავინ, დაგხოცავთ ყველას!
კომბლე (კომბალს მოსცხებს, იარაღსაც გააგდებინებს და სცენაზეც გაშოტავს) – მგონი, მივაგენით დამნაშავეს!
მელა – ნუ, რა ვთქვა, როგორ შევაქო ეს კომბლე! სიკეთისთვის მებრძოლი შვარცნეგერია ნამდვილად! კი, კი, ამან გადაყლაპა ცხვარიც და ინდაურიც თავის ხურჯინიანად, გასკდა ამის მუცელი, სად ჩასდის ამდენი!!!
თოვლის პაპა – ხურჯინიანადო, ხომ გაიგეთ! კომბლე, მირჩიე, რა ვქნათ!
კომბლე – რა და… მუცელი უნდა გავუჭრათ, სხვა გზას ვერ ვხედავ!
მგელი – ოპერაციაღა მაკლდა ამ საახალწლოდ! მაცალეთ, როგორც გადავყლაპე, ისე გადმოვყლაპავ!
კომბლე – მიდი, გადმოყლაპე!
მგელი (წამოდგება) – ოუჰ, როგორ უმოწყალოდ ჩაგრავს საბრალო მტაცებლებს ეს კომბლეეუუ!
კომბლე – ბავშვები საჩუქრებს ელიან, დროზე, თორე მოვიდა კომბალი!!!

მგელი ამოიხვნეშებს. ყველა მის ირგვლივ მოგროვდება და იწყება გადაყლაპულის გადმოყლაპვის რთული პროცედურა…

სურათი მეთორმეტე: აქ კიდევ ერთხელ ვრწმუნდებით, რომ ყველა ნამდვილი ზღაპრის ბოლო კეთილია, ჩემო გვრიტებო…

მგელი თვალებს დაქაჩავს, პირს დააღებს, მუცელზე თათებს შემოიჭერს, ამოიზმუვლებს და კომბლეს ცხვარს გადმოყლაპავს…

ცხვარი – მეე აასეე ააღარასოდეს მოოვიქცეევი…. მეეე მუუდამ კოომბლეს დაავუჯერებ… მეე…
მელა – ოჰ, პირდაპირ… ცხვარს რა დააჭკვიანებს…
კომბლე (ცხვარს) – შენ შინ მოგელაპარაკები… (მგელს) ახლა ინდაური, ხურჯინიანად!
მგელი – მაცალე, დალოცვილო, იოლი ხომ არ გგონია, კუჭის წვენი აღარ შემრჩა…
(კომბლე კომბლის ტარს დასცხებს სცენას)
მგელი – ეს რო მგელს გადაეყრება… ოხ, ჩემი გაჩენის დღე რა ვთქვი…
მგელი ერთხელაც დაქაჩავს თვალებს, პირს დააღებს და ახლა ინდიკოს გადმოყლაპავს ხურჯინიანად…

ინდიკო – მზეო, ამოდი, ამოდი!… ოო, როგორ ბნელოდა, როგორ ძალიან ბნელოდა… პირდაპირ ფანტასტიშო დასიბ და უკუნი, უკუნი, უკუნიდან ამოვანათე, მე ამოვანათე და მზეო, მზეო, ცხრათვალაა…
თოვლის პაპა (გახარებულდი) – ხურჯინი! ჩვენი ხურჯინი!!!
ინდიკო – წაიღე, მომაშორე!!! წავედი მე მელანოსთან, წავედი! ქვრივი მელანო ისე მზრდიდა, ცივ ნიავს არ მაკამაკამაკარებდა, აქ ამ ამ ამ უკუ-უკუ უკუნში რა მინდოდა, მე, მე…
ბაბალე – გადავრჩით, გადავრჩით, ბავშვებს სიხარულს არ მოვაკლებთ, ზღაპრის ბოლო ხომ კეთილია…
თოვლის პაპა – ჰო, ბაბალე, ამ ამბით ერთხელაც დავრწმუნდით, რომ ყველა ნამდვილი ზღაპრის ბოლო კეთილია…
ინდიკო – მობილურზე ცდილობს დარეკვას, მაგრამ ხელი უკანკალებს – უნდა დავრეკო კოკო, ის როა, თეოფილე, ბატი როა, ჩემი მეგობარი ბატო თეოფილე როა, იიიი… ვკანკანკან… ვკანკალობ და ნონო ნომერი ამი ამიკრიფეთ და…
თოვლის პაპა – კომბლე, ჩამოართვი მაგას მობილური და გამიჩუმე ცოტა ხნით, ახლა მე ვილაპარაკებ!
კომბლე მობილურს ჩამოართმევს ინდიკოს.

ინდიკო – ეეეს, პიპიპრადი საკუთრების ხელყოფაა და საე საერთოდ მელანოსია და…
კომბლე მსუბუქად ჩაჰკრავს ინდიკოს თავში, ინდიკო ჩუმდება.
თოვლის პაპა – ბავშვებო, ჩემო პაწიებო, გენაცვალოთ თქვენი პაპა… არავის არ უნდა ჩამორჩეთ, კომპიუტერიც კარგად უნდა იცოდეთ, კარგ პროფესიასაც უნდა დაეუფლოთ, ენებიც უნდა შეისწავლოთ და ბევრ ქვეყანაშიც იმოგზაუროთ, მაგრამ უმთავრესი არ დაივიწყოთ! თქვენი სადაურობა, თქვენი მეობა, თქვენი წესი და ადათი, თქვენი ტრადიცია არ დაკარგოთ, თორემ ისე დაიკარგებით, როგორც ეს ყოყოჩი, გაუცხოებული და გაფხორილი ინდაური გაქრა მგლის მუცელში! ახლა კი, თასი ნამდვილი კახურით შევავსოთ და ჩვენებურად, მადლიანად დავილოცოთ ახალი წელი! (ბაბალე თასს შეუვსებს) მრავალს დაესწარით, დაგელოცოთ ფუძე-ჭერი, სიტკბო, ხვავი და ბარაქა მოგცეთ გამჩენმა ღმერთმა; იმრავლეთ, როგორც ზღვაში თევზი და ცაში ვარსკვლავი, არავინ გაგაინდაუროთ, გახსოვდეთ, ვისი გორისანი ხართ, თქვენ გენაცვალეთ, ჩემო გვრიტებო!… (მიმოიხედავს) რაღაც მაკლია – ჰო, ახალ წელს თოვლი უხდება… იყოს თოვლი!
წამოვა თოვლი. თოვლის პაპა თასს დაცლის.

თოვლის პაპა – ასე მტერი დაგეცალოთ! აბა, სიმღერა!!!

სიმღერაში საათის რეკვის ხმაც ისმის. თოვლის პაპა მუჭით იღებს ხურჯინიდან
ტკბილეულს, ბავშვებს ურიგებს. თოვს და თოვს, ბარდნის და ბარდნის, მართლაც ლამაზად ბარდნის ამ ლურჯ, ზღაპრულ ღამეში…

(ფარდა)

© „ლიტერატურა – ცხელი შოკოლადი“
Thursday, August 26, 2010 არილი

Posted in დრამატურგია | Tagged , | Leave a comment